இந்தி மொழியின் எந்தப் பிரிவு தேசிய மொழி?

இந்தியத் திருநாட்டிற்கு ஒரு தேசிய மொழி வேண்டும் என்பது சிலரது விருப்பம். நிர்வாக மொழியாக, ஒரே மொழி இருக்க வேண்டும் என்பது கூட, நிர்வாகிகளின் கருத்து. மொழியின் ஆதிக்கம், பண்பாட்டு ஆதிக்கத்தை அடையாளம் காட்டக்கூடியது. அப்படி இருக்கையில், இந்திய நாட்டிற்கு ஒரே மொழி நாடு தழுவிய அளவில் அதிகாரத்தில் இருக்கின்ற மொழியாக ஆக முடியுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. மொழி என்பது மக்களால் பேசப்படுவது. இந்திய நாடு பல்வேறு மொழிவாரி மாநிலங்களை கொண்டதாக இருக்கிறது. அப்படியானால் பல்வேறு மொழிகள் இங்கே புழக்கத்தில் இருக்கின்றன. அப்படி இருக்கும் பொழுது, அவற்றிற்கு மத்தியில் ஒரு மொழியை மட்டும் தேர்வு செய்து, அதுதான் நாடு முழுமைக்கும் அதிகாரத்தில் இருக்க வேண்டிய மொழி என்று சொன்னால், அது பொருத்தமாக இருக்குமா? பல்வேறு மொழிகள், பல்வேறு பண்பாடுகளுடன் இணைந்த அதிகாரத்தைக் கொண்டுள்ளன.
வாஜ்பாய் தலைமை அமைச்சராக இருக்கும் பொழுது, ஆட்சியாளர்கள் மீது நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவரப்பட்டது. அப்போது ஆட்சியாளர்களுக்கு ஆதரவாக உரையாற்றிய தி.மு.க. மத்திய அமைச்சர் முரசொலி மாறன், இந்தியா வேறுபட்ட பல்வேறு விதமான பண்பாடுகளையும், மொழிகளையும் கொண்ட நாடு என்பதை தனது உரையில் அழுத்தமாக முன்வைத்தார். அத்தகைய உரை பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது. வாஜ்பாய் தலைமையிலான பா.ஜ.க.தான் இந்தி மொழியை, தேசிய மொழியாக அறிவிக்கும் மனோபாவம் உள்ளவர்கள். அவர்களே கூட ஆட்சியை தக்க வைத்துக்கொள்ள, எதார்த்தங்களை அங்கீகரிக்கத் தொடங்கினார்கள்.
நேற்று குஜராத் உயர்நீதிமன்றம் ஒரு தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளது. அதில் இந்தியை தேசிய மொழியாக அங்கீகாரம் அளித்து, அரசு எந்த உத்தரவும் பிறப்பிக்கவில்லை என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இந்தியை தேசிய மொழியாக்க ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என்றும் அந்த நீதிமன்றம் எடுத்துரைத்துள்ளது. குஜராத் உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி முகோபாத்யாயா தலைமையிலான பெஞ்ச் இத்தகைய கருத்தை கூறியுள்ளது. அந்த தலைமை நீதியரசர், இந்தி பேசும் பகுதியில் முன்னேறிய பிரிவிலிருந்து வந்திருப்பவர். ஆனாலும் கூட உண்மையை எடுத்து வைத்துள்ளார்.
1991ம் ஆண்டு அரசாங்க கணக்குப்படி இந்தியாவில் முக்கியமாக 4 மொழிக் குடும்பங்கள் அடையாளம்
காணப்பட்டுள்ளன. இன்டோஆரியன் மொழிக்குடும்பத்தில் 19 மொழிகள் இருக்கின்றன. அதை 7 கோடியே ஒரு லட்சத்து 95 ஆயிரத்து 596 பேர் பேசுகிறார்கள். திராவிட மொழிக்குடும்பத்தை சேர்ந்த 16 மொழிகளை, 18 கோடியே 86 லட்சம் பேர் பேசுகிறார்கள். ஆஸ்டிரோ ஏசியாடிக் குடும்பத்தை சேர்ந்த 14 மொழிகளை 94 லட்சத்து 62 ஆயிரம் பேர் பேசுகிறார்கள். திபெத்தோ பர்மன் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த 63 மொழிகளை 71 லட்சத்து, 95ஆயிரம் பேர் பேசுகிறார்கள்.
இந்தி மொழியின் செல்வாக்கின் கீழ் 1981லும், 1991லும் பலியாகிவிட்டதாக பட்டியலிடப்பட்ட மொழிகள், 1961ம் ஆண்டின் புள்ளிவிவரப்படி இருந்த நிலைமை கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
1கோடியே 68 லட்சத்து 6 ஆயிரத்து 800 பேர் பீகார் மாநிலத்தவர்கள் பீகாரி மொழியில் பேசி வந்தனர். அதே மாநிலத்தில் போஜ்பூரி மொழியை 79 லட்சத்து 64ஆயிரத்து 750 பேர் பேசி வந்தனர். அஸ்ஸாமிலும், மத்திய பிரதேசத்திலும் வாழ்ந்து வரும், பீகாரி மொழி பேசிய 19,000 பேர் இந்த பலியிடப்பட்ட பட்டியலில் இருக்கிறார்கள்.
1கோடியே 49லட்சத்து33ஆயிரம் பேர் ராஜஸ்தானி மொழி பேசிவந்தவர்கள், இந்தி மொழி ஆதிக்கத்திற்கு கீழே கொண்டு வரப்பட்டுள்ளனர். ஹரௌத்தி மொழி பேசி வந்த 5லட்சத்து 61ஆயிரம் பேர், ராஜஸ்தான் மாநிலத்திலேயே, இந்தியின் செல்வாக்கின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளனர். மால்வி மொழி பேசிய
11 லட்சத்து 42 ஆயிரம் பேர் மத்திய பிரதேச மாநிலத்தில், இந்திக்காரர்களாக மாற்றப்பட்டுள்ளனர். ராஜஸ்தான் மாநிலத்தில் 62 லட்சத்து 42 ஆயிரம் பேர் மார்வாரி மொழி பேசி வந்தனர். இப்போது இந்தி பேசுபவர்களாக கணக்கிடப்பட்டுள்ளனர். ராஜஸ்தான் மாநிலத்தில் ராஜஸ்தானி மொழி பேசி வந்த 8 லட்சம் பேர், மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளனர். உத்தரப்பிரதேச மாநிலத்தில் 10 லட்சம் பேர் குமௌனி மொழி பேசி வந்தனர். அவர்களும் கூட இந்திக்காரர்களாக மாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளனர். மேலும் கார்வாலி மொழியை, உத்தரபிரதேச மாநிலத்தில் பேசி வந்த 8 லட்சம் பேர், இந்திக்காரர்களாக கணக்கிடப்பட்டுள்ளனர். மேற்கண்ட பட்டியலில் இருக்கின்ற பல மொழி பேசுபவர்களும், தங்கள் தாய்மொழியின் கல்வியும், புழக்கமும் நசுக்கப்பட்ட நிலையில், இந்தி திணிப்பால் பாதிக்கப்பட்டு இந்திக்காரர்களாக அடையாளம் காணும் அளவுக்கு, இந்தி பேசித் திரிகின்றனர்.
1991 கணக்குப்படி இந்தியாவில் 3,372 மொழிகள் உள்ளன. அதில் 1576 பட்டியலிடப் பட்டதாகவும், 1796 பட்டியிலிடப் படாததாகவும் இருக்கிறது. 8வது பட்டியல் என்று அரசியல் சட்டத்தில் குறிப்பிடப்படும், மொழிகள் 22 இருக்கின்றன. மேற்கண்ட மொழிகளில் பல மொழிகள், பல்வேறு மாநிலங்களில் மாநில ஆட்சிமொழியாக இருக்கின்றன. 1956ம் ஆண்டு மொழி வாரி மாநிலங்கள் பிரிக்கப்பட்ட பிற்பாடு, மாநில மொழிகள் ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும், மாநில நிர்வாக மொழிகளாக ஆக்கப்பட்டுள்ளன.
அப்படி இருக்கும் போது, 500 ஆண்டுகள் மட்டுமே வயது கொண்ட இந்தி மொழி, இந்திய நாட்டின் பாரம்பரிய மொழிகளை ஆதிக்கம் செலுத்தமுடியுமா? மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பல்வேறு வட்டார மொழிகள், தாங்கள் ஒரு புறம் வழக்கழிந்து போவதற்கும், அந்த இடத்தை இந்தி மொழி ஆக்கிரமித்து கொண்டதற்கும் என்ன காரணம் என்று புரியாமல், தங்கள் மொழி அடையாளத்தை இழந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள்.
உதாரணமாக திராவிட மொழிக் குடும்பத்திலுள்ள, பாரம்பரிய மொழியான தமிழ் மொழியைத் தவிர, புதிதாக தங்களை அறுதியிட்டுக்கொண்ட, மலையாளம், கன்னடம், தெலுங்கு ஆகிய மொழிகள் இந்த ஆதிக்கத்திற்கு கீழ்படிந்து விட்டன. அதாவது அந்த மொழிகளை பேசுகின்ற தென்னிந்திய மாநிலங்களில், கிராமப்புற மக்கள் வரை இந்தி மொழி ஊடுருவிச் சென்றுள்ளது. அந்த மாநிலங்களில் உள்ள நகரங்களில், சாதாரணமாக மக்கள் இந்தி மொழி தெரிந்தவர்களாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். திராவிட மொழிக்குடும்பத்தில், தமிழ் மொழி பேசுகின்ற மாநிலத்தில் மட்டும்தான், இந்தியின் சாயல்கூட எட்டவில்லை. மலையாளம், கன்னடம், தெலுங்கு ஆகிய மொழிகளின் வளர்ச்சி, சமஸ்கிருதத்தை தழுவியதாக மாறியுள்ளது. அத்தகைய விபரீதம் தமிழ் மொழிக்குள் மட்டும் ஈடேறவில்லை. ஆகவே தென்னிந்தியாவில் தமிழ்மொழி பேசும் மாநிலம் மட்டும், இந்தி மொழியின் செல்வாக்கிலிருந்து விடுபட்ட ஒரு தீவாக நிற்கிறது.
குஜராத் உயர்நீதிமன்ற தீர்ப்பில் கூறியபடி, இந்தி மொழியை அரசாங்க மொழியாக மத்திய அரசு அனுமதித்தாலும், அது ஒரு தேசிய மொழி அல்ல என்ற கூற்று, சரியான நேரத்தில் அறிவிக்கப்பட்டுள்ள ஒரு சரியான தீர்ப்பு.
அதிகாரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு சிலர், அவ்வாறு இந்தி மொழியை அரசாங்க மொழியாக அறிவிக்கும் போதும், தேவநாகிரி எழுத்துரு கொண்ட இந்திதான் அப்படிப்பட்ட அரசாங்க மொழி என்பதாக அறிவித்துள்ளார்கள். அதாவது இந்தி பேசுகின்ற மாநிலங்களில் கூட, மேற்குறிப்பிட்டுள்ள தேவநாகிரி எழுத்துரு கொண்ட இந்தி என்பது, நுண்ணிய சிறுபான்மை கொண்ட மக்களால் மட்டுமே புழங்கப்படும் ஒரு மொழி. ஆகவே அரசாங்க மொழியாக, பொருத்தமற்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ள தேவநாகிரி எழுத்துரு கொண்ட இந்தியை எதிர்த்து, ஒரு பரந்துபட்ட ஐக்கிய முன்னணியைக் கட்டுவது இன்றைய தேவை. நேற்றைய மொழிப்போர் தியாகிகளின் நினைவு நாளை நாம் கடக்கும் போதே, தியாகிகளின் வழித்தடத்தில் இப்படி ஒரு சூளுரையை ஏற்பதே சிறந்தது

மொழி ஏகாதிபத்தியம், உலகம் தழுவியதா?

