ஹெட்லியை வைத்து, இந்தியாவை சுற்றிவிடுகிறதா அமெரிக்கா?

அமெரிக்காவில் மும்பைத் தாக்குதல் குற்றவாளி என்பதாக கைது செய்யப் பட்ட வர் டேவிட் ஹெட்லி. மும்பை மீதான பயங்கரவாதிகளின் தாக்குதல் 2008ம் ஆண்டு நவம்பர் 26ம் நாள் நடந்தது. அதில் பிடிப்பட்ட அஜ்மல் கசாப் தனது வாக்குமூலத்தில், இந்த டேவிட் கொலிமன் ஹெட்லி தன்னை விசாரணை செய்த அதிகாரிகளில் ஒருவராக வந்ததாகக் கூறினார். அதுவே அதிர்ச்சிச் செய்தியாக இருந்தது. இந்த ஹெட்லி பிடிபட்டதிலிருந்தே, இந்திய அரசுக்கும், அமெரிக்க அரசுக்கும் இடையே எதிரெதிர் கருத்துக்கள்தான் வெளிப்பட்டன. அதாவது மும்பை மீதான தாக்குதலில் ஈடுபட்டவர்கள் யாராக இருந்தாலும், எந்த நாட்டின் குடிமகனாக இருந்தாலும், எந்த நாட்டில் பிடிபட்டிருந்தாலும், அவர்களை விசா ரிக்க அல்லது நேரடியாக கொண்டு வந்து விசாரிக்க, இந்திய புலனாய்வுத் துறைக்கு உரிமை உண்டு என்ற பார்வையில் இந்திய அரசின் கருத்துக்கள் வெளிப்பட்டன. ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அமெரிக்க அரசு அதை மறுத்தே வந்தது.
ஹெட்லி ஒரு பாகிஸ்தான் நாட்டுக்காரர். ஆனால் அமெரிக்காவில் குடியுரிமை பெற்று வாழ்ந்து வருபவர். அவரை விசாரிக்க இந்திய உள்துறை அமைச்சகம் அறிவித்த படி, டெல்லியிலிருந்து அதிகாரிகள் அமெரிக்க சென்றனர். அவரை கைது செய்து இந்தியா கொண்டு வரமுடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன் சென்றனர். ஹெட்லியின் கைதையொட்டி 2009ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்தில் அவர் பற்றிய வழக்கு வெளிவந்தவு டனே, இத்தகைய முயற்சி மேற்கொள்ளப் பட்டது. கைதி பரிமாற்றம் என்ற ரீதியில் அது நடத்தப்படும் என்று இந்திய அரசு தனது நம்பிக்கையை ஊடகங்களுக்கு தெரிவித்தது. ஆனால் ஹெட்லியை இந்திய அதிகாரிகளிடம் ஒப்படைக்க முடியாது என அமெரிக்க அரசு மறுத்து விட்டது.
ஹெட்லி சிகாகோ நகரில் அமெரிக்கா வில் வாழ்ந்து வந்தார் என்பதும், அவர் பலமுறை இந்தியாவிற்கும், பாகிஸ் தானிற்கும் மும்பைத் தாக்குதலுக்கு முன்னால், பயணம் செய்தார் என்றும் அமெரிக்கா வெளியிட்டது. பாகிஸ் தானில் உள்ள லஷ்கர் இ தொய்பா அமைப்புடன் ஹெட்லி தொடர்பு வைத்திருந் ததையும், மும்பை தாக்குதலுக்கு சதி செய்ததாக குற்றம் சாட்டப்பட்ட 7 பேரில் ஹெட்லியும் ஒருவர் என்பதும், சொல்லப் பட்டது. சமீபத்தில் புனேயில் பேக்கரியில் நடந்த குண்டு வெடிப்பு என்பதும், அருகே இருக்கும் ஓஷோ ஆசிரமத்திற்கு இரண்டு முறை ஹெட்லி வருகை தந்ததாக நிரூபிக்கப்பட்டதும் இணைத்துப் பார்க்கப் பட்டது. அந்த அளவு க்கு ஹெட்லியின் நடமாட்டம் அதிகமாகவே சலசலப்பை ஏற்படுத்தியது. ஹெட்லி யும் தன்மீது சுமத்தப்பட்ட 12 குற்றங்களை யும், ஜனவரி மாதம் மறுத்து விட்டு, இப்போது ஏற்றுக் கொண்டுள்ளனர். இப்படித்தான் அமெரிக்கா செய்தி வெளியிடுகிறது. இதே மும்பை தாக்குதல் வழக்கு, மும்பை உயர்நீதிமன்றத் தில் எப்படி நடந்து வருகிறதோ, அதே போல பாகிஸ்தான் நீதிமன்றத்திலும், லஷ்கர் அமைப்பின் மீது விசாரணை நடந்து வருகிறது. இப்போது அமெரிக்க நீதிமன்றத்தி லும் இன்னொரு விசா ரணை நடக்கத் தொடங்கியுள்ளது. இவையெல்லாமே உண்மைக் குற்ற வாளி களை கண்டு பிடிப்பதற்கா? அல்லது வழக்கை குழப்பி விடுவதற்கா? என்ற கேள்வி எழுகிறது.
மும்பைத் தாக்குதலில் 6 அமெரிக்கர் கள் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். அமெரிக் கர்கள் மீதும், இஸ்ரேலியர்கள் மீதும் அந்தத் தாக்கு தல் குறி வைக்கப் பட்டுள்ளது. ஊடகங் கள் மூலமாக, இந்திய நாட்டை மட்டுமின்றி, உலகத் தையே 2 நாட்களுக்கு மேலாக ஒவ்வொரு நிமிடமும் உலுக்கிவிட்ட சம்பவமாக அந்தத் தாக்குதல் இருக்கிறது. அப்படியானால் அது பெரிய அளவில், பெரிய இடத்தில் திட்டமிடப்பட்ட ஒரு
சதி என்பது புரிய முடிகிறது. அந்தப் பெரிய இடம் எது என்பது தான் இப்போது கேள்வியாக இருக்கிறது. எதற்காக அமெரிக்கா இதன் விசாரணையில் இந்த அளவுக்கு தலையிடவேண்டும்? இந்திய அதிகாரிகளின் விசாரணைக்கு ஏன் இத்தனை தடங்கல்களை ஏற்படுத்தவேண்டும்?
