மனிதாபிமானமும், போர் நியதிகளும்.

எப்போதும் போல, இப்போதும் மனிதாபிமான நியாயங்கள், போர் விதியின் நியாயங்களுடன் உரசுகிறது. மனிதாபிமானம் ஒரு அடிப்படையான நற்குணம். மனிதர்கள் தங்கள் நலனைத் தாண்டி, மற்றவர்களின் துயரங்களையும், துன்பங்களையும் புரிந்துக் கொண்டு, மாற்றாரின் அவதிகளை எண்ணி உருகும் போது, அது மனிதாபிமானமாக வெளிப்படுகிறது. ஆனால் வரலாற்றில் மனிதாபிமானம் என்பது நியாயங்களுக்கு ஆதரவாக செயல்படுவது போலவே, அநியாயங்களுக்கு வக்காலத்து வாங்கியும் செயல்பட்டிருப்பது அல்லது செயல்பட்டுக் கொண்டிருப்பது அல்லது செயல்பட போவது துல்லியமாகத் தெரிகிறது.
இந்தியாவினுடைய விவசாயிகள், ஆள்வோரின் திட்டத்தால் புதிய வகை விதைகளையும், உரங்களையும், பூச்சிக்கொல்லிகளையும், உழுபடக் கருவிகளையும் எதிர்கொள்ள வேண்டி வந்தது. மரபு வழி தன்மைகளையெல்லாம் விவசாயத்தில் மறுத்து விட்டு, வருகின்ற இந்த புதிய வழி செயல்பாடுகள், விவசாயத்திற்கும், விவசாயிகளுக்கும் திவாலாத் தன்மையை ஏற்படுத்தியது. இந்திய விவசாயத்தில் முக்கியமான பங்கு வகித்த பஞ்சாபில், இத்தகைய பசுமைப்புரட்சி செயல்பாடுகள், சீக்கிய விவசாயிகளை பெரிய அளவில் பாதித்தது. அவர்கள் பாரதிய கிசான் சபா என்ற பெயரில், ஜனநாயக ரீதியான போராட்டங்களை அரசுக்கு எதிராக நடத்தினர். அதை கொடுங்கரங்களால் அரசு அடக்கியது. போராடும் சீக்கிய விவசாயிகளின் மைந்தர்கள், பிருந்தன் வாலே தலைமையிலான சீக்கிய ஆயுதப்படையில் சேரத் தொடங்கினர். அவர்களுக்கு சீக்கிய குருத்துவாராவான தங்கக் கோயில், அடைக்கலமாக இருந்தது. அந்தத் தங்கக் கோவில் மீது, இந்திரா காந்தி ஆட்சிக் காலத்தில், ராணுவம் தாக்குதல் நடத்தியது. பிருந்தன் வாலேயையும், அவருடன் இருந்த ஆயிரக்கணக்கான சீக்கிய போராளிகளையும், அவர்களுடன் அடைக்கலம் நாடி தங்கியிருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான சீக்கிய அப்பாவி மக்களையும், தங்கக் கோவிலுக்கு உள்ளேயே, இந்திய ராணுவம் கொன்று குவித்தது.
இந்த படுகொலைகளைப் பார்த்து, உலகெங்கிலும், குறிப்பாக இந்தியாவில் பலரும், உச்சு, உச்சு என்று வாயைக் கொட்டினர். இதுதான் அவர்கள் காட்டிய மனிதாபிமானம். அந்த படுகொலைகளுக்கு பதில் கொடுப்பதாக எண்ணிக் கொண்டு, பிரதமரின் பாதுகாப்புக் காவலர்களான சத்வந்த் சிங்கும், பியான்ட் சிங்கும், சேர்ந்து கொண்டு பிரதமர் இந்திரா காந்தியை அவரது வீட்டிலேயே சுட்டுக் கொன்றனர். பிருந்தன் வாலே மரணத்திற்கு உச்சு கொட்டிய, அதே மனிதாபிமானவாதிகள், இப்போது இந்திரா காந்தி மரணத்திற்கும் உச்சு கொட்டினார்கள். அப்படியானால் இந்த மனிதாபிமானம், எத்தகைய மனிதாபிமானம்? இந்த மனிதாபிமானிகள், எதை புரிந்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்? மேற்கண்ட கேள்விகள் தானாகவே எழுகின்றன.
மனிதாபிமானம் என்பது அடிப்படையான ஜனநாயக மாண்பு. அதை ஒவ்வொரு மனிதரும், மனத்தளவில் அடிப்படையாகக் கொண்டு தான் சிந்திக்க வேண்டும். அப்படிப்பட்ட மனிதாபிமான அடிப்படையில் சிந்திக்கும் போது, உலகெங்கிலும் எதிரொலிக்கின்ற மனித உரிமைகள் என்ற உயர் தளத்திற்கு, ஒருவர் இட்டுச் செல்லப்படுகிறார். அப்போது உலகில் நிலவும் நீதி மற்றும் அநீதி பற்றி அறிய முடிகிறது.
அநீதி என்பது ஆதிக்கம் செலுத்துவது, அடிமைப்படுத்துவது, அடக்குமுறை செய்வது, அழிக்கும் முறை நடத்துவது போன்ற தன்மைகளைக் கொண்டது. அநீதியை எதிர்த்து போராட வேண்டும் என்பது மாற்றத்தை கொண்டுவர விரும்புகின்ற சக்திகளின் நோக்கம். அநீதியை எதிர்த்து நீதிக்காக போராடுகிறவர்கள், அநீதியான கட்டமைப்பை எதிர்ப்பதற்கு துணிகிறார்கள். அநீதியான கட்டமைப்பு என்பது பொருளாதார கட்டமைப்பாகவோ, சமூக ரீதியான கட்டமைப்பாகவோ, சாதிய ரீதியான மற்றும் மதரீதியான கட்டமைப்பாகவோ இருக்கிறது. ஆகவே அதற்கு எதிரான அல்லது அத்தகைய அநீதியான அமைப்பை நீக்குவதற்கான, நீதிக்கான போர் என்பது பல்வேறு கடினங்களை எதிர் கொண்டே ஆக வேண்டும். அப்படி எதிர்கொள்ளும் போது, நீதிக்காக போராடும் சக்திகள், ஒரு போரை புரிந்தே ஆக வேண்டும். போர் புரிகிறவர்கள் தங்களது நிலைப்பாட்டில் நழுவாமலிருக்க வேண்டும். போர் புரிகிறவர்கள் சமரசம் செய்ய இயலாது. அதனால் போர் என்பது ஈவு இரக்கமற்ற முறையில் செய்தால் தான், வெற்றி என்ற இலக்கை அடையும். அப்படி ஈவு இரக்கமற்று நீதிக்காக போர் புரியும் சக்திகளை ஏமாற்றுவதற்கு, மனிதாபிமானம் என்ற இனிய சொல், அநீதியின் ஆசான்களால் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
அதனால் தான் மனிதாபிமானம் என்பது சூழ்நிலைக்கொப்ப, இடத்திற்கு ஏற்ப, பிரச்சனை அடிப்படையில் காணப்பட வேண்டிய ஒன்று. அப்படி அல்லாமல் பொதுவாக மனிதாபிமானம் என்ற சொல்லை மட்டுமே கையாண்டால், அது பல நேரங்களில் அநியாயக்காரர்களுக்கு சாதகமான விளைவுகளுக்கும் இட்டுச் சென்று விடும். உதாரணமாக கம்யூனிஸ்டுகள் இந்தியாவில் தங்களது இயக்கத்தை, வர்க்க வேறுபாடுகளை களைவதற்காக உருவாக்கினார்கள். ஆங்கிலேயனுடைய காலணி ஆதிக்கம் அப்போது ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருந்து வந்தது. கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்திற்கு முதலில் தலைமை கொடுத்து வந்த எம்.என்.ராய் என்ற தலைவர், பின்னாளில் மனிதாபிமானியாக மாறி, நீதிக்கான கம்யூனிஸ்டுகளின் போர் முறையைக் கூட, எதிர்க்கத் தொடங்கி விட்டார். பிரபலமான மனிதாபிமானி என்ற பெயர் எம்.என்.ராய்க்கு, ஆள்வோர் மத்தியில் உருவானது. ஆனால் கம்யூனிஸ்டுகள் தங்கள் பாணியில், அவரை முதலாளித்துவ மனிதாபிமானி என்று அழைத்தார்கள். ஆங்கிலேயனுடைய ராணுவத்தை எதிர்த்து, அடக்கு முறையை எதிர்த்து, பலாத்காரத்தை எதிர்கொள்ள, கம்யூனிஸ்டுகள் போர் முறையை கூர்மைப்படுத்தும் போது, அதை மழுங்கடிக்கும் விதத்தில், முன்னாள் கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் எம்.என்.ராய் மனிதாபிமானம் பேசத் தொடங்கினார். அத்தகைய மனிதாபிமானம், ஆள்வோருக்கு சாதகமான நிலையை எடுத்தது. ஆட்சியாளர்களுக் கெதிரான போரை நீர்த்துப் போக வைக்க பயன்பட்டது. அதனால் தான் அன்றைய கட்டத்தில் எம்.என்.ராயின் மனிதாபிமானத்தை, முதலாளித்துவ மனிதாபிமானம் என்பதாக அடையாளம் கண்டனர்.
நீதிக்கான போரில் ஈடுபடுபவர்கள், ஈவு இரக்கமின்றி போர் செய்யும்படி கட்டாயப்படுத்தப்படுகின்றனர். இலங்கைத் தீவில் சிங்கள பேரினவாதம், தனது ஒட்டு மொத்த சக்தியையும் திரட்டி, ஈழத் தமிழினத்தை அழிக்க முற்பட்ட போது, ஈவு இரக்கமற்ற முறையில் சிங்கள பேரினவாதத்தை எதிர்த்து, ஒரு போர் தேவைப்பட்டது. அந்த போரை நடத்திய தமிழீழ விடுதலைப் போராளிகளை, பயங்கரவாதிகள் என்று கூட ஆளும் கூட்டம் முத்திரைக் குத்தியது. எதிரி எந்த அளவுக்கு, உனக்கெதிராக முத்திரைக் குத்துகிறானோ, அந்த அளவுக்கு நீ சரியாக இருக்கிறாய் என்று அர்த்தம் என்பதாக மாவோவின் மேற்கோள் ஒன்றுண்டு. அதுபோல போராடியதால் தான், போராளிகளின் இலக்கு சிதறாமல், இன்றுவரை உலக அளவில் பட்டொளி வீசி பறக்கிறது.
