சரணடைந்த விடுதலைப் புலிகளை

கொழும்பு, ஜன. 2கடந்த மே மாதம் 18 ஆம் நாள் சரணடைந்த விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர்களையும், விடுதலைப் புலிகளையும் படுகொலை செய்த இலங்கை ராணுவத் தளபதிகளின் பெயர் விபரங்களையும், அதற்கு உடந்தையாக இருந்த அரசு அதிகாரிகளின் விபரங்களையும் ஊடகவியலாளர்ஒருவர் வெளியிட்டுள்ளார்< இது தொடர்பாக மேலும் தெரியவருவதாவது:வன்னியில் நடைபெற்ற இறுதிக்கட்ட போரின் போது மே 18 ஆம் நாள் சரணடைந்த விடுதலைப் புலிகளை படுகொலை செய்த இலங்கை ராணுவ அதிகாரிகளின் பெயர் விபரங்களை ஊடகவியலாளர் ஒருவர் வெளியிட்டுள்ளார்.இந்த அதிகாரிகள் போரியல் குற்றங்களை மேற் கொண்டவர்களாகும் என தெரிவிக்கப் படுகின்றது. பின்வரும் ராணுவ அதிகாரிகள் சரணடைந்தவர்கள் மீதானபடுகொலையை மேற்கொண்டவர்களாவார்கள்.59 ஆவது படையணியுடன் இணைந்து இயங்கிய சிறப்பு படை ரெஜிமென்ட்டின் ஆணைய அதிகாரி கர்ணல் அதுலா கொடிபிலி, 1 ஆவது சிறப்புப்படை பட்டாலியன் ஆணைய அதிகாரி மேஜர் மகிந்த ரணசிங்கா, 2 ஆவது சிறப்பு படை பட்டாலியன் ஆணைய அதிகாரி மேஜர் விபுலதிலக இகலகே.சிறப்பு படையின் கால்ஃப் கம்பெனியின் ஆணைய அதிகாரி கேப்டன் சமிந்த குணசேகரா,ரோமியோ கம்பெனியை சேர்ந்த கேப்டன் கவின்டா அபயசேகர, எக்கோ கம்பனியைசேர்ந்த மேஜர் கோசலா விஜகோன், டெல்ரா கம்பெனியை சேர்ந்த கேப்டன் லசந்தாரத்னசேகரா.மேற்கூறப்பட்டவற்றில் கால்ஃப் மற்றும் ரோமியோ கம்பெனிகள் 1 ஆவது சிறப்பு படைபற்றலியனின் கீழ் செயற்பட்டிருந்தன. எக்கோணஞண் ணீ;மற்றும் டெல்ரா கொம்பனிகள் 2 ஆவதுசிறப்பு படை பற்றலியனை சேர்ந்தவை.டிவிசன் (படையணி) தர அதிகாரிகள்:மேஜர் ஜெனரல் பிரசன்னா டீ சில்வா 59 ஆவது படையணியின் ஆணைய அதிகாரிமேஜர் ஜெனரல் சிவேந்திர சில்வா 58 ஆவது படையணியின் கட்டளை அதிகாரிமேஜர் ஜெனரல் கமால் குணரட்னா53 ஆவது படையணியின்ஆணைய அதிகாரிகர்ணல் ரவிப்பிரியா எட்டாவது நடவடிக்கை படையணியின் ஆணைய அதிகாரிஅரசு தரப்பில் போரியல் குற்றங்களை மேற்கொண்டவர்கள்:அரச தலைவர் மகிந்த ராஜபக்சேஅரச தலைவர் செயலாளர் லலித் வீரதுங்காபாதுகாப்பு செயலாளர் கோத்தபாய ராஜபக்சேசிறப்பு ஆலோசகர் மற்றும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் அரசு ராஜபக்சேவெளிவிவகார செயலாளர் பாலித கோகன்னா ஆகியோர் அந்த பட்டியலில் இடம்பெற்றுள்ளனர்