இன்று ஜனவரி 25ம் நாள். மொழிப்போர் தியாகிகள் நினைவு நாள். இதை வீரவணக்க நாளாகவும், தமிழர் அமைப்புகளும், அரசியல் கட்சிகளும் கடைபிடிக்கிறார்கள். மொழிப்போர் என்று அவர்கள் கூறுவது, இந்தி திணிப்பு எதிர்ப்பு போராட்டத்தைத்தான். இத்தகைய மொழிப்பாதுகாப்பு போராட்டம், தமிழ்நாட்டில் மட்டும்தான் நிகழ்ந்துள்ளதா? ஆதிக்க மொழி எதிர்ப்பு என்பது இந்தியாவிற்கு மட்டும் சொந்தமானதா? உலகம் தழுவிய அளவில் பல்வேறு நாடுகளில், வரலாற்றின் பல்வேறு கட்டங்களில், இதுபோன்ற அந்நிய மொழியின் திணிப்பை அல்லது ஆதிக்கத்தை எதிர்த்துப் போராட்டங்கள் நடந்துள்ளன. அவை அந்த வட்டாரத்தின் அல்லது நாட்டின் அல்லது இனத்தின் மொழியை பாதுகாப்பதற்காக நடத்தப்பட்டன. இதை மொழி ஏகாதிபத்தியம் என்று அழைக்கிறார்கள். மொழியியல் ஏகாதிபத்தியம் என்று கூறுவோரும் உண்டு.
அடிப்படையில் மரபு ரீதியாக இருந்த அதிகாரம் கைமாறும்போது, அது ராணுவ அதிகாரமாகவோ அல்லது இன்றைய காலத்தில் பொருளாதார அதிகாரமாகவோ இருக்கும் போது, ஆதிக்கம் செலுத்தும் பண்பாடு தன்னுடைய மொழியுடன் இணைந்து தனது புதிய அதிகாரத்தை செலுத்துகிறது. 1990ம் ஆண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து, மொழியியல் வல்லுநர்கள் மத்தியில், மொழியியல் ஏகாதிபத்தியம் என்ற சொற்றொடர் பிரபலமாகிவந்தது. குறிப்பாக ராபர்ட் பிலிப்சன் எழுதிய மொழியியல் ஏகாதிபத்தியம் என்ற புத்தகம் 1992ல் வெளியானது. அதில் நாஜிகளால் பிரிட்டிஷ் கவுன்சிலை எதிர்த்த விமர்சனங்களும், உலக முதலாளித்துவம் மற்றும் உலக ஆதிக்கத்திற்காக, ஆங்கிலம் பயன்படுத்தப்பட்டது என்ற சோவியத்தின் ஆய்வும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மொழியியல் ஏகாதிபத்தியம் என்பது, பொதுவாக பண்பாட்டு ஏகாதிபத்தியம் என்ற அம்சத்தில் பார்க்கப்படுகிறது. பிலிப்சன் தனது புத்தகத்தில், ஆங்கில மொழியியல் ஏகாதிபத்தியம் என்பதை, நிர்வாகத்தை தக்க வைத்துக்கொள்ள மற்றும் ஆங்கிலத்திற்கும் பிற மொழிகளுக்கும் மத்தியில் இருக்கும் கட்டமைப்பு ரீதியான, பண்பாட்டு சமன் இன்மை என்பதை மறுகட்டமைப்பு செய்வதற்காகவும் பயன்படுத்தப்பட்டதாக குறிப்பிடுகிறார். ஆங்கில ஆதிக்கம் என்பது, காலனி ஆதிக்க காலத்தில், இந்தியா, பாகிஸ்தான், உகாண்டா, ஜிம்பாபாவே ஆகிய நாடுகளின் மீது செலுத்தப்பட்டது என்பதாக தெரிகிறது. அதே சமயம் ஐரோப்பா கண்டத்தின் மீதும், ஆங்கில ஆதிக்கம் செல்வாக்கு செலுத்தியது. அதைக்கூட நவீன காலனிய தன்மைத்தது என்று கூறுவார்கள். ஆங்கிலம் ஒற்றைமொழி ஆதிக்கமாக இருந்தது என்பதுதான் அத்தகைய ஆய்வின் கண்டுபிடிப்பு.
தூர கிழக்கு நாடுகளில், ஆப்பிரிக்கா மற்றும் தென் அமெரிக்க நாடுகளில், தேசிய மொழிகள் ஆங்கிலத்தால் மாற்றப்பட்டன அல்லது ஆதிக்க பண்பாட்டு மொழியால் விளிம்பிற்கு தள்ளப்பட்டன. பிரான்ஸ் நாட்டில், பிரஞ்சு மொழியின் ஆர்வலர்கள், ஆங்கில திணிப்பை எதிர்த்து போராடினார்கள். நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு, பிரஞ்சு மொழியோ அல்லது ஆங்கிலோ நார்மன் என்ற மொழியோ நிர்வாக மொழியாக இருந்தது. லத்தீன் மொழி திருச்சபைகளின் மொழியாக இருந்தது. பல மத்திய ஐரோப்பிய நாடுகளில், ஆங்கிலத்திற்கு பதிலாக ஜெர்மன் மொழியையே பயன்படுத்த விரும்புகிறார்கள். ஜெர்மன் மொழியே வணிகத்திற்கும், நிர்வாகத்திற்கும் பயன்படுகிறது. பிரான்ஸ் நாட்டில் பிரீடன், பாஸ்க், கோர்சிகன் ஆகிய மொழிகள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு, பிரெஞ்சு மொழியே ஆதிக்கம் செலுத்தியது. அதுபோலத்தான் இந்தியாவிலும் இந்தி மொழித்திணிப்பு என்பது, திராவிட மொழிக் குடும்பங்களால் எதிர்க்கப்பட்டது. அதாவது கன்னடம், தெலுங்கு, தமிழ், மலையாளம், துளு ஆகிய மொழிகளால் எதிர்க்கப்பட்டது. மேற்கு வங்கத்திலும் கூட, வங்காள மொழி பேசுவோர் இந்தி ஆதிக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
தமிழ்நாட்டில் இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டம் என்பது 1937ம் ஆண்டையொட்டி தொடங்கியது. இந்தியே இந்தியாவின் ஒரே அதிகாரபூர்வ மொழி என்றும், இந்தி மொழி பேசாத மாநிலங்களின் பாடத்திட்டத்தில் கட்டாயப் படமாக்கும் மத்திய அரசின் முயற்சியும் தமிழ்நாட்டில் எதிர்க்கப்பட்டது. 1937ம் ஆண்டு சென்னை மாகாணம் என்பது தற்போதைய தமிழ்நாட்டையும், தெற்கு ஆந்திரா பகுதிகளையும் உள்ளடக்கியதாக இருந்தது. அப்போது முதலமைச்சராக இருந்த ராஜாஜி, பள்ளிகளில் இந்தி கட்டாயச் சட்டத்தை இயற்றினார். இதை எதிர்த்து மறைமலையடிகள், பாவேந்தர் பாரதிதாசன், கி.ஆ.பெ.விஸ்வநாதன் ஆகியோர் திருச்சியில், முதலாம் இந்தி எதிர்ப்பு மாநாட்டை நடத்தினார்கள். சென்னையில் நீதிகட்சியை சேர்ந்த பன்னீர் செல்வம், ஈ.வெ.ரா. பெரியார் ஆகியோர் தலைமையில் போராட்டங்களும், பேரணிகளும் நடத்தப்பட்டன. மாணவர்களின் கல்வி சாலை புறக்கணிப்பு வழக்கறிஞர்களின் நீதிமன்ற புறக்கணிப்பு என்று போராட்டம் பரவியது. 1939ம் ஆண்டு பேரணியில் பங்கேற்றதற்காக கைது செய்யப்பட்ட, நடராசனும் தாழமுத்துவும் காவலில் மரணமடைந்தார்கள்.
இந்திக்குத் தமிழ்நாட்டில் ஆதிக்கமாம் நீங்கள் எல்லோரும் வாருங்கள் நாட்டினரே!! செந்தமிழக்குத் தீமை வந்த பின்னும் இந்த தேகம் இருந்தொரு இலாபமுண்டோ? மாங்குயில் கூவிடும் பூஞ்சோலை எமை மாட்ட நினைக்கும் சிறைச்சாலை என்ற இந்த வீரவரிப்பாட்டு திக்கெட்டும் பட்டு மோதி முற்றுகையைத் தொடங்கி வைத்தது. இப்பாட்டு மண்ணையும் விண்ணையும் தொட்டுத் தொட்டு போர்களக்கூடத்துக்குக் கட்டியம் கூறியது. சாவதிலும் தமிழ் படித்து சாகவேண்டும் எந்தன் சாம்பலது தமிழ் மணந்து வீசவேண்டும் என்று இளைஞர்கள் கிளர்ந்ததெழுந்தனர்.
ராஜாஜி வீட்டு முன் உண்ணா நோன்பு மறியல் தொடங்கப்பட்டது. ஈ.வெ.ரா. அறிஞர் அண்ணா, ஈழத்து அடிகள் பாலசுப்ரமணியம், டி.வி. நாதன், சி.டி.நாயகம் போன்ற தலைவர்களும், சிறை சென்றனர். பெரியார் வெளியிலிருந்து தலைமையேற்று தனது அடுத்த கட்ட தலைவர்களையும், சிறைக்கு அனுப்பினார்.
எதிர்ப்பை கண்டு அஞ்சிய அரசு, இந்தி திணிப்பு சட்டத்தை கைவிட்டது.
20 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு மீண்டும் மத்திய அரசால் இந்தி திணிப்பு கொண்டு வரப்பட்டது. 1957ல் தி.மு.க. இந்தி எதிர்ப்பு மாநாடு ஒன்றை நடத்தியது. அதில் இந்தி திணிப்பை கண்டித்து தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. 1957ம் ஆண்டு அக்டோபர் 15ம் நாள், இந்தி எதிர்ப்பு நாளாக பெரும் திரளான மக்களை திரட்டி, போராடியது. அந்த போராட்டத்திற்கு தலைமை தாங்கிய, தி.மு.க.வின் மூத்த தலைவர்களில் ஒருவரான மு.கருணாநிதி, மொழி போராட்டம் எங்களது பண்பாட்டை பாதுகாப்பதற்காக நடத்தப்படுகிறது என்றார். இது எங்கள் மக்களின் தன்மானம் என்று கூறினார்.
இந்தி என்பது உணவு விடுதியிலிருந்து எடுத்துச் செல்லும் எடுப்பு சாப்பாடு என்றும், ஆங்கிலம் என்பது சமைக்கப்பட்ட உணவு என்றும், தமிழ் என்பது தாய் தருகின்ற உணவு என்றும் அப்போது மு.கருணாநிதி கூறினார். 1963ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் சென்னையில் இந்தி எதிர்ப்பு மாநாடு நடந்தது. மாநாட்டில் தீர்மானித்தப்படி, சட்டஎரிப்பு போராட்டம் நடத்தப்பட்டது. நவம்பர் 16ம் நாள் அண்ணாவும், 19ம் நாள் கருணாநிதியும் கைதானார்கள். நவம்பர் 25ல் உயர்நீதிமன்ற ஆணையால் விடுதலையானார்கள்.
சின்னச்சாமி, அரங்கநாதன் என்று தொடங்கி, இந்தி எதிர்ப்புக்காக தாய்மொழி தமிழை பாதுகாப்பதற்காக, தங்கள் இன்னுயிரை மாய்த்துக் கொண்ட வீரத்தமிழர்கள் நமது நெஞ்சமெல்லாம் நிறைந்து நிற்கிறார்கள். அவர்களது நினைவில் தாய்மொழி காக்க சூளுரை ஏற்பதுதான், இந்த நாளின் சிறப்பு. ஆங்கிலேய அரசுக்கு எதிரான இந்திய நாட்டின் சுதந்திரப் போராட்டத்தில், பங்கேற்ற தமிழர்களைக் காட்டிலும், இந்தி திணிப்பு எதிர்ப்பு போராட்டத்தில் பங்கேற்ற தமிழர்களின் எண்ணிக்கை அதிகம். ஆகவே இந்தி எதிர்ப்பு, ஒரு மக்கள் இயக்கம் என்பது கண்கூடு. இந்திய துணைக்கண்டத்தில், இந்தி மொழி நுழையாத தீவாக, தமிழ்நாடு மட்டுமே இன்னமும் இருக்கிறது. அகில இந்திய அளவில், வட இந்தியாவில் நடத்தப்படுகின்ற ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும், இன்று வரை இந்தி பேசும் பகுதிகளிலிருந்து வருகின்ற பிரதிநிதிகள், இந்தி மட்டுமே இந்திய மொழி என்பதாக சண்டையிடுகிறார்கள். இதை எதிர்த்து போராடும் முதல் குரல், தமிழர்கள் மத்தியிலிருந்துதான் இன்று வரை எழுப்பப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. தொடர்ந்து தாய்மொழி காக்க, பிற மொழி திணிப்பை எதிர்ப்போம். ஒரு நாள் வெல்வோம்.