இதேபோல தியாகி முத்துக்குமார் தன்னுயிரைத் தானே பொசுக்கிக் கொண்ட போது, தனது உடலை கருவியாக்கி, மக்கள் எழுச்சியை ஏற்படுத்த அறைகூவல் விடுத்தார். அதை ஏந்திச் சென்ற இளம் மாணவர்கள், எதிர்கொண்ட முக்கியப் பிரச்சனை, மனிதாபிமானம். உடல் பழுதாகி வருவதால், விரைந்து அடக்க முடித்து, சுமூக சூழல் காண வேண்டும் என்று மனிதாபிமானம் கேட்டுக் கொண்டது. அத்தகைய மனிதாபிமானம், அரசியல் போராட்டத்தில், மக்களை விழிப்புணர்வு கொள்ள வைக்கும் பரப்புரையில் கூட, தடையாக வந்து நின்றதை அப்போது உணர முடிந்தது.
போர் நியதிகளை நியாயப்படுத்தி பரப்புரை செய்ய சக்திகள் தேவை. போர்களத்தில் நேரடியாக ஈடுபடுவது மட்டும் போராவதில்லை. போரின் நியாயங்களை பரப்புரை செய்வோர் எங்கணும் தேவை. அது கருத்துச் சுதந்திரம். கருத்துச் சுதந்திரத்தைக் கண்டு, கலக்கமுறுவது நீதிக்கான போரில் நிகழக் கூடாது. மனிதாபிமானத்தின் பெயரால் மறுக்கப்படும் நீதி, மன்னிக்க முடியாதது.

நாடாளுமன்றப் பாதைக்கு பரிகாசமா?

இந்தியா தனது நாடாளுமன்ற ஜனநாயக பாதையில், 63 ஆண்டுகளாக பீடு நடை போடுகிறது. 60 ஆண்டுகளாக குடியரசு நாடாக இருப்பதாகவும் பீற்றிக் கொள்கிறது. உலகிலுள்ள நாடுகளிலேயே, பெரிய ஜனநாயக நாடு என்ற பெருமை வேறு, நமது நாட்டை ஆளுகின்ற ஆட்சியாளர்களை நிலைகுலையச் செய்கிறது. இவை அத்தனையுமே சிறந்த நகைச்சுவை தான் என்று சொல்வது போல, ஆளுங்கட்சி கூட்டணியிலிருந்து, ஒரு அதிரடி வெடி, வெடித்துள்ளது. அதுதான் ஆளும் காங்கிரஸ் கட்சியின் முக்கிய கூட்டணிக் கட்சியான, தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சியிடமிருந்து வெளிப்பட்டிருக்கும் புதிய தாக்குதல்.
தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவராகயிருக்கும் சரத்பவார் அவ்வப்போது காங்கிரஸ் தலைமையை எதிர்த்து, ஏதாவது கருத்துச் சொல்லி மாட்டிக் கொள்வார். சமீபத்தில் சரத்பவார், அவர் சார்ந்த விவசாய அமைச்சகப் பிரச்சினையாக வந்திருக்கும், விலைவாசி உயர்வு பற்றிக் கூறும் போது, நாட்டில் உயர்ந்து வரும் பணவீக்கத்திற்கு, பாதிக் காரணத்தை இந்திய தலைமை அமைச்சர் தான் பொறுப்பெடுக்க வேண்டும் என்று கூறியிருந்தார். இந்தக் கூற்று பெரும் பிரச்சினையைக் கிளப்பியது. அதற்கு மழுப்பலான பதிலைச் சொல்லி, அப்போதைக்கு ஒப்பேத்தினார். ஆனால் இப்போது தேசியவாத காங்கிரசின் இன்னொரு பெருந்தலைவரான சங்மாவின் கருத்து, புதிய சிக்கலை உருவாக்குகிறது.
காங்கிரஸ் கட்சிக்கும், தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சிக்கும், மத்தியில் மட்டும் அப்படிப்பட்ட புதிய சிக்கல் எழுந்தால், அது கூட்டணிச் சிக்கல் என்பதாக அழைக்கப்படும். ஒரு நாட்டின் பிரதமரைப் பற்றிய புதிய கேள்விகள் என்று மட்டும் பார்க்கப்படுமானால், அது ஆட்சியாளர்களைப் பற்றிய விமர்சனம் என்பதாக எடுத்துக் கொள்ளப்படும். ஆனால் சங்மா எழுப்பியிருக்கும் புதிய கேள்வி, இந்த நாட்டின் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தையே, கூர்மையான வாள் கொண்டு, குத்தி கேட்பது போல இருக்கிறது. இதற்கு பதில் சொல்ல வேண்டிய நிலையில், காங்கிரஸ் கட்சியும் அதனுடன் சேர்ந்த கூட்டணிக் கட்சிகளும் நிற்கின்றன.
வடகிழக்கு மாநிலத்தில் இருந்து, தேசியவாத காங்கிரசின் ஒரு தலைவராக உருவாகி வளர்ந்த பி.ஏ.சங்மா, தனது சர்ச்சைக்குரிய கருத்தை, மேற்கு மாநிலமான கோவாவில் நடந்த, மாநில அளவிலான தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சியின் மாநாட்டில் தெரிவித்தார். தான் நாடாளுமன்ற பாதையில் உருவாகின்ற அரசாங்கத்திற்கு, ஒரு வலுவான ஆதரவாளர் என்றும், ஆனால் கடந்த 15 ஆண்டுகளாக, மிகவும் நம்பிக்கையிழந்த நிலையில் இருப்பதாகவும் சங்மா அப்போது தெரிவித்தார். 1996 தேர்தலில் மக்களவையிலிருந்து பிரதமர் தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை என்பதையும், அப்போது காங்கிரஸ் கட்சியும் அல்லாத, பா.ஜ.க.வும் அல்லாத ஒரு தேசிய முன்னணி அரசாங்கத்திற்கு, கர்நாடகாவின் முதலமைச்சராகயிருந்த தேவகவுடாவை கடன் வாங்கினோம் என்றும் சங்மா அப்போது தெரிவித்தார்.
அதைவிட இப்போதுள்ள தலைமை அமைச்சரான மன்மோகன் சிங் பற்றி சங்மா கூறிய கருத்துக்கள் தான் மிக முக்கியமானவை. மத்திய விவசாய அமைச்சரும், தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சியின் அகில இந்திய தலைவருமான, சரத்பவார் மேடையில் அமர்ந்து, அந்த மாநில மாநாட்டை தலைமை தாங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது சங்மா, மன்மோகன் சிங் பிரதமரானது பற்றி தெரிவித்தக் கருத்துக்கள், இத்தகைய சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியுள்ளன. 2009ம் ஆண்டில் மீண்டும் இந்தியப் பிரதமர் ஒருவரை, மக்களவையிலிருந்து தேர்வு செய்வதில் தோற்றுவிட்டோம் என்றும், அதன் விளைவாக மாநிலங்களைவையிலிருந்து நமக்கு வேண்டிய பிரதமரை தேர்வு செய்தோம் என்றும் அப்போது சங்மா சுட்டிக்காட்டினார்.
அதோடு விடாமல், தான் நாடாளுமன்ற பாதையின் மீது வலுவான நம்பிக்கை உள்ளவன் என்று கூறி, மக்களவையிலிருந்து மட்டுமே ஒரு நாடு தனது பிரதமரை தேர்வு செய்ய வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினார். இங்கிலாந்து போன்ற ஒரு நாட்டில் இப்படிப்பட்ட அணுகுமுறையை சிந்திக்க முடியாது என்றும் சங்மா கூறினார்.
இந்தியாவிற்கு நாடாளுமன்ற ஜனநாயக பாதையிலான வழிகாட்டலை கொடுத்தது, இந்தியாவை ஆண்டு வந்த ஆங்கிலேயர் தான். அதனால் தானோ என்னவோ, சங்மா போன்ற பழம்பெரும் அரசியல்வாதிகள், இங்கிலாந்து நாட்டு நாடாளுமன்ற ஆட்சிமுறை மீது ஒரு பெரும் மரியாதையை வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்திய நாடாளுமன்ற ஜனநாயக முறை என்பது சில அடிப்படையான ஜனநாயக பண்புகளைக் கொண்டுள்ளது. அது அடிப்படையில் மக்கள் பிரதிநிதித்துவ சட்டத்தின் வழிகாட்டலில் உருவாக்கப்பட்டது. இந்திய மக்களால் நேரடியாக தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகளைக் கொண்டது, இந்தியாவிலிருக்கும் மக்களவை. அது புதிய சட்டங்களை இயற்றுவதற்கும், இருக்கும் சட்டங்களை திருத்தங்கள் செய்வதற்கும், முதன்மை அதிகாரம் பெற்ற சபை. ஆனாலும் கூட இந்திய நாடாளுமன்ற பாதையிலிருக்கும் இன்னொரு அம்சமான, மாநிலங்களவை என்பது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில சட்டப்பேரவைகளின் உறுப்பினர்களால், தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகளை கொண்ட அவை. இது நேரடியாக மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட மக்களவைக்கு, உதவிச் செய்ய உருவாக்கப்படும் அவை.
மக்களவையை நேரடியாக மக்களால் தேர்ந்தேடுக்கப்படும் உறுப்பினர்களைக் கொண்ட அவை என்பதை புரிந்துக் கொள்ளும்போது, மாநிலங்களவையை மறைமுகமாக தேர்ந்தெடுக்கப்படும் உறுப்பினர்களைக் கொண்ட அவை என்று அழைக்கிறோம். அதாவது மாநிலங்களவை உறுப்பினராக ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டால், அவரை பின் கதவு வழியாக வந்தவர் என்று சொல்வது ஒரு அகில இந்திய பழக்கம். இப்படிப்பட்ட புழக்கடை வழி வருவதிலும், வந்ததிலும் வழமைப் பழக்கத்தைக் கொண்டவராக, நமது தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங் இருக்கின்றார். அதனால் தான் இப்போது சங்மாவின் கடுமையான விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகியிருக்கின்றார். மன்மோகன் சிங், மாநிலங்களவைக்கு அசாம் மாநிலத்தில் காங்கிரஸ் கட்சியால் நிறுத்தப்பட்டு, வெற்றிப் பெற்றார். அதன் மூலம் தலைமை அமைச்சராக தேர்வு செய்யப்பட்டார். இத்தகைய விபத்து இந்திய அரசுக்கு, இப்போது முதல் முறையாக 2009ம் ஆண்டு வந்துவிடவில்லை.
