சீனாவை சுற்றிவளைக்கிறதா அமெரிக்கா?

மாறி வரும் உலக பொருளாதார விதிகளில், ஏகாதிபத்திய உலகமயமாக்கல் சரிவை சந்தித்ததையொட்டி, அமெரிக்காவும், ஐரோப்பிய நாடுகளும் பொருளாதார ரீதியாக வீழ்ச்சியைச் சந்தித்தன. அதேநேரம் சீனாவும், இந்தியாவும் வருங்கால உலக பொருளாதாரத்தில், தலைமை தாங்கும் இடத்திற்கு வருவார்கள் என்ற செய்தி உலகெங்கும் பரவியது. சீனாவிற்கும், இந்தியாவிற்கும் மத்தியில் நிலவுகின்ற வேறுபாடுகளைத் தாண்டி, சமீபத்தில் உலக அரங்கில் இந்தியாவும், சீனாவும் இணைந்த முடிவுகளை எடுத்து வருகின்றன. சமீபத்திய இந்திய குடியரசுத் தலைவரது சீனப் பயணம் சீனஇந்திய உறவில் மேலும் நெருக்கத்தை அதிகப்படுத்தியுள்ளது. ஆசியாவில் இருக்கின்ற இந்த 2 பெரிய நாடுகளின் முன்னேற்றம் என்பது, எந்த வகையிலும் ஆசியாக் கண்டத்தையும் சேர்த்து செல்வாக்குச் செலுத்த அல்லது ஆதிக்கம் செலுத்த விரும்பும் அமெரிக்கா உட்பட்ட உலக வல்லரசுகளுக்கு விருப்பமான செய்தியாக இருக்காது. குறிப்பாக சீனாவின் முன்னேற்றம் என்பது அமெரிக்க வல்லரசுக்கு உடன்பாடான செய்தியாக இருக்க முடியாது.
இத்தகைய சூழலில் நான்கு நாட்களுக்கு முன்னால் அதிகாரப்பூர்வ சீன செய்தி நிறுவனத்தில், அந்த நாட்டின் விமானப்படை தளபதியான டைசூ என்பவர் பகிரங்கமாகவே ஒரு கட்டுரையை எழுதியிருந்தார். சீனாவிற்கு எதிரான அமெரிக்காவின் சதி என்ற தலைப்பில் அந்த கட்டுரை வெளியிடப்பட்டது. சீனாவை பிறை வடிவிலான சுற்றி வளைத்தல் என்ற போர்த்தந்திரத்தை கையாண்டு அமெரிக்கா நெருக்குகிறது என்பதாக அவர் எழுதியிருந்தார். கடந்த மே மாதம் 2425 தேதிகளில் சீனஅமெரிக்க எதிர்கால மற்றும் பொருளாதார விவாதங்களில் இரண்டாவது சுற்று பேச்சுவார்த்தை நடந்த நேரத்தில், இதுபோன்ற கட்டுரை வெளியாகியிருப்பது ஆச்சரியமான செய்தியாக தோற்றமளித்தது. சோவியத் யூனியனை மென்மையாக நெறிப்பதற்காக, சீனாவை கடுமையாக கையாள்வது என்ற தந்திரத்தை அமெரிக்கா எடுப்பதாக கட்டுரையாளர் எழுதியிருக்கிறார்.
சீன நாட்டில் இருக்கின்ற 28 பெரும் தொழிற்சாலைகளில், 21 தொழிற்சாலைகளை அமெரிக்கா தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறது. வர்த்தகத்தின் மூலம் சீன நாடு வளர்ந்து வருகின்ற நேரத்தில், சீனாவின் பொருளாதாரத்தை உறுதியற்றதாக செய்வதற்கு அமெரிக்காவின் இந்த கட்டுப்பாடு உதவும் என்பதாகவும் தெரிகிறது. சீனாவின் பங்குச்சந்தையிலும், வங்கிகளில் உள்ள பங்குகளிலும், சீனாவின் கனிமவளத்திலும் அமெரிக்காவின் ஆதிக்கமே மேலோங்கியிருக்கிறது என்ற செய்தி ஆச்சரியமான ஒன்றாகயிருக்கிறது. சீனாவின் சுய உற்பத்தி என்ற முத்திரைகளை காலி செய்து விட்டு, அந்த நாட்டிலிருந்து அமெரிக்காவிற்கு கிடைத்த லாபத்தை, மீண்டும் சீனாவிலேயே அமெரிக்கா மறு முதலீடு செய்து வருகிறது.
சீனாவிற்குள் தனது கரங்களை வலுப்படுத்தும் அதே நேரத்தில் அமெரிக்கா தனது நாட்டு நிறுவனங்களை சீனா வாங்கிவிடாமல் கவனமாக தவிர்த்து வருகிறது. அமெரிக்காவின் எந்தவொரு உயர் தொழில்நுட்ப ஆயுதங்களையும், சீனா வாங்கிவிடாமல் தடுத்தும் வருகிறது. அமெரிக்காவின் வருவாய் பத்திரங்களில் சீனா அதிகமாக முதலீடு செய்ய வேண்டும் என்பதே அமெரிக்க அரசின் விருப்பம். அதன் மூலம் அமெரிக்காவிலிருந்து புதிய தொழில்நுட்பங்களை வாங்குவதற்கோ, நவீன தொழிற்சாலைகளை உருவாக்குவதற்கோ, பாதுகாப்பு தளவாடங்களை உற்பத்திச் செய்வதற்கோ, சீனாவிடம் நிதி இருக்கக்கூடாது என்பது அமெரிக்காவின் ஒரு ராஜதந்திரமாக இருக்கிறது.
சமீபத்தில் சீனாவிலிருந்து அமெரிக்காவிற்கு ஏற்றுமதிச் செய்யப்பட்ட விளையாட்டுப் பொம்மைகள் நச்சுத்தன்மைக் கொண்டவை என்று அமெரிக்கா அம்பலப்படுத்தியிருந்தது. சீனா அமெரிக்காவிற்கு விற்ற நச்சுப்பொம்மைகளுக்குப் பதிலாக, அமெரிக்கா சீனாவிற்கு நச்சுக்கடன்களை திருப்பிக் கொடுக்கிறது என்பது அமெரிக்காவில் புழக்கத்திலிருக்கும் ஒரு நகைச்சுவை. அமெரிக்காவின் தூதரக அரசியலும், சீனாவை முழுமையாக தனிமைப்படுத்துவதில் தான் குறியாகயிருக்கிறது. தென்கிழக்கு ஆசியா அமெரிக்காவின் மீது ஒவ்வொரு நாளும் அதிகமாக சார்ந்து நிற்கத் தொடங்கியிருக்கிறது என்ற செய்தியை சீன நிபுணர்களே ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.
வடகிழக்கு ஆசியாவும், வியட்நாம் இப்போது அமெரிக்க சார்பு என்ற நிலைக்குச் சென்று விட்டது. சோவியத் யூனியனின் உடைவுக்குப் பிறகு, அமெரிக்க செல்வாக்கை எதிர்த்து போட்டிப் போடுவதற்கான ஒரு சக்தி இந்த உலகத்தில் இருக்கவில்லை. அதனாலேயே பல்வேறு சிறிய நாடுகளும், அமெரிக்க சார்பு பொருளாதாரத்தை உள்வாங்கியே தங்களை தக்கவைத்துக் கொண்டுள்ளன. மக்கள் சீன குடியரசின் நண்பர்களாக உள்ள வடகொரியா, மியான்மர், பாகிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளுடன் நெருக்கமான உறவுகளை, புதிய அமெரிக்க அதிபரான பாரக் ஒபாமா ஏற்படுத்தியிருப்பது இந்த வட்டாரத்தில் சீனாவின் செல்வாக்கிற்கு சவால் விடுவது போன்றது என்பதாக அந்த கட்டுரையாளர் கருதுகிறார்.
வடகொரியா சமீபத்தில் தனது அணு ஆயுத திட்டத்தை வளர்த்து வருகிறது. அதனால் தென் கொரியாவுடன் புதிய மோதல் உருவாகியுள்ளது. அதையொட்டி தென்கொரியாவும், ஜப்பானும் அமெரிக்காவிற்கு நெருக்கமாக செல்கின்றன. இத்தகைய நடவடிக்கைகளுக்கு காரணமாக அமெரிக்கா மறைமுகமாக செயல்படுகிறது என்று சீன நிபுணர் கருதுகிறார். அதேபோல மியான்மர் நாட்டில் அமெரிக்காவின் புதிய தலையீடு, அந்த நாட்டை சீனாவிலிருந்து விலக்கியும், இந்தியாவிற்கு நெருக்கமாக ஆக்கவும் செய்கிறது என்பது இன்னொரு சீன உணர்தலாகயிருக்கிறது. ஆப்கான் போரில் அமெரிக்காவின் அதீதமான ஈடுபாடு, பாகிஸ்தானை அமெரிக்காவிற்கு நெருக்கமாக கொண்டு வந்துள்ளது. அதேபோல இந்திய பெருங்கடலில், இந்தியாவும், அமெரிக்காவும் இணைந்து போட்டு வரும் ஒப்பந்தங்களும், செயல்பாடுகளும், சீனாவின் முயற்சிகளை முறியடிக்கும் என்பதும் இன்னொரு செய்தி. சீனாவிற்குள் திபேத் பிரச்சனையை மீண்டும் கிளப்புவதிலும், அமெரிக்காவிற்கு விருப்பம் இருக்கிறது. இவையெல்லாமே சீனாவை சுற்றி வளைக்கும் அமெரிக்க தந்திரங்கள் என்கிறார் கட்டுரையாளர். இதை சீனா பற்றி ஆய்வு செய்யும் மையத்திலிருக்கும் ராஜன் எழுதுகிறார்.