ஈழத்தமிழர் நிலை நேற்றும் இன்றும்

இலங்கைத்தீவு ஒரு பெரும் தேர்தலை சந்தித்து நிற்கிறது. அரசத்தலைவர் பதவிக்கான தேர்தல் இது. தமிழர்கள் யாருக்கு வாக்களிக்கப் போகிறார்களோ, அவர்களே வெற்றி பெறுவார்கள் எனவும் கூறப்படுகிறது. தமிழர் வாக்குகளை ஒட்டுமொத்தமாகப் பெற முயற்சிப்பவர் சிலர். தமிழர் வாக்குகளைப் பிளவுபடுத்தி, பெற முயற்சிப்பவர்கள் பலர். தமிழர் வாக்குகள் இவ்வாறாக முக்கியத்துவம் பெற்றுவருகிறது. தமிழர்கள் சிறுபான்மையானவர்கள் என்று அறிவிக்கப்படுகிறது. தமிழர்கள் இலங்கைத் தீவில், எப்போதுமே சிறுபான்மையானவர்கள் தானா? தமிழர்களின் வரலாறு என்ன? மக்கள் தொகையில் தமிழர்கள் குறைக்கப்பட்டுள்ளனரா? இதுபோன்ற கேள்விகள் இந்த நேரத்தில் எழுகின்றன.
6000 ஆண்டுகளாக தமிழர்கள் இந்தப் பிராந்தியத்தில் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். ஆரியர்களின் ஆக்கிரமிப்புக் காலத்திற்கு, காலம் பற்றிய இந்த வாதம் இட்டுச்செல்கிறது. தமிழர்கள், திராவிட இனக் குடும்பத்தில் வருகிறார்கள். ஆரியர்கள் ஆக்கிரமிப்பு வந்தபோது திராவிடர்கள் தென்புலத்திற்கு தள்ளப்பட்டார்கள் என்றும் கூறப்படுகிறது. இன்றைய இந்தியாவில் உள்ள தமிழ்நாடு, கேரளா, கர்நாடகா, ஆந்திரா ஆகியவை, இத்தகைய திராவிடப் பண்பாட்டைச் சார்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். மன்னராட்சிக் காலத்தில், சேர, சோழ, பாண்டியர் ஆட்சிகளாக தமிழர்களின் ஆட்சிமுறை இருந்தது. அப்போது இலங்கைத் தீவிலும் இவர்களது ஆட்சி, தொடர்பு, வணிகம், இவர்களுக்குள் நடந்த போர் ஆகியவை எதிரொலித்தன.
தமிழர்கள் கடல் வாணிபம் செய்பவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். நாவாய் என்ற கப்பலைப் பயன்படுத்தி, கடல் வணிகம் செய்ததாக வரலாற்றில் எழுதுகிறார்கள். கடாரங்கொண்டான் போன்ற சொற்றொடர்கள் மூலம், இங்கிருந்து சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்களின், கடல்பயணம், மற்ற நாடுகளுக்கு வணிகம் செய்யப்போவதும் அதையொட்டி நாடுகள் மீது செல்வாக்கும் அதிகாரமும் செலுத்துவதும், வழக்கமாக இருந்தது. அகஸ்தஸ் காலத்தில் ரோமுடனேயே, வணிகம் செய்துள்ளனர். இந்திய பெருங்கடலின் கரைகளில் உள்ள பல நிலங்களுக்கும், கப்பல்களை தமிழர்கள் அனுப்பியுள்ளனர். அந்தக் கப்பல்கள் மூலம் வணிகர்களும், அறிஞர்களும், வாழ்க்கை முறைகளும், அந்தப் பூமிகளுக்கு பயணம் செய்தன. பண்பாடு பரவியது. இன்றைய இலங்கைத் தீவை அன்று தமிழர்கள் ஈழம் என்றே அழைத்தார்கள். அதனால்தான் இன்றும் தமிழர் வாழும் பகுதியைத் தமிழீழம் என்று அழைக்கிறார்கள். தமிழ் சங்பகாலம் என்பது, கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு முன்பு முதல் நூற்றாண்டிலிருந்து, கிறிஸ்து பிறந்த பின் இரண்டாவது நூற்றாண்டு வரை என கணிக்கப்படுகிறது. அப்போதுதான் சேர, சோழ, பாண்டியர் ஆட்சிகள் நடைபெற்றதாக அறிகிறோம். நான்காவது நூற்றாண்டின் கடைசிப்பாதியில், பல்லவர்கள் ஆண்டதாக அறியமுடிகிறது. அவர்கள் பெரிய கோயில்களைக் கட்டியுள்ளனர். அதுவே அடுத்த 400 ஆண்டுகளிலும் செல்வாக்கு செலுத்துகின்றன. காஞ்சியைத் தலைநகராக கொண்டு அவர்கள் தமிழ்நாட்டில் பெரும்பகுதியில் ஆட்சி நடத்தியிருக்கிறார்கள். அவர்களது ஆட்சி ஈழத்து நிலத்திலும் நீண்டுள்ளது மகேந்திர வர்மன், நரசிம்ம வர்மன் போன்ற மன்னர்கள் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள் அபராஜிதா கடைசி பல்லவ மன்னர் எனத் தெரிகிறது. 9வது நூற்றாண்டில் அவரை ஆதித்ய சோழன் தோற்கடித்ததாகவும் சரித்திரம் கூறுகிறது. 9வது நூற்றாண்டில், சோழ சாம்ராஜ்யம் தென்னிந்தியாவில் மாபெரும் சக்தியாக விளங்கியது. மத்திய இந்தியப் பகுதிகளான ஒரிசா, மேற்கு வங்கத்தின் சில பகுதிகள் வரை சோழ சாம்ராஜ்யம் விரிவடைந்தது. முதலாம் ராஜ ராஜ சோழர், கிழக்கு சாளுக்கிய அரசை வென்றார். பாண்டிய அரசைத் தோற்கடித்து, ஈழத்தின் பெரும்பகுதியைக் கைப்பற்றினார். அதையும் தாண்டி அந்தமான், நிகோபார், லட்சத்தீவு, சுமத்திரா, ஜாவா, மலேயா, பெகு தீவு, ஆகியவற்றை தங்களது கப்பல்படை இம்மூலம் போராடி, வென்றார். ஆட்சி புரிந்தார். பீகார் மற்றும் வங்காளத்தில் மன்னராக இருந்த மகிபாலாவையும் வென்றார். அத்தகைய வெற்றிகளைக் கொண்டாட, அவர் கட்டியது தான் கங்கை கொண்ட சோழபுரம். ஆனால், 13ம் நூற்றாண்டில், சோழர்கள் வென்றதையெல்லாம் இழக்கத் தொடங்கினர். அப்போது 14ம் நூற்றாண்டில், பாண்டியர்கள் மீண்டும் எழுந்தனர்.பிறகு அவர்கள் முஸ்லிம் அரசர்களால் தோற்கடிக்கப்ட்டனர். 1316ம் ஆண்டில் கில்ஜி படையெடுத்து, சோழ, பாண்டிய அரசாட்சிகளைப் பிடித்தார். 14வது நூற்றாண்டில் இந்து மன்னர்கள் விஜயநகரம் சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவினர். நாயக்கர்கள் ஆட்சி மதுரையிலும், தஞ்சையிலும் பிரபலமாக நிறுவப்பட்டது. தமிழர்கள் பூமி, தெலுங்கு நாயக்கர்கள் ஆட்சியின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது. 1609ல் புலிக்காட் பகுதி டச்சுக்காரர்கள் கைக்கு வந்தது. பிறகு, ஆங்கிலேயர்கள் கிழக்கிந்திய கம்பெனி மூலம் உள்ளே வந்தார்கள். வந்தவாசியில் 1760ல், பிரஞ்சுகாரர்களை போராடி ஆங்கிலேயர் வென்றனர். தரங்கம்பாடியில், டச்சுக்காரர்களை போராடி விரட்டினர். பிரஞ்சுக்காரர்கள், பாண்டிச்சேரிக்குள் முடக்கப்பட்டனர். மைசூர் மன்னருடன் 4 போர்களை ஆங்கிலேயர் நடத்தினர். ஹைதர் அலி, அவரது மகன் திப்பு சுல்தான் ஆகியோரை வென்று, தென்னிந்தியா முழுமையையும் ஆங்கிலேயர் கையிலெடுத்தனர்.
ஈழத்தில் அதாவது இலங்கையில் 1881ல் தமிழர்கள் 61.35%ம், சிங்களர்கள் 4.5%ம், முஸ்லிம்கள் 30.65%ம் இருந்தனர்.
1891ல் தமிழர்கள் 61.55%ம், முஸ்லிம்கள் 30.75%ம் சிங்களர்கள் 4.75%ம் இருந்தனர். 1901ல் தமிழர்கள் 57.5%ம் முஸ்லீம்கள் 33.15%ம் சிங்களர்கள் 4.7%ம் இருந்தனர். 1911ல் தமிழர்கள் 56.2%ம்,முஸ்லிம்கள் 36.0%ம் சிங்களர்கள் 3.75%ம் இருந்தனர். 1921ல் தமிழர்கள் 53.5%ம், முஸ்லிம்கள் 39.4%ம், சிங்களர்கள் 4.5%ம் இருந்தனர். 1946 முதல் சிங்களர்களின் மக்கள் தொகை கூடியது. தமிழர்களின் மற்றும் முஸ்லிம்களின் மக்கள் தொகை குறைந்தது. 1946ஆம் ஆண்டு சிங்களர்கள் 4%ம், 1953ல் 13%ம், 1963ல் 20.1%ம், 1971ல் 20%ம், 1981ல் 24.9% என கூடினார்கள். ஆனால் தமிழர்கள் முறையே 52.3%; 47.3%; 45.1%; 43.9%; 41.9% என குறைந்தனர். அதே போல, முஸ்லிம்கள் எண்ணிக்கையும் 1946 முதல் குறைந்தது. முறையே 39.1%; 38.1.%; 34.0%; 34.6% கடைசியாக 1981ல் 32.2% ஆக குறைந்தனர்.
11வது நூற்றாண்டில், சோழ சாம்ராஜ்யத்தில் இலங்கையில் தமிழர்கள் ராணுவத்திலும், நிர்வாகத்திலும் வலுவாக இருந்தனர். கிறிஸ்து பிறந்த பின் 1215ல் தமிழர்கள் அதிகமாக குடியேறினர். வடக்கு மாகாணமான யாழ்ப்பாணத்தை தலைநகராகக் கொண்டு, தமிழ் மன்னர்கள் ஆண்டு வந்தனர். சங்கிலி என்ற தமிழ் மன்னனின் ஆட்சி பிரபலமாக இருந்தது. அதைத்தான் “ஆண்ட பரம்பரை, மீண்டுமொருமுறை ஆள நினைப்பதில் என்ன குறை’ என்ற பாடலாக கவிஞர் காசி அனந்தன் பாடினார். இப்படி ஆண்ட ஒரு தமிழினம் அங்கே வீழ்ந்து கிடப்பதன் வரலாற்றைக் காணவேண்டும்.