சமீபத்தில் ஹெட்லியின் ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தை அமெரிக்கா ஊடகங் களுக்கு கூறியது. உடனடியாக இந்திய அதிகாரிகள் அங்கே போய் விசாரிப்பார்கள் என இந்திய உள்துறை அறிவித்தது. அதற்கும் கூட இப்போது அனுமதியில்லை என்பது போல அமெரிக்கா மறுத்து விட்டது. ஏன் இந்த அளவுக்கு இந்தியாவை, அமெரிக்கா அரசு குழப்பவேண்டும்? மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான இந்திய அரசு, அமெரிக்காவை ஜார்ஜ் புஷ் ஆளும் போதும், ஆதரித்துத்தானே செயல்பட்டது? புஷ் உடன் இந்திய அரசு, இந்தியப் பெருங்கடலில் பயணம் செய்யும் எந்த ஒரு கப்பலையும் அமெரிக்காவும், இந்தியாவும் இணைந்து சோதிக்கலாம் என்றும், பேரழிவு ஆயுதங்கள் கடத்தப்படுகின்றதா என்று ஆய்வு செய்யலாம் என்றும் ஒரு ஒப்பந்தத்தை கையெழுத்திட்டதே? அப்படி இருந்தும் இந்திய அரசுக்கு, அமெரிக்க அரசு ஒத்துழைக்க தடங்கல் செய்வது ஏன்?
இந்திய நாடே எதிர்த்தாலும், அமெரிக்க அரசுடன், அணுசக்தி ஒப்பந்தம் ஒன்றை இந்திய அரசு கையெழுத்திட்டதே? ஆனாலும் அமெரிக்க அரசு முழுமையாக இந்திய அரசின் தேவைகளுக்கு ஒத்துழைக்க தயங்குவது ஏன்? கோபன்ஹெகனில் நடந்த புவி வெப்பமடைதல் பற்றிய மாநாட்டில், மாறுபாடுகள் இருந்தாலும் மன்மோகன் சிங், அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமா நீட்டிய தாளிலே கையெழுத்துப் போடவில்லையா? அப்படி இருந்தும் அமெரிக்க அரசின் முழு ஒத்துழைப்பு இந்தியாவிற்கு இந்த வழக்கில் ஏன் கிடைக்கவில்லை?
2009ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில் இந்தியாவின் முன்னாள் ராணுவ உளவு அதிகாரிகள் பக்கத்திலிருந்து வெளியான தகவல்களில் சில செய்திகள் கிடைத்தன. அமெரிக்க ஊடகங்களின் செய்திப்படி 2009ம் ஆண்டு டிசம்பர் 7ம் நாள், அமெரிக்க நீதிமன்றத்தில் அமெரிக்க நாட்டின் உள்நாட்டு உளவுத்துறையான எஃப்.பி.ஐ. கொடுத்த அறிக்கையில், ஹெட்லி மீது கிரிமினல் செய்தி அறிக்கை என்பதாகத் தான் குற்றம் சாட்டியுள் ளார்கள். அதாவது ஹெட்லியுடன் ஏற்கனவே பேசி முடித்தபடி சில குற்றங்களை ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும் என்று பரஸ்பரம் முடிவு செய்ததையொட்டி, பிற குற்றச்
சாட்டுகளை அழுத்தம் கொடுக்காமல் உருவாக்கப்பட்ட அறிக்கை தான் அது என்பதாக இந்தியாவின் முன்னாள் அதிகாரிகள் சுட்டிக் காட்டுகிறார்கள். அதுவே ஹெட்லியை அவரது பாகிஸ்தான் தொடர்பு களுடன்
சேர்ந்து ஆப்கானிஸ்தான் பாகிஸ் தான் பகுதியில் செய்த குற்றங்களை விசாரிக்க விடாமல் செய்து விடும். அதனால் இந்திய அதிகாரிகள் ஹெட்லியை கைது செய்து கொண்டு செல்வதற்கோ, சுதந் திரமாக விசாரணை செய்வதற்கோ அனுமதிக்க அமெரிக்க அரசு தயாராக இல்லை. வெள்ளை மாளிகையின் மூத்த அதிகாரிகளும், எஃப்.பி.ஐ.யின் அதிகாரிகளும் நெருக்கமான கண் காணிப்பை ஹெட்லி மீது வைத்திருக் கிறார்கள். அதிபர் ஒபாமாவும் ஒருபுறம் பயங்கரவாத எதிர்ப்பில் இந்தியாவுடன் கூட்டு வைத்துக் கொண்டு, குறிப்பிட்ட பயங்கரவாத செயலில் ஈடுபட்டவரை விசாரிக்கும் போது, அதை நேரடிப் பார்வையில் வைத்திருக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? மும்பை தாக்குதலின் முக்கிய குற்றவாளியான ஹெட்லி, ஒரு அமெரிக்க புலனாய்வுத்துறையின் ஒற்றன் என்ற செய்தி அம்பலமாகி விடக்கூடாது என்பதற்காகத்தான், இந்த திரைமறைவு வேலைகள் என்று முன்னாள் இந்திய அதிகாரிகள் கூறுகிறார்கள்.
அவர்களுடைய தொகுப்பில் இந்த ஹெட்லி 4 அமைப்புகளில் பணியாற்றிய வன் என்கிறார்கள். இதை முன்னாள் அதிகாரி ராமன் எழுதியுள்ளார். அதாவது அமெரிக்கா வின் போதைத் தடுப்பு நிர்வாகத்தில் பணியாற்றினான். எஃப்.பி.ஐ.யில் செயல் பட்டான். அமெரிக்க வெளிவிவகார புலனாய்வுத் துறையான சி.ஐ.ஏ.வில் இருந்தான். இதுதவிர பாகிஸ்தானில் உள்ள லஷ்கர் இ தொய்பாவில் தொடர்பில் இருந்தான். இப்படிப்பட்ட ஒரு பயங்கரவாதியை, வாக்குமூலம் கொடுத்த காரணத்திற்காக, அமெரிககா தண்டனைக் குறைப்பு கொடுக்கப் போகிறது. இதுவே இந்திய உள்துறைக்கு பெரும் அதிர்ச்சித் தாக்குதல். இப்போது மும்பை தாக்குதலை நடத்தியதில் அமெரிக்காவின் பங்கும் தெரிந்து விட்டது. இப்படி ஒரு தாக்குதலை நடத்தி, இந்தியாவை பாதுகாப்பற்ற சூழலுக்கு தள்ளிவிட்டு, அதன் மூலம் அமெரிக்க இந்திய பாதுகாப்பு ஒப்பந்தங்களை வரிசையாக கையெழுத்திட வைக்கிறார்களா? என்ற கேள்வி நியாயமாக எழுகிறது. இல்லையென்று மறுப்பதற்கு நம்மிடம் என்ன ஆதாரம் இருக்கிறது?