ஏனென்றால் முதலாவது ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சிக் காலத்தில், 2004ம் ஆண்டிலேயே இந்திய நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் இப்படிப்பட்ட விபத்தைச் சந்தித்தது. பிரதமராக ஆக்கப்பட்ட மன்மோகன் சிங்கை, எம்.பி.யாக ஆக்க வேண்டுமே என்ற நிர்ப்பந்தத்திலிருந்த காங்கிரஸ் கட்சி, அவரை அசாம் மாநிலம் மூலமாக மாநிலங்களவை உறுப்பினராக தேர்வு செய்து, திருப்திப்பட்டுக் கொண்டது. மீண்டும் 2004ம் ஆண்டு மக்களவைக்கான தேர்தல் நடத்தப்பட்டது. அப்போது மன்மோகன் சிங்கை பிரதமராக ஆக்குவோம் என்று வெளிப்படையாக பரப்புரைச் செய்து தான், காங்கிரஸ் கட்சியும், அதன் கூட்டணியும் தேர்தல் பிரச்சாரம் நடத்தினர். அதில் சங்மா உட்பட, தேசியவாத காங்கிரசும் அடக்கம். மக்களால் நேரடியாக தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மக்களவைத் தேர்தலில், தங்களது பிரதமரான மன்மோகன் சிங்கை, தேர்தலில் நிறுத்தி மக்கள் மத்தியிலிருந்து வாக்குப் பெற்று, கொண்டுவர அவர்கள் எண்ணவில்லை. மாறாக அப்போது அவர்களுக்கு நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைக் கொள்கைகள் மீது, மாபெரும் அக்கறை தென்படவில்லை. ஒரு மாநிலங்களவை உறுப்பினரான, மன்மோகன் சிங்கையே மீண்டும் பிரதமராக ஆக்கினார்கள். இப்போது திடீர் அக்கறை வந்த தேசியவாத முக்கியத் தலைவர் சங்மா, நாடாளுமன்ற ஜனநாயக பண்புகளைப் பற்றி கவலைப்படுகிறார். ஆகவே இந்தக் கவலையின் பொருள் என்ன என்ற கவலை நாட்டு மக்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ளது.
1999ம் ஆண்டு தேர்தல் மூலம் சோனியா காந்தி பிரதமராக ஆகக்கூடாது என்று, பிரச்சினையை அதிகமாக எழுப்பியதே இந்த சங்மா தான். அதனால் 2004ம் ஆண்டு தேர்தல் மூலமும் சோனியா பிரதமராவது தவிர்க்கப்பட்டது. 2009 தேர்தல் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட மன்மோகனின் அமைச்சரவையில், தனது மகளை அமைச்சராக சேர்த்து விட்டதும் இதே சங்மா தான். அந்த நேரம் சோனியாவை நேரில் சந்தித்து, 10 ஆண்டுகள் முன்னால் தான் எழுப்பிய, இத்தாலி நாட்டு குடிமகள் என்ற பிரச்சினைக்கு மன்னிப்புக் கேட்டதும் இதே சங்மா தான். இப்போது காங்கிரஸ் தலைமையில், மன்மோகன் சிங்கினது பதவி நாற்காலியில் கைவைக்கலாமா என சிந்திக்கும் போது, இப்படிப்பட்ட நியாயமான வாதத்தை கிளப்புகிறவராக இருப்பதும் இதே சங்மா தான்.
அதனால் எழுகின்ற சந்தேகம் வித்தியாசமாக இருக்கிறது. மக்களவைக்கு தேர்ந்தேடுக்கப்பட்ட, அன்னையையோ, மகனையோ, பிரதமராக ஆக்குவதற்கு சங்மா மூலம் காங்கிரஸ் தலைமை கிளப்பியிருக்கும் விபரீதமான ஜனநாயக வேடம் தான் இதுவா என்பதே நமது கேள்வி

பயங்கரவாதிகள், அரசியல்வாதிகளாக ஆகிறார்களா?

இன்றைக்கு புதிய ஒரு விவாதம் தொடங்கியுள்ளது. இதுவரை இந்த உலகம் பயங்கரவாதிகள் என்று யார், யாரை பட்டியலிட்டு பிரபலப்படுத்தி வந்ததோ, அவர்கள் பயங்கரவாதிகளா அல்லது அவர்களை முத்திரை குத்தியவர்கள் பயங்கரவாதிகளா என்பது தான் இந்தப் புதிய விவாதம். திடீரென ஒலிபரப்பப்பட்ட ஒசாமா பின்லேடனின் ஒலி நாடாவிலிருந்து, இத்தகைய விவாதம் மறுபதிவு செய்யப்படுகிறது. அமெரிக்க அரசு நிர்வாகமும், மேற்கத்திய நாடுகளின் அரசுகளும், தங்கள் நாடுகளின் பெரும் பணக்கார ஆலை அதிபர்களை பாதுகாப்பதற்காக, பயங்கரவாதத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள் என்ற கருத்தை, அமெரிக்க அறிவாளி பேராசிரியராக பெயர் பெற்ற நோம் சாம்ஸ்கி கூறிவந்தார். உலகிலிருக்கின்ற மொழிகள் அனைத்திற்கும், அடிப்படை கட்டமைப்பை விவரிக்கக் கூடிய மொழியியலுக்கு பெரும் கருத்தாளராக மதிக்கப்படுபவர் நோம் சாம்ஸ்கி. அவர் ஒரு மார்க்சியவாதியும் கூட. அந்த மாபெரும் நிபுணரின் கருத்துக்கள், எப்போதுமே உலக ஊடகங்களாலும், கருத்தாளர்களாலும் மறுக்கப்பட முடியாத ஒன்றாக இருக்கும்.
அப்படிப்பட்ட நோ சாம்ஸ்கியின் கருத்துக்களை இப்போது உலக பயங்கரவாதி என்று பிரபலமாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ள, ஒசாமா பின்லேடன் எதிரொலித்துள்ளதால் தான், இத்தகைய விவாதம் எழுந்துள்ளது. அமெரிக்க அரச நிர்வாகம், ஒரு மாஃபியா கும்பல் போல செயல்படுகிறது என்பது சாம்ஸ்கியின் கருத்துரை. சாவு வியாபாரிகள் என்று அழைக்கப்படும், உலக ஆயுத வியாபாரிகள், அமெரிக்காவில் மிகுந்து காணப்படுகின்றனர். உலகம் முழுவதிலும் எங்கே போர் மூண்டாலும், போரில் ஈடுபடும் 2 நாடுகளுக்கு மத்தியில், பொதுவான ஆயுத வியாபாரத்தை, இத்தகைய சாவு வியாபாரிகள் நடத்துகிறார்கள்.
அதாவது அமெரிக்க நாட்டில் இருக்கின்ற ஆயுத உற்பத்தி செய்கின்ற பெரும் ஆலைகளின் அதிபர்கள் தான், உலகமெங்கிலும் இத்தகைய ஆயுத விற்பனையை நடத்துகின்ற சாவு வியாபாரிகள். இவர்களது நலன்களை காப்பாற்றுவது என்பது அமெரிக்க அரசை ஆள வருகின்ற அரசியல்வாதிகளுக்கு வழக்கமாக எழுகின்ற தலைவலி. இத்தகைய சாவு வியாபாரிகளின் நலன்களை உயர்த்திப் பிடிப்பதற்காகவே, அந்த நாட்டின் வெளிநாட்டுக் கொள்கைகள் உருவாக்கப்படும். இந்த இழிநிலை அமெரிக்காவிலும், இங்கிலாந்திலும் மற்ற மேற்கத்திய நாடுகளிலும், தவிர்க்க முடியாமல் உருவாகி விடுகிறது. மேற்கண்ட நாடுகளில் முதலாளித்துவம் அதன் உச்சகட்டத்திற்குச் சென்று, சுதந்திரமான சந்தைப் பொருளாதாரம் அந்த நாட்டின் செல்வாக்கு மிக்க பொருளாதாரமாக மாறிப் போனதால் ஏற்படுகிறது. அதாவது உற்பத்திக்கான வழிகாட்டலோ, கட்டுப்பாடோ, திட்டமிடுதலோ, மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் அரசாங்கத்தால் நிர்ணயிக்கப்படாமல், ஒவ்வொரு தனியார் முதலாளிகளாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு கட்டுப்பாடற்ற, கண்மூடித்தனமான சந்தையை உருவாக்குகின்ற உற்பத்திகள், அதற்கே உரித்தான எதிர்விளைவுகளை ஏற்படுத்தி விடுகின்றன.
மேற்கண்ட நிகழ்ச்சிகளை, அமெரிக்காவின் வியட்நாம் போரின் போது, நேரடியாகக் காண முடிந்தது. அமெரிக்க ஆயுத வியாபாரிகள், தங்களது பொருளை விற்பனை செய்வதில், கண்ணும், கருத்துமாக இருந்ததால், அதையொட்டி வியட்நாம் போர் நீண்டது. போரில் சிக்கிக் கொண்ட அமெரிக்க அரசும், ஆயுத உற்பத்தி செய்கின்ற ஆலை முதலாளிகளுக்கு அதிகமாக சலுகைகளை கொடுக்கும்படி நிர்பந்திக்கப்பட்டது. இதுவே உணவு உற்பத்தி செய்கின்ற அமெரிக்க முதலாளிகளுக்கும், நுகர்பொருள்களை உற்பத்திச் செய்கின்ற அமெரிக்க முதலாளிகளுக்கும், பிரச்சனைகளை உருவாக்கியது. அத்தகைய முதலாளிகள், அமெரிக்க ஆயுத உற்பத்தி முதலாளிகளுக்கு எதிராக சிந்திக்கத் தொடங்கினர். அதன் விளைவாக அவர்கள் ஊடகங்கள் மூலமும், இயக்கங்கள் மூலமும், வியட்நாம் போர் எதிர்ப்பு பரப்புரையை ஊக்கப்படுத்தினார்கள். அதுவே அமெரிக்க மக்களின் பொது அபிப்ராயமாக உருவானது.