1981க்குப்பின் தொடர்ந்து தமிழர்களுடடைய எண்ணிக்கை குறைந்து வருவதும், சிங்களர்களுடைய எண்ணிக்கை கூடிவருவதும், இலங்கைத்தீவின் வரலாறாக இருக்கிறது. மலையக தமிழர்களாக தோட்டங்களில் வேலை செய்வதற்காக, ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்காலத்தில், தமிழ்நாட்டில் இருந்து 10 லட்சம் தமிழர்கள் இலங்கைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டார்கள். அவர்கள் அனைவருக்கும், இந்திய வம்சாவழியினர் என்ற காரணத்திற்காக, இலங்கை குடியுரிமை மறுக்கப்பட்டது. மறுக்கப்பட்ட நிலையில், வாக்குரிமையும் இல்லாமல் இருந்தது. அன்றைய சூழ்நிலையில் வடக்கில் இருந்து வந்த, ஈழத்தமிழர் தலைவர்கள், சிங்களர்களால் இணக்கமாக்கப்பட்டு, மலையக தமிழர்களுக்கு குடியுரிமை மறுப்பதில், ஒத்த கருத்திற்கு கொண்டுவரப்பட்டார்கள். இந்த பிரச்சனை பெரிய அளவில், இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் விவாதத்திற்கு வந்த பிறகு, இலங்கைத் தீவில் உள்ள தமிழர்களின் எண்ணிக்கையை, குறைக்கும் நோக்கத்தில் கணிசமான தோட்டத்தொழிலாளர்கள், இந்தியாவிற்கு கொண்டுவரப்பட்டார்கள். அதற்காக ஒரு ஒப்பந்தம் போடப்பட்டது. அதற்கு சாஸ்திரிசிறிமாவோ பண்டாரநாயகா ஒப்பந்தம் என்று பெயர். அதன் மூலமாக தாயகம் திரும்பிய, லட்சக்கணக்கான தமிழர்கள், தமிழ்நாட்டில் அங்கங்கே குடியேற்றப்பட்டனர். இன்று வரை நிலையான வாழ்க்கையை அவர்களால் எட்டமுடியவில்லை. இலங்கைத்தீவில் தென்னிலங்கையில் வாழ்ந்து வரும் அந்த மலையக தமிழர்கள், எண்ணிக்கை குறைந்த நிலையில் இன்று தங்களது மெலிந்த அளவிலான பிரதிநிதிகளை, இலங்கை நாடாளுமன்றத்திற்கு அனுப்பி வருகிறார்கள்.

வடக்கிலும், கிழக்கிலும் வாழுகின்ற தமிழர்களும், இந்துக்கள், கிறித்துவர்கள், முஸ்லீம்கள் என்ற வேறுபட்ட மத நம்பிக்கைகளுடன் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அதில் குறிப்பாக தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்களை, பிரித்து நிறுத்துவதில் சிங்கள பேரினவாத சக்திகள் வெற்றி பெற்றிருக்கறிர்கள். நடைபெற இருக்கின்ற, அரசுத் தலைவர் தேர்தலிலும் தமிழர்கள் மத்தியிலான இந்தப் பிளவுகள், சிங்கள ஆட்சியாளர்களுக்கு பயன்படுமா? அல்லது ஈழத்தமிழர்களும், தமிழ் பேசும் முஸ்லீம்களும், மலையக தமிழர்களும் இணைந்து ஒரே நோக்கோடு வாக்களிப்பார்களா? மேற்படி கேள்வி பதில் கிடைக்காமல் நிற்கிறது.

பழங்காலத்திலும் சரி, அறவழிப்போராட்ட காலத்திலும் சரி, ஆயுதப்போராட்ட காலத்திலும் சரி, இப்போது போருக்குப் பிறகு தேர்தல் களத்திலும் சரி, தமிழர்களின் ஒற்றுமை எட்டப்படாதா? என்ற ஏக்கம் உலகெங்கும் வாழ்கின்ற தமிழர்கள் மத்தியில் இருந்து வருகிறது.

நேதாஜி வழிச்செல்லும் தமிழர் படை.