அறியாமை இருவகைப்படும்

அறியாமை என்பது பொதுவாக பொதுமக்கள் மத்தியில், கல்வியின்மையாலும், தொடர்பு சாதனங்கள் இன்மையாலும், குறுகிய வட்டத்திற்குள் தங்கள் வாழ்க்கையை கழித்து வருவதனாலும் இருந்து வரக்கூடிய ஒன்று என்பது தான் உலகளாவிய அளவில் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டு வருகிறது. அறியாமை என்பதை பரந்துபட்ட மக்கள் மத்தியில் காணும்போது, அவர்கள் மீது ஒருவித அனுதாபத்தோடு யாருமே நோக்குகிறார்கள். அதே அறியாமையை சட்டத்தைப் பற்றிய விவகாரத்தில் மன்னிக்க முடியாத குற்றம் என்பதாக விளக்குகிறார்கள். ஒரு அரசாங்கத்திற்கு அல்லது ஆட்சியாளர்களுக்கு அல்லது நிர்வாகத்திற்கு அல்லது அதிகாரிகளுக்கு, சொல்லப்போனால் அரசியல் வாதிகளுக்கு அதே அறியாமையிருக்குமானால், அதை குற்றம் என்று சொல்லுகிறார்களோ இல்லையோ, அதனால் விளையும் பாதிப்புகள் அல்லது தீமைகள் அதிகம் என்பதை கூறாமலிருக்க முடியாது. ஒரு அரசாங்கத்தை நடத்திச் செல்லும் ஆட்சியாளர்கள், எந்தப் பிரச்சனையை அணுகுகிறார்களோ அந்த பிரச்சனையை பற்றிய அறிவு என்பது அடிப்படையான தேவையாக அவர்களுக்கு இருக்கிறது. அதைப்பற்றிய அறிவை பெறுவதற்கு அவர்களுக்கு அதிகமான அளவில் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. அவர்களது அமைச்சகத்தில் ஏராளமான அதிகாரிகளும், அந்த அதிகாரிகளுக்கு உதவி செய்வதற்கான உதவியாளர்களும், அவர்களுக்கு ஆதாரப்பூர்வமான புள்ளி விவரங்களை எடுப்பதற்கான ஆவணங்களும், கோப்புகளும் அங்கே அதிகமான அளவில் குவிந்துகிடக்கின்றன. ஒவ்வொரு பிரச்சனை மீதும், சம்மந்தப்பட்ட அலுவலகங்களில் மட்டும் தான், வேறு எங்கும் கிடைக்காத அளவிற்கு புள்ளி விவரங்கள் கிடைக்க முடியும். அப்படி பரந்துபட்ட வாய்ப்புகள் இருந்தும் கூட, ஒரு ஆட்சியாளர் அதுபற்றிய விவரங்களில் அறியாமை இருப்பதாக கூறினாலோ, அறியாமை அடிப்படையில் செயல்பட்டாலோ, அது மாபெரும் குற்றமாக கருதப்பட வேண்டும். அப்படி இன்று கருதப்படுகிறதா என்று கேள்வி கேட்பதை விட, பொறுப்புணர்வு கொண்ட ஆட்சியாளர்கள் அறியாமை இருட்டிலே அகப்பட்டுக்கொண்டு, அதனாலேயே பொதுமக்களுக்கு தேவயான திட்டங்களோ, வளர்ச்சிகளோ, முன்னேற்றமோ போய்ச்சேரவில்லை என்று வரும்போது அது பொறுப்புணர்வற்ற அறியாமை என்ற மாபெரும் குற்றமாகத் தான் எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும். அரசியல்வாதிகளின் அறியாமை என்பது பல நேரங்களில் வெறும் கேலியாகவும், கிண்டலாகவும் ஆக்கப்பட்டு நிறைவடைந்து விடுகிறது. உதாரணமாக சட்டமன்ற உறுப்பினர்களாக தேர்ந்தெடுக்கப்படுபவர்கள் தங்களது தேர்தல் வெற்றிக்கான சான்றிதழை, தேர்தல் அதிகாரியிடம் பெற்றபிறகு, சட்டபேரவையில் தனது பொறுப்பை ஏற்பதற்கு முன்னால், அந்த சான்றிதழை ஆதாரமாக சட்டபேரவை தலைவரிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும். ஆனால் 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், தென் மாவட்டத்தில் தமிழகத்தில் தேர்தலில் வெற்றிபெற்ற ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர், தனக்கு வழங்கப்பட்ட வெற்றி சான்றிதழை சட்டபேரவை தலைவரிடம் கொண்டுபோய் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்ற விவரம் தெரியாமல், அந்த சான்றிதழை பிரேம் போட்டு வீட்டிலே மாட்டிவிட்டார் என்பதாக ஒரு செய்தி வெளியானது. இது அந்த உறுப்பினரின் அறியாமையை காட்டுகிறது. இது கடுமையாக கேலிச் செய்யப்பட்டது. இப்படி தனியொரு அரசியல்வாதி அடிப்படை பிரச்சனைகளை அறியாமலேயே செய்கின்ற அறியாமை தவறுகள், கேலி கிண்டலோடு முடிந்து விடுகின்றன. அதுவே ஒரு குறிப்பிட்ட மக்கள் பிரச்சனையின் மீது, ஆட்சியாளர்களோ அல்லது தீர்மானிக்கும் இடத்தில் இருக்கின்ற அதிகாரிகளோ, அரசியல்வாதிகளோ பொதுமக்களுக்கு பாதிப்பு ஏற்படுத்தும் அளவுக்கு ஒரு திட்டத்தைப் பற்றியோ, அதன் விளைவுகளைப் பற்றியோ, அதன் பொருத்தப்பாட்டைப் பற்றியோ அறியாமைலிருந்தால் அது ஆபத்தான குற்றம் என்று கணக்கிட வேண்டுமா இல்லையா? உலக வங்கி கடனை ஆட்சியாளர்கள் தாராளமாக வாங்குகின்ற பக்குவத்திலிருக்கிறார்கள். அப்படி கடன் கொடுக்கக் கூடிய உலக வங்கி, தன் நலனுக்காக சில நிபந்தனைகளை முன்வைக்கிறது. அத்தகைய நிபந்தனைகள் நமது நாட்டிற்கோ, நாட்டு மக்களுக்கோ நன்மை பயக்கக்கூடியதா என்று ஆராய வேண்டிய பொறுப்பு ஆட்சியாளர்களுக்கு இருக்கிறது. அதை சுட்டிக் காட்டி, எடுத்துக் கொடுக்கவேண்டிய பொறுப்பு அதிகாரிகளுக்கு இருக்கிறது. ஆனால் ஆட்சியாளர்களாக இருக்கும் அரசியல்வாதிகளோ, அல்லது அதிகாரிகளோ அப்படிபட்ட தங்களது பொறுப்பை சரியாக கவனிக்காமலோ அல்லது தட்டிக்கழித்தோ இருந்தார்களானால், அவர்கள் மூலம் உருவாக்கப்படும் திட்டங்களும், அதைச் செயல்படுத்தும் முறைகளும் எதிர்விளைவை தந்துவிடுகின்றன. இந்த இடத்தில் மேற்கண்ட இடைவெளி என்பது சம்மந்தப்பட்ட ஆட்சியாளர்கள் அதாவது சம்மந்தப்பட்ட அரசியல் பிரதிநிதிகளும், சம்மந்தப்பட்ட அதிகாரிகளும், சம்மந்தப்பட்ட பிரச்சனை மீது அறியாமை இருட்டிலே உழன்று இருப்பதனால் வருகின்ற எதிர்விளைவு என்பதாகத் தான் எடுத்துக்கொள்ள முடியும். அப்படிப் பார்க்கும்போது அது ஒரு மாபெரும் குற்றமாக கருதப்படவேண்டும். உதாரணமாக விவசாயத்தில், பயிர் பாசன வாய்ப்புள்ள நிலங்களை, தரிசுகளாக ஆக்கும் அரசாங்கத் திட்டங்கள் சில அமுல்படுத்தப்படுகின்றன. பாசன நிலங்களை தக்கவைப்பதும், மேம்படுத்துவதும் விவசாயம் பற்றிய அறிவு. அத்தகைய அறிவில் அறியாமை இருக்குமானால், சம்மந்தப்பட்ட அதிகாரிகளும், அரசியல்வாதிகளும் செய்கின்ற பிழை என்பதாகத்தான் அது கருதப்படவேண்டும். அதேபோல மேற்கத்திய நாடுகளிலிருந்து, அவர்களது நலன்களுக்காக, அவர்களால் தயாரிக்கப்பட்ட வீரிய விதைகளும், ரசாயன உரங்களும், இந்த நாட்டில் இருக்கும் பாசன நிலங்களை பாதிக்கும் தன்மைக் கொண்டதாக இருந்தாலும், அந்நியநாட்டு சரக்குகள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக இறக்குமதி செய்யப்படுமானால், நமது விளைநிலங்களை பாதிக்கும் அத்தகைய ஏற்பாடுகள் இங்கே அனுமதிக்கப்படுமானால், அது இந்த நாட்டின் விவசாயத்தைப் பற்றிய விவரங்கள் என்பதில் அறியாமை காரணமாக அனுமதிக்கப்படுகின்றன என்று தான் கொள்ளவேண்டும். இத்தகைய அறியாமை இந்த நாட்டின் முதுகெலும்பான விவசாய பொருளாதாரத்தையும், சுயசார்பு சிந்தனையுள்ள, சுயமரியாதைக் கொண்ட விவசாய பெருங்குடி மக்களையும் பாதிக்கக்கூடிய பெரும் குற்றத்தை இழைத்துவிடுகிறது. ஆகவே சம்மந்தப்பட்ட ஆட்சியாளர்கள் இப்படிப்பட்ட அறியாமைக்காக குற்றம் சாட்டப்படுதல் வேண்டாமா? மலைகளைப் பற்றியும், காடுகளைப் பற்றியும், அதில் வாழும் மனிதர்களைப் பற்றியும் அதிகமாக அறிந்திராத காரணத்தினால், அறியாமையிலிருக்கும் ஆட்சியாளர்கள் மூலமாக, அத்தகைய வட்டாரங்களிலிருக்கின்ற கனிமவளங்களை அடையாளம் கண்ட அந்நிய மூலதன வாதிகள் மற்றும் பெரும் முதலாளிகளின் சூறையாடலுக்கு வழிவகை செய்கின்ற, புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்களை ஒரு ஆட்சி திட்டமிடுமானால், அதன் பாதிப்புகள் எதிர் விளைவுகளை தோற்றுவிக்கக் கூடியவை. ஏனென்றால், மலைகளையும், காடுகளையும் தங்களுடைய பாரம்பரியமான இருப்பிடங்களாக, வாழும் இடங்களாக கொண்டுள்ள பழங்குடி மக்களான, ஆதிவாசி மக்கள் அத்தகைய பகுதிகள் தங்களிடமிருந்து பறிக்கப்படும் போது, எழுந்து போராட துணிகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட போராட்டங்களை தாங்க முடியாமல், அரசு தரப்பு அடக்குமுறைகளை கட்டவிழ்த்து விடுகிறது. அது மேலும் பல சமூக சிக்கல்களை ஏற்படுத்தி விடுகிறது. இத்தகைய நிலமைகளுக்கெல்லாம் அடிப்படை காரணமாக அமைவது அரசுதரப்பின் அறியாமை தான் என்று சொன்னால், சாதாரணமாக அது விட்டுவிடக்கூடிய ஒன்றா? அதுபோலவே கடல்சார் பழங்குடி மக்களான, மீனவ மக்கள் எத்தகைய வாழ்நிலையில், கடலுக்குச் சென்று மீன்பிடித் தொழிலை செய்கிறார்கள் என்றும், அவர்களது தொழில் சார்ந்த விதிகள் எப்படி இருக்கமுடியுமென்றும் அறியாத நிலையில், அந்நிய நாட்டின் கோரிக்கைகளை ஏற்று தங்களது சட்டங்களையும், திட்டங்களையும் ஒரு அரசு உருவாக்குமானால், புதிய நெருக்கடிகள் கடலோரங்களில் கொண்டுவரக்கூடிய அத்தகைய செயல்பாடுகளும், அரசின் அறியாமையை காட்டுகிறது. ஆகவே அறியாமை என்பது இரு வகைப்படும். பொதுமக்களிடமிருந்தால் அவர்கள் குற்றமல்ல. ஆட்சியாளர்களிடமிருந்தால் அது மாபெரும் குற்றம். இந்த புத்தாண்டிலாவது இந்த புதிய பாடத்தை படித்துக் கொள்வோமா?

மக்கள் சார்ந்த புத்தாண்டு மலருமா?