நானாவதி கமிஷன், காலாவதி ஆனதா?

2002ம் ஆண்டு பிப்ரவரி 27ம் நாள் குஜராத் மாநிலத்தில் கோத்ரா நகரில் அந்த விபத்து நடந்தது. சபர்மதி எக்ஸ்பிரஸ் என்று அழைக்கப்படும் ரயில் வண்டியில் பயணமாகி வந்த கரசேவகர்கள், உத்திரபிரதேசத்தில் உள்ள அயோத்தியில் பரப்புரை ஒன்றில் கலந்து கொண்டுவிட்டு, திரும்பி வரும்போது ரயில் பெட்டி எரிந்து, 59 பேர் தீயில் கருகிச் செத்தார்கள். அதில் பெரும்பான்மையானவர்கள் விஷ்வ ஹிந்து பரிஷத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். அந்த ரயில் வண்டி 11 பெட்டிகளைக் கொண்டது. 1100 பேர் வரை இருக்கைகள் கொண்டது. அதில் அன்று 2000 பேர் பயணம் செய்தார்கள். அவர் களில் 1700 பேர் கரசேவகர்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது. இந்த விபத்து ஒரு திட்டமிட்ட சதி என்பதாக, குஜராத் முதல்வர் நரேந்திர மோடி கூறினார். உடனடியாக வி.எச்.பி.யிலிருந்து பந்த் அறிவிக்கப்பட்டது. அதில் மாநிலம் எங்கும் 1167பேர் கொல்லப்பட்டனர். கொல்லப்பட்டதில் பெருவாரி யான வர்கள் முஸ்லிம்கள். அந்த தொடர் வன்முறை மாநிலத்தில் 993 கிராமங்களில் நடத்தப்பட்டது. 151 நகரங்களிலும் வன்முறை தாண்டவமாடியது. குஜராத் மாநிலத்திலிருக்கின்ற 464 காவல் நிலை யங்களில், 284 நிலையங்கள் உள்ள பகுதிகளில் அந்த வன்முறைத் தீ பற்றியெரிந்தது. அந்த மாநிலத்தில் மொத்தம் இருக்கின்ற 182 தொகுதிகளில், 153ல் இந்த முஸ்லிம் எதிர்ப்பு வன்முறையை, அரசு ஆதரவுடன் இந்துத்துவா அமைப்புகள் நடத்தின. அதுபற்றி ஆய்வறிக்கையைக் கொடுத்த பெண்கள் நாடாளுமன்றக் குழு 1லட்சத்து 32 ஆயிரத்து 532 பேர் வன்முறையால் இடம்பெயர்ந்ததாக கூறுகிறது. அவர்களுக்கான 121 அகதிகள் முகாம்கள் அந்த மாநிலத்திற்குள்ளேயே ஏற்படுத்தப்பட்டது. பல்லாயிரக்கணக் கான வீடுகள் பெரும்பாலும் முஸ்லிம்கள் வசித்து வந்தவை, நொறுக்கப்பட்டது. அதை கணக்கிட்டதில் நகர்ப்புறங்களில் 2023 என்றும், கிராமப்புறங்களில் 2931 என்றும், ஆகமொத்தம் 4953 என்றும் ஒரு பட்டியல் வெளியானது. இது முழுமையாக உடைக்கப்பட்ட வீடுகளின் எண்ணிக்கை. பாதியளவு உடைக்கப்பட்ட வீடுகள் என்பதாக 2002ம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் வரை எடுத்த கணக்கெடுப்பு, நகர்ப்புறத்தில் 11,199 வீடுகளையும், கிராமங்களில் 7,095 வீடுகளையும் சேர்த்து 18,942 என்று கூறப்பட்டது. ஜுன் மாதத்திற்குப் பிறகு நகர்ப்புறங்களில் 5,000 வீடுகளும், கிராமப்புறங்களில் 1,000 வீடுகளும் சேதமாக்கப்பட்டன. பா.ஜ.க. ஆட்சியாளர்கள் ஒரு சார்பாக நடந்து கொண்டாகள் என்பதாக, எல்லாத் திசையிலிருந்தும் கூக்குரல் கிளம்பியது.
2002ம் ஆண்டு மார்ச் 6ம் நாள், குஜராத் மாநில அரசு 1952ம் ஆண்டின் சட்டப்படி ஒரு மனிதர் ஆய்வு ஆணையம் ஒன்றை ஓய்வு பெற்ற நீதியரசர் கே.ஜி.ஷா தலைமையில் நிறுவியது. இந்த ஷா தான் ஏற்கனவே 1985ம் ஆண்டு அகமதாபாத்தில் நடந்த மதவாத வன்முறை வழக்கில் சிக்கலுக்குள்ளான நீதியை வழங்கினார் என்பது இன்னொரு கதை. ஆணையம் கோத்ரா வன்முறையையும், பிறகு நடந்தவற்றையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்பது வழிகாட்டலாகக் கொடுக்கப்பட்டது. மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் எழுப்பிய எதிர்ப்புக் குரலுக்கு இணங்க 2002ம் ஆண்டு மார்ச் 21ம் நாள், நீதியரசர் நானாவதியை ஆணையத்திற்குத் தலைவராகப் போட்டு மாநில அரசு உத்தரவுப் பிறப்பித்தது. 1984ம் ஆண்டு புதுடெல்லியில் நடந்த சீக்கியர்கள் மீதான வன் முறையைப் பற்றிய ஆய்விற்கான ஆணையத்திற்கு இதே நானாவதி தலைமைத் தாங்கியிருந்தார். நானாவதி ஆணையத்தின் நோக்கத்தில், நடந்த வன்முறைகளில் முதல்வர், அமைச்சர் கள், மற்றவர்கள், அமைப்புகள் மற்றும் காவல் அதிகாரிகள் ஆகியோர் நடந்து கொண்ட விதங்கள் பற்றியும் ஆய்வு செய்ய இணைக்கப்பட்டிருந்தது. பெரிய அளவில் குஜராத் மாநில ஆட்சி யாளர்கள், நடந்து முடிந்த முஸ்லிம் எதிர்ப்பு வன்முறைகளுக்கு குற்றம் சாட் டப்பட்ட ஒரு நிலைமை அப்போதே உருவாகிவிட்டது. அதையொட்டி 2004ம் ஆண்டு காங்கிரஸ் தலைமை யிலான மத்திய அரசு, குஜராத் முதல்வர் பற்றியும், அவரது சங்பரிவார் பற்றியும் எழுந்துள்ள வன்முறைக் குற்றச்
சாட்டுகளை ஆய்வு செய்ய ஒரு ஆணையத்தை போடுவதாக இருந்தது. அதையொட்டியே முந்திக் கொண்ட குஜராத் மாநில அரசு 2004ம் ஆண்டு ஜூலை 20ம் தேதி, அதே அம்சங்களை நானாவதி ஆணையத்திற்கு உள்ளேயும் இணைத்துக் கொண்டு உத்தரவிட்டது. அதன்பிறகு நானாவதி ஆணையம் 13 முறை நீட்டிக்கப்பட்டது. 2008ம் ஆண்டு டிசம்பர் 31ம் நாள் இந்த ஆணையத்தின் அறிக்கை தயார் செய்வதற்கான கடைசி நாள் என அறிவிக்கப்பட்டது. 2008ம் ஆண்டு மார்ச் மாதமே நீதியரசர் ஷா மறைந்து விட்டார். அவர் இடத்தில் நீதியரசர் அக்ஷாய் மெர்தா நியமிக்கப்பட்டார்.