இதேபோல சீன குடியரசின் முக்கிய படையான மக்கள் விடுதலை ராணுவத்தின் தளபதிகள் தங்களது ஆய்வுகளில் எழுதியுள்ளார்கள். சீன மக்கள் காங்கிரஸ் அமர்வுக்கு முன்பு, சீனக்கனவு என்று வெளியிடப்பட்ட புத்தகத்திலும் இதுபோன்ற கருத்துக்கள் வெளியாகியுள்ளன. இந்திய பெருங்கடலிலும், இலங்கைத் தீவிற்குள்ளும் இந்தியாவின் தலையீடுகளையும், செல்வாக்கையும் எதிர்த்து சீனா போட்டியிடுகிறது என்பது நாம் அறிந்த செய்தியாகயிருக்கிறது. அத்தகைய போட்டியில் இந்திய அரசின் கரங்கள் வலுப்படுவது அமெரிக்காவிற்கு சாதகமானது என சீனா கருதுகிறது.
இன்றைய உலகின் அதிகார சமன்பாட்டிற்கான முயற்சிகளில், செல்வாக்குப்பெற்ற சக்திகளுக்குள் மோதலும், போட்டியும் அதேசமயம் சமரசமும் இருந்துக் கொண்டேயிருக்கும். அதில் அதிகமான அளவு பலன்களை ஒவ்வொரு நாட்டு அரசாங்கங்களும் பெறுவது என்பதே அவரவர் வெற்றியாக அமையும். இந்த சூழலில் இந்திய அரசு தனக்கு நம்பகமான சக்தியாக, அண்டையிலிருக்கும் வளர்ந்து வரும் நாடான சீனாவை கருதுகிறதா? அல்லது வளர்ந்த நாடான அமெரிக்காவை கருதுகிறதா என்பது தான், இந்தியாவின் எதிர்காலத்தை தீர்மானிக்கும். புதிய அணிசேர்க்கைகளை கணக்கிலெடுத்து, சார்பு தன்மை விடுத்து, ஆசிய கண்டத்திற்கு உள்ளேயுள்ள போட்டியில் வலுப்பெறுவது ஒரு புறமும், அதேசமயம் உலக அரங்கில் முன்னேற வளரும் நாடுகளுடன் கைகோர்ப்பது மறுபுறமும் என்ற தந்திரத்தை இந்திய அரசு தைரியமாக கையிலெடுக்க முடியுமா என்ற கேள்வி நமக்கு எழுகிறது.

தமிழால் முடியும்!

திடீரென தமிழக உயர்கல்வி அமைச்சர் ஒரு செய்தியை வெளியிட்டுள்ளார். தமிழில் பொறி யியல் கல்லூரி தொடங்கப்படும் என்பதுதான் அந்த அறிவிப்பு. இது மிகவும் ஆழமான, அர்த்தம் பொதிந்த ஒரு செய்தி. ஏனென்றால் தாய்மொழியில் அனைத்தையும் பயில வேண்டும் என்ற கோரிக்கை நீண்ட நாட்களாகவே இருக்கிறது. தாய்மொழியை ஒரு பாடமொழியாக கட்டாயமாக ஆக்குவதற்கே, தமிழாசிரியர்கள் அரும்பாடு பட வேண்டியிருந்தது. தாய்மொழியில் கல்வி என்பது சாத்தியமாகாது எனதான் அறிவாளிகள் என அறியப்பட்டோர் பேசி வந்தனர். தாய்மொழி பயிற்று மொழி என்பது ஒரு ஜனநாயக ரீதியான கோரிக்கை என இன உணர்வாளர்கள் கூறிவந்தனர். மொழி என்பதையும், இனம் என்பதையும் பிரித்துப் பார்க்க முடியுமா? எந்த இடத்தில் மொழி இனத்திற்குள்ளும், இனம் மொழியின் மூலமும் வெளிப்படுகிறது என்பது விளக்கப்படவேண்டிய ஒரு அரிய சிந்தனை. இனம் என்று இந்த இடத்தில் குறிப்பிடுவது ஒரு தேசிய இனத்தை. ஒரு தேசிய இனம் என்பது 4 அடிப்படையான நிபந்தனைகளைக் கொண்டதாக இருக்கும். அதில் ஒரே மொழி பேசும் மக்கள் கூட்டம் என்பது தான் முதல் நிபந்தனை. அப்படியானால் ஒரு தேசிய இனத்தை அடையாளம் காண்பதற்கு, அதன் மொழி என்பதில் இருந்து விசயம் தொடங்குகிறது.
மொழி அடையாளமாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு உற்பத்தி கருவியாகவும் செயல்படுகிறது. சோவியத் யூனியனில் புரட்சியை தலைமை தாங்கிய ஜோசப் ஸ்டாலின், மொழியை பற்றி கூறும் போது, அது ஒரு சமுதாய அமைப்பின் அடித் தளமும் அல்ல. மேல் தளமும் அல்ல. ஆனால் மொழி என்பது ஒரு உற்பத்தி கருவி என்று கூறினார். உழைப்புச் சக்தியை பயன்படுத்தி, உலகில் உற்பத்திகள் செய்யப்படுகின்றன. உற்பத்திகளின் மூலம் மட்டுமே, சமூகம் முன்னேறி செல்கிறது. உற்பத்திக்கு ஒரு முக்கியத் தேவையாக, உற்பத்திக் கருவிகள் இருக்கின்றன. மொழியும் ஒரு உற்பத்தி கருவி என்று ஸ்டாலின் கூறுகிறார். ஸ்டாலின் கூற்று அறிவியல் ரீதியானது. மொழியின் மூலம் மட்டும் தான், பரிமாற்றம் நடைபெறுகிறது. கருத்துப் பரிமாற்றமும், செய்திப்பரிமாற்றமும், எந்த ஒரு பரிமாற்றத்திற்கும் அடிப்படையாகத் திகழுகிறது. மொழி புராதன மக்களின் வாழ்நிலையிலிருந்து வளர்ந்து வந்த ஒரு கட்டத்தைக் குறிக்கிறது. உல கெங்கிலும் தாய்மொழி என்பது தான், ஒவ்வொரு இனத்தின் வளர்ச்சிக்குமான அடிப்படையாக இருக்கிறது. அதனால் தாய்மொழிக் கல்வி, அத்தியாவசியமான ஒரு தேவையாக, ஒரு இனத்தின் வளர்ச்சியில் பங்களிப்பு செலுத்துகிறது.
கிரேக்க நாட்டிலும், இத்தாலி நாட்டிலும், கிரேக்க மொழியும், இத்தாலி மொழியும் பயிற்று மொழியாக இருக்கின்றன. ரஷ்யா, சீனா, பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, ஐரீஷ், ஜப்பான், டச்சு, போன்ற நாடுகளை எடுத்துக் கொண்டால், அந்த நாடுகளின் வளர்ச்சிக்கு முக்கியமாக தாய்மொழியை பயிற்று மொழியாகக் கொண்டதே முக்கிய காரணமாக இருக்கிறது. பின்லாந்தில் கூட பின்னிஷ் மொழிதான் கல்வி மொழியாக இருக்கிறது. ஜார்ஜியாவில் ஜார்ஜிய மொழியில்தான் அனைத்தும் கற்றுக் கொடுக்கப்படுகிறது.
இந்தியாவில் மட்டும்தான் ஆங்கிலத்திலோ அல்லது இந்தியிலோ, பயிற்று மொழி இருக்கிறது. அல்லது செல்வாக்கு செலுத்திக்கொண்டு இருக்கிறது. ஜப்பானில் ஜப்பானிய மொழியில் அனைத்து பள்ளிகளிலும், கல்லூரிகளிலும், பல்கலைகழகங் களிலும், அனைத்து பாடங்களும் கற்றுக் கொடுக்கப்படுவதனால், ஜப்பானிய மக்கள் சுயமாக சிந்தித்து, முன்னேற வாய்ப்பு இருக்கிறது. நார்வேயிலும் கல்வி மொழி நார்வேஜியன் என்பதாகதான் இருக்கிறது. ருமேனியாவில் ருமேனிய மொழி கல்வி மொழியாக இருக்கிறது. துருக்கியில் துருக்கிஷ் மொழி ணயிலேயே அனைத்தும் கற்றுக் கொடுக்கப்படுகின்றன. பாகிஸ்தானிலும், இந்தியாவிலும் தான், காலனிய சிந்தனை பயிற்று மொழி விசயத்திலும் செல்வாக்கு செலுத்துகிறது.