நேதாஜி சுபாஷ் சந்திரபோஸ் என்ற பெயர் இந்திய சுதந்திர வரலாற்றில் போர்க்குணமிக்க மரியாதையைப் பெற்றிருக்கிறது. 1897ம் ஆண்டு ஜனவரி 23ம் நாள் சுபாஷ் சந்திரபோஸ் பிறந்தார். 1945ம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 18ம் நாள் அவரது மறைவு நாளாக கருதப்படுகிறது. ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்கு எதிராக நடத்தப்பட்ட இந்திய சுதந்திரப் போராட்ட இயக்கம், பல்வேறு அமைப்புகளால் பல்வேறு தலைவர்களின் தலைமையில், இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் நடந்து வந்தது. அதில் அகிம்சா வழியில் காந்தியார் தலைமையில் இருந்த இயக்கம் பிரபலமானது போலவே, சுபாஷ் சந்திரபோஸ் தலைமையிலான இந்திய தேசிய ராணுவம் என்ற இயக்கமும் பிரபலமான ஒன்று. ஆயுதந்தாங்கிய ஆங்கிலேயருடைய ராணுவத்திற்கு எதிராக, போராட ஆயுதந்தாங்கிய இந்திய ராணுவம் ஒன்றை போஸ் உருவாக்கினார். அதற்குப் பெயர் தான் இந்திய தேசிய ராணுவம்.
அதில் இந்தியாவின் போர் கைதிகளையும், சிங்கப்பூர் மற்றும் தென்கிழக்கு ஆசியாவிலுள்ள தோட்டத் தொழிலாளர்களையும் சேர்த்தார். அவருடைய இளமைக் காலத்தில், பள்ளிப் படிப்பை இன்றைக்கு ஒரிசாவிலிருக்கின்ற கட்டாக் நகரிலும், கொல்கத்தாவின் மாநில கல்லூரியிலும், ஸ்காட்டிஷ் சர்ச் கல்லூரியிலும் கழித்தார். உயர்கல்வியை கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தார். போஸ் இந்திய சிவில் சர்வீஸ் பணியிலிருந்து ராஜினாமா செய்து விட்டு, சுதந்திரப் போராட்ட இயக்கத்தில் ஈடுபட்டார். இந்திய தேசிய காங்கிரசில் ஒரு கட்டத்தில் தலைவராக இருந்தார்.
காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவர் பதவிக்கான ஒரு பிரபல தேர்தல் நடந்த போது, மகாத்மா காந்தி தன்னுடைய ஆதரவாளராக பட்டாபி சீத்தாரமையாவை போட்டியிட வைத்தார். அவருக்கு எதிராக அந்த தலைமைப் பதவிக்கு சுபாஸ் சந்திரபோஸ் போட்டியிட்டார். அந்தப் போட்டியில் போஸ் வென்றார். பட்டாபி சீத்தாராமையாவின் தோல்வி தன்னுடைய தோல்வி என்று மகாத்மா காந்தி அறிவித்தது, காங்கிரஸ் கட்சியை உலுக்கியது. காந்தியாரின் ஆதரவு கிடைக்காத நிலையில், போஸ் தான் வெற்றிப் பெற்ற கட்சித் தலைவர் பதவியை பணிக்குழுவும் வற்புறுத்த ராஜினாமா செய்தார். காங்கிரஸ் கட்சியை விட்டு வெளியேறிய சுபாஷ் சந்திரபோஸ், ஆகில இந்திய பார்வர்டு பிளாக் என்ற புதிய கட்சியை உருவாக்கினார்.
2ம் உலகப்போரின் காலத்தில், ஆங்கிலேய நாட்டுடன், அமெரிக்காவும் சேர்ந்து கொண்டது. அவர்களுக்கு எதிராக ஜெர்மன் நாடும், ஜப்பான் நாடும் இணைந்து கொண்டு போரில் ஈடுபட்டது. உலகப்போர் என்பது பல்வேறு பின்தங்கிய, வளராத நாடுகளை தங்களது காலணிகளாக ஆக்கிக் கொள்வதற்காக, ஏகாதிபத்திய நாடுகள் தங்களுக்குள் அடித்துக் கொள்ளும் போட்டி. அதாவது நிதி மூலதனத்தை குவித்து வைத்திருக்கின்ற, முதலாளித்துவ நாடுகள் அவற்றின் உச்சகட்டமாக, ஏகாதிபத்தியங்களாக மாறி காலனிகளை கையில் வைத்துக்கொள்ள நடத்துகின்ற போட்டி தான் உலகப்போராக வெடிக்கிறது.
அந்த முறையில் உலகின் பல்வேறு மூலை முடுக்குகளையெல்லாம் ஆண்டு கொண்டிருந்த ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியம், தனது பிடிக்குள் இருக்கின்ற காலனி நாடுகளின் விடுதலைப் போராட்டத்தால், பலவீனமாகி வருகின்ற ஒரு சூழல் இருந்தது. இத்தகைய சூழலில் இங்கிலாந்து நாடு, வளர்ந்து வரும் முதலாளித்துவ நாடான அமெரிக்காவுடன் இணைந்து கொண்டு, உலகைப் பங்கு போடுகின்ற, பங்கு போட்ட நாடுகளை தக்க வைக்கின்ற ஒரு முயற்சியில் ஈடுபட்டது. அவர்களுக்கெதிராக அதே காலனி நாடுகளை கைப்பற்றுகின்ற ஒரு முயற்சியில், ஜெர்மனியும், ஜப்பானும் ஈடுபட்டன. அதன் விளைவே இந்த இரண்டு முகாம்களுக்குள் நேரடியான போர் மூண்டது.
ஆங்கிலேய ஆதிக்கத்தால் அடிமை நுகத்தடியை தாங்கிக் கொண்டிருக்கும் இந்திய மக்கள், அதை எதிர்த்துப் போராட பல்வேறு வழிகளை திட்டமிடுகிறார்கள். அவற்றில் முக்கியமானது காங்கிரஸ் கட்சியை உருவாக்கியது. பல்வேறு சாதிகள், மதங்கள், மொழிகள் ஆகியவற்றின் ஒட்டுமொத்த ஐக்கிய முன்னணியாக காங்கிரஸ் கட்சி எழுந்தது. அதில் முன்னணி தலைவராக வந்த சுபாஷ் போஸை, காந்தி நாட்டுப் பற்றாளர்களுக்குள் ஒரு நாட்டுப்பற்றாளர் என்பதாக பாராட்டியிருக்கிறார். போஸும் காந்தியை தேசத்தந்தை என்பதாக பாராட்டியிருக்கிறார். ஆனால் ஆங்கிலேயனுடைய ராணுவத்தை எதிர்த்து போராடி விரட்டியடிக்க வேண்டும் என்று போஸ் எண்ணினார். அன்றைய 2ம் உலகப்போரில் ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்களை எதிர்த்துப் போராடிக் கொண்டிருந்த ஹிட்லர் தலைமையிலான ஜெர்மன் நாட்டின் உதவியை நாடுவது தவறல்ல என்று போஸ் கருதினார்.
அதையொட்டியே போஸுடைய அரசியல் பாதை முன்சென்றது. 2ம் உலகப்போர் தொடக்கக் காலத்திலேயே போஸ் ஜெர்மன் சென்றார். ஜெர்மானியர்கள் தொடங்கிய ஆசாத் ஹிந்த் வானொலி என்ற நிலையத்தில், இந்தியாவிற்கான சிறப்புப் பிரிவில் போஸ் இணைந்தார். பெர்னிலில் சுதந்திர இந்திய மையத்தை அப்போது உருவாக்கினார். போரில் வடக்கு ஆப்பிரிக்காவில் இருந்த ஆங்கிலேய படைக்காக போராட வந்த, இந்திய வீரர்கள், ஜெர்மானியரிடம் போர் கைதிகளாக பிடிபட்டிருந்தார்கள். அப்படிப்பட்ட 4,500 இந்திய ராணுவ வீரர்களை சேர்த்து, இந்திய படைப்பிரிவு ஒன்றை போஸ் நிறுவினார். ஹிட்லர் மற்றும் போஸ் தலைமையிலான வாபன் எஸ்.எஸ். உடன் ஆசாத் ஹிந்த் படை இணைக்கப்பட்டது. இந்த படை இந்திய சுதந்திரத்திற்காக போராட உருவாக்கப்பட்டது.
ஜெர்மனுடன் சேர்ந்து செயல்பட்டாலும், சுபாஷ் போஸ் யூதர்களை ஹிட்லர் கையாள்வதை விமர்சித்திருக்கிறார். அதேபோல ஜெர்மன் நாட்டில் ஜனநாயக நிறுவனங்களை ஒடுக்குவதையும், சோவியத் யூனியன் மீது ஹிட்லர் ஆக்ரமிப்பு போர் நடத்தியதையும் போஸ் விமர்சித்திருக்கிறார். இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கு போதுமான ஆதரவு ஹிட்லரிடம் கிடைக்காத நிலையில், சுபாஷ் போஸ் ஜப்பானுக்கு பயணமானார்.
ஜப்பானில் 85,000 வீரர்களைக் கொண்ட ஒரு சீரானப் படையை, இந்திய தேசிய ராணுவமாக உருவாக்கினார். ராணி லட்சுமிபாய் பெயர் கொண்ட தனியான பெண்கள் ராணுவத்தை, போஸ் உருவாக்கினார். ஆசியாவிலேயே முதன் முறையாக இப்படிப்பட்ட ஒரு பெண்கள் படை உருவாக்கப்பட்டது. ராணி லட்சுமிபாய் 1857ம் ஆண்டு இந்திய முதல் சுதந்திரப் போரில் வீரச்சாவை முத்தமிட்டவர். சுதந்திர இந்தியாவின் தற்காலிக அரசாங்கம் என்பதாக ஒரு புரட்சிகர அமைப்பை உருவாக்கி, அதில் தனியான ஆணையம், நீதிமன்றம், சட்டம் ஆகியவற்றை ஏற்படுத்தி, இந்திய தேசிய ராணுவத்தின் படை பலத்துடன், போஸ் இயங்கினார். அந்த அரசாங்கம் அன்று ஜெர்மனி, ஜப்பான், இத்தாலி, கனடா, தேசிய சீனா, சீயாம், பர்மா, மஞ்சுகுவோ, பிலிப்பைன்ஸ் ஆகிய 9 நாடுகளால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. சிங்கப்பூரில் உருவாக்கப்பட்ட அதன் பிரகடனம், ஐரிஷ் அரசால் பாராட்டப்பட்டது. ஜப்பான் ராணுவத்துடன், போஸ் ராணுவமும், பர்மீய தேசிய ராணுவமும் இணைந்து சில வெற்றிகளை போரில் எட்டினர். அந்தமான் நிகோபார் தீவுகளில், போஸ் அரசாங்கமும், இந்திய தேசிய ராணுவமும் உருவாக்கப்பட்டது. ஹிரோசிமா, நாகசாகி அணுகுண்டு தாக்குதல்கள், அவர்களை பின்வாங்க வைத்தது.
எதிரியின் எதிரி தான் நண்பன் என்ற பொருளில் சுபாஷ் போஸின் படைப் பயணம் தொடர்ந்தது. அந்தத் தருணத்தில் நேதாஜி என்ற பட்டப்பெயர் அவருக்கு பிரபலமானது. மேற்கு வங்கத்தின் சுபாஷ் போஸுக்குப் பின்னால் அணிதிரண்ட மக்கள் போல, அடுத்து தமிழ்நாட்டில், முத்துராமலிங்க தேவர் தலைமையில், நேதாஜியின் கட்சியும், ஐ.என்.ஏ. படையும் உருவானது. மலேசியாவிலும், சிங்கப்பூரிலும் அது தமிழர்கள் மத்தியில் எதிரொலித்தது. தைவானுக்கு மேல் விமானத்தில் செல்லும் போது விபத்து ஏற்பட்டு 1945ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 14 முதல் 20க்குள் நேதாஜி மரணமடைந்ததாக நம்பப்படுகிறது. அதுவும் கூட பிற்காலத்தில் மறுக்கப்பட்டு, விவாதம் இன்னமும் தொடர்கிறது.
ஈழத்தமிழர் விடுதலைப் போரில், முப்படைகளை ஏற்படுத்தி, தமிழீழ விடுதலைப் பகுதியை உருவாக்கி, தமிழீழ அரசாங்கத்தை பல்வேறு துறைகளுடன் நடத்திக் காட்டிய, தமிழீழ தேசிய தலைவர் வே.பிரபாகரன், சிறுவயதிலிருந்தே, நேதாஜி சுபாஷ் போஸின் செயல்பாடுகளால் ஈர்க்கப்பட்டார் என்பது முக்கியச் செய்தி. நேதாஜியின் தாக்கம் இன்று வரை ஈழத்தில், தமிழர்கள் வாழும் பூமிகளில் நிறைந்திருக்கிறது என்பது பெருமைக்குரிய ஒரு செய்தி.

அண்ணா பல்கலையை சுற்றும் போபால் நச்சு ஆவி.