நானாவதி ஆணையம் 2002ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 20ம் தேதியே பொது மக்களை விசாரணைக்கு வருமாறு அழைப்பு விடுத்தது. அதில் 46,494 ஆவணங்கள் பதிவு செய்யப்பட்டன. 1,106 சாட்சிகள் கிடைத்தனர். சபர்மதி விரைவு வண்டியில் எரிந்து போன எஸ்6 என்ற எண்ணுள்ள பெட்டியை, பல முறை இந்த ஆணையம் நேரில் பார்த்தது. 2008ம் ஆண்டு செப்டம்பர் 18ல், இந்த இரு உறுப்பினர் ஆணையம் தனது முதல் பகுதி அறிக்கையை, முதல்வரிடம் கொடுத்தது. அதை 2008ம் ஆண்டு செப்டம்பர் 25ம் நாள் சட்டமன்றம் முன்னால் அரசு வைத் தது. ஆணைய அறிக்கையின் இரண் டாவது பகுதி 2008ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் வைக்கப்படும் என்று அப்போது கூறினார்கள்.
மத்திய அரசு 2004ம் ஆண்டு செப்டம்பரில், யூ.சி பேனர்ஜி ஆணை யம் என்ற ஒன்றை நிறுவி, அதன் மூலம் எஸ்6 ரயில் பெட்டியில் தீ எரிந்தது எப்படி என்பதாக ஆய்வு செய்யக் கூறியது. ஆனால் அதன் அறிக்கையை நாடாளுமன்றத்தில் வைப்பதற்கு குஜராத் உயர்நீதிமன்றம் தடைபோட்டு விட்டது. நானாவதி ஆணையத்தின் முதல் அறிக்கைப்படி எஸ்6 ரயில்பெட்டி விபத்தால் எரிய வில்லை என்றும், பெட்ரோல் ஊற்றி நெருப்பிட்டதால் எரிந்தது என்றும் கூறுகிறது. வெளியே நின்ற கும்பல் தீயணைப்பு வண்டிகளையும், ரயில் பக்கத்தில் வரவிடாமல் தடுத்ததாகவும், அந்த கும்பலை ஹாஜி பிலால், அப்துல் ரகுமான் மற்றும் சிலர் தூண்டி விட்டதாகவும் அது கூறியது. காவல் துறை 140 லிட்டர் பெட்ரோலை ஊற்றியதாக கூறிய விளக்கத்தை சார்ந்தே அந்த முதல் அறிக்கை இருந்தது. சிலர் பெட்டிக்குள் ஏறியும் பெட்ரோல் ஊற்றியிருக்கலாம் என்பது அதன் சந்தேகம். அதேசமயம் மோடி மற்றும் அமைச்சர்கள் மீது சந்தேகம் இல்லை எனவும் அந்த முதல் அறிக்கை கூறியது.
மத்திய அரசு நிறுவிய பேனர்ஜி ஆணைய அறிக்கை, வெளியில் இருந்து யாருமே தீ வைக்கவில்லை என்றது. மின்சார காரணங்களாலோ, சமையல் காரணங்களாலோ நெருப்புப் பிடித்து, காற்றில்லாத சூழலில் மரணங்கள் ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்று அது கூறுகிறது. ரயில்வே நிலையத்தில் அந்நேரம் எந்தக் கூட்டமும் இல்லை என்பதாக பேனர்ஜி அறிக்கை கூறுகிறது. அன்றைய மத்திய அரசான, பா.ஜ.க. தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயக அரசாங்கத்தின் ரயில்வே அமைச்சர் கோத்ராவிற்கு வந்து பார்க்கவில்லை என்றும் அது கூறியுள்ளது. நானாவதி ஆணையத்தை தேசிய மனிதஉரிமை ஆணையமும் சாடுகிறது. நானாவதியின் முதல் அறிக்கை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட, நோக்கத்துடன் கூடிய ஒன்று என அதன் சாடல் தெரிவிக்கிறது. அது உண்மைக்கு மாறானது என்றும் தேசிய மனிதஉரிமை ஆணையத்தின் தலைவராக இருந்த நீதியரசர் ஜே.எஸ்.பெர்மா கூறியிருந்தார். அகதிகள் முகாம்களைக் கூட அரசியல் தலைவர்களோ, பெரிய அதிகாரிகளோ சென்று பார்க்கவில்லை என்பது இவரது குற்றச்சாட்டு. பதிவான செய்திகளின் படி கோத்ராவில் 1925, 28,46, 48, 50, 53, 80, 81, 85, 86, 88, 89, 90, 91, 92, ஆகிய ஆண்டுகளில் மதக்கலவரங்கள் நடத்தப்பட்டுள்ளன. இந்த வரலாற்றை நானாவதி கண்டு கொண்டதாக தெரியவில்லை. கரசேவகர்களை ஏற்றிக் கொண்டு பல ரயில்கள் வந்தாலும், ஏன் சபர்மதி எக்ஸ்பிரசை, பிப்ரவரி 27ல் அதிலும் எஸ்6 பெட்டியை நெருப்பிட தேர்வு செய்தார்கள் என்று விளக்க நானாவதி தயாராயில்லை. காயம்பட்ட பயணிகளிடம் விசாரித்த பேனர்ஜி ஆணையம், வெளியில் இருந்து எறியப்பட்ட எரிபொருள் என்ற காரணத்தை மறுத்துள்ளார். கோத்ராவில் 59 கரசேவகர்கள் மரணத்திற்கு உண்மைக்காரணம் என்ன என்ற கேள்விக்கு இதுவரை பதில் கிடைக்கவில்லை. 2009ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் நானாவதி தனது முழு அறிக்கையை வைப்பதாக இருந்தது. இதுவரை 13 நீட்டிப்புகளை பெற்ற அந்த ஆணையம், எந்தவொரு அறிக்கையையும் இந்நாள் வரை முன்வைக்கவில்லை. காலாவதியான அறிக்கையாக நானாவதி அறிக்கை மாறி விட்டதா? பா.ஜ.க.போல காங்கிரஸ் கட்சியும், ஏதாவது ஒரு வடிவத்தில் இந்துத்துவாவை வழி மொழிவதால், தாமதத்தை தங்கள் கொள்கையாக கொண்டிருக்கிறார்களா? இதுவே பொதுமக்களின் சந்தேகம்.