சில இந்திய மாநிலங்களில், தாய்மொழி தனது இடத்தை குறைந்த பட்சமாவது பெற்றிருக்கிறது. கோவாவில் ஆங்கிலம் பயிற்று மொழியாக இருந்தாலும், சில இடங்களில் கொங்கனி என்ற கோவா மாநிலத்தின் தாய்மொழி பயிற்று மொழியாக, கல்விச்
சாலைகளில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில் ஆங்கிலம் பயிற்று மொழியாக நகர்புற கல்விச் சாலைகளில் இருந்தாலும், மராத்தி மொழி ஊரகப்பகுதிகளில் பயிற்று மொழியாக இருந்து வருகிறது. அதனால் தானோ என்னவோ, மராத்தி மொழிப்பற்று அந்த மாநில மக்கள் மத்தியில், இன்னமும் மங்காத நிலையில் தொடர்கிறது. ஆந்திரபிரதேசத்தில் ஆங்கிலம் மட்டுமின்றி, தெலுங்கு மொழியும் கல்விச்சாலைகளில் பயிற்று மொழியாக இருந்து வருகிறது.
தமிழ்நாட்டில் தமிழ் பயிற்று மொழியாக இல்லை. தமிழ் இங்கே பாட மொழியாக இருக்கிறது. அப்படி என்றால் ஆங்கிலம் ஒரு பாட மொழி என்பது போல, தமிழும் ஒரு பாட மொழியாக இருந்து வருகிறது. பயிற்று மொழியாக தமிழைக் கொண்டு வரவேண்டும் என்ற அவாவிற்கு எந்தக் குறைவும் இல்லை. தமிழ் மொழியை புகழ்ந்து பேசாத வாயே இல்லை. எங்கும் தமிழ், எதிலும் தமிழ் என்று எப்போதும் முழங்கி வருகிறோம்.
இந்தி மொழியின் திணிப்பை எதிர்த்து, தமிழ்மொழியின் பாது காப்பிற்காக போராட்டங்களை கண்ட மாநிலம் தமிழ்நாடு. அப்போதும் கூட, இந்தி திணிப்பு வேண்டாம் என்ற உரத்த அரசியல் குரல்கள், தாய்மொழி தமிழில் அனைத்தும் வேண்டும் என்ற ஆர்வக்குரலுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கவில்லை. மாறாக இந்தி என்ற வாள், தமிழை தாக்குவதற்கு வருமானால், தமிழைப் பாதுகாக்க, ஆங்கிலம் என்ற கேடயம் வேண்டுமல்லவா என்பதாகத்தான் அரசியல் குரல்கள் எழுப்பப்பட்டன. அதுவே புற்றீசல் என வளர்ந்து விட்ட ஆங்கிலப் பள்ளிகளின் கட்டவிழ்த்து விடுதலுக்குக் காரணமாக அமைந்து விட்டன. மழலைப் பள்ளிகளும், குழந்தைப் பள்ளிகளும், ஆரம் பப்பள்ளிகளும், நர்சரிகள் என்று அழைக்கப்படும் கல்விச்
சாலைகளுக்குள் அடக்கமாகின்றன. மழலைப்பள்ளிகளை, தாய்த்தமிழ் பள்ளிகள் என்று மாற்றிக்கொள்ள யாரும் தயாராய் இல்லை. ஏனென்றால் கல்வி வியாபாரமாக ஆகிப் போன இன்றைய காலகட்டத்தில், நர்சரிப் பள்ளிகள் தெருவுக்குத் தெரு தோன்றி வருகின்றன. அப்படி முளைவிடக்கூடிய மூளை செதுக் கும் சாலைகளும், ஆங்கிலத்தை நோக்கியே ஈர்க்கப்படுகின்றன. தொழிலாளி வர்க்கத்தின் தோழர்களும், விவசாயக் குடிமக்களும் கூட, தங்கள் பிள்ளைகள், ஆங்கிலப்பள்ளிகளில், ஆங்கில பயிற்று மொழியை கல்வி கற்கவேண்டும் என்ற தாகத்திலேதான் இருக்கின்றனர். இப்படிப்பட்ட ஒரு புற நிலையை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது யார் குற்றம்?
ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தின் அரசியல் தலைவர்களிடமிருந்து சில செய்திகளை நாம் கற்றுக் கொள்ளலாம். ஒரு முறை ஜம்மு காஷ்மீர் மாநில சுற்றுலாத்துறை அமைச்சர், தாய்மொழி கல்வி பற்றி பேசினார். இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் 8வது பிரிவில், போடி என்ற மொழியை சேர்ப்பதில் மகிழ்ச்சியடைந்தார். காஷ்மீரி மொழியுடன், தோக்ரி, போடி ஆகிய மொழிகள், அர
சாங்க கல்வி நிறுவனங்களில் கற்றுக் கொடுக்கப்படும் என்ற முடிவு, குழந்தைகளுக்கு சிறந்த பயிற்று மொழியை கற்றுக் கொடுப்பதற்கு பயன்படும் என்று அவர் கூறினார்.
இப்போது உயர்கல்வி அமைச்சர் பொறியியல் படிப்பில், தமிழ் பயிற்று மொழி என்பதற்கான கல்விச்சாலை முயற்சியை அறிவிக்கிறார். காலம் கடந்த அறிவிப்பு என்றாலும், இன்னமும் தமிழ் அழியாமல் இருக்கும் போது, அறிவிக்கப்பட்ட அறிவிப்பு என அகமகிழலாம். தொழில் முறை கல்வியில், தமிழில் கற்றுக் கொடுப்பதுதான், அந்த தொழிலுக்கும் வளர்ச்சி; தமிழுக்கும் வளர்ச்சி. பயிற்று மொழி தமிழில் கற்றவர்களுக்குத்தான், அரசுப் பணிகளில் முன்னுரிமை வாய்ப்பு என்ற அறிவிப்பை, அரசாங்கம் செய்யும் போதுதான், வேலைக்காக படிப்பு என்ற சிந்தனையின்பால் ஈர்க்கப்பட்டுள்ள, பெரும்பான்மை மக்கள் தமிழ் மொழிக் கல்வி மீது தாகம் கொள்வர்.

புத்தர் கோயில்கள், ஆக்கிரமிப்பு அடையாளங்களா?

இலங்கைத்தீவிலிருந்து வந்து கொண்டிருக் கின்ற ஒவ்வொரு செய்தியும், ஒவ்வொரு நாளும் நமது இதயத்தை குத்திக் கிழிப்பதாக இருக் கின்றன. முதலில் அவர்கள் அரசாங்கப் பணிகளுக்கு ஆட்களை நியமிப்பதில், தரப்படுத்தலை கொண்டு வந்தார்கள். அப்போது யாழ்பாணத்து படித்த பிள்ளைகள், கொழும்பு நகரில் அரசாங்கப்பணிகளில் அதிகமாக காணப்பட்டார்கள். அதுவே சில மாற்றார் களுக்கு, மாச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. அதனால்தான் தரப்படுத்தல் மூலம், தமிழர்கள் அரசுப் பணிகளுக்கு வரப்படுத்தலை இல்லாமல் செய்யலாம் என்பது அவர்களது நோக்கமாக இருந்தது. அந்த நேரம் மேற்கு பாகிஸ்தானிலிருந்து, வெகு தூரத்திலிருந்த கிழக்கு பாகிஸ்தானை பிரித்தெடுத்து விடலாம் என்ற ஆவல், அருகே இருந்த ஆதிக்கவாதிகளின் சிந்தனைகளில் ஆலவட்டம் போட்டது. அதற்கேற்ப கிழக்கு பாகிஸ்தான் என்பது வங்கமொழி பேசும், வங்கத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. அதனால் வெகுதூரத்தில் உள்ள மேற்கு பாகிஸ்தான் தலைமை, தங்களை ஆள்வதை அவர்களால் சகித் துக் கொள்ள முடியவில்லை. மேற்கு பாகிஸ்தான் தலைமைக்கும், இஸ்லாமிய மதத்தின் மூலம் மட்டுமே தொடர்பு கொண்ட அல்லது சேர்த்துக் கொண்ட அல்லது சேர்த்து வைக்கப்பட்ட கிழக்கு பாகிஸ்தானை, அதனது மக்களை புரிந்து கொண்டு ஆளத்தெரியவில்லை. மேற்கு பாகிஸ்தானின் தலைமையும் கூட, நாடாளுமன்ற பாதை என்ற நடிப்புகளின்றி, நேரடியாகவே ராணுவ ஆட்சியை விரும்பி அவ்வப்போது ஏற்று வந்தது இயல்பாகவே வங்கத்து மண் ஜனநாயகத்தை விரும்பி ஏற்கும் மண். அதனால் இரண்டு பாகிஸ்தானிற்கும் இடையிலே பிரிவுகள்தான் அதிகரித்தன. இடையில் இருக்கும் பெரும் வல்லரசு நாட்டால், சும்மா இருக்க முடியுமா? அதனால்தான் இந்தியப் படையும், வங்க தேச விடுதலையில் அக்கறை செலுத்தியது. அந்த அக்கறைக்கு பரி சாக, ஒரு நாடு பிறந்தது. அதுவே வங்கதேசம் என அறைகூவல் விடுத்தது. பெருமையாக இந்திய நாட்டின் அறிவுஜீவிகள் கூறுவார்கள். வங்கதேச தந்தை முஜ்பூர்ரஹ்மான். தாய் இந்திரா காந்தி. உண்மைதானே என்று உள்ளே பதுங்கி இருந்த எதார்த்தங்களும் கூறின. மேற்கண்ட கதை யாழ்பாண இளைஞர்கள் மீது தாக்கம் செலுத்தியது. தரப்படுத்தலில், தரைப்படுத்தப்படுகிறோமே என்று எண்ணிய இளைஞர்கள், வங்கதேசத்தின் பிறப்பை வரிந்து கொண்டு, யாழ்தேசம் என தங்களுக்குள் சொல்லிக்கொண்டார்கள். இந்திய நாட்டின் அரசாட்சியை அதிகமாக எதிர்பார்க்கத் தொடங்கினார்கள்.