2010ம் ஆண்டு இன்று தொடங்குகிறது. இந்தியா இதுவரை இல்லாத அளவிற்கு, உலக அரங்கில் பேசப்படுகிறது. சுற்றுசூழல் பாதிப்புகளால் உலகம் அச்சுறுத்தப்படும் வேளையிலே, உலக நாடுகள் ஒன்று சேர்ந்து ஐ.நா.வின் தலைமையில், ஒரு பருவநிலை மாற்ற பிரச்சனை மீதான மாநாட்டை, டென்மார்க் நாட்டில் கோபன்ஹெகன் நகரில் நடத்தி முடித்தனர். அந்த மாநாடு தனது இலக்கை அடைந்ததா என்றால் இல்லை. அந்த மாநாட்டில் உலக நாடுகள் அனைத்திற்குள்ளும் ஒத்த கருத்து எழுந்ததா என்றால் இல்லை. ஏற்கனவே நடைமுறையில் அமுலாக்கப்படுவதற்காக, பருவ நிலை மாற்ற பிரச்சனைகளை தீர்க்கும் நோக்கோடு தீட்டப்பட்ட கியோடா பிரகடனம், தங்கு தடையில்லாமல் எல்லா நாடுகளாலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டதா என்றால் இல்லை. கியோடா பிரகடனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, புதிய வரைவு திட்டம் உருவாக்கப்பட்டதா என்றால் அதுவும் இல்லை. அப்படியானால் அந்த மாநாடு என்னதான் கூறியது? மாநாட்டில் கடைசி நாட்களில் கலந்து கொண்ட, இந்திய தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங், வருகின்ற 2010ம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் ஒரு சரியான தீர்வை பருவநிலை மாற்றப்பிரச்சனைக்கு, உலக நாடுகள் அனைத்தின் ஒப்புதலோடு உருவாக்குவோம் என்று நம்பிக்கை தெரிவித்தார். அதாவது இன்று மலர்கின்ற புத்தாண்டை எதிர்பார்த்து, அந்த உலக நாடுகள் மாநாடு தன்னை நிறைவு செய்து கொண்டது.பருவநிலை மாற்றமும், பூமி வெப்பமடைதலும் இந்த உலகின் சுற்றுசூழலை அச்சுறுத்தக்கூடிய பிரம்மாண்டமான நிகழ்வுகள். அவற்றைப்பற்றி திட்டமிடக்கூட, இந்திய நாட்டை எதிர்பார்க்கின்ற நிலைமை, உலகில் இருப்பதை கோபன்ஹெகன் மாநாடு நிரூபித்துக் காட்டியது. ஒரு காலத்தில் இந்தியா அணிசேரா நாடுகளின் ஈர்ப்பு மையமாக மட்டுமே இருந்தது. இன்றைக்கு இந்தியா உலக நாடுகளின் ஈர்ப்பு மையமாக, முக்கியமான உலகப் பிரச்சனையை விவாதிக்கும் போது, மாறியுள்ளது. இந்த மாற்றம் எப்படி ஏற்பட்டது? இந்த மாற்றம் இந்தியாவை தொடர்ந்து வலுப்படுத்து வதற்கு உதவுமா? இப்படிப்பட்ட கேள்விகள் புத்தாண்டு தொடங்கும் போது, எழுப்பப் படவேண்டும்.அமெரிக்காவிலிருந்து வெளிவந்த ஊடகச் செய்தி ஒன்று, கடந்த பத்தாண்டுகளை ஆய்வு செய்து, உலக பொருளாதாரத்தில் இந்தியா அறுதியிட்ட நிலையை எடுத்துக் கூறியிருந்தது. அதாவது உலகப் பொருளாதாரம் உயர் தொழில் நுட்பங்களை சார்ந்து சென்றிருக்கும் சமீபத்திய சூழலில், 2000ம் ஆண்டு தொடங்கும் போது, எப்படி இருக்குமோ என்ற ஐயமும், விவாதமும் எங்கெனும் எழுந்தது. 1999ம் ஆண்டு இறுதியில் மென்பொருள் வளர்ச்சி எங்கே கொண்டு விடும் என்ற குழப்பத்தில் உலகம் ஆழந்து இருந்தது. அப்போது 2000ம் ஆண்டின் தொடக்கம், மென்பொருள் துறையிலும், இந்தியா என்ற பெயரைப் பொறித்தது. இந்தியாவிற்கு உள்ளேயும், இந்தியாவிற்கு வெளியேயும், இந்தியர்கள் மென்பொருள் உற்பத்தியில் பல்வேறு படிக்கட்டுகளை விரைந்து ஏறிக்காட்டினார்கள். அதனால் நிறைவு பெற்ற பத்தாண்டு, இந்தியாவை மென்பொருள் தொழிலில் உலக நாடுகளுக்கு வழிகாட்டியாகவும், தலைமையாகவும் கொண்டு போய் நிறுத்தியது. மேற்கண்ட பத்தாண்டு நிகழ்வுகளை அடித்தளமாகக் கொண்டு, வீழ்ந்து வரும் உலகப் பொருளாதாரத்தில் அமெரிக்காவும், இங்கிலாந்தும், ஜெர்மனும், அயர்லாந்தும் எண்ணிப்பார்க்கமுடியாத அளவுக்கு வீழ்த்தப்பட்ட சூழலில், சீனா எழுந்தது; இந்தியாவும் எழுந்தது. இனி வருங்காலத்தில் வீழ்ந்து போன பொருளாதாரத்தை அமெரிக்கா தாங்கிப்பிடித்துக் கொண்டு நிற்கும்போது, சீனா முன்செல்லும் என்றும், ஆனால் அதையும் தாண்டி இந்தியா முன்னேறும் என்றும் அந்த அமெரிக்க ஏடு கருத்துக் கூறியிருந்தது. உலகின் தலைமையை ஏற்க, வருகின்ற பத்தாண்டுகளில் இந்தியா தயாராகும் என்பதாக அந்த ஏடு கணிப்புக் கூறியுள்ளது. அப்படிப்பட்ட வாய்ப்புகள் புறநிலையில் நிலவுகிறதா? அகநிலையில் நிலவுகிறதா என்பதுதான் இந்தியாவில் கேட்கும் கேள்வியாக இருக்கிறது. உலக மயமாக்கலின் வீழ்ச்சி என்பது இப்போது அமெரிக்கா, ஐரோப்பிய நாடுகளின் பொருளாதாரத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் வீழ்ச்சியாக காணப்படுகிறது என்று சொன்னால், இது பொருளாதார கொள்கைகள் சம்பந்தப்பட்ட வீழ்ச்சியா அல்லது தனியொரு நாடு தான் செயல்படுத்திய விதத்தில் ஏற்படுத்திக் கொண்ட வீழ்ச்சியா என்பது ஆராயப்படவேண்டும். உலகமயமாக்கல் என்பது தனியார் மயமாக்கல், தாராளமயமாக்கல் ஆகிய கொள்கைகளை உள்ளடக்கியது. ஆகவே பொருளாதார உலகமயமாக்கலின் தோல்வி என்பதோ, அதன் தாக்கத்தில் ஏற்படுத்தப்பட்ட உலகப் பொருளாதார வீழ்ச்சி என்பதோ, தனியார் மயமாக்கலையும், தாராளமயமாக்கலையும் எதிர்த்து கேட்கப்படவேண்டிய கேள்விகளாக நிற்கின்றன. இத்தகைய புரிதலை இந்தியாவை ஆளுகின்ற அரசோ, ஆட்சியாளர்களோ கிரகித்துக் கொண்டிருக்கிறார்களா என்ற கேள்வியும் இந்த இடத்தில் எழுகிறது. ஏனென்றால், உலகப் பொருளாதாரத்தின் வீழ்ச்சி சூழலில், அதன் பாதகமான தாக்கங்களால் வீழ்ந்து விடாமல், இந்திய பொருளாதாரம் நிலைத்து நிற்கிறது என்றும், முன்னேறி செல்லும் என்றும் அவ்வப்போது ஒப்பீட்டு அறிக்கைகளை, நமது தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங் வெளியிட்டுக் கொண்டே இருக்கிறார். அப்படியானால் இந்திய பொருளாதாரத்தை வேறு ஒரு பாதையில் அவர் எடுத்துச் செல்கிறாரா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. உலகப் பொருளாதாரத்தின் வீழ்ச்சிக்கு காரணமான, உலகமயமாக்கல் என்ற பொருளாதாரக் கொள்கை இந்தியாவில் பின்பற்றப்படாமல் இருக்கிறதா? அதன் அடித்தளமான தனியார் மயமாக்கல் இந்திய பொருளாதாரத்தில் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டதா? அல்லது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளதா? இத்தகைய கேள்விகள் நமக்கு எழுகின்றன.தனியார் மயமாக்கலின் உயர்கட்டமான ஏகபோக முதலாளித்துவத்தை, சட்டத்தின் மூலம் இந்திய அரசு கட்டுப்படுத்த முயன்ற காலமும் ஒன்று உண்டு. அதாவது ஏகபோக மூலதன கட்டுப்பாட்டு சட்டம் என்பதாக ஒரு சட்டத்தை இந்திய அரசு உருவாக்கி, ஒரு காலத்தில் செயல்படுத்த முயற்சித்தது. இப்போது அந்த சட்டத்தை நீக்கிவிட்டு, அதனுடைய இடத்தில் தங்கு தடையின்றி தனியார், அந்நிய நிதிமூலதன உள்நுழைவை ஆதரிப்பது மட்டுமின்றி, அதிகப்படுத்துவது என்ற கொள்கைக்கும் இந்திய அரசு வந்துள்ளது. தனது அரசுத்துறைகளில் ஒவ்வொன்றிலும் அந்நிய நேரடி நிதி மூலதன உள்நுழைவை, நாளுக்கு நாள் மத்திய அரசு அதிகப்படுத்தி வருகிறது. இத்தகைய போக்கு இந்தியாவை உலகின் முதலாவது இடத்திற்கு கொண்டு வர பயன்படுமா? அண்டை நாடான மக்கள் சீன அரசு தன்னுடைய வித்தியாசமான பொருளாதார கட்டுமானத்தில் நின்று கொண்டு, சமரசமின்றி அந்நிய நாட்டு நிதியுதவிகளை பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் எந்த ஒரு மக்கள் சார்பு அடித்தளக் கட்டுமானத்தையும் கையில் வைத்திருக்காத இந்திய அரசு அந்நிய நிதி மூலதன உள்நுழைவை அதிகப்படுத்தி வருவது எங்கே கொண்டு விடப்போகிறது? உயர் தொடர்பு சாதன துறையில் அரசு சார் நிறுவனங்களுக்கு போட்டியாக பல தனியார் துறையினரை, மத்திய அரசே உற்சாகப்படுத்தி வருவது என்பது எங்கே இழுத்துச் செல்லும்? ஆயுள் காப்பீட்டு துறையில், ஏற்கனவே மத்திய அரசின் வழிகாட்டலில் சிறப்பாக பணியாற்றும் பிரிவை விட்டு விட்டு, தனியார் ஆயுள் காப்பீட்டு கழகங்களுக்கு, மத்திய, மாநில அரசுகள், மக்களின் பணத்தையும், மக்களுக்காக ஒதுக்கப்படும் நிதிகளையும் கொடுத்து ஊக்குவிப்பது ஒரு புறம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. பாரம்பரியமாக ஆதிவாசிகளின் பராமரிப்பில் இருந்த கனிம வளங்களை, பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்களுக்கு கொடுத்து புதிய சமூகப் பிரச்சனைகளை மத்திய அரசு உருவாக்கி வருகிறது. இந்த நிலை தொடருமானால், இந்தியா உலகின் முதன்மை இடத்திற்கு செல்லமுடியுமா? 100 கோடி மக்களின் உழைப்பையும், பயன்படுத்தி இந்த நாட்டின் உற்பத்தியை வளர்க்கின்ற ஒரு பொருளாதாரத்தை, தனதாக்கிக் கொள்ளாமல் இந்த நாடு இந்த புத்தாண்டில் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக வளருமா? இத்தகைய கேள்விகள் பகிரங்கமான விவாதத்திற்கு வரவேண்டும் என்பதே நமது புத்தாண்டு விருப்பம்.