ஆதிவாசி நிலங்களை, வளைத்துப் போடும் வணிகக் குழுமங்கள்

சத்திஸ்கர் மாநிலம் என்றாலே மாவோ யிஸ்டுகளுக்கும், மத்திய அரசு துணை ராணுவப்படையினருக்கும் இடையி லான மோதல் பகுதி என்பதாக ஒரு புரிதல் இருக்கிறது. அந்த மாநிலத்தின் காவல்துறை சல்வாஜுடும் என்ற கூலிப் படையை உருவாக்கி, அதன் மூலம் மாவோயிஸ்டுகள் நடமாடும் பகுதிகளில், அவர்களுக்கு ஆதரவாக சென்று விட்ட அல்லது செல்லக் கூடிய ஆதிவாசிகளை மிரட்டுவதற்கும், அடிப்பதற்கும், கொல்லு வதற்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்ற செய்திகள் பல நமக்கு வந்துள்ளன. காடுகளிலும், மலைகளிலும் வாழ்ந்து வருகின்ற ஆதிவாசி மக்களுடைய வாழ் வாதாரங்களாக இருக்கக் கூடிய நிலத்தையும், நிலத்தடி கனிமப் பொருட்களையும் களவாடுவதற்காக, பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்கள் உள்ளே நுழைவதால் ஏற்படுகின்ற மோதல்களில் தான், அரசுப் படைகள் ஈடுபடவேண்டிய நிலைமை ஏற்பட்டுள்ளது என்பதாகவும் பல செய்திகளைக் கேள்விப்பட்டோம். அந்தப் பகுதிகளில் ஆதிவாசி மக்களுடன் இரண்டறக் கலந்து விட்ட மாவோ யிஸ்ட்டுகளை எதிர்த்துப் போராட வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது என்பதாகவும் அரசுத் தரப்பிலிருந்து தொடர்ந்து கூறப்பட்டு வந்தது. அதுபோல அனைத்து மலைவாழ் மக்களின் பகுதிகளிலும், மாவோயிஸ்ட்டுகள் இருக்கிறார்களா? மாவோயிஸ்ட் வன்முறை நடக்கின்றதா? இப்படிப்பட்ட கேள்விகளும் இப்போது எழுந்துள்ளன.
மாவோயிஸ்ட்டுகள் நடமாட்டமோ அல்லது மாவோயிஸ்ட் வன்முறைகளோ சிறிதும் இல்லாத பகுதிகளிலும், ஆதிவாசி களுக்கு பாரம்பரியமாக சொந்தமான நிலங்களை கார்ப்பரேட் என்று அழைக்கப் படும் வணிகக் குழுமங்கள், வளைத்துப் போட்டு வருகின்றன என்பதாக செய்தி கள் இப்போது வரத்தொடங்கி யுள்ளன. அவ்வாறு ஆதிவாசி பகுதிகளில் அவர் களது பாரம்பரிய நிலங்களை, வணிகக் குழுமங்கள் ஆக்கிரமிக்கின்றன என்று தெரிகிறது. பணம் அதிகமுள்ள வணிகக்குழுமங்கள், ஏழ்மையிலிருக்கும் ஆதிவாசிகளது நிலங்களை அதிகப்பணம் கொடுத்து வாங்குவது எப்படித் தவறு என்றும் கேட்கிறார்கள். ஆனால் இந்த இடத்தில் வேறு ஒரு சட்டவிரோத நடைமுறை அமுலாகி வருகிறது என்பதுதான் முக்கியப் பிரச்சினை. அதாவது இந்தியாவின் உச்சநீதிமன்றத்தில் 1997ம் ஆண்டு ஒரு தீர்ப்புக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அதில் ஆதிவாசிகளுக்கு சொந்தமான நிலங்களை, எந்த ஒரு ஆதிவாசி அல்லாதவர்களுக்கும் சுரங்க ஒப்பந்தம் என்ற பெயரில் கூட, மாற்றிக் கொடுப்பது என்பது தடைசெய் யப்படுகிறது என்பதாக தெளிவாக உத்தர விடப்பட்டது. இந்த வழக்கை சமதா என்ற ஒரு அரசு சாரா நிறுவனம், ஆந்திரப் பிரதேச மாநில அரசின் மீதும், மற்றவர்கள் மீதும் தொடுத்திருந்தது. இது 1997ம் ஆண்டு ஜூலை 11ம் தேதி வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பு. ஆல் இந்தியா ரிப்போர்ட்டர் என்ற உச்சநீதிமன்ற வழக்குகளைப் பற்றி வெளியிடும் 1997ம் ஆண்டின் அறிக்கையில், 3297ம் பக்கத்தில் இந்த தீர்ப்பு வெளியாகியுள்ளது. அதில் சுரங்கத் தொழிலுக்கு ஒப்பந்தத்திற்கு விடப்படும் ஆதிவாசிகளுடைய பகுதி நிலத்தில் வருகின்ற லாபத்தில் 20 விழுக்காடு ஆதிவாசிகள் சமூகத்தின் உறுப்பினர்களுக்காக என்று ஒதுக்கப்பட வேண்டும் என்றும் கூறப் பட்டுள்ளது. மாநிலங்களுக்கு இடையே ஒரே மாதிரியான நிலையை உறுதிப்படுத்துவ தற்காக, மத்திய அரசு ஆதிவாசிகள் பகுதிகளில்
சுரங்கத் தொழில் செய்வதற்கான, கொள்கைகளை தெளிவுபடுத்த வேண்டும் என்றும் அந்த தீர்ப்பில் கூறப்பட்டுள்ளது. மேற்கண்ட தீர்ப்பு ஆந்திரப்பிரதேசத்திற்கு மட்டுமின்றி, இந்தியா முழுவதற்கும் ஏற்புடையது. ஏனென்றால் அது உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பாக அமைந்துள் ளது. அரசியல் சட்டத்தின் 5வது அட்டவணையில் குறிப்பிட்டுள்ள படி , பாரம்பரியமிக்க ஆதிவாசிகளுக்கு, அவர் களது உடைமைகளுக்கும், அவர்களை சுரண்டவும், மிரட்டல் வருவதை எதிர்த்து சிறப்பு பாதுகாப்பு கொடுப்பதற்காக, ஆதிவாசிகளது நிலங்களின் பாரம்பரிய உரிமைகளை பட்டியல் போட்டு உத்தரவாதம் செய்கிறது. வளர்ச்சித் திட்டங்களுக்கோ, தொழிற்
சாலைகளுக்கோ ஆதிவாசி பகுதி நிலங்களை அரசாங்கம் எடுக்க வேண்டும் என்றால், அங்குள்ள கிராமக் கவுன்சில்களை அரசு நிர்வாகத்தில் உள்ளவர்கள் கலந்தாலோசித்து செய்ய வேண்டும் என்ற சட்டமும் 1996ல் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அதையொட்டியே 1997ல் உச்சநீதிமன்றம் மேற்கண்ட தீர்ப்பை வழங்கியது.