ஈழத்தமிழனின் எதிர்பார்ப்பு இந்தியாவிடம் இருக்கிறதே என்று சிங்களர்கள் கொதித்துப் போனார்கள். தங்களது இருத்தலுக்கே ஆபத்து வருமோ என அலறிப்பார்த்தார்கள். அதிகாரத்தை கையில் எடுத்த ஆதிக்க வெறியர்கள், சூழ்நிலையின் வாய்ப்பை பயன்படுத்தி, வெறிகொண்ட தாக்குதல்களை தமிழர்கள் மீது கட்டவிழ்த்து விட்டார்கள். இனப்படுகொலைகள் பரவத்தொடங்கின. தமிழனின் மாமிசம் நடுத்தெருவில் விற்கத்தொடங்கியது. இனவேறுபாடு, இனப்பாகுபாடாக படமெடுத்தது. இனப்பாகுபாடு, இனப்பகையாக மாறிப் போனது. இனப்பகை, இனவெறியாக உருவெடுத்தது. இனவெறி பல உயிர்களை பலி வாங்கியது. கொல்லப்பட்டவர்கள் எல்லாம் தமிழர்களாக இருந் தார்கள்.
ரத்தம் கொட்டி ஓடிய தமிழர்கள், பறந்தும், படகில் நகர்ந்து தங்கள் நிலத்திலிருந்து ஓடினார்கள். பறந்தவர்கள் பலர் ஐரோப்பாவிலே பிரிந்து
சென்றார்கள். அமெரிக்காவிலும், கனடாவிலும் அமர்ந்து கொண்டார்கள். படகில் ஏறி கடல் கடந்தவர்கள், இன்று வரை பாதிப்புகளிலிருந்து வெளியே வராமல் ஒடுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இத்தகைய இன அழிப்பு கொடூரம் இளைஞர்களை சிந்திக்க வைத்தது. அதிலும் மூத்தவர்கள், ஆயுதம் தாங்குவது பற்றி சிந்திக்கத் தொடங்கினார்கள். அப்போது அகலமான கைகளை விரித்து இந்திய அரசு வரவேற்றது. தாய் தமிழகத்தின் வாழும் இன உணர்வாளர்கள் வர வேற்கவே செய்தார்கள். ஆனாலும் கூட, தங்கள் இனத்தாருக்கு இன்முகம் காட்ட இவர்களால் முடியும். வேண்டிய ஆயுதமும், பயிற்சியும் கொடுக்க யாரால் முடியும்? அங்கேதான் இந்திய அரசு தனது பற்களைக் காட்டி, வரவேற்பு என்ற பெயரில் வலையை விரித்தது. விரித்த வலையை யாரும் விபரீதமாக எண்ணிப்பார்க்கவில்லை.
தான் ஆளும் நாட்டிலேயே, தனி அடையாளத் துடன் தேசிய இனங்களாக வாழும் மனிதர்களை சகித்துக் கொள்ளா நிலையில் ஒரு அரசு அனுபவம் பெற்று நின்று கொண்டிருக்கிறது. காஷ்மீர் தேசிய இனம் இந்த அரசுக்கு தொடர்ந்து தொல்லையாய் இருக்கிறது. நாகர்கள் எத்தனை ஆண்டுகளாக, ஆயுதங்களை கீழேப் போடாமல் அச்சுறுத்தி வருகிறார்கள்? மிசோக்கள் தங்கள் பங்குக்கு, இந்திய அரசுடன் தூதரகப் பேச்சு போல, துரத்தி வருகிறார்களே? அஸ்ஸாம் மக்களும் இந்திய அரசை ஏற்காமலேயே, இடஞ்சல் செய்வதை தாங்க முடியுமா? இப்படித்தான் அறுதியிட்ட தேசிய இனங் களைக் கூட, இந்திய அரசு எண்ணிப்பார்த்தது. அந்த நேரம் தான் ஈழப்பிரச்சினை, இந்திய அரசு நிகழ்ச்சி நிரலில் முதன்மையாய் பட்டது. இன்முகத்தோடு ஈழத்து இளைஞர்களை, இந்திய அரசு வரவேற்றது. ஆயிரக்கணக்கில் வடக்கிலிருந்தும், கிழக்கிலிருந்தும் இளைஞர்கள் ஆர்வத்தோடு கடல் தாண்டினர். தாண்டி வந்தவர்களுக்கெல்லாம், தாரை, தப்பட்டை இல்லாமலேயே வரவேற்பு கிடைத்தது. தமிழ்நாட்டின் பல குழுக்களுக்கும், பல இடங்களில் முகாம்கள். முகாம்களை தேடி, நாடிச் சென்று அமைத்துக் கொள்வது, அவரவர் திறமை. ஆனால் அதற்குப் பிறகு, அங்கே வரும் வகை வகையான மத்திய உளவுத்துறை. எட்டிப்பார்க்கும் மாநில உளவுத்துறை. உணவுக்கு தொகை. பயிற்சிக்கு ஆள் எடுப்பு. பலவித பயிற்சிகள். கடைசியில் ஆயுதங்கள். தேசிய இனங்களை சிறைக்கூடமாக வைத்திருக்கின்ற ஒரு அரசால், தேசிய இன விடுதலை ஒன்றுக்கு விரும்பிய படி உதவிட முடியுமா? யாரும் இதை எண்ணிப்பார்க்க, நேரத்தை விரயம் செய்ய தயாராய் இல்லை. இப்படித்தான் தொடங்கப்பட்டது பாய்ச்சலான போர். அப்போதிலிருந்தே, ஒவ்வொரு கட்டமும் தன் கைக்குள் அடங்கவேண்டும் என்று எண்ணிப்பார்ப்பது விரிவாக்க அரசுக்கு, விளை யாட்டாகப் போனது.
அதனால் தான் இலங்கைத் தீவின், இரண்டு இனங்களின் தலைமைகளுக்கும், ஆயுதபாணியாக ஆக்குவதற்கு தன்னால் ஆன உதவியை அண்டை அரசு செய்யமுடிந்தது. இப்போது வருகின்ற செய்திகள் அதிர்ச்சியைத் தருகின்றன. இன அழிப்புப் போரை நடத்திய இனவாத அரசு, இனச்சுத்திகரிப்பு செய்ய தமிழர் நிலங்களில், சிங்களரை குடியமர்த்தினர். இனச்சுத்திகரிப்பும், பண்பாட்டு ஆக்கிரமிப்பும், ஒரே நாணயத்தின் இரு வெவ்வேறு பக்கங்கள். அதனால் தான் ஏ9 நெடுஞ்சாலையின் வழியெங்கும், அதிகமாக வளர்ந்துள்ள அரச மரங்களை, தங்கள் அரசின் மரங்களாக எண்ணிக்கொண்டு, ஒவ்வொன்றிலும் புத்தக் கோவில்களை அவர்கள் புதுப்பிக்கிறார்கள். இதை மவுனமாக அனுமதிக்கும், அண்டை அரசும் ஆண்டை அரசாக நடக்கத் தொடங்கியது. அசோக சக்கரவர்த்தி இந்தியாவில ஆண்ட போது உள்ள அடையாளங்களை அள்ளிக் கொடுத்து, இனச்
சுத்திகரிப்புக்கு, பண்பாட்டு ஆக்கிரமிப்புக்கு, இவர்கள் பாதை அமைக்கிறார்கள். கம்யூனிஸ்டுகள் ஆளும் சீன அரசும், புத்தமதத்தைக் கருவியாக்கினால், அசோகன் வழிவந்த இந்திய அரசும் இதையே செய்து போட்டி போட, ஈழம்தான் கிடைத்ததா?
தமிழனின் அடையாளம், தமிழனின் நிலம், தமிழ னின் பண்பாடு காப்பாற்றப்பட என்ன செய்ய வேண்டும் என ஆராயும் நேரமிது.

மகாராஷ்டிரா பிரச்சினையும், வேலையில்லா திண்டாட்டமும்!