சமீபத்தில் ஈராக் மீது அமெரிக்கா ஆக்கிரமிப்புப் போரை நடத்தியது. அதில் இங்கிலாந்து உட்பட போராதரவு நாடுகள் ஈடுபட்டன. ஈராக்கில் சதாம் உசேனால், பேரழிவு ஆயுதங்கள் பதுக்கி வைக்கப்பட்டிருப்பதாக, காரணம் கூறி அந்த போர் நடத்தப்பட்டது. இப்போது நேற்றை அறிவிப்பில் இங்கிலாந்து முன்னாள் அதிபர் டோனி பிளேர் ஒரு உண்மையைக் கூறியுள்ளார். அதில் சதாம் உசேனை ஆட்சியிலிருந்து கீழே இறக்குவதற்காக, தாங்கள் தான் பேரழிவு ஆயுதம் ஈராக்கில் இருப்பதாக ஒரு பொய்யைக் கூறி, ஈராக் மீது போரை நடத்தினோம் என்று கூறியுள்ளார். அதற்கு எதிர்ப்பு வரும்போது, லட்சக்கணக்கான மக்கள் மரணமடைவதற்கு காரணமாகயிருந்த சதாம் உசேனை கீழே இறக்குவது எங்களுக்கு தேவைப்பட்டது என்றும் நியாயப்படுத்தியுள்ளார். தானே போருக்கு பொறுப்பு ஏற்பதாகவும் கூறியுள்ளார். ஈராக் மீது போர் தொடுக்க, பேரழிவு ஆயுதங்களை சதாம் உசேன் பதுக்கி வைத்திருப்பதாக கூறிய செய்தியை, அன்றைக்கு கண்டுபிடித்தவர்கள் என்று இங்கிலாந்து அரசின் உளவுத்துறையை கூறி வந்தார்கள். அதை அடிப்படையாகக் கொண்டே, தாம் போர் நடத்தியதாக அன்றைய அமெரிக்க அதிபர் ஜார்ஜ் புஷ்ஷûம் கூறி வந்தார். இப்போது அந்த உளவுத்துறையின் கண்டுபிடிப்பு, பகிரங்கமாக வெளிவந்து விட்டது. இதைத்தான் கடைசியாக பையை விட்டு, பூனை வெளியே வந்து விட்டது என்று கூறுவார்கள். அமெரிக்க அரசும், இங்கிலாந்து அரசும் சேர்ந்து திட்டமிட்டு, ஒரு பொய்யைக் கூறி, ஒரு பெரும் போரை இன்னொரு நாட்டின் மீது நடத்த முடியும் என்பதற்கு இதை விட ஒரு சரியான உதாரணம் இருக்க முடியாது. இதில் ஒரு உண்மை வெளிப்பட்டுள்ளது. அதாவது சதாம் உசேனை பயங்கரவாதி என்று முத்திரைக் குத்திய, அமெரிக்காவும், இங்கிலாந்தும் ஒரு பொய்யை உருவாக்கி போர் தொடுத்தவர்கள் என்ற உண்மை வெளிப்பட்டுள்ளது. அதாவது உண்மையான பயங்கரவாதிகள் யார் என்பதை இதன் மூலம் உலகம் புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும்.
அதேபோலத் தான் இப்போது வெளியாகியிருக்கும் ஒசாமா பின்லேடனின் அறிக்கையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அமெரிக்காவிலுள்ள ஆயுத உற்பத்திச் செய்யும் முதலாளிகளுக்கு, எப்படி பாதுகாப்பும், சலுகையும் அளிக்கப்படுகிறதோ, அதுபோல பருவநிலை மாற்றத்திற்கு காரணமான கரியமில வாயு வெளியேற்றத்தை உற்பத்திச் செய்யும், அமெரிக்க பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்களுக்கு, இப்போது உள்ள அமெரிக்க அரசு பாதுகாப்பும், சலுகையும் அளித்து வருகிறது என்பது தான் பின்லேடனின் குற்றச்சாட்டு. மறுக்கப்பட முடியாத, உலகம் அறிந்த இந்த உண்மையை இப்போது பின்லேடன் சொல்லக் கேட்கிறோம்.
அதாவது அமெரிக்காவால் பயங்கரவாதி என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட, பின்லேடன் இப்போது அரசியல்வாதியாக அவதாரம் எடுத்து, அமெரிக்க அரசை அம்பலப்படுத்துகிறார். இதேபோலத் தான் இலங்கைத் தீவில் சிங்கள பேரினவாத அரசாட்சியை நடத்தும் ராஜபக்சே, தமிழீழ விடுதலையை முன்னெடுத்த பிரபாகரனை, பயங்கரவாதி என்று முத்திரைக் குத்தி, போரை நடத்தினார். அதன் விளைவாக இன்றைக்கு உலகம் தழுவிய தமிழ் மக்கள், நாடு கடந்த தமிழீழ அரசை நிறுவும் அரசியல் போராட்டத்திற்கு தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.
பயங்கரவாதிகள் என முத்திரை குத்தப்பட்டவர்கள் அரசியல்வாதிகளாக மாறுகிறார்கள். முத்திரை குத்தியவர்கள் உண்மையான பயங்கரவாதிகள் என்று அம்பலமாகிறார்கள். இதுதான் 2010ம் ஆண்டின் தொடக்கம் நமக்குக் கூறும் கருத்துரை.

இந்திய வெளிவிவகாரக் கொள்கை, சிக்கிக் கொண்டது

லண்டன் சென்ற இந்திய வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சர் எஸ்.எம்.கிருஷ்ணா, இப்போது புதிய சவால்களை எதிர்கொண்டுள்ளார். இங்கிலாந்து அரசாங்கத்தால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட, ஆப்கான் பற்றிய ஒரு அனைத்து நாட்டு மாநாடு இத்தகைய சவாலை நேரடியாக ஏற்படுத்தியுள்ளது. தாலிபன் பற்றிய நிலைப்பாட்டில், இந்திய அரசின் கொள்கைகளை அல்லது நிலைப்பாட்டை, உலகம் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதுதான் அந்தச் சவால். ஆப்கானிஸ்தான் பிரச்சனையில், சமீபகாலமாக இந்திய அரசின் தலையீடுகள் விபரீதமாக இருந்து வருகின்றன.
ஆப்கானிஸ்தான் பல ஆண்டுகளாக, உலக வல்லரசுகள் மத்தியில் கவனத்தை ஈர்த்த மற்றும் தலையீட்டை சம்பாதித்த ஒரு நாடாக இருந்து வருகிறது. ஆப்கானிஸ்தான் எண்ணைய் வளம் கொண்ட ஒரு நாடு. அதன் மீது வல்லரசு நாடுகளுக்கு எப்போதுமே ஒரு கண் இருக்கத்தான் செய்யும். ஆப்கானிஸ்தான் எல்லையோரம் இருக்கின்ற, ரஷ்ய நாட்டின் ஆக்கிரமிப்பும், ஊடுருவலும் ஒரு காலத்தில் பிரச்சனையைக் கிளப்பியது. தங்களது பொம்மையாட்சியை ரஷ்யா அப்போது ஆப்கானிஸ்தானில் நிறுவியது. அதற்கு எதிராக கிளம்பிய தாலிபன் படையை, அமெரிக்கா அப்போது ஊக்குவித்தது. பழங்குடி மக்கள் மத்தியில் ஆழமான அடித்தளத்தைக் கொண்ட, தாலிபான் படையை அமெரிக்காவின் ஆயுதங்களும், தளவாடங்களும் வலுப்படுத்தின. பின்லேடனை இதற்காகவே அமெரிக்கா அந்நேரம் ஊக்குவித்தது. ஆப்கானிஸ்தானின் எண்ணைய் வயல்கள் மீது அமெரிக்காவிற்கு அப்படிப்பட்ட அக்கறை இருந்தது. தங்களால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு பின்லேடன் தங்களுக்கே சவாலாக இன்று எழுந்துள்ளதை, அமெரிக்கா காண்கிறது. தங்கள் காரியத்தை முடிக்க உற்சாகப்படுத்தப்பட்ட ஒரு தாலிபன் இயக்கத்தை, தாங்களே அழிக்க வேண்டிய நிலைமை அமெரிக்காவிற்கு ஏற்பட்டுள்ளது.
ஆப்கானிஸ்தான் பெரும் காடுகளையும், பெரிய, பெரிய மலைகளையும் கொண்ட ஒரு பரந்த நாடு. அங்கே மலைகளிலும், காடுகளிலும் வாழும் மனிதர்கள் பழங்குடி மக்கள். அந்த பழங்குடி மக்கள் மத்தியில், இந்த வல்லரசுகளின் போட்டியின் காரணமாக, ஏராளமான ஆயுதங்களும், ஆயுதப்பயிற்சிகளும் போய்ச் சேர்ந்துள்ளன. ஆப்கானிஸ்தானத்தில் மலைப்பகுதிகள் சில பாகிஸ்தானின் எல்லையோரத்தில் வருகின்றன. அங்கும் கூட வசித்து வருவது பழங்குடி மக்கள் தான். அதனால் தாலிபன் போராளிகள், தண்ணீரில் மீன் போல அந்த பழங்குடி மக்கள் மத்தியில் புழங்கி வருகின்றனர். 9/11 தாக்குதல், அமெரிக்காவிலுள்ள நியூயார்க் நகரிலும், பெண்டகன் ராணுவ தளத்திலும் நடத்தப்பட்ட பிற்பாடு, அமெரிக்க போர் விமானங்கள், ஆப்கானிஸ்தானின் மலைகளின் மீது குண்டு மழையைப் பொழியத் தொடங்கின. கார்பட் பாம்பிங் என்று அழைக்கப்பட்ட குண்டு மழைப் பொழிதல் அமெரிக்காவால் நடத்தப்பட்டது. அமெரிக்காவும், இங்கிலாந்தும் இணைந்து நேட்டோ நாடுகளின் படைகளையும், தங்களது ஆப்கான் தாக்குதலில் ஈடுபடுத்தினார்கள்.