கேரள மார்க்சிஸ்ட் கட்சியை அழிக்க சதியா?

நேற்று எர்ணாகுளம் என்று அழைக்கப்படுகின்ற கொச்சின் நகரில், கேரள மாநில மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் செயலாளர் பினராய் விஜயன், தன்மீது சுமத்தப்பட்ட கடுமையான ஊழல் வழக்கிலிருந்து தப்பிப்பதற்கான பிணையை பெற்றுள்ளார். அவருடன் நீதிமன்ற வளாகத்தில் கூடிய ஆயிரக்கணக்கான மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் செம்படைத் தொண்டர்கள், பினராய் விஜயனுக்கு ஆதரவாக கோபாவேசமாக திரண்டு இருந்தார்கள். சி.பி.ஐ.யால் போடப்பட்ட ஊழல் வழக்கில், விஜயன் நேற்று பிணை பெற்றார். ஆனாலும் கூட அந்த வழக்கு பினராய் விஜயனுடைய கட்சி வாழ்க்கையை பெரிதும் பாதிக்கும் அளவுக்கு நிகழ்ச்சிகளை ஏற்படுத்தி விட்டது. 1997ம் ஆண்டு இடது முன்னணி ஆட்சி அதிகாரத்திலிருந்த போது, பினராய் விஜயன் மின்துறை அமைச்சராக இருந்தார். அப்போது கேரளாவிலிருக்கும் மூன்று மின் உற்பத்தி திட்டங்களுக்காக, கனடா நாட்டிலுள்ள ஒரு நிறுவனமான எஸ்.என்.சி. லாவலின் உடன் ஒப்பந்தம் பேசப்பட்டது. ஒப்பந்தத்தில் பேரம் நடந்ததாகவும், பேரத்தில் ஊழல் நடந்ததாகவும், அதில் ரூ.374 கோடி லஞ்சமாக வாங்கப்பட்டதாகவும், அதில் பினராய் விஜயனுக்கு பங்கு உண்டு என்பதாகவும் ஒரு வழக்கு சி.பி.ஐ.யால் போடப்பட்டது. இதற்காக சிறப்பு பிரிவு ஒன்றை சி.பி.ஐ. நிறுவியிருந்தது. இந்த வழக்கில் கேரள மாநில மின்வாரியத்தின் 6 முன்னாள் அதிகாரிகளும், கனடா நாட்டு லாவலின் நிறுவன பொறுப்பாளர்களும் சேர்க்கப்பட்டிருந்தனர். இந்த வழக்கு விவகாரமாக காங்கிரஸ் கட்சி தொடக்கத்தில் இருந்தே, விஜயன் மீதான புகார்களையும், அவதூறுகளையும் அள்ளித்தெளித்து வந்தது. கேரள மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் உட்கட்சி சண்டையில், அங்கே இருக்கும் முதல்வர் வி.எஸ். அச்சுதானந்தத்திற்கும், மாநில கட்சி செயலாளர் பினராய் விஜயனுக்கும் ஒரு பிணக்கு தொடர்ந்து இருந்தது. அந்த பிணக்கின் காரணமாக, திடீரென அச்சுதானந்தன், விஜயன் மீதான வழக்கை சட்ட ரீதியாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்றும், ஊழல் எதிர்ப்பில் அரசாங்கம் உறுதியாக இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறியது பிரச்சனையை மேலும் பெரிதாக்கியது.மார்க்சிஸ்ட் கட்சி இடது முன்னணிக்கு தலைமை எடுத்து, சட்டமன்ற பொதுத் தேர்தலை சந்திக்கும் போதே, இந்த இரண்டு தலைவர்களுக்கும் மத்தியிலுள்ள பிரச்சனை பூதாகர வடிவம் எடுக்கத் தொடங்கியது. கேரளா மாநிலத்தில் வழக்கமாக காங்கிரஸ் கூட்டணி 5 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தால், அடுத்த 5 ஆண்டுகள் ஆட்சியை மக்கள் இடது முன்னணி கரங்களில் கொடுப்பார்கள். இப்படி ஒரு பழக்கம் கேரள வாக்காளர்களுக்கு இருந்து வரும் சூழ்நிலையில், சட்டமன்ற பொதுத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் கூட்டணியை தோற்கடித்து, இடது முன்னணி கூட்டணி ஆட்சிக்கு வரும் என்ற நம்பிக்கை அனைவருக்கும் இருந்தது. அப்படி ஆட்சிக்கு வரும்போது, சி.பி.எம். கட்சியை சேர்ந்தவர்தான் முதல்வராக வரமுடியும் என்ற எதிர்பார்ப்பும் இருந்தது. வயதில் மூத்தவரான மற்றும் கட்சியின் பாரம்பரிய தலைவரான வி.எஸ்.அச்சுதானந்தன் தேர்தலில் நிற்பதற்கு வேட்பாளராக தேர்வு செய்யப்பட்டால், வெற்றி பெற்று முதலமைச்சராக எளிதாக அங்கீகரிக்கப்படுவார் என்று, அவருக்கு எதிர்முகாமின் தலைவராக இருந்த பினராய் விஜயன் எண்ணினார். மாநிலத்தின் கட்சியை தனது கடின உழைப்பின் மூலம், ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் கட்டி எழுப்பி, பினராய் விஜயன் தலைமை தாங்கி வந்தார். மாநில கட்சித்தலைவர்களில் இரண்டு கோஷ்டியை சேர்ந்தவர்களும் இருந்து வந்தார்கள். இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில், பொதுத்தேர்தலில் நிற்பதற்கே, வி.எஸ்.அச்சுதானந்ததிற்கு, பினராய் விஜயன் வாய்ப்பு கொடுக்கவில்லை. அதாவது அச்சுதானந்தனை ஒரு வேட்பாளராக அறிவிக்கவில்லை. இந்த செயலை எதிர்த்து அச்சுதனாந்தன், அகில இந்திய கட்சி தலைமையிடம் முறையிட்டார். மாநிலத்தின் கீழே உள்ள பல்வேறு மாவட்ட கிளைகளில் இருந்த செந்தொண்டர்களும், அகில இந்திய தலைமையிடம் முறையிட்டார்கள். உடனடியாக சி.பி.எம். கட்சியின் அரசியல் தலைமைக்குழு, அச்சுதானந்தத்திற்கு வேட்பாளர் வாய்ப்பு கொடுக்கும்படி பணித்தது. வேறு வழியில்லாமல் பினராய் விஜயனும் ஒப்புக் கொண்டார். அச்சுதானந்தன் சட்டமன்ற உறுப்பினராக வெற்றி பெற்றார். கட்சி தலைமை தலையீட்டில், மீண்டும் பினராய் விஜயனின் விருப்பத்திற்கு எதிராக முதலமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டார். மீண்டும் இருவருக்கும் இடையிலிருந்த பனிப்போர் தீவிரமானது. மலையோரங்களில் பெரும் மூலதன நிறுவனங்களால் நிலங்கள் அதிகமான அளவில் ஆக்கரமிக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றை எல்லாம் மீட்டெடுக்க, ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட நிலங்களில் கட்டப்பட்ட கட்டிடங்களை இடிப்பதற்கு, முதல்வர் அச்சுதானந்தன் திட்டமிட்டார். அத்தகைய பணக்கார நிறுவனங்களின் தொடர்பிலிருந்த பினராய் விஜயன் அதை எதிர்த்தார். அச்சுதானந்தன் தான் நினைப்பதை பல இடங்களில் சாதித்துக் கொண்டார். ஆக்கிரமிப்பு கட்டிடங்கள் இடிக்கப்பட்டன. ஆக்கிரமிக்கப் பட்ட நிலங்கள் மீட்கப்பட்டன. பொதுமக்கள் மத்தியிலும், கட்சி தொண்டர்கள் மத்தியிலும் அச்சுதானந்தன் நேர்மையானவர் என்பதான எண்ணம் உருவானது. பினராய் விஜயனை, நடிகர் மம்முட்டியுடன் இணைத்து, கைராளி தொலைக்காட்சி நிர்வாகத்தை கைப்பற்றியதாக தொண்டர்கள் மத்தியில் முணுமுணுப்பு கூடத் தொடங்கியது. அடுத்ததாக மேலே சொல்லப்பட்ட லாவலின் வழக்கு தொடுக்கப்பட்டது. அது காங்கிரஸ் கட்சி செய்கின்ற சதி என்று மார்க்சிஸ்ட் கட்சி கூறியது. அகில இந்திய தலைமையும், பினராய் விஜயனுக்கு ஆதரவாக, காங்கிரஸ் சதி என்பதாகவே அறிவித்தது. ஆனால் கேரள முதல்வர் மட்டும், ஊழல் செய்தவர்கள் தண்டிக்கப்படவேண்டும் என்று கூறிவந்தார். முன்னாள் அமைச்சர் மீது ஊழல் வழக்கை பதிவு செய்வதற்கு இந்நாள் அமைச்சரவையின் ஒப்புதலுடன், மாநில ஆளுநரிடம் சி.பி.ஐ. அனுமதி பெற வேண்டியது இருந்தது. இத்தகைய அனுமதிக்கு பச்சைக் கொடி காட்டினார் அச்சுதானந்தன். அதன் விளைவாக ஜுன் மாதத்தில் லாவலின் வழக்கில், குற்றச்சாட்டு பதிவு செய்யப்பட்டது. இவர்கள் இருவருக்கும் மத்தியில் இருந்த பிரச்சனை மீண்டும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் அகில இந்திய தலைமைக்கு சென்றது. இதற்கிடையே கேரள சி.பி.எம்.மிற்குள் கட்சி தேர்தல் வந்தது. அதில் அச்சுதானந்தன் தொடர்பிலிருந்த ஆலப்புழை, பாலக்காடு, கோழிக்கோடு, ஆகிய மூன்று மாவட்டங்களில் மட்டும், முதல்வர் வி.எஸ்.சின் ஆதரவாளர்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டனர். மற்ற அனைத்து மாவட்டங்களும், பினராய் விஜயன் பிடிக்குள் சென்றது. இந்த மோதலிலும் விஜயன் வெற்றி பெற்றார். நிறைவாக திருவனந்தபுரத்தில் பிரம்மாண்டமான ஒரு லட்சம் தொண்டர்கள் கலந்து கொண்ட பேரணியை விஜயன் நடத்திக் காட்டினார். அந்த மேடைக்கு வரமறுத்த வி.எஸ்.ஐ, அகில இந்திய மார்க்சிஸ்ட் கட்சி பொதுசெயலாளர் பிரகாஷ் கரத் வற்புறுத்தி, கூட்டணி கட்சியான புரட்சிகர சோசலிஸ்ட் கட்சி தலைவர் மூலம், மேடைக்கு அழைத்து வரப்பட்டார். இப்படியாக இருவருக்கும் மத்தியில் உள்ள மோதல் தொடர்ந்து பகிரங்கமாகி வருகிறது.இதே போல அரசியல் அரங்கில் சி.பி.எம். , மக்கள் ஜனநாயக கட்சி என்ற அப்துல் நாசர் மதானியின் அணியுடன் இணைந்து செயல்படுவதற்கு காரணமாக இருப்பவர் பினராய் விஜயன். அவர்களது வாக்கு வங்கியை உடைத்தெறிய விரும்பிய காங்கிரஸ் தலைமை, மதானி மீதும் தற்போது மதானி மனைவி சூபியா மீதும் குற்றம் சுமத்தி, தீவிரவாத முத்திரையை வழக்குகளின் மூலம் பரப்பி வருகிறது. இதற்கு துணை போவது போல, முதல்வர் வி.எஸ்.ம், மதானியை தீவிரவாதி என்றும், அவரது கட்சியுடன் சி.பி.எம்.மிற்கு இனி தொடர்பு இருக்காது என்றும் அறிவித்து வருகிறார். மாதனியும், விஜயனும் ஒரே மேடையில் தோன்றி தேர்தல் பிரச்சாரம் செய்ததால்தான், சி.பி.எம். நாடாளுமன்ற பொதுத் தேர்தலில் தோற்றதாக அச்சுதானந்தன் பரப்பி வருகிறார். இதுவே சி.பி.எம். கட்சியின் அடித்தளமான பெரும்பான்மை மதம் சார்ந்த மக்கள் மத்தியில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஏற்கனவே இந்த குழப்பங்களுக்கு காரணமான அச்சுதானந்தத்தை, அரசியல் தலைமைக்குழுவிலிருந்து சி.பி.எம். விலக்கி விட்டது. இப்போது அவரை முதல்வர் பொறுப்பிலிருந்து விலக்க முடியாமல் கட்சித் தலைமை திணறிக் கொண்டிருக்கிறது. காங்கிரஸ் கட்சியைப் பொறுத்தவரை இத்தகைய சூழலில், வழக்குகள், சி.பி.ஐ. போன்றவற்றின் மூலமே மேலிருந்து அரசியல் செய்து, சி.பி.எம். கட்சியை இரண்டாக உடைத்து, நிரந்தரமாக இடதுகளின் கேரள அடித்தளத்தை நொறுக்கி விடலாம் என்ற கணக்கில் இருக்கிறது. இது எங்கு போய் சேரும் என்பதே இப்போது கேள்வி.