பயங்கரவாதத் தாக்குதல்களை எதிர்த்துப் போராடிய வீரர்கள் மராத்தியர்களா அல்லது வடநாட்டுக்காரர்களா என்ற விவாதம் இப்போது வளர்ந்து வரும் தலைவரான ராகுல்காந்தியால் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. நமக்குத் தெரிந்து மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில், வேலைக்கு ஆள்எடுக்கும் தேர்வுகளை எழுத பீகார்காரர்கள் வருவதா என்று பிரச்சினையை கிளப்பி அடிதடி போட்டவர்கள் மகாராஷ்டிரா நவநிர்மாண் சமிதியைச் சேர்ந்தவர்கள். அவர்கள் தான் சட்டமன்றத்திற்குள் இந்தியில் பேசுவதா என்று ஒரு சமாஜ்வாதி கட்சி உறுப்பினரை தாக்கியவர்கள். அதன் எதிர்விளைவாக, பீகாரில் மகாராஷ்டிரா காரர்கள் மீது தாக்குதல்கள் நடத்தப்பட்டன. ராஜ்தாக்கரே தலைமையிலான மகாராஷ்டிரா நவநிர்மாண் சமிதி, வட இந்திய மாநிலங்களின் வேலையாட்களை எதிர்த்து போராடுவது என்பதற்கு ஒரு நியாயம் கூறுகிறார்கள். அதாவது மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில் இருக்கின்ற வேலைவாய்ப்பில், சொந்த மாநிலக்காரர்களுக்கு வேலை கிடைக்காமல், வேலையில்லா திண்டாட்டம் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டிருப்பதனால், இருக்கும் வேலை வாய்ப்பையும் இழக்க தயாரயில்லை என்ற நியாயத்தை அவர்கள் எழுப்புகிறார்கள். இந்தியா முழுவதும் பெருகி வரும் வேலையில்லா திண்டாட்டம், ஒவ்வொரு மாநிலக்காரர்களையும், மண்ணின் மைந்தனுக்கே வேலை என்ற கோரிக்கையை நோக்கி தள்ளிவிட்டுள்ளது என்ற எதார்த்தத்தை புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.
ஆனால் ராகுல் காந்தி இப்போது கிளப்பி இருக்கின்ற பிரச்சினை வித்தியாசமான சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறது. மும்பை மீது 26/11ல் நடத்தப்பட்ட பயங்கரவாத தாக்குதல் நேரத்தில், பயங்கரவாதிகளை எதிர்த்து போரிட்டவர்கள் எந்த மாநிலத்தவர் என்ற கேள்வியை, ராகுல்காந்தி விவாதமாக்கியுள் ளார். பீகார்காரர்களும், உ.பி.காரர்களும், தேசிய பாதுகாப்புக்குழுவில் இருந்து கொண்டு, மும்பையில் நடந்த தாக்குதல்களை எதிர்த்து போராடி, மும்பையைக் காப்பாற்றினார்கள் என்பதுதான் ராகுல் கிளப்பி இருக்கும் புதிய சர்ச்சை. இதற்கு பதில் கொடுத்திருக்கும் சிவசேனா கட்சியை சேர்ந்த உத்தவ் தாக்கரே, ஆழமான ஒரு விவகாரத்தை எழுப்புகிறார்.
மும்பை தாக்குதலை பயங்கரவாதிகள் நடத்தும் நேரத்தில், ஏற்கனவே இந்துத்துவா பயங்கரவாதத்தில் ஈடுபட்ட, பெண் துறவியையும், முன்னாள் ராணுவ அதிகாரியையும் கண்டுபிடித்து வழக்கு போட்டதில் பிரபலமான ஹேமன் கார்க்கரே மற்றும் அசோக் காம்தே போன்ற அதிகாரிகள் பங்கைப்பற்றி விவாதம் இப்போது எழுந்துள்ளது. மும்பை தாக்குதலில் மேற்கண்ட இரண்டு முக்கிய பயங்கரவாத எதிர்ப்பு அதிகாரிகள் கொல்லப்பட்டது ஏன் என்றும், எப்படி என்றும் எழுந்த சர்ச்சை முடிவுக்கு வரவில்லை. அதில் ஒரு அதிகாரியின் மனைவி எழுதிய புத்தகத்தில் பல சர்ச்சைகள் கிளம்பின. தனது கணவனின் பாதுகாப்பை, மும்பை காவல்துறை கவனிக்கவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டை அவர் எழுப்பியிருந்தார்.
இப்போது மீண்டும் ராகுல் காந்தி மும்பை பயங்கரவாத தாக்குதல் பற்றி கருத்துக் கூறியதன் எதிரொலியாக இந்த பிரச்சினை எழும்பியுள்ளது. மும்பை தாக்குதலில் எதிர்த்துப் போராடி உயிர் துறந்த மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தின் பிரபல அதிகாரிகளான, ஹேமந்த் கார்க்கரே, அசோகாம்தே, விஜய்சலாஸ்கர், துக்கராம்ஓம்புல் ஆகியோரது தியாகத்தை ராகுல் காந்தி கொச்சைப்படுத்துகிறாரா? என்று சிவசேனா இப்போது கேள்வியை எழுப்பியுள்ளது.
இது ஒரு பெரிய சர்ச்சைக்குரிய விவாதம் தான். ஏனென்றால் மாநில உணர்வு அதிகமாக எழும்பிவரும் ஒரு மகாராஷ்டிரத்தில், நடத்தப்பட்ட பயங்கரவாதிகளின் மும்பைத்தாக்குதல், அனைத்து மக்கள் மத்தியிலும் பெரும் பீதியை கிளப்பிய நிகழ்ச்சி. அதில் உயிர்தியாகம் செய்த மராத்திய அதிகாரிகளை, அந்த மாநிலத்து மக்கள் பெரிய அளவில் மதிக்கின்றனர். தாக்குதலில் பலியான அதிகாரியின் மனைவி எழுதிய புத்தகம் கூட, பெரும் பிரச்சினையை எழுப்பியுள்ளது. இப்படிப்பட்ட ஒரு சூழ்நிலையில், இந்திய அரசியலையே தலைமை தாங்குவதற்காகவும், இந்திய ஆட்சி அதிகாரத்தை வழி நடத்துவதற்காகவும் தயார் செய்யப்படும் ஒரு தலைவரான ராகுல்காந்தியின் கூற்று, சர்ச்சையை ஏற்படுத்தவே செய்யும்.
அரசியல்வாதிகள் பற்றி எரியும் ஒரு பிரச்சினையைப் பற்றி பேசும் போது, அதன் பக்கவிளைவுகளை கவனிக்காமல் பேசுவது என்பது ஆபத்தான விளைவுகளை ஏற்படுத்த வாய்ப்புள்ளது. இந்தியா முழுவதும் ஒரே நாடு என்ற உயர்ந்த கொள்கையை பேச விரும்பும் ராகுல் காந்தி, இந்தியா எங்கும் எல்லா இந்தியருக்கும் சொந்தம் என்ற முதிர்ச்சியான சிந்தனையை வெளிப்படுத்த விரும்பும் இளம் அரசியல்வாதி, ஒரு மாநிலத்தில் நடந்த தாக்குதலில், போராடி உயிர்துறந்த அந்த மாநிலத்தின் முக்கிய அதிகாரிகளை கொச்சைப்படுத்துவது போல கருத்துக்கூறுவது என்பது ஆரோக்கியமான விளைவுகளைக் கொடுக்காது.
மகாராஷ்டிராவில் தொடர்ந்து உருவாகிவரும் இந்த மாநிலப்பிரச்சினை அடிப்படையில் என்ன காரணத்தினால் எழுகிறது என்பதை அரசியல்வாதிகள் கணிக்க வேண்டும். அடிப்படை காரணங்களே இல்லாமல், ஒரு மாநிலத்தில் ஒரு பிரச்சினை தொடர்ந்து எழமுடியாது. அதுவும் பல்வேறு நேரங்களில், பல்வேறு வகைகளில், ஒரே பிரச்சினை எழுகிறது என்று சொன்னால் அதற்கான அடிப்படை ஆராயப்படவேண்டும். இன்று மகாராஷ்டிராவில் எழுப்பப்பட்டுவரும் பிரச்சினை, நாளை இன்னொரு மாநிலத்தில் எழுவதற்கான நியாயங்கள் இருக்கின்றன.
உதாரணமாக பெரும் மக்கள் கிளர்ச்சியை கிளப்பியுள்ள தெலுங்கானா தனி மாநிலம் என்ற பிரச்சினையும் கூட, மகாராஷ்டிராவில் கிளம்பியிருக்கும் பிரச்சினையை ஒட்டியதுதான். அதாவது அந்த வட்டாரம் அல்லது மாநிலம் பின் தங்கிய நிலையில் இருக்கும் போது, தங்கள் பகுதியின் மக்களுக்கு வேலை வாய்ப்பும், தங்கள் வட்டாரத்தின் வளர்ச்சியும், இத்தகைய கிளர்ச்சியாளர்களால் முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆகவே அது போன்ற அடிப்படையான மக்கள் பிரச்சினைகளில், அகில இந்திய அரசியல்வாதிகள் கவனம் செலுத்தினால், பல கிளர்ச்சிகள் தவிர்க்கப்படலாம்.