அமெரிக்க அதிபராக ஒபாமா வந்தபிறகு, தாலிபன் மீதான அழித்தொழிப்பை துரிதப்படுத்த உத்தரவிட்டார். விரைந்து அழித்து விட்டு, தங்களது நேட்டோ படைகள் ஆப்கானிஸ்தானை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்றும் கூட, ஒபாமா அறிவித்தார். இந்த நேரத்தில் எதிர்பாராத விதமாக, இந்திய தலைமையமைச்சர் இந்தப் பிரச்சனையில் தலையிட்டார். நேட்டோ நாட்டு படைகள் அவசரப்பட்டு, ஆப்கானிஸ்தானை விட்டு வெளியேறக் கூடாது என்றும், அதிகமான படைகளை ஆப்கானிஸ்தானுக்கு நேட்டோ நாடுகள் அனுப்ப வேண்டுமென்றும், மன்மோகன் சிங் அறிவித்தார். இது அமெரிக்காவின் மற்றும் இங்கிலாந்தின் வெளிவிவகாரக் கொள்கைகளுக்கு, இந்திய அரசு கொடுக்கின்ற ஆலோசனைப் போல இருந்தது. ஆயுதங்களுக்காகவும், ஆக்கிரமிப்புக்காவும் அதிகமான நிதியை செவழிக்கும் சிக்கலில் மாட்டிக் கொள்ளாமல், தங்கள் நாட்டு பொருளாதார வீழ்ச்சியைச் சரிக்கட்டும் நிலைமைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ள, அமெரிக்கா மற்றும் இங்கிலாந்து நாடுகளுக்கு, இந்திய அரசின் ஆலோசனை சிக்கலை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும்.
இந்த ஆண்டு ஆப்கானிஸ்தானில் இருக்கின்ற நேட்டோ படைகளை மூன்று லட்சமாக உயர்த்தப்பட வேண்டும் என்ற கருத்தை அந்த இரு வல்லரசு நாடுகளும் எடுத்துள்ளன. சமீபத்தில் நடந்த தேர்தலில் கூட ஆப்கானிஸ்தானில் வெற்றி பெற்ற கார்சாய் என்ற அமெரிக்க சார்பு அதிபர், நியாயமற்ற முறையில் தேர்தலை சந்தித்தார் என்பது தான் பொதுவான கருத்து. இப்போது இங்கிலாந்தில் கூடிய 70க்கும் மேற்பட்ட நாடுகள், தாலிபன் பற்றி விரிவாக விவாதித்தன. ஆப்கானிஸ்தானின் மறுசீரமைப்பு பற்றிய விவாதம் ஆழமாக நடத்தப்பட்டது. சீனாவும் கூட அதற்கான ஆலோசனைகளை முன்வைத்தது. சீனாவின் ஈடுபாடு ஆப்கானிஸ்தான் விவகாரத்தில், முன்னை விட அதிகமாக ஆகத் தொடங்கியுள்ளது. பிராந்தித்தில் உள்ள நாடுகளின் ஒத்துழைப்பும், அனைத்து நாட்டு அளவிலான பங்களிப்பும், இந்த மாநாட்டின் நிறைவில் தொகுக்கப்பட்டது.
இதில் இந்திய அரசின் சார்பாக வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சர் எஸ்.எம்.கிருஷ்ணா வைத்த முன் வைப்புகள், அனைத்து நாட்டு அரசுகளின் சார்பாக வைக்கப்பட்ட கருத்துக்களினால் மறுக்கப்பட்டது. தாலிபன்களின் தீவிரத் தன்மையுள்ளவர்கள் என்றும், மிதமான தன்மையுள்ளவர்கள் என்றும் பிரித்துப்பார்ப்பது இயலாது என்பது தான் இந்திய அரசின் வெளிவிவகார கொள்கையாக முன்வைக்கப்பட்டது. ஆனால் அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமா ஏற்கனவே தனது நாட்டின் மக்கள் பிரதிநித்துவ சபைகளில் முன்வைத்திருந்த திட்டங்கள் வேறுபட்டு நின்றன. அதில் பெருவாரியான தாலிபன் போராளிகள், தங்கள் கொள்கைகளுக்காக போராடவில்லை என்றும், பணத்திற்காகத் தான் போராட இறங்கியுள்ளார்கள் என்றும் ஒரு மதிப்பீடு முன்வைக்கப்பட்டது. அதனால் அப்படிப்பட்ட தாலிபன் போராளிகளை, தங்கள் வசம் இழுப்பதற்கு போதுமான அளவில் நிதி ஒதுக்க வேண்டும் என்பதுதான் அந்த மதிப்பீடு. அதன்படி அமெரிக்க அரசும் நிதியை ஒதுக்கி, அதன் ஒரு பகுதியை பாகிஸ்தான் அரசின் மூலம் செலவழித்து வருகிறது. இத்தகைய செயல்பாடு கூட, இந்திய அரசால் செரிக்கப்படவில்லை.
இப்போது அனைத்து நாட்டு மாநாட்டில் இதே பிரச்சனை எழுப்பப்பட்டுள்ளது. அதை அங்கேயே இந்தியாவின் வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சர் எஸ்.எம்.கிருஷ்ணா மறுத்து பேசியிருக்கிறார். ஆனால் இந்தியாவின் கருத்து உலக நாடுகளால் ஏற்கப்படவில்லை. பூகோள ரீதியாக ஆப்கானிஸ்தான், ஒரு புறத்தில் இந்தியாவிற்கும், இன்னொரு புறத்தில் பாகிஸ்தானிற்கும், அதேபோல சீனாவிற்கும், ரஷ்யாவிற்கும், நேபாளத்திற்கும் சம்மந்தப்பட்ட அண்டை நாடாக அமைந்துள்ளது. அதனால் அந்த நாட்டில் எடுக்கப்பட வேண்டிய நடவடிக்கைகளில், உலக வல்லரசுகள் ஈடுபடும் போது, கொள்கை அளவில் இந்திய அரசின் நிலைப்பாடு தனிமைப்படுத்தப்படுவது ஒரு சவாலான செய்தி தான்.
இப்படியாக இந்தியாவின் வெளிவிவகாரக் கொள்கை, ஆப்கானிஸ்தான் விஷயத்தில் பகிரங்கமான சவாலை, மேற்கூறிய மாநாட்டில் எழுப்பியுள்ளது. இந்திய அரசு தனது வெளிவிவகாரக் கொள்கைளை, நடுநிலையான நிலைப்பாட்டில் நின்று கொண்டு எடுத்த காலங்கள் உண்டு. அமெரிக்காவிற்கும், ரஷ்யாவிற்கும் மத்தியில் சம தூரத்தில் நின்று கொண்டு தனது நிலையை, ஒப்பீட்டளவில் சுதந்திரமாக வைத்திருந்த இந்திய அரசையும் நாம் கண்டிருக்கிறோம். நேருவின் காலத்திலும், இந்திரா காந்தியின் காலத்திலும் இப்படிப்பட்ட அரசியல் நிலைப்பாட்டை இந்தியா எடுத்ததுண்டு.
ஆனால் இப்போது இந்தியாவை ஆளுகின்ற ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசாங்கம், மன்மோகன் சிங் தலைமையில் எடுக்கின்ற நிலைப்பாடுகள், இந்த நாட்டின் மரியாதையைக் கேள்விக்குறியாக்கி வருகிறது. அதன் ஒரு பகிரங்கமான வெளிப்பாடு தான், இந்த அனைத்து நாட்டு மாநாட்டில், இந்திய அரசு தனிமைப்பட்டுள்ள நிலைப்பாடு. ஆட்சியாளர்கள் இதை உணர்கிறார்களோ இல்லையோ, பொதுமக்கள் உணர வேண்டிய தேவை இருக்கிறது.

தியாகி முத்துக்குமாரின் உயிராயுதம் பலன் தந்ததா?

ஓராண்டு ஆகிறது. ஒரு இளைஞர் சென்னை நுங்கம்பாக்கத்திலுள்ள, மத்திய அரசின் அலுவலகமான சாஸ்திரிபவன் வளாகத்திற்குள், திடீரென தன் உடலுக்கு தானே தீவைத்துக் கொண்டார். சில முழக்கங்களை எழுப்பிக் கொண்டு, ஒரு ஆவணத்தையும் கூட, அந்த இளைஞர் பொதுமக்களுக்குக் கொடுத்தார். பற்றி எரிந்து கறுத்துப்போன அந்த இளைஞர் உடனடியாக மற்றவர்களை, மருத்துவமனை நோக்கி தூக்கிச்செல்லப்பட்டார். கீழ்ப்பாக்கம் மருத்துவமனையில் எரிந்து போன அவரது உடல், அனைவரது கவனத்தையும் ஈர்த்தது. அந்த இளைஞரின் பெயர் முத்துக்குமார். அப்போது இலங்கைத் தீவில், வன்னிப்பகுதியில் உச்சக்கட்டமான போர் நடந்து கொண்டிருந்தது. முல்லைத் தீவில் சிக்கியிருந்த மூன்றரை லட்சம் தமிழ் மக்கள் மீது, சிங்கள பேரினவாத ராணுவம் தொடர் தாக்குதல்களை நடத்திக் கொண்டிருந்தது. அங்கே போர் நிறுத்தம் உடனடியாக செய்யப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை, உலகம் முழுவதிலுமுள்ள தமிழர்கள் குறிப்பாகவும், மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் பொதுவாகவும் எழுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
ஆனால் இந்தியா, சீனா, பாகிஸ்தான் உட்பட 7 நாடுகளின் அரசப்படை தளபதிகள், மற்றும் உளவுத்துறையினரின் உதவியுடன், சிங்கள பேரினவாத அரசு தனது தமிழ் இன அழிப்புப் போரை நடத்திக் கொண்டிருந்தது. உலகமெங்கும் வாழும் தமிழர்களில், ஈழத்தை தாண்டி இந்தியாவில் தமிழ்நாட்டில் வாழ்கின்ற தமிழர்களைத் தான் எதிர்பார்த்து உலகமேயிருந்தது. ஆனால் இங்கோ தேர்தல் அரசியல் கரைபுரண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. தேர்தல் அரசியலை ஒட்டி, இலங்கைத் தமிழர் நலனுக்கான அமைப்புகள் உருவாக்கப்பட்டன. அவையும் கூட, தேர்தல் அரசியலுக்கு சார்பானவை என்பதாக பொதுவாக விமர்சிக்கப்பட்டது. ஈழத்தமிழர் ஆதரவு மேடைகள், தேர்தல் கட்சிகளின் உள்ளூர் அரசியலையும் இணைத்தே பேசி வந்தன.