இலங்கையில் பூசா முகாமில் அடைக்கப்பட்ட 1000 தமிழர்கள் பட்டியல்

1. வெள்ளை வாகன கடத்தலில் பாதிக்கப்பட்ட 4000 தமிழர், முஸ்லீம் பற்றிய ரகசியம் அம்பலம் .

2. கோத்தபாய ராஜபக்சேயின் சதி வெளிப்பட்டது .

3. அதிபர் தேர்தல் களேபரத்தில் உண்மை ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது.


இலங்கைத் தீவில் இனவாத போரை நடத்திய அரசு, அதற்கிடையே அப்பாவிமக்கள் மீது வெள்ளை வாகன கடத்தல் மற்றும் படுகொலைகளை நடத்திக் கொண்டிருந்தது, உலகறிந்த செய்தி. அப்படி கடத்தப்பட்டவர்களது எண்ணிக்கை 4000 வரை தொட்டது. 4ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், கொழும்பு, மலையகம், புத்தளம், கிழக்கு மாவட்டங்கள், வவுனியா, யாழ்பாணம் ஆகியவற்றிலிருந்து கடத்தப்பட்டிருந்த, தமிழர்கள் மற்றும் தமிழ்பேசும் முஸ்லிம்கள் 1000 பேர், பூசா முகாமில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்ற செய்தி நேற்று கசிந்தது. பூசா முகாம் என்பது தென்னிலங்கையில், சிங்களப் பகுதியில் இருக்கிறது. இதில் 25 பிளாக்குகள் இருக்கின்றன. அதில் முதல் 5 பிளாக்குகளுக்குள் இருக்கின்ற தமிழர்கள் எண்ணிக்கைதான் 1000. இந்த முகாமிலிருந்து தப்பி வெளியே வந்த இளைஞர் ஒருவர் கொடுத்த பட்டியலில் 1000 பேருடைய பெயர்கள் இருக்கின்றன. வெளிவந்துவிட்ட இந்த செய்தியை உறுதிப்படுத்திய அரசுதரப்பு, தனது மனித உரிமை துறையின் மூலம், 1000 பேருடைய குடும்பங்களுக்கும் செய்தி அனுப்பி, அழைத்துச் செல்லுமாறு கேட்டுள்ளது. இது தேர்தல் நேர விளையாட்டு. அதேசமயம் பூசா முகாமில் உள்ளே உள்ள 15 பிளாக்குகளில், மீதம் 3000 கடத்தப்பட்ட, அப்பாவி தமிழர்கள் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர் என்ற செய்தியும் இப்போது தெரிகிறது

சாண்ட்விச்’ ஆக சிக்கிக்கொண்ட ஆதிவாசிகளும், ஊரக ஏழைகளும்!