அவசரமாக ராகுல் பேசிய பேச்சு, இப்போது சிக்கலுக்கு உள்ளாக்கப் பட்டுள்ளது. அதன் பிறகு தான் தியாகம் செய்த மகாராஷ்டிரா மாநில காவல் அதிகாரி கார்க்கரேயிக்கு எதிரானவர் அல்ல என்ற விளக்கத்தை அதே ராகுல் கொடுக்கவேண்டியுள்ளது. இருக்கின்ற பிரச்சினைகளையே, எண்ணை ஊற்றி பற்ற வைக்கின்ற முறையில், பொருளாதாரக் கொள்கைகளையும், திட்டங்களையும் செயல்படுத்தி வரும் அரசாங்கம், போதாக்குறைக்கு தங்களது அரசியல்வாதிகள் மூலம், இப்படி புதிய பிரச்சினைகளையும் கிளப்பி விட்டு விடுகிறார்கள்.
அன்றாடம் வாழ்க்கைக்கே போராடிக் கொண்டிருக்கின்ற மக்கள் மத்தியில் இது போன்ற உணர்ச்சிகளைத் தூண்டிவிடும், இழிவுபடுத்தல்கள் விதைக்கப்படக்கூடாது. பாதிக்கப்பட்டதாக உணரக்கூடிய வட்டார அல்லது மாநில மக்கள் இயக்கங்களிலிருந்து உணர்ச்சிகள் வெளிப்படுவது இயற்கை. ஆனால் அனைத்திற்கும் மேலாக அதிகாரத்தில் அமர்ந்திருக்கின்ற அரசியல்வாதிகளிடமிருந்து, நிதானம் வெளிப்பட வேண்டும். ராகுல் போன்ற இளம் அரசியல்வாதிகள், எழுகின்ற பிரச்சினைகள் ஒவ்வொன்றிற்கும், பின்னால் உள்ள காரணங்களை ஆராய்ச்சி செய்ய தங்கள் நேரத்தை செலவு செய்ய வேண்டும். மாறாக உப்பரிகையில் இருப்பவரின் பார்வையிலிருந்து, உணவின்றி இருப்பவர்களைக் கண்டு கொந்தளிக்கக் கூடாது. இதை இந்திய அரசியல்வாதிகள் புரிந்து கொண்டால் நாட்டிற்கு நல்லது.

மனிதாபிமானமும், போர் நியதிகளும்.

எப்போதும் போல, இப்போதும் மனிதாபிமான நியாயங்கள், போர் விதியின் நியாயங்களுடன் உரசுகிறது. மனிதாபிமானம் ஒரு அடிப்படையான நற்குணம். மனிதர்கள் தங்கள் நலனைத் தாண்டி, மற்றவர்களின் துயரங்களையும், துன்பங்களையும் புரிந்துக் கொண்டு, மாற்றாரின் அவதிகளை எண்ணி உருகும் போது, அது மனிதாபிமானமாக வெளிப்படுகிறது. ஆனால் வரலாற்றில் மனிதாபிமானம் என்பது நியாயங்களுக்கு ஆதரவாக செயல்படுவது போலவே, அநியாயங்களுக்கு வக்காலத்து வாங்கியும் செயல்பட்டிருப்பது அல்லது செயல்பட்டுக் கொண்டிருப்பது அல்லது செயல்பட போவது துல்லியமாகத் தெரிகிறது.
இந்தியாவினுடைய விவசாயிகள், ஆள்வோரின் திட்டத்தால் புதிய வகை விதைகளையும், உரங்களையும், பூச்சிக்கொல்லிகளையும், உழுபடக் கருவிகளையும் எதிர்கொள்ள வேண்டி வந்தது. மரபு வழி தன்மைகளையெல்லாம் விவசாயத்தில் மறுத்து விட்டு, வருகின்ற இந்த புதிய வழி செயல்பாடுகள், விவசாயத்திற்கும், விவசாயிகளுக்கும் திவாலாத் தன்மையை ஏற்படுத்தியது. இந்திய விவசாயத்தில் முக்கியமான பங்கு வகித்த பஞ்சாபில், இத்தகைய பசுமைப்புரட்சி செயல்பாடுகள், சீக்கிய விவசாயிகளை பெரிய அளவில் பாதித்தது. அவர்கள் பாரதிய கிசான் சபா என்ற பெயரில், ஜனநாயக ரீதியான போராட்டங்களை அரசுக்கு எதிராக நடத்தினர். அதை கொடுங்கரங்களால் அரசு அடக்கியது. போராடும் சீக்கிய விவசாயிகளின் மைந்தர்கள், பிருந்தன் வாலே தலைமையிலான சீக்கிய ஆயுதப்படையில் சேரத் தொடங்கினர். அவர்களுக்கு சீக்கிய குருத்துவாராவான தங்கக் கோயில், அடைக்கலமாக இருந்தது. அந்தத் தங்கக் கோவில் மீது, இந்திரா காந்தி ஆட்சிக் காலத்தில், ராணுவம் தாக்குதல் நடத்தியது. பிருந்தன் வாலேயையும், அவருடன் இருந்த ஆயிரக்கணக்கான சீக்கிய போராளிகளையும், அவர்களுடன் அடைக்கலம் நாடி தங்கியிருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான சீக்கிய அப்பாவி மக்களையும், தங்கக் கோவிலுக்கு உள்ளேயே, இந்திய ராணுவம் கொன்று குவித்தது.
இந்த படுகொலைகளைப் பார்த்து, உலகெங்கிலும், குறிப்பாக இந்தியாவில் பலரும், உச்சு, உச்சு என்று வாயைக் கொட்டினர். இதுதான் அவர்கள் காட்டிய மனிதாபிமானம். அந்த படுகொலைகளுக்கு பதில் கொடுப்பதாக எண்ணிக் கொண்டு, பிரதமரின் பாதுகாப்புக் காவலர்களான சத்வந்த் சிங்கும், பியான்ட் சிங்கும், சேர்ந்து கொண்டு பிரதமர் இந்திரா காந்தியை அவரது வீட்டிலேயே சுட்டுக் கொன்றனர். பிருந்தன் வாலே மரணத்திற்கு உச்சு கொட்டிய, அதே மனிதாபிமானவாதிகள், இப்போது இந்திரா காந்தி மரணத்திற்கும் உச்சு கொட்டினார்கள். அப்படியானால் இந்த மனிதாபிமானம், எத்தகைய மனிதாபிமானம்? இந்த மனிதாபிமானிகள், எதை புரிந்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்? மேற்கண்ட கேள்விகள் தானாகவே எழுகின்றன.
மனிதாபிமானம் என்பது அடிப்படையான ஜனநாயக மாண்பு. அதை ஒவ்வொரு மனிதரும், மனத்தளவில் அடிப்படையாகக் கொண்டு தான் சிந்திக்க வேண்டும். அப்படிப்பட்ட மனிதாபிமான அடிப்படையில் சிந்திக்கும் போது, உலகெங்கிலும் எதிரொலிக்கின்ற மனித உரிமைகள் என்ற உயர் தளத்திற்கு, ஒருவர் இட்டுச் செல்லப்படுகிறார். அப்போது உலகில் நிலவும் நீதி மற்றும் அநீதி பற்றி அறிய முடிகிறது.