இத்தகைய சூழல் தமிழ்நாட்டில் இருக்கின்ற இளைஞர்கள் மற்றும் மாணவர்கள் மத்தியில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தின. தமிழ் இன உணர்வு இளைஞர்கள் மத்தியில் கொப்பளித்துக் கொண்டிருந்தது. அதற்கு வடிகால் என்ன என்ற கேள்வி எழும்பியது. சரியான வழியில் இளைஞர்களை இட்டுச் செல்ல, தமிழ் இன விடுதலை உணர்வுடன் ஒரு திசை வழி தேவைப்பட்டது. எங்கிருந்தாவது ஒரு ஒளிக்கீற்று வருமா என்ற எதிர்பார்ப்பு, இளைஞர்களிடம் இருந்தது. அந்த நேரத்தில் தான் தன்னை நெருப்பிட்டுக் கொண்டு, இளைஞர் முத்துக்குமார் தமிழர்களுக்காக ஒரு ஆவணத்தை அளித்து விட்டுச் சென்றார். அந்த ஆவணம் வானத்திலிருந்து வந்து விழுந்த நட்சத்திரம் போல மின்னியது.
விதியே, விதியே என் செய் நினைத்திட்டாய் என் தமிழ் சாதியை என்பதாக தனது கடிதத்தை முத்துக்குமார் தொடங்கியிருந்தார். அதுவே ஒரு வரலாற்று ஆவணமாக மாறியது. முத்துக்குமாரின் தியாகத்தை அடுத்து, அதேபோல 19 தமிழர்கள் வரிசையாக நெருப்புக்கு தங்களை இரையாக்கிக் கொண்டார்கள். அனைவரும் வன்னிப்போரில் அழிக்கப்படும் தமிழ் இனத்தை காப்பதற்காகவே தங்கள் உயிரை மாய்த்துக் கொண்டவர்கள்.
உழைக்கும் தமிழ்மக்களே என்பதாக முத்துக்குமார் தனது கடிதத்தை தொடங்கியிருந்தார். சொந்த ரத்தம் ஈழத்தில் சாகிறது; அதை தடுத்து நிறுத்துங்கள் என்று குரல் கொடுத்தால், ஆம் என்றோ இல்லை என்றோ எந்த பதிலும் சொல்லாமல் கள்ள மவுனம் சாதிக்கிறது இந்திய ஏகாதிபத்தியம் என்று அந்த இளைஞர் எழுதியிருந்தார். அங்கு கொல்லப்படும் குழந்தைகளைப் பாருங்கள்; உங்கள் குழந்தைகள் நினைவு வரவில்லையா? கற்பழிக்கப்படும் பெண்களைப் பாருங்கள்; உங்களுக்கு அதுபோன்ற வயதில் ஒரு தங்கையோ, அக்காவோ இல்லையா? இப்படியாக அவர் எழுதியுள்ள கேள்விகள் ஒவ்வொன்றும், மரணத்தின் விளிம்பிலிருந்து எழுதப்பட்டதனால், உயிர் பெற்று எழுந்தன.
தேர்தல் அரசியலில் ஈடுபட்டுள்ள கட்சித் தலைவர்கள் நடத்திய போராட்டங்களைப் பற்றி அவர் எழுதியுள்ளார். தேனெடுத்தவன் புறங்கையை நக்காமலாயிருப்பான் என்ற முத்துக்குமாரின் வாக்கியம் பலரையும் குத்தியிருக்க வேண்டும். பட்டினிப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட சட்டக்கல்லூரி மாணவர்களை வாழ்த்துகிறார். வழக்கறிஞர்களை பாராட்டுகிறார். ஈழத்தமிழர் பிரச்சினை என்றில்லை; காவிரியில் தண்ணீர் விடச்சொல்லும் போராட்டம் என்றாலும் சரி, முதலில் களம் காண்பவர்கள் இந்த இரண்டு தரப்பும் தான் என்று எழுதுகிறார். உலகம் முழுக்க மக்களுக்கான புரட்சிகர போரட்டங்களில் முன் கையெடுப்பவர்கள் மாணவர்கள் தான் என்றெழுதுகிறார்.
அடுத்து மருத்துவக்கல்லூரி மாணவர்களை, அவர்களது போராட்டத்தைப் பாராட்டுகிறார். எங்கள் தமிழருக்கு இன்னல் விளைத்தால் எரிமலையாகி வெடிப்போம் என்ற காசி அனந்தனின் பாடலை ஓர் அறிவாயுதமாக ஏந்துங்கள் என்று எழுதுகிறார். தனது உடலை காவல்துறை அடக்கம் செய்துவிட முயல்வார்கள். அதற்கு விட்டு விடாதீர்கள். என் பிணத்தைக் கைப்பற்றி அதை புதைக்காமல் ஒரு துருப்புச் சீட்டாக வைத்திருந்து, போராட்டத்தை கூர்மைப்படுத்துங்கள் என்று மாணவர்களுக்கு கேட்டுக் கொள்கிறார்.
முத்துக்குமாரின் அந்த வாசகங்கள் அப்படியே அன்று அமுலானது. கீழ்ப்பாக்கம் மருத்துவமனையில் வைக்கப்பட்டிருந்த அவரது உடல், அனைத்துக் கல்லூரி மாணவர்களால் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது. அரசியல் தலைவர்களைக் கூட, அந்த மாணவர்கள் அப்போது ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. உடல் முத்துக்குமார் வாழ்ந்து வந்த கொளத்தூர் பகுதிக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. கட்சிச் சார்பற்ற வணிகர் சங்க உதவியுடன் அது பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டது. முதல் நாளிலேயே உடலை அடக்கம் செய்ய எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று சிலர் எண்ணினார்கள். அரசும், காவல்துறையும் அத்தகைய எண்ணத்தை பாராட்டினார்கள். ஆனால் இளைஞர்களும், மாணவர்களும், தாங்கள் தான் தீர்மானிப்பவர்கள் என்று குரலை எழுப்பினார்கள். அரசியல் தலைவர்கள் கூடிப் பேசி முடிவு செய்தாலும், மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்களது குரல் தான் கொளத்தூரில் தீர்மானமாக ஆக்கப்பட்டது. அதையொட்டி 2 நாட்களும், முத்துக்குமாரின் விருப்பப்படியே அவரது உடல் பொதுமக்கள் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டது. இளைஞர்களின் ஆவேசக் குரல்கள் அங்கே எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தன. முத்துக்குமாரின் உணர்வுகள் தமிழகமெங்கும் இளைஞர்கள் மத்தியில் தமிழ் இன உணர்வை ஊட்டிவிடுவது மட்டுமின்றி, கட்சி அரசியலைத் தாண்டி சிந்திக்க வைத்தது. இதே உணர்வை முத்துக்குமாரின் உயிராயுதம், உலகெங்கிலுமுள்ள தமிழர்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தியது.
ஈழத்தில் எழுந்த தமிழ் தேசிய எழுச்சி அறவழிப்போராட்டமாக இருந்த காலத்தில், இனக்கலவரங்கள் பேரினவாத சக்திகளால் ஏற்படுத்தப்பட்டன. அதில் கொல்லப்பட்ட தமிழ் மக்கள், தவித்துப் போன தமிழர்கள் என்ற எண்ணிக்கை அவநம்பிக்கையை விதைத்தது. அதன் பிறகு எழுந்த தமிழின விடுதலைக்கான ஆயுதப்போராட்டம், இளைஞர்களுக்கு மட்டுமின்றி, தமிழர்கள் அனைவருக்கும் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது. உச்சகட்டமாக பேரினவாத சக்திகளுக்கு ஆதரவாக, உலகெங்கிலுமுள்ள தமிழின விரோத சக்திகள் ஒன்று சேர்ந்ததால் ஒரு சரிவு ஏற்பட்டது. அதேபோல முத்துக்குமாரின் உயிர்த்தியாகம், அனைவரும் பின்பற்ற வேண்டிய ஒன்றல்ல என்றாலும், அது ஏற்படுத்திய தாக்கம் இன்றுவரை உயிர்ப்போடு இருக்கிறது. அதனால் தான் இன்றைய நாள் இளைஞர்கள், இன உணர்வுக் கூர்வாளை தீட்டுவதற்காக, நினைவு நாளாக கடைபிடிக்கப்படுகிறது. இது முத்துக்குமாரின் சாதனையாகத் தான் கணக்கிடப்பட வேண்டும்.

தமிழர் ஒற்றுமை சாத்தியமானது

இலங்கைத் தீவின் அதிபர் தேர்தல் முடிவடைந்துள்ளது. நடந்து முடிந்த இந்த தேர்தலே கூட, அவசர கெதியில் நடந்த குறைப்பிரசவம் தான். அதாவது இலங்கையில் நடந்து வந்த நாடாளுமன்ற ஜனநாயக ஆட்சி முறையை, அரசத்தலைவர் ஆட்சி முறையாக அதாவது நிறைவேற்றும் அதிகாரமுள்ள குடியரசுத் தலைவர் என்ற ஆட்சி முறையாக மாற்றியமைத்தார்கள். அத்தகைய பொறுப்புக்கு மகிந்த ராஜபக்சே வந்திருந்தார். 6 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தான், மீண்டும் இத்தகைய அதிபர் பதவிக்கான தேர்தலை நடத்த வேண்டும். நாளுக்கு நாள் சீர்கெட்டு வரும் இலங்கையின் பொருளதார சூழ்நிலையைக் கண்டு, மகிந்தா பீதியடைந்தார். அதிகாரம் முழுமையையும் தன் கையிலேயும், தன் குடும்பத்தினர் கையிலேயும் வைத்துக் கொண்டு, தமிழர்களுக்கெதிரான இனவாதப் போரை நடத்தி வந்தார். சிங்கள பேரினவாத சிந்தனைகளை செரித்துக் கொண்ட, ராஜபக்சே இலங்கைத் தீவின் சிறுபான்மை தமிழர்கள் கண்டு நிலைக்குலைந்தார். தமிழர்களின் வீரதீரமான போர்முறைகள், ராஜபக்சேயை தொடர்ந்து மிரட்டி வந்தன.
நாடாளுமன்றத்திற்கு இந்த ஆண்டு தேர்தல் வருகிறது. அந்த தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதற்காக, ராஜபக்சே சில வியூகங்களை வகுத்து வருகிறார். ஏற்கனவே எல்லா மாகாணங்களிலும், பிராந்திய கவுன்சில் தேர்தல்களை நடத்தி முடித்து விட்டார். அதில் பல்வேறு விதமான, தவறான செயல்களை கையாண்டு, அதிகாரத்தை தவறாகப் பயன்படுத்தி, பணத்தை இறைத்து விட்டு, ராஜபக்சே வெற்றி பெற்றார். அத்தகைய வெற்றித் திமிரில், நாடாளுமன்ற தேர்தல் வரும்போது, தங்கள் சொந்த உறவுகளை 50 இடங்களில் வெற்றி பெற வைக்க ஏற்பாடும் செய்து விட்டார்.