டெல்லியில் மாணவர்கள் இப்படித்தான் அழைக்கிறார்கள். சத்திஸ்கர் மாநிலம் உட்பட மத்திய இந்தியாவில் நடைபெறும் ரத்தக்களரிகள், டெல்லி மாணவர்களின் உதிரத்தை கொதிக்க வைத்து, உணர்வுகளை எழுப்பியிருக்கிறது. டெல்லியிலிருந்து செல்கின்ற ஊடகயியலாளர்கள், தாங்கள் நேரில் பார்த்து வந்த நிகழ்வுகளை, தலைநகர் டெல்லியில் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறார்கள். இவர்களெல்லாம் டெல்லி மாணவர் சமூகத்திலிருந்து வெளியே வந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். அதனால் அவர்கள் கண்ட காட்சிகளை, டெல்லியிலுள்ள ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம், டெல்லி பலகலைக்கழகம், ஜாமியா மில்லியா இஸ்லாமியா பல்கலைக்கழகம் ஆகியவற்றின் மாணவர்கள் உடனடியாக கிரகித்துக்கொள்கிறார்கள். அதன் விளைவே இடையிலே சிக்கிக்கொண்டவர்களாக, அவர்களால் வருணிக்கப்படும் ஆதிவாசிகளும், கிராமப்புற ஏழைகளும் வருணிக்கப்படுகிறார்கள். சத்திஸ்கர் மாநிலத்தில் சல்வா ஜுடும் என்ற கூலிப்படையும், காவல்துறையும் பச்சை வேட்டை நடவடிக்கையும் ஒருபுறம் ஆதிவாசிகளையும் கிராமப்புற ஏழைகளையும் கொடுமைப்படுத்துகிறது என்று சொன்னால், மறுபுறம் ராணுவ மயமாக்கப்பட்ட இந்திய அரசு இயந்திரம், பயங்கரவாதிகளாக வருணிக்கப்பட்ட ஆயுதந்தாங்கிய மாவோயிஸ்டுகளுடன் துப்பாக்கிச் சண்டையில் ஈடுபடுகிறார்கள். இந்த சண்டைக்கு இடையே சிக்கிக்கொண்ட சாண்ட்விச்களாக அந்த ஏழை மக்கள் ஆக்கப்பட்டுள்ளனர். இத்தகைய விவரிப்புத்தான் இப்போது டெல்லி அறிவுஜீவிகள் மத்தியில் பிரபலமாகி வருகிறது. ஒருபுறம் துப்பாக்கி முனையில் அரசியல் அதிகாரம் பிறக்கிறது என்ற கொள்கையை தாங்கி வருகின்ற மாவோயிஸ்டுகள். இன்னொருபுறம் ஆதிவாசிகள் அனுபவித்து வரும் பாரம்பரிய நிலங்களையும், இயற்கை மூலாதாரங்களையும், அவர்களிடமிருந்து பறித்தெடுத்து, வெளிநாட்டு, உள்நாட்டு கார்பரேட்டுகளுக்கு, கொடுக்க எத்தனிக்கும் இந்தியா அரசு. இந்த இரண்டிற்கும் மத்தியில் தான் சிக்கியிருக்கிறார்கள் ஏழை மக்கள். இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் மத்திய இந்தியா பற்றி, நாட்டிற்கே பாதுகாவல் தளமாக வருணிக்கப்பட்டிருக்கும் பூமிதான், இன்று சாண்ட்விச் தத்துவத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த தத்துவத்தை பேசுபவர்கள், இது வன்முறைக்கும், அகிம்சைக்கும் மத்தியிலான பார்வை வேறுபாடு என்பதாக மட்டும் எண்ணுகிறார்கள். விவாதத்திற்கு அதிகமாக வரவிரும்பாமல், வன்முறை வேண்டுமா, அல்லது அகிம்சை வேண்டுமா என்பதாக அவர்கள் சிந்திக்கிறார்கள். இந்த தத்துவம் பேசுபவர்கள் கல்விக் கூடங்களிலும், ஊடகங்களிலும் நிர்வாக நிறுவனங்களிலும் முக்கியமான பொறுப்புகளிலிருக்கிறார்கள். சல்வா ஜுடும் என்ற அரசாங்கம் தயாரித்த கூலிப்படையையும், அரசப்படைகள் செயல்படும் பச்சை வேட்டையையும் இவர்கள் எதிர்த்தாலும், அவர்களது புரிதல் மத்திய இந்தியாவை பிளவுபடுத்திப் பார்க்கிறது. சாண்ட்விச் தத்துவத்திற்கும், ஜனநாயக மதிப்பீடுகளுக்கும் மத்தியிலேயிருக்கின்ற விவாதமாக அவை மாறியுள்ளன. மத்திய இந்தியாவில் ஜனநாயகம் செயல்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும், ஜனநாயகம் என்பது ஒவ்வொரு ஆண், பெண், குழந்தை, நகர்ப்புற அல்லது கிராமப்புற ஏழைகள், ஆகியோரிடையேயும், எந்த சாதியாயிருந்தாலும், தேசிய இனமாகயிருந்தாலும் அவர்கள் அனைவருக்கும் மரியாதை கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்றும் புரியப்பட வேண்டும். தங்களது எதிர்காலத்தை தீர்மானித்துக் கொள்ள அனைத்து மக்களுக்கும் உரிமை உண்டு என்ற அடிப்படையை ஜனநாயகம் நம்புகிறது. அதனால் இந்த சாண்ட்விச் தத்துவம் என்ற இடையிலே சிக்கியிருக்கும் தத்துவம் அடிப்படையில் ஜனநாயகத்திற்கு எதிரானது. மத்திய இந்தியாவில் வசிக்கின்ற பெருவாரியான மக்கள், தொடர்ந்து வரும் அரசாங்கங்களின் பொருளாதார கொள்கைகளினால், ஆதிவாசிகளும், கிராமப்புற ஏழைகளும் வெகுவாக பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். சாண்ட்விச் தத்துவக்காரர்கள் விளக்கப்படி, அப்படிப்பட்ட ஏழைகளை மாவோயிஸ்டுகள் தங்களது இலக்கிற்காக பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள் என்பதுதான். ஆனாலும் கூட அதில் ஒருபகுதி ஆதிவாசிகளும், கிராமப்புற ஏழைகளும், மாவோயிஸ்டுகளின் பாதையில் செல்வதை தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்கள் என்று இவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளுகிறார்கள். தங்கள் நலனுக்கானதை தேர்வு செய்யவும், தங்கள் நலனுக்காக போராடுபவர்களை அடையாளம் காணவும், அந்த ஆதிவாசிகளுக்கும், கிராமப்புற ஏழைகளுக்கும் அறிவு போதாது என்பது இந்த அறிவுஜீவிகளின் கண்டுபிடிப்பு. ஹார்வேர்டு பல்கலைக்கழகத்திலிருந்தும், ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்திலிருந்தும், ஐ.ஐ.டி.யிலிருந்தும், ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்திலிருந்தும், சிவில் சமூகம், ஆகிய பிரிவுகளில் உள்ளவர்கள் பேசுகின்ற அறிவுகூர்ந்த மொழியில் தங்களது அரசியல் வாய்ப்புகளை, இந்த ஆதிவாசிகளும், ஏழை மக்களும் எடுத்து மொழிவதில்லை. அதனால் அவர்கள் சுயநிர்ணய உரிமையில்லாத, அமைதியான பலியாடுகள் என்ற உண்மை அறிவுஜீவிகளுக்கு உறைப்பதில்லை. அரசுக்கும், மாவோயிஸ்டுகளுக்கும் மத்தியிலே வழிதெரியாமல் மாட்டிக்கொண்ட பலியாடுகள் என்று இவர்களை விவரிப்பதன் மூலம், மத்திய இந்தியாவில் அவர்கள் சமத்துவமுள்ள மனிதர்களாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதில்லை என்பதை நாம் புரிந்துக்கொள்ள முடியும். ஆதிவாசி மக்களையும், கிராமப்புற ஏழைகளையும் குரலற்ற பலியாடுகள் என்பதாக சித்தரிப்பது புதிதல்ல. இந்திய சுதந்திரக் காலத்திலிருந்து இப்படிப்பட்ட வார்த்தைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. உலகப்போருக்குப் பிறகு ஏழ்மை என்பதை தீர்ப்பதற்காக, வளர்ச்சி என்றச் சொல் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. அது மிகவும் கொடூரமான ஒரு கருத்துக்கோப்பு. அத்தகைய கருத்துக்கோப்பை கண்ணுக்குத் தெரியாத சந்தை என்ற கருத்துக்கோப்பு, விரைந்து முழுங்கிவிட்டது. அதனாலேயே அது சிலரை வசதியுள்ளவர்களாகவும், பெரும்பான்மையை இல்லாதவர்களாகவும் ஆக்கிவிட்டது. ஏழைகள் என்பவர்கள், விளிம்பு நிலைமக்கள் என்பதாக விவரிக்கப்பட தொடங்கினார்கள். மேற்கண்ட விவாதங்களை தன்னுடைய கட்டுரையில் ராதா டிசௌசா எழுதுகிறார். சத்திஸ்கர் மாநிலத்தின் நிலைமை புதியதொரு சூழலை எட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. அரசப்படைகளாலும், அவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட கூலிப்படையான சல்வா ஜுடுமாலும் தாக்கப்படும், அச்சுறுத்தப்படும், கடத்தப்படும், கொலைசெய்யப்படும் ஆதிவாசி மக்களுக்காகவும், கிராமப்புற ஏழைகளுக்காவும், ஜனநாயக குரல் எழுப்பிவரும் மனித உரிமை ஆர்வலர்களும், காந்தியவாதிகளும் கூட, சமீபத்தில் தொடர்ந்து தாக்கப்பட்டு வருகிறார்கள். அவர்களது ஜனநாயக உரிமைகள் பறிக்கப்படுகின்றன. தங்களுடைய குரலை எழுப்புவதற்காக அவர்கள் ஏற்பாடு செய்யும் குறைந்தபட்ச பரப்புரை பயணங்கள் கூட தடுக்கப்படுகின்றன. அப்படித்தான் ஹிமன்ஷû குமார் என்ற காந்தியவாதி தொடங்கிய பாதயாத்திரையும் தடுக்கப்பட்டது. தெற்கு சத்திஸ்கர் மாநிலத்தில், தண்டவாடா பகுதியில், வனவாசி சேத்னா ஆசிரமம் என்ற காந்தியவாதிகளின் குடிலை, குடியிருப்பு இடமாகக் கொண்டு, இந்த ஹிமன்ஷû குமார் செயல்பட்டு வருகிறார். ஆதிவாசிகள் மீது நடத்தப்படும் தொடர் வன்கொடுமைகளை எதிர்த்து இவர், 900 மக்கள் கையெழுத்திட்ட மனுவுடன், ஒரு ஜனநாயக ரீதியான அகிம்சை வழி பாதயாத்திரையை மேற்கொண்ட போதுதான் நிர்வாகம் அவரைத் தடுத்தது. அதனால் டிசம்பர் 26ம் தேதியிலிருந்து அவர் அதே இடத்தில் பட்டினிப் போராட்டத்தை, சாகும்வரை என அறிவித்து தொடங்கியுள்ளார். அந்த வட்டாரத்தில் ஆதிவாசி மக்கள் மத்தியில் 20 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இந்த காந்தியவாதி செயல்பட்டு வருகிறார். பட்டினிப் போராட்டத்திற்கான காரணத்தைக் கூறுகின்ற ஹிமன்ஷû, பல லட்சம் ஆதிவாசி மக்கள் கோரமான வறுமையிலும், பட்டினியிலும் வாழ்கின்ற ஒரு நாட்டில், பட்டினி கிடப்பதும் கூட, ஒரு போராட்ட வடிவம் தான் என்று கூறுகிறார். அவர்களுடைய கஷ்டங்களுடன் நானும் கலந்து கொள்கிறேன் என்று அவர் அறிவித்துள்ளார். அவருக்கு தோழமை காட்ட அதே நாளில் மும்பையில் ஒரு பேரணி நடத்தப்பட்டது. டெல்லியில் ஒரு மெழுகுவர்த்திப் பேரணி நடந்தது. உலகெங்கிலும் ஆதரவுக் குரல் எழும்பியுள்ளது. சென்னையிலும், 2010ம் ஆண்டு ஜனவரி 2ம் தேதி தோழமை குரல்கள் எதிரொலிக்கயிருக்கின்றன.17.10.2008ம் ஆண்டின் உச்சநீதிமன்ற உத்தரவுப்படி இடம்பெயர்ந்த கிராமத்தவர்களுக்கு உடனடியாக மறுவாழ்வு கொடுக்கக்கோரியும், கோபா குஞ்சம் மற்றும் சுக்நாத் போன்ற தொண்டர்களை விடுதலை செய்யக்கோரியும், அவர்களை காவலில் அடித்துதைத்த காவலர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கக்கோரியும், பாலியல் பலாத்காரத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் உட்பட புகார் கொடுக்கும் ஆதிவாசிகளுக்கு பாதுகாப்பும், நீதியும் வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கைகைளை முன்வைத்து இத்தகைய ஜனநாயக குரல்கள் எழுப்பப்படுகின்றன. தமிழகத்தின் மனசாட்சியும் இதில் இணைந்து கொள்ளுமா என்பதே கேள்வி.