சத்தீஸ்கர் மாநிலத்தில் சல்வாஜூடும் என்ற கூலிப்படை மூலம் பலாத்காரமாக காலி செய்யப்பட்ட 644 ஆதிவாசிகள் வாழும் கிராமங்களுக்கு சம்பந்தமில்லாத ஒரு பிரச்சினை இப்போது வந்துள்ளது. அது டாடா ஸ்டீல் கம்பெனி ஒரு ஆலை உருவாக்குவதற்காக அறிவித்த திட்டம் சம்பந்தப்பட்டது. டாடாக்கள் அவ்வாறு அறிவித்த பிற்பாடும், 5 ஆண்டுகளாக அந்த வட்டார ஆதிவாசி ஆண்களும், பெண்களும் தங்களது பாரம்பரிய நிலத்தில் உழுது வருகிறார்கள். 5,000 ஏக்கர் நிலம் டாடாவிற்கு தேவைப்படுகிறது என அறிவிக்கப் பட்டுள்ளது. வடக்கு பஸ் ஸ்டார் என அழைக்கப்படும் அந்த வட்டாரத்தில் உள்ள ஜக்தால்பூரில் மாவோயிஸ்ட்டுகளோ, சல்வாஜûடுமோ இல்லை. அதே போல தெற்கு பஸ் ஸ்டார் பகுதியிலும் கூட, எஸ்ஸார் நிறுவனம் நில ஆக்கிரமிப்பு செய்ய முயலும் இடத்திலும் மாவோயிஸ்டுகளோ, சல்வாஜூடுமோ இல்லை. இந்த பகுதிகள் சட்டவிரோதமாக ஆதிவாசி நிலங்களைக் கைப்பற்ற முயலும் வணிகக் குழுமங்களுக்கு, கையூட்டு பெறும் அதிகாரிகள் செய்து கொடுக்கின்ற அக்கிரமங்கள்தான். இவை எல்லாமே பலாத்காரமாக விலைக்கு வாங்கப்பட்ட நிலங்கள் என்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.
முதலில் நில அளவையர் வந்தார்கள். பிறகு டாடா நிறுவனம் பெரியதொரு ஸ்டீல் ஆலையை நிறுவப் போகிறது என்ற வதந்தியை கிராமங்களில் பரப்பினார்கள். கடைசியாக அரசாங்க அதிகாரிகள் லோகண்டிகுடா பகுதியிலுள்ள கிராமவாசி களிடம், குறிப்பாக கோண்ட் ஆதிவாசிகள் மத்தியிலுள்ள கல்வி கற்காத விவசாயி களிடம் பணம், வேலை மற்றும் நல்ல எதிர்காலம் கிடைக்கும் என வாக்குறுதி கொடுத்து, அவர்களது நிலங்களை விட்டு வெளியேறச் சொல்லிக் கேட்டுக் கொண்டார்கள். பணத்தை வைத்துக் கொண்டு தாங்கள் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்றும், தங்கள் குழந்தை களுக்கு உணவூட்ட விவசாயம் செய்ய வேண்டும் எனவும் பதில் கூறிய விவசாயி பங்காராம் கைது செய்யப்பட்டார். 13 நாட்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அந்த நேரத்தில் அவரது மகன்கள் நிர்ப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டு, இழப்பீட்டைப் பெற்றுக் கொண்டனர். அருகே சிந்தகாவோம் கிராமத்தில் உள்ள சுந்தர்காஷியாப், அரசாங்க மாட்டாஸ் பத்திரியில் ரூ.10,000 சம்பளம் வாங்கி வந்தார். அவரது பெரிய அதிகாரிகள் மிரட்டியதால், தனது தம்பிகளின் நிலத்தை நிர்ப்பந்தமாக விற்கவேண்டி வந்தது. கிராமத்து விவசாயிகள் தங்கள் நிலங்களை டாடாவிற்கு விற்பதற்கு சிறிதளவு கூட தயாராக இல்லை. இந்தியா முழுவதும் நடக்கின்ற நிர்ப்பந்தமான நிலப்பறிப்பு, இங்கும் கூட நடந்து வருகிறது. இந்தியாவின் ஆதிவாசிகள் பகுதிகளில் மட்டும்தான், அவை சட்ட ரீதியாக போராடப்படுகின்றன. இந்த இடத்தில் டாடா ஸ்டீல், எஸ்ஸார் ஸ்டீல், வேதாந்தா, தேசிய கனிமவள வளர்ச்சி வாரியம் ஆகியவை கனிம வளங்களை களவாடுவதற்காக செய்து வரும், சட்ட விரோத நிலப்பறிப்பு ஆதிவாசி மக்களால் சட்டப்படி எதிர்க்கப்படுகிறது. இதில் வேதாந்தா என்ற நிறுவனம், தூத்துக்குடி நகரை மாசுபடுத்தும் ஸ்டெர் லைட் ஆலையின் தாய் அமைப்பு. இந்தியாவில் உள்ள மக்கள் தொகையில், 8.4 விழுக்காடு ஆதிவாசிகள் என அறிவிக்கப் பட்டுள்ளனர். அரசாங்க உதவிகள் எட்டாத, கல்வி அறிவும் கிட்டாத உள்கிடைக் கிராமங்களில் ஏழ்மையில் அவர்கள் வாழ்கிறார்கள். அவர்களுக்கு வழங்கப் பட்டுள்ள சட்ட ரீதியான பாதுகாப்பையும், பறிக்கின்ற வேலையை பணக்கார வணிகக் குழுமங்களுக்கு சட்டவிரோதமாக செய்து கொடுக்கும் ஊழல் அதிகாரிகளை என்ன செய்யப்போகிறோம்?