இந்த நேரத்தில் அதிபர் தேர்தல் நடத்தினால் தான், தான் வெற்றி பெறமுடியும் என்று ராஜபக்சே நம்பினார். அவரது நம்பிக்கைக்கு பதிலடி கொடுப்பது போல, பெரிய எதிர்க்கட்சியான ஐக்கிய தேசிய கட்சியும், ராஜபக்சேயின் சென்ற முறை கூட்டாளியான ஜனதா விமுக்தி பெரமுனாவும், இந்த முறை மகிந்தாவிற்கு எதிரான ஒரு பொதுவேட்பாளராக, சரத்பொன்சேகாவை நிறுத்தினார்கள். சரத்பொன்சேகா ஏற்கனவே ராஜபக்சேயின் இன அழிப்புப் போருக்கு, தலைமை தளபதியாக செயல்பட்டவர். ஆகவே மகிந்தாவை எதிர்ப்பதற்கு இவர் தான் சரியான வேட்பாளர் என்பதாக எதிர்கட்சிகள் தேர்வு செய்தன. அதிபர் தேர்தலில் பொன்சேகா வெற்றி பெற்று விட்டால், நாடாளுமன்றத்தில் இந்த ஆண்டே பெரும்பான்மையாக வெற்றி பெற்று சாதித்து விடலாம் என்று ராஜபக்சே எண்ணினார். ஆனாலும் அதிபராக பொன்சேகா வெற்றி பெற்று, நாடாளுமன்றத்தையே கலைத்து விடுவாரோ என்று அஞ்சினார்.
ஆனால் பொன்சேகாவோ, அதிபர் ஆட்சிமுறையை ஒழித்து விட்டு, நாடாளுமன்ற ஜனநாயக ஆட்சிமுறையை கொண்டு வரப்போவதாக, தேர்தல் நேரத்தில் வாக்குறுதி அளித்தார். அதனால் அதிகாரத்தை அதிகமாக தங்கள் கைகளில் குவித்து வைத்துக்கொண்டு மட்டுமே ஆள முடியும் என்ற நம்பிக்கையுள்ள ஒரு கும்பலுக்கும், பரவலாக்கப்பட்ட ஜனநாயக முறைப்படி அதிகாரத்தை செயல்படுத்தி ஆள முடியும் என்ற நம்பிக்கையுள்ள ஒரு கூட்டத்திற்கும் இடையே நடந்த தேர்தல் அது. அதிகாரக் குவிதலை கையில் வைத்திருக்கும் கூட்டம், பல்வேறு வழிகளில் மீண்டும் அதிகாரத்தை கையிலெடுத்துள்ளது.
ஜனநாயக நடைமுறைகளிலோ, கருத்துச் சுதந்தரத்திலோ, வெளிப்படைத் தன்மையிலோ நம்பிக்கையில்லாத ஒரு கூட்டம், ஒரு தேர்தலை நடத்தி அதன் மூலம் வெற்றி பெற்றிருக்கிறது என்று சொன்னால், அது எப்படிப்பட்ட வெற்றியாகயிருக்கும் என்பது கண்கூடு. அதனால் தான் படுதோல்வியடைந்த எதிர்வேட்பாளர் சரத்பொன்சேகாவையும், அவரது குடும்பத்தினரையும், அவர்களுடன் 40 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களையும், அவர்கள் தங்கியிருக்கும் விடுதியிலேயே சிறை வைத்து, வெளிவரவிடாமல் தடுக்கக்கூடிய கொடுஞ்செயலுக்குப் பெயர் தான், தேர்தலின் மாபெரும் வெற்றி என்பதாக கொண்டாடப்படுகிறது. அவர்களை விடுதியில் சிறை வைத்திருக்கின்ற கஜபா படையணி என்ற ராணுவப் பிரிவு, கொடூரமான கொலைகளை செய்வதில் பெயர் பெற்றவர்கள். இந்தச் செய்தியை வெளியிடுவதற்கு துணியக்கூடிய, தனியார் தொலைக்காட்சி நிறுவனமான சிரசா தொலைக்காட்சியும், ராணுவத்தால் சுற்றிவளைக்கப்பட்டுள்ளது. ஏற்கனவே பிரபல சிங்கள ஊடகவியலாளரான லசந்தாவை கொலை செய்வதற்கு முன்பு, இதே தனியார் தொலைக்காட்சியான சிரசா என்ற மகாராஜா குழுவைச் சேர்ந்த நிறுவனம், ராஜபக்சே ஆதரவாளர்களால் தீ வைத்துக் கொளுத்தப்பட்டது. இத்தகைய வன்கொடுமையை, தேர்தல் வெற்றிக்குப் பிறகு செய்யக்கூடிய ஒரு ராஜபக்சேயை இந்த உலகம் புரிந்து கொள்ளுமா?
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பர்மா என்ற மியான்மர் நாட்டில், சூ கியூ என்ற பெண் தலைவர் மக்களால் பெருவாரியான வாக்குகள் பெற்று, வெற்றி பெற்ற பின் அந்த நாட்டின் ராணுவ ஆட்சியாளர்கள், அவரை வீட்டுச்சிறையில் தள்ளினார்கள். அதை அண்டை நாடான இந்திய அரசு பார்த்துக் கொண்டு சும்மா இருந்து வருகிறது. அதேபோல இப்போது, ராஜபக்சே என்ற இலங்கை அதிபர், தான் ஒரு மகத்தான வெற்றியை அதிபர் தேர்தலில் பெற்ற பிற்பாடு, எதிர்த்துப் போட்டியிட்ட சரத்பொன்சேகாவை அவரது குடும்பத்துடன் வீட்டுக் காவல் என்பதாக வைத்திருப்பதை, அண்டை நாட்டு அரசு கேட்கப்போகிறதா? அதேநேரம் ஊடக சுதந்திரத்தை தடுக்கும் பொருட்டு, சிரசா என்ற தொலைக்காட்சியையும் சுற்றி வளைத்து நிற்கின்ற ராணுவத்தின் செயல்பாடுகளைப் பற்றி, இந்திய அரசு வாய்திறக்கப் போகிறதா?
தென்னிலங்கையில் உள்ள சிங்களர்களது பெரும்பான்மை வாக்குகளை, ராஜபக்சே குடும்பத்தினர் பெற்றிருக்கிறார்கள். ஆனால் தமிழர் வாக்குகளை பெறுவதில் வெற்றி பெறவில்லை. தமிழர்கள் இலங்கைத் தீவில், ஈழத்தமிழர்கள் என்றும், தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்கள் என்றும், மலையகத் தமிழர்கள் என்றும் பிரிந்து கிடக்கிறார்கள். வெவ்வேறு விதமான வாழ்க்கை முறைகளில் அவர்கள், வேறுபட்ட பகுதிகளில் வாழ்கிறார்கள். நீண்ட காலமாக தங்களுக்குள் ஒன்றுப்பட்ட ஒரு கருத்துக்கு வராதவர்களாக இருந்து வருகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட தமிழர்கள் அனைவருமே இந்த முறை, ராஜபக்சேயை நிராகரித்து வாக்களித்திருக்கிறார்கள். இது ஒரு வரலாற்றுப் பதிவு.
வடக்கிலும், கிழக்கிலும் வாழ்கின்ற ஈழத்தமிழர்கள் மற்றும் தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்கள் மத்தியில் ஒரு நீண்ட கால பிளவை ஏற்படுத்துவதிலும், பரஸ்பர நம்பிக்கையற்ற தன்மையை ஏற்படுத்துவதிலும் இதுவரை சிங்களப் பேரினவாதம் வெற்றி பெற்றுள்ளது. அதேபோல மலையகத் தமிழர்களாக இருக்கின்ற இந்திய வம்சாவழியான தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள், காப்பித் தோட்டத் தொழிலாளர்கள், ரப்பர் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் ஆகிய தமிழ் தோட்டத் தொழிலாளர்கள், தங்களை ஈழத்தமிழர்களுடனோ, தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்களுடனோ அடையாளம் காட்டிக் கொண்டதில்லை.
இந்த முறை ராஜபக்சே குடும்பத்தின் தொடர் அடக்குமுறைகளால், ஜனநாயக மறுப்பு முறைகளால், இந்த 3 பிரிவு தமிழர்களும் அத்தகைய கொடுங்கோலனை நிராகரிப்பது எனவும், அதற்காகவே பொன்சேகாவிற்கு வாக்களிப்பது எனவும் தீர்மானித்து வாக்குகளை பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். இதுதான் ஒரு அரசியல் திருப்பு முனையாக, தமிழர்கள் மத்தியில் நடந்தேறியிருக்கிறது. சிறுபான்மை இனமான தமிழினம், தனது எதிர்ப்பை ராஜபக்சேக்கு தெரிவித்து விட்டது.
அதுவே ராஜபக்சே கும்பலால் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள தீர்வு என்பது தங்களுக்கான சரியான அரசியல் தீர்வல்ல என்பதை தமிழ் மக்கள் நிரூபித்திருப்பதற்கு சான்று.

குடியரசு தலைவர் கூறும் பசுமைப்புரட்சி யாருக்காக?

இந்திய அரசு தனது 61வது குடியரசு தினத்திற்குள் நுழைந்துள்ளது. அதை விமர்சையாக கொண்டாடினார்கள். இந்திய தலைநகர் டெல்லியில், ஒரு மாபெரும் அணிவகுப்பு வழக்கம் போல் நடத்தப்பட்டது. ஒவ்வொரு மாநிலத் தலைநகர்களிலும் அதேபோல அணிவகுப்புகள் நடந்தன. அணிவகுப்பில் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஊர்திகளை, அரசாங்க ஏற்பாட்டில் வரிசைப்படுத்தி, பொதுமக்களை பரவசமூட்டினர். முக்கியமாக டெல்லியில் நடந்த இந்த குடியரசு தினம், இந்திய அரசின் ராணுவ பலத்தை எடுத்துக் காட்டுவதாக இருந்தது என்பதுதான் பொதுவான மதிப்பீடு. குடியரசு என்பது எந்த வகையிலும், குடிமக்கள் அமைதியாகவும், நலமாகவும், வளமாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் வாழ்வதற்காக ஏற்படுத்தப்படுவது. அது ராணுவ தினம் அல்ல. ஆனாலும் கூட நமது நாட்டில் குடியரசின் பெயரிலேயே, ராணுவ பலம் முதன்மைப்படுத்தி காட்டப்படுகிறது. அதை ஆட்சியாளர்கள் நாட்டின் வல்லரசு தன்மையை காட்டுவதாகப் பெருமைப்படுகிறார்கள். பொதுமக்களும் கூட, அதேபோன்ற மனோபாவத்தில் பெரிதும் இருக்கிறார்கள்.