1984ம் ஆண்டு டிசம்பர் 3ம் நாள் நள்ளிரவில், மத்திய பிரதேச மாநிலத்திலுள்ள போபால் நகரில், அமெரிக்க பன்னாட்டு மூலதன கம்பெனியான, யூனியன் கார்பைடு என்ற பூச்சிக்கொல்லி மருந்து உற்பத்தி ஆலையில், நச்சு வாயு வெளிப்பட்டது. ஒரே நேரத்தில் நகரத்திலிருந்த 8,000 பேர் மரணமடைந்தனர். 25 ஆண்டுகளில் 20,000 பேர் அதன் பாதிப்பால் உயிர்பலி ஆனார்கள். இன்று வரை 1,00,000த்திற்கும் மேற்பட்டோர் குற்றுயிரும், குலையுயிருமாக தவித்து வருகிறார்கள். அது உலகத்திலேயே பெரியதொரு தொழிற்சாலை விபத்து என்பதாக வருணிக்கப்படுகிறது.
மேற்கண்ட விபத்தை காரணம் காட்டி, சுற்றுப்புறச் சூழல் ஆர்வலர்கள், உலகம் முழுவதிலும் ஆபத்தான தொழிற்சாலைகள் பற்றியும், ரசயான ஆலைகளின் சுற்றுச்சூழல் தாக்கங்களைப் பற்றியும், காற்றை மாசுபடுத்தல், நீரை கெடுத்தல், நிலத்தை பழுதாக்கல் போன்ற மாசுபடுத்தல்களை பட்டியலிட்டு, பரப்புரை செய்து வருகிறார்கள். இவ்வாறாக போபால் நச்சு வாயு விபத்து என்பது ஒரு பாதகமான முன்னுதாரணமாக, மானுடத்திற்கே திகழ்ந்து வருகிறது. அதை போபால் நீதிக்கான அனைத்து நாட்டு பிரச்சாரக் குழு, எல்லா இடங்களிலும் எடுத்துச் சொல்லி வருகிறது.
அப்படி எடுத்துச் செல்லும்போது, போபாலுக்கான மாணவர்கள் என்ற பெயரில் அமெரிக்காவிலிருந்தும், ஐரோப்பிய நாடுகளிலிருந்தும் இத்தகைய சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு விழிப்புணர்வு ஒரு பெரும் இயக்கமாக, கல்விச் சாலைகளிலிருந்தே நடைபெற்று வருகிறது. நாளுக்கு நாள், அரசாங்கங்கள் தங்களையும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு உணர்வு கொண்டவர்களாக, மாற்றியமைத்துக் கொண்டு வருகின்ற ஒரு சூழ்நிலையில், நாம் அதிகமான விழிப்புணர்வை பெறுகிறோம். ஐ.நா. சபையிலிருந்து சுற்றுச்சூழல் மாசுபடுத்தல் சம்மந்தமாக, ஒரு அக்கறையான பார்வை பரப்பப்பட்டு, அதையொட்டி ஒரு கோபன் ஹெகன் மாநாடே நடத்தப்பட்டிருக்கும் போது, நாம் மேலும் அதிகமான கவனத்திற்குள்ளாகிறோம். அத்தகைய சூழலில் நமது தமிழ்நாட்டில் உள்ள அரசாங்கத்தின் நேரடியான வழிகாட்டலுக்குள் அமைந்துள்ள, அண்ணா பல்கலைகழகத்தில் இதுபோன்ற அக்கறை இல்லாமலிருப்பது அதிர்ச்சியை தருகிறது.
போபாலில் பேரழிவை ஏற்படுத்திய யூனியன் கார்பைடு என்ற பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் முதலாளியான, குற்றஞ்சாட்டப்பட்ட வாரன் ஆண்டர்சன், இன்று வரை இந்திய நீதிமன்றத்தின் பிடிவாரண்டை மதித்து, இந்தியா வந்து ஆஜராகவில்லை. அப்படிப்பட்ட இந்திய எதிர்ப்பு செயல்பாட்டை கடைபிடிக்கும் ஒரு அமெரிக்க பெரு முதலாளியின் நிறுவனம், தனது போபால் நச்சு கம்பெனியை, இன்னொரு அமெரிக்க பெரு முதலாளி நிறுவனமான டௌ கம்பெனி வசம் ஒப்படைத்து விட்டது. அதை வாங்கிய டௌ கம்பெனி, பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு எந்த விதமான நட்ட ஈடும் கொடுக்க தயாராயில்லை. போபால் நச்சு கம்பெனி வளாகத்தை சுத்தம் செய்யவும் தயாராகயில்லை. இப்படிப்பட்ட டௌ கெமிக்கல்ஸ் என்ற அமெரிக்க பன்னாட்டு மூலதன கம்பெனியை, இந்தியாவில் கருப்பு பட்டியலில் சேருங்கள் என்ற கோரிக்கையை, நச்சு வாயு பாதிப்புக்குள்ளான போபால் மக்கள் எழுப்பி வருகிறார்கள்.
இந்தியாவின் மத்திய அரசோ அதுபற்றி செவி மடுக்க தயாராயில்லை என்பதாக தெரிகிறது. அதேசமயம் போராடும் சுற்றுச் சூழல் ஆர்வலர்களின் நிர்பந்தத்திற்காகவும், ஊடகங்கள் கிளப்பி வரும் விழிப்புணர்வுக்காகவும் அச்சப்பட்டு, தேர்தல் அரசியல் நடத்தும் நோக்கத்தில், சுற்றுச்சூழல் அமைச்சர் மூலமும், சில நேரங்களில் பிரதமரும் நடவடிக்கை எடுப்பதாக வாக்குறுதிகளை அள்ளி வீசிவருகிறார்கள்.
அரசியல் வாதிகளுடைய அணுகு முறை இதுபோன்று இருப்பது ஆச்சரியமான செய்தியல்ல. ஆனால் கல்வியாளர்களின் அணுகுமுறை எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்பது தான் இப்போது எழுப்பப்பட்டிருக்கும் கேள்வி. கல்விச் சாலைகளில் சுற்றுச்சூழல் பற்றிய விழிப்புணர்வு என்பது ஒரு முக்கியமான கல்வியாக உணரப்படுகிறது. நாடுதழுவிய அளவில், மக்கள் இயக்கங்களும் கூட சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு பற்றிய கோரிக்கைகளை தங்கள் இயக்கங்கள் சார்பாக முன்வைத்து வரும் காலம் இது. அப்படியிருக்கையில் சுற்றுச்சூழல் பிரிவை பொதுவாகவே கல்விச் சாலைகளும், குறிப்பாக உயர்கல்வி நிறுவனங்களும் ஒரு முக்கியப் பாடமாக எடுத்துக் கொண்டுள்ளனர்.
அதிலும் குறிப்பாக தொழில்நுட்ப கல்வியை கற்றுக் கொடுக்கின்ற, கல்லூரிகளிலும், பல்கலைகழகங்களிலும், சுற்றுச்சூழல் பற்றிய விழிப்புணர்வு முக்கியத் தேவையாக இருக்கிறது. தொழிற்சாலை விபத்துக்கள் பற்றி படித்துக் கொள்ளாமல், தொழிற்சாலை உற்பத்திக்கான கல்வியை எப்படி கற்க முடியும் என்பது சாதாரண கேள்வி. உலகிலேயே பெரியதொரு தொழிற்சாலை விபத்தை பற்றி அறிந்திருக்க வேண்டியதும், அப்படிப்பட்ட பல்கலைக்கழகங்களுக்கு முக்கியமான தேவை. அதுவும் இந்தியாவில் அப்படியொரு விபத்து போபாலில் நடந்திருக்கிறது என்றால், அதுபற்றி ஆழமான புரிதல், பொறியியல் தொழில்நுட்ப பல்கலைக்கழக ஆசிரியர்களுக்கு இருக்க வேண்டும். அந்த புரிதலே பெரும் கவலையை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும். அத்தகைய புரிதலையும், கவலையையும், தடுப்பு நடவடிக்கைகளையும் தங்களது பாடத்திட்டத்தில் இணைத்து மாணவர்களுக்கு கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். இத்தகைய விவரங்கள், நமது அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் செயல்பட்டிலிருக்கிறதா என்ற வினா எழுந்துள்ளது.
மாணவர்களுக்கு மேற்கண்ட போதனைகள் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் கொடுக்கப்படுவதில்லை. பாடத்திட்டத்திலும் அத்தகைய பேரழிவு விபத்து பற்றி விளக்கப்படவில்லை. அதுபற்றிய கேள்விகளை சம்மந்தப்பட்ட துணை வேந்தரிடம் கேட்டால் அக்கறையற்ற பதில்தான் வெளிப் படுகிறது. தொழிற் சாலைகளை உருவாக்கவும், உற்பத்தியை செய்யவும், கற்றுக் கொடுக்கப்படும் பொறியியல் கல்வியில், விபத்துகள் பற்றியும், தடுப்புகள் பற்றியும் அக்கறையற்ற போக்கு இருக்கலாமா?
அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் 2 நாட்களாக குருசேத்ரா தொழில்நுட்ப விழா 2010 என்பதாக நிகழ்ச்சி நடந்து வருகிறது. இது பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்தால் நடத்தப்படுகிறது. அதில் தொழில்நுட்ப மற்றும் மேலாண்மை சம்மந்தமான நிகழ்வுகள், விழா போல நடத்தப்படுகின்றன. வாகனங்களை விரைவாக ஓட்டுதல் போன்ற 4சக்கர, 2சக்கர வாகனங்கள் சம்மந்தப்பட்ட போட்டிகளும் உண்டு. இவையெல்லாம் மாணவர்களை உற்சாகப்படுத்தவும் செய்யும். ஆனால் இவற்றை நடத்துவதற்கான நிதியை, பல்கலைக்கழக நிர்வாகம் சில பெரு முதலாளி நிறுவனங்களிடம் வாங்குகிறது. அதில் கருப்புப் பட்டியலில் உள்ள டௌ கெமிக்கல்ஸ் நிறுவனத்திடம் ரூ.5,00,000 வாங்கியிருக்கிறது. அந்த கம்பெனிக்கு இந்த பல்கலைக்கழகத்தில் ஆளெடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்பதாக அறிவிப்பு வேறு.
மேற்கண்ட செயல்பாடுகளை சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்களாகயிருக்கும், பல்வேறு கல்லூரி மாணவர்கள் எதிர்க்கிறார்கள். டௌ கெமிக்கல்ஸை, அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தை விட்டு துரத்தச்சொல்லி கேட்கிறார்கள். அதற்காக பரப்புரை செய்கிறார்கள். ரூ.5,00,000 த்தை தங்கள் பக்கத்திலிருந்து திரட்டித் தருகிறோம். அப்போதாவது டௌ கெமிக்கல்ஸை வெளியேற்றுங்கள் என்று கூறுகிறார்கள். அதற்காக பாதிக்கப்பட்ட போபால் மக்களிடமும், அண்ணா பல்கலைக்கலையின் முன்னாள் மாணவர்களிடமும் நிதி திரட்டுகிறார்கள். அந்த நிதியை டௌ கம்பெனிக்கு திருப்பி கொடுத்தாவது, பல்கலையை விட்டு டௌவை விரட்டுங்கள் என்று கூறுகிறார்கள்.
இதற்காக அவர்கள் பல்கலைக்கழக துணைவேந்தரிடம் பேசினார்கள். துணைவேந்தர் இதுபோன்ற கவலைகளை ஏற்பவராக தெரியவில்லை. போபால் பற்றி தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டிய தேவையில்லை என்று அறிவு ஜீவித்தனமாக பேசியிருக்கிறார். இதுபோன்ற அக்கறையற்ற மனிதர்களின் கைகளில், அரசு சார்பான பல்கலைக் கழங்களை கொடுத்துவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கப் போகிறோமா? இதுதான் தமிழ்நாட்டில் மக்களைப் பார்த்து நாம் கேட்கவிரும்புகிறோம்.

ஜோதிபாசு மே.வங்க எம்.ஜி.ஆர்.