ஆஸ்திரேலியா தமிழர்களுக்கு பாதுகாப்பான நாடு: இந்தியர்களுக்கு இல்லையா?

ஆஸ்திரேலிய நாட்டில் படிக்கச்சென்ற இந்திய மாணவர்கள் மீது தொடர்ந்து தாக்குதல்கள் நடப்பதாகச் செய்திகள் கூறப்படுகின்றன. இது இனவெறித் தாக்குதல் என்பதாகவும் வருணிக்கப்படுகிறது. ஆஸ்திரேலியா அரசு தொடர்ந்து இதை மறுத்து வருகிறது. இந்திய மாணவர்கள் மீது நடந்த வன்முறை தாக்குதல்களில் சில இனவெறித் தாக்குதல்களும் நடந்துள்ளன என்றும், ஆனால் எல்லாத் தாக்குதல்களும் இனவெறித் தாக்குதல் அல்ல என்றும், ஆஸ்திரேலிய அரசு நிர்வாகம் கூறி வருகிறது. இந்த நேரத்தில் ஆஸ்திரேலிய நாட்டின் தூதர் பீட்டர் வர்கீஸ், தமிழக முதல்வரை சந்தித்திருக்கிறார். ஆஸ்திரேலியாவில் நடக்கின்ற வன்முறைகள் பற்றி வருத்தம் தெரிவித்திருக்கிறார். அதிலும் முக்கியமாக இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு சிவப்புக் கம்பளம் விரித்து, ஆஸ்திரேலிய தூதர் நமது முதல்வரிடம் பேசியிருக்கிறார் என்பது தான். தமிழ் நாட்டில் இருக்கும் ஈழத் தமிழ் அகதிகளுக்கு, அனைத்து நாட்டு விதிகள் படி ஆஸ்திரேலியாவில் அடைக்கலம் தருவதற்கான வாய்ப்புக்களைப் பற்றியும், அவர் அப்போது எடுத்துச் சொன்னார் என்பது ஊடகங்களில் வெளியாகியிருக்கிறது. சட்டவிரோத நுழைவுகளைத் தான் தாங்கள் உற்சாகப்படுத்த முடியாதே தவிர, நியாயமான அகதிகளை சட்டப்பூர்வமாக அதிகமாக எடுத்துக்கொள்ள ஆஸ்திரேலியா தயார் என்பதையும் அப்போது கூறியுள்ளார். இது முக்கியமாக கவனிக்கத்தக்க ஒரு செய்தி. ஏற்கனவே தமிழ்நாட்டில் அதிகமான பாதிப்புக்கு மத்தியில் உழன்றுக் கொண்டிருக்கும், ஒரு லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட ஈழத் தமிழ் அகதிகள் அனைவருக்கும் இந்திய குடியுரிமை கொடுக்கலாமா என்பது பற்றி ஒரு விவாதம் இங்கே அரசியல் அரங்கில் எழுந்தது. அவர்கள் வேண்டுவது பத்தாண்டுகளுக்கான நிரந்தர பாஸ்போர்ட் தான் என்பதையும் கூட, எடுத்துச்சொல்லியிருந்தார்கள். இத்தகையச் சூழலில் ஆஸ்திரேலிய அரசே நேரில் வந்து இதுபோன்ற அடைக் கலம் கொடுப்பதற்கு சிவப்பு கம்பளம் விரிப்பது என்பது, உலகத்தமிழர்கள் மத்தியில் ஆறுதலான ஒரு சொல்தான். அதனால் தமிழர்கள் அனைவரும் இந்த நேரத்தில், ஆஸ்திரேலியாவில் நடப்பதாகக் கூறப்படும் இனவெறி தாக்குதல் பற்றி அதாவது இந்திய எதிர்ப்பு தாக்குதல் பற்றி உண்மையான நிலவரங்களைத் தெரிந்துக் கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது.