அநேகமாக சமீபத்திய ஆண்டுகளில், குடியரசு தினங்களை அரசின் கரங்களிலுள்ள ராணுவ பலத்தை காட்டும் தினமாக நடத்திக் காட்டுகிறார்கள். அதில் முப்படைகளில் புதிதாகச் சேர்க்கப்பட்டிருக்கும் நவீன ரக ஏவுகணைகளையும், துப்பாக்கிகளையும், பீரங்கிகளையும், நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களையும், குண்டுவீசும் விமானங்களையும், போர்க்கப்பல்களையும் காட்டி, இந்திய அரசின் படைபலத்தை முதன்மைப்படுத்துகிறார்கள். இது குடியரசு என்றால் என்ன என்பதற்கான பொருளையே மாற்றிப் புரியும்படி கொண்டுபோய் நிறுத்துகிறது.
போருக்கெதிராக, ஆயுத வியாபாரத்திற்கு எதிராக, நாடுகளை ஆக்கிரமிப்பதற்கு எதிராக, நாடுகளை காலணிகளாக மாற்றுவதற்கு எதிராக, தாங்கள் உருவாக்கிய சரக்குகளுக்கு சந்தைகளை தேடுவதற்கு எதிராக, மக்களது பங்களிப்புடன் கூடிய, மக்கள் நல்வாழ்வு அரசுதான் குடியரசு என்ற பொருளை, மாணவர்களுக்கு நாம் சொல்லிக் கொடுக்கின்றோம். அதேநேரத்தில் அதற்கான நாள் வரும்போது, நமது கொண்டாட்டமெல்லாம், போர்ப்படைக் கருவிகளை அலங்கரித்துக் காட்டி, அவற்றிற்கு ஆயுத பூசை போடுவது போல இருக்கிறது.
பாலஸ்தீனத்தை இஸ்ரேல், யூதவெறியுடன் ஆக்கிரமிப்புச் செலுத்திய போது, அத்தகைய போர்வெறியை எதிர்த்து பாலஸ்தீன விடுதலைக்கு ஆதரவு கொடுத்தது தான் இந்திய அரசு. வியட்நாம் மீது அமெரிக்க படை தாக்குதல் தொடுத்த போது, அதைக் கண்டித்து வியட்நாம் விடுதலையை ஆதரித்தது இந்திய அரசு. ஈராக் மீது அமெரிக்கா படையெடுத்த போது, படையணியுடன் இணைந்து செல்வதற்கு ஆர்வப்பட்டு, எதிர்ப்புகளுக்கு மத்தியில் ஈராக் ஆக்கிரமிப்பிற்கு ஆதரவு கொடுக்காமல் இருந்தது இந்திய அரசு. அதே அரசு தனது ராணுவ பலத்தை பூட்டிக் கொண்டுள்ளதை, காட்டிப் பெருமைக் கொள்கிறது என்றால், இந்த மாற்றம் ஏன் வந்தது? எதற்காக வந்தது? எங்கிருந்து வந்தது?
இன்றைக்கு இலங்கையில் சிங்கள அரசு நடத்திய தமிழின அழிப்புப் போரை, முழுமையாக ஆதரித்து, அனுகூலம் செய்தது இந்திய அரசு தான் என்பது பகிரங்கமான உண்மை. இப்படிப்பட்ட அடக்குமுறை ஆட்சிக்கு ஆதரவாக செயல்பட, இந்திய அரசுக்கு ஏற்பட்ட மாற்றத்தின் காரணம் என்ன? குடியரசு என்பது ஒரு பாரம்பரிய இனத்தின் அழிப்புக்கு காரணமாக மாறினால், அது கொடிய அரசு என்பதாக அழைக்கப்படும் சூழ்நிலை வராதா? இத்தகைய ராணுவ மயமான கொள்கைகளால் இந்திய அரசு இப்போது தயார் செய்யப்படுகிறதா என்ற கேள்வி, மேற்கண்ட விவரிப்புகளிலிருந்து எழுகிறது. அப்படியானால் இந்திய குடிமக்களுக்கு ஆற்ற வேண்டிய கடமைகளை, நல்வாழ்வுத் திட்டங்களை செயல்படுத்தாமல், ராணுவ மயமாக்கல் என்ற கொள்கைக்குள் சிக்கிக் கொண்டு, இந்திய அரசு தவிக்கிறதா? மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் நாட்டை ஆண்டுவந்த நிலை மாறி, ஏகபோக முதலாளிகள் நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் ஆளுகின்ற ஒரு நிலைமைக்கு இந்திய அரசு தள்ளப்பட்டு விட்டதா? அத்தகைய ஏகபோகங்கள், பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்களாக மாறி, சிறிய மற்றும் பின்தங்கிய நாடுகளில் தங்களது மூலதன விதைகளைப் போடுவதற்கு ஏற்பாடு செய்து கொடுக்கும் தரகர் வேலையை செய்யும் நிலைக்கு இந்த அரசு போய்விட்டதா? அதற்காக அருகாமை நாடுகளில் உள்ளே நுழைந்து, மூலதனம் இடுவதற்கு உதவிகரமாக இன அழிப்பு, ஜனநாயக மறுப்பு ஆகிய கொள்கைகளை பின்பற்றும் அரசாங்கங்களுக்கு ஆதரவு கரம் நீட்ட தொடங்கி விட்டதா? அதற்காக தனது ராணுவ பலத்தை அதிகரித்து, அண்டை நாடுகளை மிரட்டிப் பணிய வைக்க செய்கின்ற மனோபாவத்திற்கு சென்று விட்டதா? மேற்கண்ட கேள்விகளை எழுப்பி, பதில்களை தேட முனைந்தால், குடியரசிற்கு உண்மையான பொருளை தேட முடியும்.
காஷ்மீர் மாநிலம் இந்தியாவில் ஒரு பகுதி என்பது தான் நமக்கு அரசு தொடர்ந்து கொடுத்து வரும் செய்தி. ஆனால் நேற்றைய குடியரசு தினத்தை, தங்கள் மாநிலத்திற்கும், மக்களுக்கும் எதிரான ஒன்றாக கருதி, அதை புறக்கணிக்க வேண்டும் என ஒரு அறைகூவல் எழுந்தது. அறைகூவல் விடுத்தவர்கள் ஹுரியத் மாநாடு அமைப்பினர். இவர்கள் காஷ்மீரின் சுயாட்சியை வலியுறுத்தி வருபவர்கள். இவர்கள் காஷ்மீர் விடுதலைப் போராளிகளின் அரசியல் பிரதிநிதிகள் என்று இந்திய அரசு அவ்வப்போது குற்றம் சாட்டியுள்ளது. இந்த அமைப்பினர் கொடுத்த அறைகூவலை ஏற்று, காஷ்மீர் மாநிலத்தில் பரவலாக நேற்று கடைகள் அடைக்கப்பட்டன. போக்குவரத்துகள் நிறுத்தப்பட்டன. சாலைகள் வெறிச்சோடிக் கிடந்தன. இவையெல்லாம் இந்திய அரசின் தவறான கொள்கை அணுகுமுறைகளால் ஏற்படும் எதிர்ப்புகள்.
குடியரசு தினம் குடிமக்களின் தினம் என்ற பொருளில், நாட்டின் விவசாயப் பொருளாதாரம் பற்றி, நேற்றைய குடியரசு தலைவர் உரை குறிப்பிட்டிருந்தது. அதில் இரண்டாவது பசுமைப் புரட்சி விரைவில் மேற்கொள்ளப்படும் என்பதாக குறிப்பிட்டிருந்தது. இந்தியா ஒரு விவசாய நாடு. இந்திய மக்கள் பெரும்பாலும் விவசாய பொருளாதாரத்தை சார்ந்து நிற்பவர்கள். விவசாய பொருளாதாரத்தில் முக்கியமாக முன்னேற்றம் என்பது கேள்விக்குறியாக நிற்கிறது. அதில் ஈடுபடும் பெரும்பான்மையான இந்திய மக்கள், நிலமற்ற ஏழை விவசாயிகளாக இருக்கிறார்கள். இந்த முறை எப்போதும் போல் இல்லாமல், பெரிய அளவில் மழை பொய்த்து விட்டது. அதனால் வட இந்தியாவில் பல பகுதிகளில் வறட்சி தாண்டவமாடுகிறது. இதை உணர்ந்த இந்திய அரசு அத்தகைய விவசாயிகளுக்கு, தேசிய ஊரக வேலை உறுதி திட்டத்தின் மூலம், யானைப் பசிக்கு, சோளப் பொரி போடலாம் என்று திட்டமிட்டு, அதையே பெருமையாக அறிவித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
இந்த நேரத்தில் தான் உணவு உற்பத்தியை பெருக்க வேண்டிய தேவையை அரசு உணர்ந்துள்ளது. அதற்கு ஏற்கனவே நமது அரசக்கு தெரிந்த குறுக்கு வழி மட்டும் தான் புரிந்திருக்கிறதா என்பது நமக்கு விளங்கவில்லை. ஏனென்றால் நேற்றைய குடியரசு தின விழாவில், குடியரசு தலைவரது உரையில், இரண்டாம் பசுமைப்புரட்சியை விரைவில் கொண்டு வருவோம் என அறிவித்துள்ளார். முதலாம் பசுமைப்புரட்சி எப்படி நடந்தது எனபது பிரதிபா பாட்டீலுக்கு தெரியுமா? அமெரிக்க வழிகாட்டலில் செயற்கை வீரிய விதைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, செயற்கை ரசாயன உரங்கள் திணிக்கப்பட்டு, அந்நிய நாட்டு உழுபடைக் கருவிகள் இறக்குமதியாகி, இந்திய விவசாயிகளை திவாலா ஆக்கிய செய்தி அவருக்கு புரியுமா? விளை நிலங்களை இவற்றின் மூலம், நச்சாக்கியது அவருக்கு விளங்குமா? மரபணு மாற்று விதைகளை இறக்குமதி செய்வதற்காக, இரண்டாம் பசுமைப் புரட்சியா? மேற்கண்ட கேள்விகளை காய்ந்த வயிறுகளுக்கு சொந்தக்காரர்களான, இந்திய விவசாயிகள் கேட்கிறார்கள்.