அநீதி என்பது ஆதிக்கம் செலுத்துவது, அடிமைப்படுத்துவது, அடக்குமுறை செய்வது, அழிக்கும் முறை நடத்துவது போன்ற தன்மைகளைக் கொண்டது. அநீதியை எதிர்த்து போராட வேண்டும் என்பது மாற்றத்தை கொண்டுவர விரும்புகின்ற சக்திகளின் நோக்கம். அநீதியை எதிர்த்து நீதிக்காக போராடுகிறவர்கள், அநீதியான கட்டமைப்பை எதிர்ப்பதற்கு துணிகிறார்கள். அநீதியான கட்டமைப்பு என்பது பொருளாதார கட்டமைப்பாகவோ, சமூக ரீதியான கட்டமைப்பாகவோ, சாதிய ரீதியான மற்றும் மதரீதியான கட்டமைப்பாகவோ இருக்கிறது. ஆகவே அதற்கு எதிரான அல்லது அத்தகைய அநீதியான அமைப்பை நீக்குவதற்கான, நீதிக்கான போர் என்பது பல்வேறு கடினங்களை எதிர் கொண்டே ஆக வேண்டும். அப்படி எதிர்கொள்ளும் போது, நீதிக்காக போராடும் சக்திகள், ஒரு போரை புரிந்தே ஆக வேண்டும். போர் புரிகிறவர்கள் தங்களது நிலைப்பாட்டில் நழுவாமலிருக்க வேண்டும். போர் புரிகிறவர்கள் சமரசம் செய்ய இயலாது. அதனால் போர் என்பது ஈவு இரக்கமற்ற முறையில் செய்தால் தான், வெற்றி என்ற இலக்கை அடையும். அப்படி ஈவு இரக்கமற்று நீதிக்காக போர் புரியும் சக்திகளை ஏமாற்றுவதற்கு, மனிதாபிமானம் என்ற இனிய சொல், அநீதியின் ஆசான்களால் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
அதனால் தான் மனிதாபிமானம் என்பது சூழ்நிலைக்கொப்ப, இடத்திற்கு ஏற்ப, பிரச்சனை அடிப்படையில் காணப்பட வேண்டிய ஒன்று. அப்படி அல்லாமல் பொதுவாக மனிதாபிமானம் என்ற சொல்லை மட்டுமே கையாண்டால், அது பல நேரங்களில் அநியாயக்காரர்களுக்கு சாதகமான விளைவுகளுக்கும் இட்டுச் சென்று விடும். உதாரணமாக கம்யூனிஸ்டுகள் இந்தியாவில் தங்களது இயக்கத்தை, வர்க்க வேறுபாடுகளை களைவதற்காக உருவாக்கினார்கள். ஆங்கிலேயனுடைய காலணி ஆதிக்கம் அப்போது ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருந்து வந்தது. கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்திற்கு முதலில் தலைமை கொடுத்து வந்த எம்.என்.ராய் என்ற தலைவர், பின்னாளில் மனிதாபிமானியாக மாறி, நீதிக்கான கம்யூனிஸ்டுகளின் போர் முறையைக் கூட, எதிர்க்கத் தொடங்கி விட்டார். பிரபலமான மனிதாபிமானி என்ற பெயர் எம்.என்.ராய்க்கு, ஆள்வோர் மத்தியில் உருவானது. ஆனால் கம்யூனிஸ்டுகள் தங்கள் பாணியில், அவரை முதலாளித்துவ மனிதாபிமானி என்று அழைத்தார்கள். ஆங்கிலேயனுடைய ராணுவத்தை எதிர்த்து, அடக்கு முறையை எதிர்த்து, பலாத்காரத்தை எதிர்கொள்ள, கம்யூனிஸ்டுகள் போர் முறையை கூர்மைப்படுத்தும் போது, அதை மழுங்கடிக்கும் விதத்தில், முன்னாள் கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் எம்.என்.ராய் மனிதாபிமானம் பேசத் தொடங்கினார். அத்தகைய மனிதாபிமானம், ஆள்வோருக்கு சாதகமான நிலையை எடுத்தது. ஆட்சியாளர்களுக் கெதிரான போரை நீர்த்துப் போக வைக்க பயன்பட்டது. அதனால் தான் அன்றைய கட்டத்தில் எம்.என்.ராயின் மனிதாபிமானத்தை, முதலாளித்துவ மனிதாபிமானம் என்பதாக அடையாளம் கண்டனர்.
நீதிக்கான போரில் ஈடுபடுபவர்கள், ஈவு இரக்கமின்றி போர் செய்யும்படி கட்டாயப்படுத்தப்படுகின்றனர். இலங்கைத் தீவில் சிங்கள பேரினவாதம், தனது ஒட்டு மொத்த சக்தியையும் திரட்டி, ஈழத் தமிழினத்தை அழிக்க முற்பட்ட போது, ஈவு இரக்கமற்ற முறையில் சிங்கள பேரினவாதத்தை எதிர்த்து, ஒரு போர் தேவைப்பட்டது. அந்த போரை நடத்திய தமிழீழ விடுதலைப் போராளிகளை, பயங்கரவாதிகள் என்று கூட ஆளும் கூட்டம் முத்திரைக் குத்தியது. எதிரி எந்த அளவுக்கு, உனக்கெதிராக முத்திரைக் குத்துகிறானோ, அந்த அளவுக்கு நீ சரியாக இருக்கிறாய் என்று அர்த்தம் என்பதாக மாவோவின் மேற்கோள் ஒன்றுண்டு. அதுபோல போராடியதால் தான், போராளிகளின் இலக்கு சிதறாமல், இன்றுவரை உலக அளவில் பட்டொளி வீசி பறக்கிறது.
இதேபோல தியாகி முத்துக்குமார் தன்னுயிரைத் தானே பொசுக்கிக் கொண்ட போது, தனது உடலை கருவியாக்கி, மக்கள் எழுச்சியை ஏற்படுத்த அறைகூவல் விடுத்தார். அதை ஏந்திச் சென்ற இளம் மாணவர்கள், எதிர்கொண்ட முக்கியப் பிரச்சனை, மனிதாபிமானம். உடல் பழுதாகி வருவதால், விரைந்து அடக்க முடித்து, சுமூக சூழல் காண வேண்டும் என்று மனிதாபிமானம் கேட்டுக் கொண்டது. அத்தகைய மனிதாபிமானம், அரசியல் போராட்டத்தில், மக்களை விழிப்புணர்வு கொள்ள வைக்கும் பரப்புரையில் கூட, தடையாக வந்து நின்றதை அப்போது உணர முடிந்தது.
போர் நியதிகளை நியாயப்படுத்தி பரப்புரை செய்ய சக்திகள் தேவை. போர்களத்தில் நேரடியாக ஈடுபடுவது மட்டும் போராவதில்லை. போரின் நியாயங்களை பரப்புரை செய்வோர் எங்கணும் தேவை. அது கருத்துச் சுதந்திரம். கருத்துச் சுதந்திரத்தைக் கண்டு, கலக்கமுறுவது நீதிக்கான போரில் நிகழக் கூடாது. மனிதாபிமானத்தின் பெயரால் மறுக்கப்படும் நீதி, மன்னிக்க முடியாதது.

நாடாளுமன்றப் பாதைக்கு பரிகாசமா?

இந்தியா தனது நாடாளுமன்ற ஜனநாயக பாதையில், 63 ஆண்டுகளாக பீடு நடை போடுகிறது. 60 ஆண்டுகளாக குடியரசு நாடாக இருப்பதாகவும் பீற்றிக் கொள்கிறது. உலகிலுள்ள நாடுகளிலேயே, பெரிய ஜனநாயக நாடு என்ற பெருமை வேறு, நமது நாட்டை ஆளுகின்ற ஆட்சியாளர்களை நிலைகுலையச் செய்கிறது. இவை அத்தனையுமே சிறந்த நகைச்சுவை தான் என்று சொல்வது போல, ஆளுங்கட்சி கூட்டணியிலிருந்து, ஒரு அதிரடி வெடி, வெடித்துள்ளது. அதுதான் ஆளும் காங்கிரஸ் கட்சியின் முக்கிய கூட்டணிக் கட்சியான, தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சியிடமிருந்து வெளிப்பட்டிருக்கும் புதிய தாக்குதல்.
தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவராகயிருக்கும் சரத்பவார் அவ்வப்போது காங்கிரஸ் தலைமையை எதிர்த்து, ஏதாவது கருத்துச் சொல்லி மாட்டிக் கொள்வார். சமீபத்தில் சரத்பவார், அவர் சார்ந்த விவசாய அமைச்சகப் பிரச்சினையாக வந்திருக்கும், விலைவாசி உயர்வு பற்றிக் கூறும் போது, நாட்டில் உயர்ந்து வரும் பணவீக்கத்திற்கு, பாதிக் காரணத்தை இந்திய தலைமை அமைச்சர் தான் பொறுப்பெடுக்க வேண்டும் என்று கூறியிருந்தார். இந்தக் கூற்று பெரும் பிரச்சினையைக் கிளப்பியது. அதற்கு மழுப்பலான பதிலைச் சொல்லி, அப்போதைக்கு ஒப்பேத்தினார். ஆனால் இப்போது தேசியவாத காங்கிரசின் இன்னொரு பெருந்தலைவரான சங்மாவின் கருத்து, புதிய சிக்கலை உருவாக்குகிறது.
காங்கிரஸ் கட்சிக்கும், தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சிக்கும், மத்தியில் மட்டும் அப்படிப்பட்ட புதிய சிக்கல் எழுந்தால், அது கூட்டணிச் சிக்கல் என்பதாக அழைக்கப்படும். ஒரு நாட்டின் பிரதமரைப் பற்றிய புதிய கேள்விகள் என்று மட்டும் பார்க்கப்படுமானால், அது ஆட்சியாளர்களைப் பற்றிய விமர்சனம் என்பதாக எடுத்துக் கொள்ளப்படும். ஆனால் சங்மா எழுப்பியிருக்கும் புதிய கேள்வி, இந்த நாட்டின் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தையே, கூர்மையான வாள் கொண்டு, குத்தி கேட்பது போல இருக்கிறது. இதற்கு பதில் சொல்ல வேண்டிய நிலையில், காங்கிரஸ் கட்சியும் அதனுடன் சேர்ந்த கூட்டணிக் கட்சிகளும் நிற்கின்றன.