1914ம் ஆண்டு ஜுலை 8ம் நாள் பிறந்த ஜோதிபாசு, இந்த ஆண்டு ஜனவரி 17ம் நாள் மறைவை எய்தினார். இவர் மே.வங்க மாநிலத்தின் முதலமைச்சராக 1977ம் ஆண்டு முதல் 2000ம் ஆண்டு வரை பொறுப்பிலிருந்தார். அதன்மூலம் இந்தியாவிலேயே நீண்டகாலம் முதல்வர் நாற்காலியில் அமர்ந்தவர் என்று பெயர் பெற்றார். இந்தியாவில் நாடாளுமன்ற இடதுசாரிகள், இருபெரும் கட்சிகளாக இருக்கின்றனர். அவர்களில் சி.பி.ஐ.(எம்) என்று அழைக்கப்படும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியினர் பெரிய கட்சியாக மதிக்கப்படுகின்றனர். அப்படிப்பட்ட மார்க்சிஸ்ட் கட்சி, ஆளுகைக்கு வருகின்ற இடங்களாக கேரளாவும், மே.வங்கமும், திரிபுராவும் அடையாளம் காட்டப்படுகின்றன. இது தவிர மார்க்சிஸ்ட் கட்சி அதிக செல்வாக்கை பெற்ற மாநிலமாக ஆந்திரா இருந்தது. 3 மாநிலங்களில் மட்டும் அதிகமான அளவில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களையும், சட்டமன்ற உறுப்பினர்களையும் வைத்திருக்கின்ற ஒரு கட்சியை எப்படி, தேசிய கட்சி என்று அங்கீகாரம் செய்வது என்பதான கேள்வி, தேர்தல் ஆணையத்திற்கு எழுந்தது. அப்படிப்பட்ட நிலையில், மார்க்சிஸ்ட் கட்சி இருந்தாலும், மே.வங்கத்தில் தொடர்ந்து 23 ஆண்டுகளாக முதலமைச்சராக, அந்த கட்சி சார்பாக ஒருவர் பொறுப்பில் இருக்க முடிந்தது என்பது குறிப்பிட வேண்டிய ஒன்று. அந்தளவுக்கு ஜோதிபாசுவிற்கு மக்கள் செல்வாக்கு இருந்தது. மீண்டும், மீண்டும் ஆட்சிக் கட்டிலிலே அமருவதற்கான அந்த செல்வாக்கு தான் அவரை மே.வங்க மாநிலத்தின் எம்.ஜி.ஆர். என்று எளிமையாக அழைக்கும் நிலைக்கு கொண்டுசென்றது.
1977ம் ஆண்டு முதலமைச்சராக வருவதற்கு முன்னால், 1967ம் ஆண்டே ஜோதிபாசு, மே.வங்கத்தின் துணைமுதல்வராக பொறுப்பெடுத்தார். அப்போது பங்களா காங்கிரஸ் என்று அழைக்கப்பட்ட மாநில கட்சியின் கூட்டணியில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தேர்தலை சந்தித்தது. அந்த தேர்தலில் அவர்களது கூட்டணி வெற்றி பெற்றதையொட்டி, அஜாய்குமார் கோஷ் என்ற பங்களா காங்கிரஸ் தலைவர் முதல்வராகவும், மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் தலைவர் ஜோதிபாசு துணை முதல்வராகவும், ஆட்சியில் அமர்ந்தார்கள்.
1967ம் ஆண்டு இவர்களது நாடாளுமன்ற இடதுசாரி கூட்டணி ஆட்சியை பிடித்ததையொட்டி, மார்க்சிய புரட்சியாளர்கள் ஆயுதப்போராட்டத்தை தொடங்கினார்கள். மே.வங்க மாநிலத்தின், டார்ஜிலிங் மாவட்டத்தில், நக்சல் பாரி கிராமத்தில் அப்படிப்பட்ட ஆயுத எழுச்சி, விவசாயிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு தொடங்கியது. மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் டார்ஜிலிங் மாவட்ட பொறுப்பாளராக இருந்த சாருமஜும்தார் அந்த புரட்சியை வழிகாட்டி நடத்தினார். இது கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்குள் இருந்த இருவழிப் போராட்டத்தின் விளைவாக ஏற்பட்டது.
அதாவது 1921ம் ஆண்டு தொடங்கிய இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, 1940க்கு பிறகு ஆயுதப்போராட்டத்தில் பல்வேறு முயற்சிகளை எடுத்தது. 1950ம் ஆண்டையொட்டி அந்த கட்சி தடைசெய்யப்பட்டது. 1952ம் ஆண்டிற்கு பிறகு, தேர்தலில் நிற்கத் தொடங்கியது. அதை எதிர்த்து ஆயுதப்போராட்டத்தை நடத்த வேண்டும் என்று சொல்லக்கூடிய புரட்சியாளர்கள், கட்சிக்குள்ளேயிருந்து கருத்துப் போராட்டம் நடத்தி வந்தனர். 1962ம் ஆண்டு இந்தியாவிற்கும், சீனாவிற்கும் இடையே எல்லை மோதல் நடந்தது. அது சீன ஆக்ரமிப்பு என்பதாக இந்திய அரசால் பெயர் கொடுக்கப்பட்டது. அதேசமயம் பின்னாளில் நீவில் மாக்ஸ்வெல் என்ற வெளிநாட்டு எழுத்தாளர், இந்தியாவின் சீன யுத்தம் என்ற பெயரில் ஒரு புத்தகமாக வெளியிட்டார். இப்படியாக முரண்பாடுகளின் மூலம் வெளிப்பட்ட அந்த யுத்தம், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்திலும் பிளவை ஏற்படுத்தியது. டாங்கே தலைமையிலான ஒரு சாரார், காங்கிரஸ் அரசுக்கு சாதகமானவர்களாக ஆனார்கள். அதேசமயம் நம்பூத்ரிபாடு, பி.டி.ரணதிவே, சுந்தரய்யா, ஏ.கே.கோபாலன், பி.ராமமூர்த்தி போன்ற தலைவர்கள், சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் நிலைப்பாட்டை ஆதரித்தார்கள். அதனால் இந்திய அரசால் கைது செய்யப்பட்டார்கள். ஜோதிபாசு அந்த 2வது வகையினரை ஆதரித்தார். இவ்வாறு சிறைக்குச் சென்று திரும்பிய அணியினர், 1964ம் ஆண்டு கட்சியை விட்டுப் பிரிந்து வெளியே வந்தார்கள். தங்களை மார்சிய புரட்சியாளர்களாக கூறிக்கொண்டு, மார்க்சிஸ்ட் கட்சி என்று பெயர்வைத்துக் கொண்டார்கள். 1965ம் ஆண்டு பர்துவான் பிளீனம் என்ற சிறிய மாநாட்டை நடத்தினார்கள். அதில் இந்திய சமுதாயத்தைப் பற்றியும், இந்திய அரசைப் பற்றியும் மறுமதிப்பீடு செய்வதும், புரட்சிக்கான பாதையை தேர்வு செய்வதும் என்ற திட்டத்தை விவாதித்தார்கள். அப்போது இந்த பெரும்தலைவர்களின் முன்வைப்புகளை எதிர்த்து, டார்ஜிலிங் மாவட்ட சாருமஜும்தார் மாற்று முன்வைப்புகளை வைத்தார்.
அதில் இந்திய அரசு சுதந்திரமானது அல்ல என்றார். தரகு முதலாளிகள் நாட்டை ஆள்கிறார்கள் என்றார். விவசாய புரட்சியே வழிமுறை என்றார். சாருமஜும்தாரின் அத்தகைய முன்வைப்புகளுக்கு எதிராக, ஜோதிபாசு உள்ளிட்ட அணி தேர்தல் பாதையை தேர்வு செய்தது. ஐக்கிய முன்னணி தந்திரம் மூலம் தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதை முன்வைத்தது. அதை எதிர்த்து ரகசியமாக தங்கள் செயல்பாட்டை, மஜும்தார் மேற்கொள்ளத் தொடங்கினார். அதுதான் ஜோதிபாசு அணியினர், கூட்டணி ஆட்சியை ஏற்படுத்தியவுடன், மஜும்தார் தலைமையிலான நக்சல் பாரி புரட்சியாக வெடித்தது.
வெடித்த புரட்சி நக்சல் பாரி கிராமம் உட்பட்ட பகுதிகளை, பண்ணையார்களை விரட்டி விட்டு கைப்பற்றியது. விவசாயிகளை ஆயுதபாணியாக்கியது. அதை விடுதலைப் பகுதி என்று சீன வானொலி அறிவித்தது. வசந்தத்தின் இடிமுழக்கம் என்ற பெயரில், சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஏடு கட்டுரை எழுதியது. மே.வங்க மாநில உள்துறையை கையில் வைத்திருந்த ஜோதிபாசு, நக்சல் பாரி புரட்சியாளர்களை ஒடுக்குவதற்காக, வடகிழக்கு எல்லை துப்பாக்கிப் படையினர் என்ற துணைராணுவத்தை வரவழைத்தார். நக்சல்பாரி கிராமத்தில் நடந்த துப்பாக்கிச் சண்டையில், முதல் பலியாக பாபுலால் பிஸ்வகர்மா என்ற புரட்சியாளர் கொல்லப்பட்டார். ஆயிரக்கணக்கான புரட்சியாளர்கள் சாருமஜும்தார், கனுசன்யால் உட்பட ஜோதிபாசு அரசால் கைதுசெய்யப்பட்டனர். இப்படியாக ஒரு துணை முதல்வர் பாத்திரத்தையும், பாசு வகித்துள்ளார்.
1977ல் முதல்வரான ஜோதிபாசு, நிலச்சீர்திருத்தங்களை கொண்டு வந்தார் என்பதுதான் முக்கியமாக பேசப்படுகிறது. அவரது அந்த முயற்சி மார்க்சிஸ்ட் கட்சிக்கு தொடர்ந்து கிராமங்களில் வாக்கு வங்கியை ஏற்படுத்தித் தந்தது. காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமையிலான மத்திய ஆட்சியை, ராஜிவ் காந்திக்குப் பிறகு வலுப்படுத்துவதில், சர்ச்சைகள் எழுந்த காலம். அப்போது ஜோதிபாசுவை காங்கிரஸ் கட்சித் தலைமை, இந்தியாவின் தலைமையøøச்சராக பொறுப்பெடுக்க அழைத்தது. ஆனால் அத்தகைய பொறுப்பை ஏற்கக்கூடாது என மார்க்சிஸ்ட் தலைமை முடிவு செய்துவிட்டது. உள்ளபடியே பிரதமர் பொறுப்பை ஜோதிபாசு ஏற்பதற்கு, அன்றைய கட்சியின் பொதுச்செயலாளர் ஹரிகிருஷ்ணசிங் சுர்ஜித் உட்பட, ஜோதிபாசுவிற்கும் உடன்பாடு இருந்தது. அரசியல் தலைமைக் குழுவில் பெரும்பான்மையராகயிருந்த பிரகாஷ் காரத், சீதாராம் யெச்சுரி, வி.எஸ்.அச்சுதானந்தன் உள்ளிட்டோர் அதை எதிர்த்து வாதிட்டு, ஜோதிபாசு பிரதமர் ஆகும் வாய்ப்பை தடுத்து விட்டனர். அதைபற்றி பிறகு கருத்துச் சொல்லும்போது, அது ஒரு வரலாற்றுப் பிழை என்று ஜோதிபாசு கூறியுள்ளார். ஆனால் முடிவெடுத்த நேரத்தில், கட்சிக்கு கட்டுப்பட்டு இருந்து விட்டார்.
இப்போது அவரது மறைவுக்குப் பிறகு, சோம்நாத் சாட்டர்ஜி இதே போன்ற ஒரு குற்றச்சாட்டை எழுப்பியுள்ளார். தான் சபாநாயகர் பதவியில் இருந்து விலக வேண்டியதில்லை என்று ஆலோசனை கூறியதே ஜோதிபாசு தான் என்றும், அதனால் தான் கட்சி கட்டுப்பாடு தன்னை நீக்கியது என்றும் கூறியுள்ளார். தனி மனித கருத்துக்களை முன்வைத்து போராடினாலும், கட்சிக்குக் கட்டுப்பட்ட ஜோதிபாசுவின் செயல், வரலாற்றில் நிற்கிறது. அதேபோல லட்சக்கணக்கான மக்கள் அணிதிரள, இறுதி ஊர்வலமாக எடுத்துச்செல்லப்பட்ட அவரது உடல், எஸ்.எஸ்.கே.எம் மருத்துவக் கல்லூரிக்கு, மாணவர்கள் படிப்புக்காக தானமாக வழங்கப்பட்டது. 2003ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 4ம் நாள், ஜோதிபாசு தனது கண்களையும், உடலையும், ஒரு விழாவில் வைத்து தானமாக அறிவித்திருந்தார். 7 ஆண்டுகள் கழித்து, அந்த மாமனிதனின் உடல், அவரது மறைவுக்குப் பிறகும் வருங்கால தலைமுறைக்கு பயன்படுகிறது. இதுவும் அவரது இன்னொரு சாதனை.

அரசியல் போரும், உளவியல் போரும்!