இலங்கை அதிபர் தேர்தலை தவிர்க்கக்கூடாதா?

இலங்கைத் தீவில் அரச அதிபருக்கான தேர்தல் களம் சூடுபிடித்துள்ளது. இன்றைய அதிபரான மகிந்த ராஜபக்சே ஒரு வேட்பாளர். அவரை எதிர்த்து சிங்கள எதிர்க்கட்சிகள் இணைந்து நிறுத்தியிருக்கும் பொது வேட்பாளராக சரத்பொன்சேகா நிறுத்தப்பட்டுள்ளார். இந்தப் போட்டியில் இருக்கின்ற இரண்டு வேட்பாளரையும், ஈழத்தமிழருக்கு எதிரான போருக்கு காரணமானவர்கள் என்பதாக கூறிக்கொண்டு, போர் எதிர்ப்பாளர்கள் தங்களுக்குத்தான் வாக்களிக்கவேண்டும் என்ற பரப்புரையை செய்து வரக்கூடிய பிற வேட்பாளர்களில் முக்கியமானவர்கள், இடது முன்னணியைச் சேர்ந்த டாக்டர் விக்கிரம பாகு கருணா ரத்னேயும், இந்நாள் எம்.பி. சிவாஜி லிங்கமும், இன்னொரு இடதுசாரி தலைவர் ஜெயசூர்யாவும் வருகிறார்கள். இவர்களில் முதல் இருவர் இணைந்து பிரச்சாரத்தில் வேறு ஈடுபட்டு வருகிறார்கள். மகிந்தாவை எதிர்க்கக்கூடிய பொன்சேகா பல்வேறு தளங்களில், வாக்கு சேகரிக்க முயன்று வருகிறார். அதில் ஒன்று ஈழத்தமிழர்களில் வாக்குகளை வென்றெடுப்பது. அதற்காக போரில் நடந்த குற்றங்களையும், மனித உரிமை மீறல்களையும் அம்பலப்படுத்துகின்ற வேலைகளை அவர் தொடங்கி விட்டார். அதன் மூலம் அவருக்கு செல்வாக்கும் கூடி வருகிறது. தென்னிலங்கையில் இருக்கின்ற மலையகத் தமிழர்கள் மத்தியிலும், தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்கள் மத்தியிலும், கொழும்பு வாழ் தமிழர் மத்தியிலும், மகிந்தா அரசாங்கத்திற்கு செல்வாக்கு குறைந்து வருவது கண்கூடு. உதாரணமாக மகிந்தா அரசாங்கத்தில் அமைச்சராக இருக்கின்ற சிலோன் தொழிலாளர் காங்கிரசின் தலைவரான ஆறுமுகத் தொண்டைமான் கட்சியும், இன்னொரு அமைச்சரான மலையக மக்கள் முன்னணியின் தலைவராக இருக்கும் சந்திரசேகரன் கட்சியும், சமீபத்திய மாநில கவுன்சில்களின் தேர்தல்களில் மிகவும் குறைவான வாக்குகளையே பெற்றன. ஆனால் அதே மாநிலக் கவுன்சில்களின் தேர்தல்களில், கொழும்பு எம்.பி. மனோகணேசன் தலைமையிலான ஜனநாயக மக்கள் முன்னணி கட்சி, வாக்குகளை அதிகமான அளவில் பெற்றது. இந்தக் கட்சி இலங்கையின் எதிர்க்கட்சியான ரணில் விக்ரமசிங்கே தலைமையிலான ஐக்கிய தேசிய கட்சியின் கூட்டணியில் இருக்கிறது. மேற்கண்ட வாக்கு எண்ணிக்கைகளை கணக்கெடுக்க வேண்டிய தேவையை ஏற்படுத்தியதே, அதிபர் ராஜபக்சேதான். ஏனென்றால் எல்லா மாநில கவுன்சில்களுக்கும், தேர்தல்களை நடத்தி, ஒவ்வொன்றிலும் தனது கட்சி அல்லது தனது கட்சியின் கூட்டணி அதிகமான வாக்குகளை பெற்றதாக பெருமை அடித்துக் கொண்டு, அதனால் மட்டுமே தான் நாடுதழுவிய பொதுத் தேர்தலுக்கு செல்வதற்கான ஆதரவு தளத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளதாக அறிவித்துக் கொண்டிருந்த காரணத்தினால், இத்தகைய கணக்குப்பார்த்தல் தேவைப்படுகிறது. அதிபர் தேர்தலுக்கான முக்கிய இரண்டு வேட்பாளர்களில், பொன்சேகாவிற்கு ஆதரவு கூடிக்கொண்டிருப்பதாக, மகிந்தாவின் ஆதரவு ஏடுகளே எழுதத்தொடங்கிவிட்டன. பயங்கர வாதத்தை எதிர்த்து போர் நடத்த வேண்டும் .அந்தப் போரில் வெல்ல வேண்டும் என்று கருதுகின்ற சிங்கள மக்கள், அதற்காக வாக்களிக்க விரும்பினால் மகிந்தாவை மட்டுமே ஆதரிப்பார்கள் என்று யாரும் சொல்லமுடியாது. ஏனென்றால் களத்தில் பொன்சேகாவை நிறுத்தி, அதன்மூலம் தான் மகிந்தா அந்தப் போரில் வென்றதாக, மார்தட்டிக் கொள்கிறார். அதனால் சிங்கள மக்களை பொறுத்தவரை, போர் வெற்றிக்கு காரணமானவர்கள் என்று அவர்கள் இருவரையுமே பார்க்கிறார்கள். அதனால் அந்த குறிப்பிட்ட காரணத்திற்காக, ஒருவருக்கு வாக்களிப்பார்கள் என்று யாரும் கூறமுடியாது. இதிலும் கூட மகிந்தா தனது ஒரே நம்பிக்கை வாக்கான, போர் ஆதரவு வாக்குகளை பெறுகின்ற உத்தரவாதத்தை இழந்து நிற்கின்றார். வெள்ளை வாகன கடத்தல்களும், அதையொட்டிய படுகொலைகளும், கொழும்பு நகரத்தையும், ஈழத்தமிழர்கள், மலையக தமிழர்கள், தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்கள் ஆகிய அனைவரையும், நேரடியாக பாதித்து வரும் நிகழ்வுகள். தங்கள் குடும்பத்திலோ, தங்களுக்கு வேண்டிய குடும்பத்திலோ அல்லது தங்களுக்கு தெரிந்த குடும்பத்திலோ ஒருவர் வெள்ளை வாகனத்தால் கடத்தப்பட்டிருக்கிறார் என்ற செய்தி, அந்த மக்களை பெரும் பாதிப்புக் குள்ளாக்கியிருக்கிறது. வாய்திறந்து கூறமுடியா விட்டாலும், ஊரறிந்த உண்மையாக கோத்தபாய ராஜபக்சேதான் அந்த வெள்ளை வாகன கடத்தல்களுக்கு, பின்னணியில் இருந்து செயல்படுபவர் அல்லது செயல்பட்டவர் என்பதாக அவர்கள் எண்ணிப்பார்க்கிறார்கள். இதுவும் கூட மகிந்தாவிற்கு எதிராக வாக்குகளை தள்ளிவிடக்கூடிய சக்தி வாய்ந்ததாக இருக்கிறது. 