வடகிழக்கு மாநிலத்தில் இருந்து, தேசியவாத காங்கிரசின் ஒரு தலைவராக உருவாகி வளர்ந்த பி.ஏ.சங்மா, தனது சர்ச்சைக்குரிய கருத்தை, மேற்கு மாநிலமான கோவாவில் நடந்த, மாநில அளவிலான தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சியின் மாநாட்டில் தெரிவித்தார். தான் நாடாளுமன்ற பாதையில் உருவாகின்ற அரசாங்கத்திற்கு, ஒரு வலுவான ஆதரவாளர் என்றும், ஆனால் கடந்த 15 ஆண்டுகளாக, மிகவும் நம்பிக்கையிழந்த நிலையில் இருப்பதாகவும் சங்மா அப்போது தெரிவித்தார். 1996 தேர்தலில் மக்களவையிலிருந்து பிரதமர் தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை என்பதையும், அப்போது காங்கிரஸ் கட்சியும் அல்லாத, பா.ஜ.க.வும் அல்லாத ஒரு தேசிய முன்னணி அரசாங்கத்திற்கு, கர்நாடகாவின் முதலமைச்சராகயிருந்த தேவகவுடாவை கடன் வாங்கினோம் என்றும் சங்மா அப்போது தெரிவித்தார்.
அதைவிட இப்போதுள்ள தலைமை அமைச்சரான மன்மோகன் சிங் பற்றி சங்மா கூறிய கருத்துக்கள் தான் மிக முக்கியமானவை. மத்திய விவசாய அமைச்சரும், தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சியின் அகில இந்திய தலைவருமான, சரத்பவார் மேடையில் அமர்ந்து, அந்த மாநில மாநாட்டை தலைமை தாங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது சங்மா, மன்மோகன் சிங் பிரதமரானது பற்றி தெரிவித்தக் கருத்துக்கள், இத்தகைய சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியுள்ளன. 2009ம் ஆண்டில் மீண்டும் இந்தியப் பிரதமர் ஒருவரை, மக்களவையிலிருந்து தேர்வு செய்வதில் தோற்றுவிட்டோம் என்றும், அதன் விளைவாக மாநிலங்களைவையிலிருந்து நமக்கு வேண்டிய பிரதமரை தேர்வு செய்தோம் என்றும் அப்போது சங்மா சுட்டிக்காட்டினார்.
அதோடு விடாமல், தான் நாடாளுமன்ற பாதையின் மீது வலுவான நம்பிக்கை உள்ளவன் என்று கூறி, மக்களவையிலிருந்து மட்டுமே ஒரு நாடு தனது பிரதமரை தேர்வு செய்ய வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினார். இங்கிலாந்து போன்ற ஒரு நாட்டில் இப்படிப்பட்ட அணுகுமுறையை சிந்திக்க முடியாது என்றும் சங்மா கூறினார்.
இந்தியாவிற்கு நாடாளுமன்ற ஜனநாயக பாதையிலான வழிகாட்டலை கொடுத்தது, இந்தியாவை ஆண்டு வந்த ஆங்கிலேயர் தான். அதனால் தானோ என்னவோ, சங்மா போன்ற பழம்பெரும் அரசியல்வாதிகள், இங்கிலாந்து நாட்டு நாடாளுமன்ற ஆட்சிமுறை மீது ஒரு பெரும் மரியாதையை வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்திய நாடாளுமன்ற ஜனநாயக முறை என்பது சில அடிப்படையான ஜனநாயக பண்புகளைக் கொண்டுள்ளது. அது அடிப்படையில் மக்கள் பிரதிநிதித்துவ சட்டத்தின் வழிகாட்டலில் உருவாக்கப்பட்டது. இந்திய மக்களால் நேரடியாக தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகளைக் கொண்டது, இந்தியாவிலிருக்கும் மக்களவை. அது புதிய சட்டங்களை இயற்றுவதற்கும், இருக்கும் சட்டங்களை திருத்தங்கள் செய்வதற்கும், முதன்மை அதிகாரம் பெற்ற சபை. ஆனாலும் கூட இந்திய நாடாளுமன்ற பாதையிலிருக்கும் இன்னொரு அம்சமான, மாநிலங்களவை என்பது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில சட்டப்பேரவைகளின் உறுப்பினர்களால், தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகளை கொண்ட அவை. இது நேரடியாக மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட மக்களவைக்கு, உதவிச் செய்ய உருவாக்கப்படும் அவை.
மக்களவையை நேரடியாக மக்களால் தேர்ந்தேடுக்கப்படும் உறுப்பினர்களைக் கொண்ட அவை என்பதை புரிந்துக் கொள்ளும்போது, மாநிலங்களவையை மறைமுகமாக தேர்ந்தெடுக்கப்படும் உறுப்பினர்களைக் கொண்ட அவை என்று அழைக்கிறோம். அதாவது மாநிலங்களவை உறுப்பினராக ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டால், அவரை பின் கதவு வழியாக வந்தவர் என்று சொல்வது ஒரு அகில இந்திய பழக்கம். இப்படிப்பட்ட புழக்கடை வழி வருவதிலும், வந்ததிலும் வழமைப் பழக்கத்தைக் கொண்டவராக, நமது தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங் இருக்கின்றார். அதனால் தான் இப்போது சங்மாவின் கடுமையான விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகியிருக்கின்றார். மன்மோகன் சிங், மாநிலங்களவைக்கு அசாம் மாநிலத்தில் காங்கிரஸ் கட்சியால் நிறுத்தப்பட்டு, வெற்றிப் பெற்றார். அதன் மூலம் தலைமை அமைச்சராக தேர்வு செய்யப்பட்டார். இத்தகைய விபத்து இந்திய அரசுக்கு, இப்போது முதல் முறையாக 2009ம் ஆண்டு வந்துவிடவில்லை.
ஏனென்றால் முதலாவது ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சிக் காலத்தில், 2004ம் ஆண்டிலேயே இந்திய நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் இப்படிப்பட்ட விபத்தைச் சந்தித்தது. பிரதமராக ஆக்கப்பட்ட மன்மோகன் சிங்கை, எம்.பி.யாக ஆக்க வேண்டுமே என்ற நிர்ப்பந்தத்திலிருந்த காங்கிரஸ் கட்சி, அவரை அசாம் மாநிலம் மூலமாக மாநிலங்களவை உறுப்பினராக தேர்வு செய்து, திருப்திப்பட்டுக் கொண்டது. மீண்டும் 2004ம் ஆண்டு மக்களவைக்கான தேர்தல் நடத்தப்பட்டது. அப்போது மன்மோகன் சிங்கை பிரதமராக ஆக்குவோம் என்று வெளிப்படையாக பரப்புரைச் செய்து தான், காங்கிரஸ் கட்சியும், அதன் கூட்டணியும் தேர்தல் பிரச்சாரம் நடத்தினர். அதில் சங்மா உட்பட, தேசியவாத காங்கிரசும் அடக்கம். மக்களால் நேரடியாக தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மக்களவைத் தேர்தலில், தங்களது பிரதமரான மன்மோகன் சிங்கை, தேர்தலில் நிறுத்தி மக்கள் மத்தியிலிருந்து வாக்குப் பெற்று, கொண்டுவர அவர்கள் எண்ணவில்லை. மாறாக அப்போது அவர்களுக்கு நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைக் கொள்கைகள் மீது, மாபெரும் அக்கறை தென்படவில்லை. ஒரு மாநிலங்களவை உறுப்பினரான, மன்மோகன் சிங்கையே மீண்டும் பிரதமராக ஆக்கினார்கள். இப்போது திடீர் அக்கறை வந்த தேசியவாத முக்கியத் தலைவர் சங்மா, நாடாளுமன்ற ஜனநாயக பண்புகளைப் பற்றி கவலைப்படுகிறார். ஆகவே இந்தக் கவலையின் பொருள் என்ன என்ற கவலை நாட்டு மக்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ளது.
1999ம் ஆண்டு தேர்தல் மூலம் சோனியா காந்தி பிரதமராக ஆகக்கூடாது என்று, பிரச்சினையை அதிகமாக எழுப்பியதே இந்த சங்மா தான். அதனால் 2004ம் ஆண்டு தேர்தல் மூலமும் சோனியா பிரதமராவது தவிர்க்கப்பட்டது. 2009 தேர்தல் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட மன்மோகனின் அமைச்சரவையில், தனது மகளை அமைச்சராக சேர்த்து விட்டதும் இதே சங்மா தான். அந்த நேரம் சோனியாவை நேரில் சந்தித்து, 10 ஆண்டுகள் முன்னால் தான் எழுப்பிய, இத்தாலி நாட்டு குடிமகள் என்ற பிரச்சினைக்கு மன்னிப்புக் கேட்டதும் இதே சங்மா தான். இப்போது காங்கிரஸ் தலைமையில், மன்மோகன் சிங்கினது பதவி நாற்காலியில் கைவைக்கலாமா என சிந்திக்கும் போது, இப்படிப்பட்ட நியாயமான வாதத்தை கிளப்புகிறவராக இருப்பதும் இதே சங்மா தான்.
அதனால் எழுகின்ற சந்தேகம் வித்தியாசமாக இருக்கிறது. மக்களவைக்கு தேர்ந்தேடுக்கப்பட்ட, அன்னையையோ, மகனையோ, பிரதமராக ஆக்குவதற்கு சங்மா மூலம் காங்கிரஸ் தலைமை கிளப்பியிருக்கும் விபரீதமான ஜனநாயக வேடம் தான் இதுவா என்பதே நமது கேள்வி