இலங்கைத்தீவில் அரசத்தலைவர் பதவிக்கான தேர்தல் வருவதற்கு இன்னும் சில நாட்கள்தான் இருக்கின்றன. அதாவது ஜனவரி 26ம் நாள் அதற்கான தேர்தல் நடைபெற உள்ளது. தேர்தலில் முக்கியமாக ஆளும் கட்சி கூட்டணியின் மகிந்த ராஜபக்சே நிற்கிறார். அவரை எதிர்த்து எதிர்கட்சிகளின் பொது வேட்பாளராக சரத்பொன்சேகா நிற்கிறார். தேர்தல் பரப்புரை சூடுபிடித்து வருகிறது. இருபுறமும் நடக்கும் பரப்புரையில் நடந்து முடிந்த இனவாத போர்பற்றி பல்வேறு செய்திகள் வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்றன.
வன்னிப்போரில் நடத்தப்பட்ட போர்க்குற்றங்கள் அம்பலமாகியுள்ளன. வேட்பாளர் மகிந்தாவின் சகோதரர் ஆணைப்படி களத்தில் நின்ற ராணுவ தளபதி, செய்த கொடுமைகள் தெரியவந்துள்ளன. சரண் அடைந்த விடுதலைப்புலியின் சில தலைவர்கள் உட்பட ஆயிரம் போராளிகளை கண்டபடி சுட்டுக் கொன்ற நிகழ்வு விவாதிக்கப்படுகிறது. கோத்தபாய ராஜபக்சேயின் கட்டளைக்கு பணிந்து, படுகொலை செய்த ராணுவ தளபதியைப் பற்றி எழுதக்கூடாது என ஊடகங்களுக்கு தடை வந்துள்ளது. ஆளுங்கட்சியை ஆதரிக்கும் நிபந்தனையை ஏற்றுக்கொண்டதால், கைது செய்யப்பட்ட தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் விடுதலை செய்யப்பட்டுள்ளார் என்றும் வெளிப்படையாக தெரிகிறது.
சமரசத்தை ஏற்காததால் பிரபாகரனின் தந்தை வேலுப்பிள்ளை, அகதிகள் முகாமிலேயே அடைந்திருந்து மரணம் அடைந்த நிகழ்வும் கூட நடந்துள்ளது. வன்னிப்போரில் ஈடுபடுத்தப்பட்ட சிங்கள வீரர்கள், இளம்வயதிலேயே பலியாக்கப்பட்டுள்ளனர் என்ற செய்தி தெரியவந்துள்ளது. 30,000 சிங்கள வீரர்கள் வன்னிப்போரில் பலியாகியுள்ளனர். 36,000 சிங்கள ராணுவ வீரர்கள், கை, கால்களை இழந்து பாதிக்கப்பட்டனர். இந்த செய்திகளை வேட்பாளர் பொன்சேகா இப்போது கூறுகிறார். இதுவும் கூட சிங்களப் பெரும்பான்மை மக்களிடையே சிக்கலை உருவாக்கும். சர்ச்சையை எழுப்பிவிடும்.
தமிழர் பகுதிகளான வடக்கிலும், கிழக்கிலும் இரண்டு வேட்பாளர்களும் தங்கள் ஆதரவாளர்களை இறக்கி விட்டுள்ளனர். வேட்பாளர் மகிந்தா, அமைச்சராக இருக்கின்ற ஈழமக்கள் ஜனநாயக கட்சியின் தலைவர் டக்ளஸ் தேவானந்தத்தைச் சார்ந்து, வடக்கு மாகாணத்தின் தமிழர் வாக்குகளை அடைய துடிக்கிறார். கிழக்கு மாகாணத்தில், மாகாண சபை முதல்வர் பிள்ளையானைச் சார்ந்து, தனது தேர்தல் வியூகத்தை வகுத்துக் கொள்கிறார்.
வேட்பாளர் பொன்சேகாவோ, வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பின் மூலமாக தனது வாக்கு சேகரித்தலை முக்கியத்துவப்படுத்துகிறார். தமிழர்களின் உடனடித் தேவைகளாக இருக்கின்ற மீள்குடியேற்றம், முள்வேலி முகாம்களிலிருந்து விடுதலை, சுயநிர்ணய உரிமை, பாதுகாப்பு வளையங்களை நீக்கி சிங்கள ராணுவத்தை பின்வாங்க செய்தல், போர்க்குற்றங்கள் பற்றிய விசாரணைகள், மனித உரிமை மீறல்கள் செய்தவர்கள் மீதான நடவடிக்கைகள், கைது செய்யப்பட்டுள்ள முன்னால் போராளிகளை விடுதலை செய்தல், அதிபர் ஆட்சி முறையை மாற்றி நாடாளுமன்ற ஆட்சி முறையை கொண்டு வருதல், வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களை இணைப்பது பற்றி விவாதித்தல், கடத்தப்பட்ட தமிழர்களை விடுவித்தல், அதில் கொல்லப்பட்டவர் குடும்பத்திற்கு உதவி அளித்தல் போன்ற அடிப்படையான கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி தங்களது தேர்தல் பரப்புரையை செய்து வருகிறார்கள்.
கிழக்கு மாகாணத்தில் இருக்கின்ற கணிசமான தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்களின் வாக்குகளை வென்றெடுக்க முஸ்லிம் கட்சி, பொன்சேகாவிற்கு ஆதரவாக இறங்கியுள்ளது. மட்டக்களப்பு மேயராக இருக்கும் தமிழ் பெண் கூட, ஆளும் கட்சி கூட்டணியில் இருந்தாலும் பொன்சேகாவிற்கு ஆதரவாக பரப்புரையில் இறங்கியுள்ளார். இது போல கொழும்பு நகரில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருக்கின்ற, ஜனநாயக மக்கள் கட்சி தலைவர் மனோகணேசன் மூலமாக, தமிழர்கள், தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்கள் மத்தியில் பொன்சேகாவிற்கு ஆதரவான பரப்புரை வாக்குகளை ஈர்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.
இதே போல மலையக தமிழ் மக்கள் மத்தியிலும், இருபக்கமும் உள்ள போட்டி வேகமடைந்துள்ளது. மகிந்தாவிற்கு ஆதரவாக ஆறுமுக தொண்டைமான் தலைமையிலான சிலோன் தொழிலாளர் காங்கிரசும், மறைந்த சந்திரசேகரனின் கட்சியான மலையக மக்களின் முன்னணியும் இறங்கி பணியாற்றுகின்றனர். அவர்களுக்கு எதிராக பொன்சேகாவிற்கு ஆதரவாக, மனோகணேசனின் கட்சியினர் இறங்கி பணியாற்றி வருகின்றனர்.
தென்னிலங்கையில் உள்ள சிங்கள மக்கள் மத்தியில், கிராமப்புறங்களில் பயங்கரவாதத்தை ஒழித்த வீரராக மகிந்தா தன்னை காட்டிக் கொண்டு, வாக்குகளை சேகரிக்கிறார். அதில் அவருக்கு ஆதரவாக நிலைமை இருப்பதாக கூறுகிறார்கள். ஆனால் அப்படி விழக்கூடிய வாக்குகளையும் கூட, சமீபத்திய பொன்சேகாவின் அறிவிப்புகள் நிலைகுலைய செய்து விட்டன. அதாவது வன்னிப்போரில் தேவையில்லாமல் சிங்கள இளைஞர்கள் பல பத்தாயிரம் பேர் கொல்லப்பட்டதை பொன்சேகா கூறிவிட்டார். அதற்கும் மேலாக கை, கால்களை இழந்த இளம் சிங்கள வீரர்கள் பற்றியும் எடுத்துரைத்து விட்டார். இதுவே சிங்கள கிராமங்களை புதிதாக பாதிக்கத் தொடங்கிவிட்டது. ஒவ்வொரு சிங்கள கிராமத்திலும், போருக்கு அனுப்பப்பட்ட வீரர்கள் இறந்து விட்டால், அவர்களது வீட்டை சுற்றி பௌத்த மத சடங்குகள் படி, வெள்ளைத் துணியைக் கட்டுவார்கள். அப்படி வெள்ளைத்துணி கட்டப்பட்ட வீடுகள் ஒவ்வொரு கிராமத்திலும், நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தன. ஆகவே போரின் பாதிப்பை உணர்ந்திருந்த சிங்கள கிராமப்புற விவசாய குடிமக்கள், தங்கள் வாக்குகளை யாருக்கு அளிப்பார்கள் என்பதே கேள்விக்குறியாகும்.
மேற்கண்ட இரண்டு பெரும் வேட்பாளர் களுக்கிடையில், போர்க்குற்றங் களுக்கு காரணமான இந்த இரண்டு பேரும் வேண்டாம் என்று கூறிக்கொண்டு, சிங்கள இடது முன்னணி தலைவர் டாக்டர் விக்கிரமபாகு கருணா ரத்னேயும், சிவாஜி லிங்கம் எம்.பி.யும் வாக்குக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தென்னிலங்கையில், வட இலங்கையில் செய்தது போல, இரண்டு பேரும் சேர்ந்து வாக்கு சேகரிக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட அரசியல் போராட்டம், ஆதிக்க வாதிகளுக்குள் நடந்து வரும் போது, அந்நிய சக்திகளும் இதில் புதிய வகையில் பங்களிப்பு செலுத்துகின்றன.
இலங்கை அரசியலில் தொடர்ந்து தலையீடு செய்வதன் மூலம், தங்கள் நலன்களை விரிவுபடுத்திக்கொள்ளும், அல்லது வலுப்படுத்திக் கொள்ளும் அந்நிய சக்திகள், இந்த இரு பெரும் வேட்பாளர்களில் யாருக்கு ஆதரவு தரலாம் என அலைந்து திரிகிறார்கள். இவர்கள் தங்களது ஆதரவை நேரடியாக செலுத்துவதில்லை. மாறாக உளவியல் ரீதியாக பரப்புரை செய்து, உலக அரங்கில் தமிழர் மத்தியில் கருத்துப் போக்கை உருவாக்கி, தங்களது விருப்பத்தை சாதித்துக் கொள்பவர்களாக இவர்கள் இருக்கிறார்கள். ஊடகங்கள் மூலம் தங்களது கருத்தை இந்த அந்நிய சக்திகள் பரப்பி வருகிறார்கள். உதாரணமாக திரிகோணமலை என்ற கிழக்கு மாகாணத்தில் உள்ள மாவட்டத்தைப்பற்றி ஒரு செய்தியை அச்சு ஊடகங்களில் பரப்பி இருக்கிறார்கள். அதாவது தமிழ்மக்கள் இருபெரும் வேட்பாளர்கள் மீதும் நம்பிக்கை இழந்து, தேர்தலை புறக்கணிப்பார்கள் என்று திரிகோணமலை மாவட்ட மக்கள் பற்றி ஒரு தவறான அல்லது பொய்யான கருத்தை பரப்பி வருகிறார்கள். இதன் மூலம் தமிழ் மக்களது வாக்குகளை சிதறடித்தால், மகிந்தாவை வெற்றிபெற வைக்கலாம் என்ற மனப்பாலை சிலர் குடிக்கிறார்கள். ஆனால் திரிகோணமலை மக்கள் எப்போதுமே ரனில்விக்கிரமசிங்கே மீது நம்பிக்கை வைத்திருப்பவர்கள். விலைவாசி உயர்வை அவரது கூட்டணி கட்டுப்படுத்தும் என்று எண்ணுபவர்கள். கூடுதலாக தமிழர் தேசிய கூட்டமைப்பு பரப்புரையை ஏற்பவர்கள். இதனால் அவர்களது வாக்குகளும், சிந்தாமல், சிதறாமல், மாற்றத்தை கொண்டு வருவதற்காகவே இருக்கிறது என்பது தெளிவு.
அரசியல் போரை இலங்கை தீவுக்குள் கட்சிகள் நடத்தினால், அனைத்துலக சமூகத்தில் உளவியல் போரை நடத்தி திசைதிருப்பும் வேலையையும், தமிழர் வாக்குகளை பிளவு படுத்தும் வேலையையும் செய்கின்ற அந்நிய சக்திகளை, உலகத் தமிழர்கள் அடையாளம் கண்டு கொள்வார்களா? என்ற கேள்வி நமக்கு எழுகிறது.