4,000 பேர்கள் வரை வெள்ளைவாகன கடத்தலால் தூக்கிக் கொண்டு செல்லப்பட்டி ருக்கிறார்கள் என்ற செய்தி மனிதாபிமானமுள்ள யாரையும் அசைத்துப்பார்க்கிறது. அதே போல வெள்ளைக் கொடிகளுடன் வன்னிப் போரில் இறுதிக்கட்டத்தில், இலங்கை ராணுவத்திடம் சரணடைந்த புலிப்படைத் தலைவர்கள் பலரையும் சுட்டுக் கொல்வதற்கான உத்தரவை, கோத்தபாய ராஜபக்சே அனுப்பினார் என்று பொன்சேகா வெளியிட்ட செய்தி, அங்கே அதிர்ச்சி அலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அரசாங்கத்தின் நிர்ப்பந்தத்தின் பெயரில், பொன்சேகா தனது கூற்றை திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டாலும், அவரை ஆதரித்து பரப்புரை செய்யும் பெரிய எதிர்க்கட்சியான ஐக்கிய தேசிய கட்சியின் தலைவரும், முன்னாள் பிரதமருமான ரனில் விக்கிரமசிங்கே அந்த பிரச்சனையை முக்கியமாக பரப்பி வருகிறார். அதனால் அது மக்களுடைய கவனத்திலிருந்து பிறழமுடியாது. சரணடைந்த எந்தப் போராளியையும் சுட்டுக் கொல்வதை, சிங்கள மக்களும் கூட அங்கீகரிக்கமாட்டார்கள். இதுவும் கூட வாக்கு எண்ணிக்கையை பாதிக்கக்கூடிய செய்திதான். தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு எம்.பி.க்கள் அனைவரும் ஒரே முடிவை எடுக்க திட்டமிட்டு வருகிறார்கள். சிவாஜி லிங்கம் இன்றைய நிலையில் அவர்களிடமிருந்து வேறுபட்டாலும், தமிழ் பேசும் மக்கள் அனைவரும், தமிழ் தேச கூட்டமைப்பின் முடிவுகளை எதிர்பார்த்து நிற்கிறார்கள். பொன்சேகா அணியினருடன் பேசுவது ஒன்றைத்தான் முதன்மையாக தமிழ் தேச கூட்டமைப்பினரும் முயற்சிக்கிறார்கள். அவர்களது முயற்சி வெற்றி பெறுமானால், பொன்சேகா அவர்களுக்கு வாக்குறுதிகளை கொடுப்பாரானால், பெருவாரியான அல்லது ஒட்டுமொத்த ஈழத்தமிழர் வாக்குகள், மகிந்தாவிற்கு எதிராக விழும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. டக்ளஸ் தேவானந்தா என்ற இன்றைய அமைச்சரும், கிழக்கு மாகாண முதல்வருமான பிள்ளையனும், நாடாளுமன்ற நியமன உறுப்பினரான கருணாவும், பதவி பொறுப்புகளில் இல்லாமலேயே கொழும்பில் அமர்ந்து கொண்டு மகிந்தா வேட்புமனுவை ஆதரிக்கின்ற பிளாட் தலைவர் சித்தார்த்தனும், பெருவாரியான தமிழர் வாக்குகளை தங்கள் வேட்பாளர் மகிந்தாவிற்கு ஆதரவாக திருப்புவது இயலாத காரியம். வவுனியாவில் இருக்கின்ற கணிசமான பிளாட் வாக்குகள், இந்த முறை சித்தார்த்தன் கூற்றுக்கு ஏற்ப மகிந்தாவிற்கு விழும் என்று உத்தரவாதம் சொல்ல இயலாது. முகுந்தன் என்ற உமாமகேஸ்வரன் காலத்திய பிளாட் அமைப்பும், மாணிக்க வாசன் காலத்திய பிளாட் அமைப்பும், சித்தார்த்தன் கூற்றை கேட்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. ஆகவே தமிழர் வாக்குகள் நிச்சயமாக மகிந்தாவிற்கு எதிராகத்தான் திரும்பும். அதே சமயம் தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்களை மீண்டும் யாழ்பாணத்தில் கொண்டு வந்து குடியேற்றுவேன் என்ற திடீர் வசனத்தை மகிந்தா அறிவித்துள்ளார். இதன் மூலம் தமிழ் பேசும் முஸ்லிகளது வாக்குகளை ஈர்க்கலாம் என்று அவர் எண்ணினால், அடுத்த நாளே திரிகோண மலை மாவட்டத்தில், முஸ்லிம்கள் வாழ்ந்த பகுதிகளில் சிங்களர்களை குடியேற்றிக் கொண்டிருக்கும் அரசின் திட்டங்கள் அம்பலத்திற்கு வந்துள்ளன. ஆகவே முஸ்லிம் வாக்குகளை ஈர்ப்பது என்பதிலும் கூட, மகிந்தாவிற்கு உறுதியில்லை. இத்தகைய சூழலில்தான், மகிந்தா தனது பீதியை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். தன்னால் முக்கியப் பொறுப்புக்கு கொண்டு வரப்பட்ட ராணுவத்தளபதியே தனக்கு எதிராக போய் விட்டார் என்றும், அதனால் நாடே அழியப்போகிறது என்றும் தேர்தல் கணிப்பை முன்கூட்டியே உணர்ந்து புலம்பியுள்ளார். இப்படித்தானே பிரபாகரனிடமிருந்து, கருணாவை பிரித்த ஆட்சியாளர்கள் சதி இப்போது சிங்களர் மத்தியிலேயே நடப்பதனால் திருப்பி அடிக்கிறது என்று கேட்பவர்களும் உண்டு.இந்த நேரத்தில் தேசிய சமாதான கவுன்சில் ஒரு செய்தியை அசை போடுகிறது. அதாவது அதிபர் ஆட்சியை கலைத்துவிட்டு, நாடாளுமன்றப் பாதையில் பிரதமர் ஆட்சியை கொண்டு வருவோம் என சூளுரைக்கும் பொன்சேகா கருத்து எடுபடும் நிலைமையில், இந்த அதிபர் தேர்தல் ஒரு முதிர்ச்சியற்ற பரிசோதனை என்று அது கூறுகிறது. ஆகவே இப்போதும் கூட காலம் இருக்கிறது என்றும், அதிபர் தேர்தலை ரத்து செய்து விட்டு, நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்திற்கு நாடு திரும்பலாம் என்றும் அவர்கள் கூறுகின்றனர். ஜனநாயக பார்வையுடன் அதிபர் ஆட்சியையே ரத்து செய்வதும், அதிபர் தேர்தலை நடத்தாமல் இருப்பதும் செய்யலாமே என்று இலங்கை அரசின் ஆலோசகர் பொறுப்பில் இருக்கும் இந்திய அரசை நாம் கேட்கலாம்.