ஆஸ்திரேலியாவில் படிக்கச் சென்ற இந்திய மாணவர்களில், தென்னிந்திய மாணவர்கள் மீது குறிப்பாக தமிழ்நாட்டு மாணவர்கள் மீது எந்தத் தாக்குதலும் இதுவரை நடந்ததில்லை. அப்படியானால் அங்கே என்னதான் நடக்கிறது. கிட்டத்தட்ட 1991ம் ஆண்டிலிருந்து இந்திய மாணவர்களுக்கு, கல்விக் கற்க ஆஸ்திரேலிய விசா கொடுக்கப்படுகிறது. வணிகம் பற்றிய உயர்க் கல்வி படிப்பிற்காக இங்கிருந்து
செல்லும் மாணவர்கள் அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் இந்தியாவில் பட்டப்படிப்பு முடித்தவர்களாகவோ, உயர்கல்வி முடித்தவர்களாகவோ இருக்க வேண்டும் என்பது நிபந்தனையாக இருந்தது. அதன்பிறகு 2001ம் ஆண்டிற்குப் பின் கல்விக்கான விசா நிபந்தனைகள் தளர்த்தப்பட்டன. பட்டப்படிப்பு படிப்பதற்கே இங்கிருந்து மாணவர்கள் அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். கிட்டத்தட்ட 2004ம் ஆண்டையொட்டி அதுவும் கூட தளர்த்தப்பட்டது. சாதாரணமான படிப்புகளாக இருக்கும் சமையல்கலை, பீங்கான் சாமான் செய்தல், வெல்டிங், கணினி வேர்டு டாக்குமென்ட், தாள் கலைகள் போன்ற குடிசைத் தொழில் மட்டத்திலான கல்விகள் கற்க செல்லும் மாணவர்களும் அனுமதிக்கப்பட்டனர். 12ம் வகுப்பு படித்திருந்தால் மட்டும் போதும் என்ற நிபந்தனையுடன் பல மாணவர்களும் அனுமதிக்கப்பட்டனர். அவர்களுக்கு அப்படிப்பட்ட கல்வி கற்றுக் கொடுக்க, வீட்டிலேயே அலுவலகம் மற்றும் கல்விக் கூடத்தை உருவாக்கியுள்ள போலி கல்வி தாளாளர்கள் அதிகமாகத் தொடங்கினர். அவர்கள் பெரும்பாலும் இந்தியர்களாகவும், குறிப்பாக குஜராத்தைச் சேர்ந்த பட்டேல்களாகவும் இருக்கிறார்கள். இத்தகைய கல்விக்கான விசா கொடுப்பத்தில் அரசு அறிவித்த தளர்வு தான், ஆஸ்திரேலிய அரசு செய்தத் தவறு. அதிகமாக பணம் வரும் என்பதனால் இத்தகைய தளர்வுகளை அனுமதித்திருந்தார்கள். அதன் விளைவு பல்லாயிரக்கணக்கில் அங்கே சென்ற வடஇந்திய மாணவர்கள், அரசு அனுமதித்த வாரத்திற்கு 20 மணி நேரம் வேலை என்பதையும் செய்துவிட்டு, சட்டவிரோதமாக மேலும் 20 மணி நேர வேலையை ஒவ்வொரு வாரமும் செய்து, பொருள் ஈட்டினார்கள். ஒரு மணி நேரத்திற்கு வேலைச் செய்தால், 15 ஆஸ்திரேலிய டாலர் சம்பளம் கிடைக்கும். அது இந்திய பணம் ரூ.41க்கு சமம். பல்கலைக்கழகங்களில் படிக்கச் சென்றால் ரூ.15 லட்சம் செலவாகும். போலி நிறுவனங்களான சிறிய வேலைகளுக்கு படிக்கச் சென்றால் ரூ.5 லட்சம் மட்டுமே செலவாகும். ஆங்கிலம் தெரியாத, இந்தி மட்டுமே பேசத் தெரிந்த வடஇந்திய மாணவர்கள், இரண்டே வருடங்களில் சம்பாதித்து, சேமிக்கத் தொடங்கினார்கள். ஒரு அறையில் சட்டப்படி ஒருவர் மட்டுமே தங்க வேண்டும் என்ற அந்த நாட்டு விதியை மீறி நாலு பேர் வரை தங்கினார்கள். இரண்டு பேர் தங்கும் அறைகளில் 10 பேர் தங்கினார்கள். வடஇந்திய கிராமப்புறத்து இளைஞர்கள் தாங்கள் வளர்ந்து வந்த இந்திய பண்பாட்டுப் படி, அந்த நாட்டு பண்பாட்டைப் புரியாமல் குழு, குழுவாக அலைந்தார்கள். 10,000 பேருக்குப் பதில், 1,00,000 பேர் வந்ததால், ஆஸ்திரேலியாவிற்கு அதிக பணம் கிடைத்தது. ஆனால் சமீபத்திய நடவடிக்கைகள் புதிய குழப்பத்தையும், முத்திரையையும் கொடுத்து விட்டது.
இந்தியர்கள் தங்களை பிறர் மதிக்க வேண்டும் என்ற மனோபாவத்துடன் அங்கே விலைக்கூடிய கைப்பேசி, ஷûக்கள், வாட்ச்கள், கார்கள், லேப்டேப்புகள் ஆகியவற்றுடன் பவனி வந்தார்கள். வெள்ளைக்கார பெண்களையும், ஆண்களையும் பார்த்து முறைத்துப் பார்த்தார்கள். இதுவே தனிநபர் உரிமைகள் சமூகத்தைப் பாதிக்கக் கூடாது என கருதும் ஆஸ்திரேலியர்களுக்கு எரிச்சலை உருவாக்கும். வெயில் காலத்தில் அக்டோபர், நவம்பர், டிசம்பர், ஜனவரி, பிப்ரவரி மாதங்களில் அங்கே கொளுத்தும் வெயிலைப் பார்க்கலாம். அப்போது வெள்ளைக்காரர்கள் கடற்கரைக்கு அரைக்கால்
சட்டையுடனோ, ஜட்டியுடனோ, பாதி உடையிலோ வருவது வழக்கம். இதற்கு நேர்மாறாக வடஇந்திய இளைஞர்கள் ஜீன்ஸ், முழுக்கைச் சட்டை, ஷûக்கள்
சகிதம் 10 பேராக நடமாடுவார்கள். இந்தி மொழி மட்டுமே சத்தமாகப் பேசுவார்கள். இதுவே அங்குள்ள பொதுச் சூழலை அதிரவைக்கும்.
நடந்த வன்முறைகளின் பட்டியலை ஆய்வுச் செய்தால், நள்ளிரவில் வேலை முடித்து தனியாக வந்த இந்திய இளைஞனை காசுக்காக அடித்த பொறுக்கிகளின் செயல் என்ற ஒரு வகை குற்றம் புரியப்படும். பச்சிளம் குழந்தையை கொலை செய்ததாக வந்த சமீபத்திய குற்றச்சாட்டு, இந்திய வாடகைக் கார் ஓட்டுனரே செய்தார் என்றும் அம்பலமாகியுள்ளது. தனது காருக்கு காப்பீடாக 10,000 டாலர் கிடைக்கும் என்பதற்காக, வடஇந்திய மாணவர் தீ வைத்த சம்பவமும் அம்பலமானது. லெபனான் நாட்டு இளைஞர்களுக்கும், வடஇந்திய இளைஞர்களுக்கும் பலமுறை போதையில் சண்டை நடந்துள்ளது.
தமிழ்மொழி அனைத்து ஆஸ்திரேலிய பள்ளிகளிலும், 2வது மொழியாக கற்றுக் கொடுக்கப்படுகிறது. அது ஈழத் தமிழர்கள் எழுப்பிய உரிமைக் குரலால் கிடைத்த பரிசு. முருகன் கோவில், வெங்கடேச பெருமாள் கோவில், துர்காதேவி கோவில் ஆகியவை அரசு நிதியிலேயே கட்டப்பட்டுள்ளன. பாலஸ்தீனர்களுக்காக மசூதிகளையும் அரசு கட்டிக் கொடுத்துள்ளது. அங்கு காவல்துறை ஒரு பைசாக் கூட லஞ்சம் வாங்குவது இல்லை.
இத்தனை வன்முறைகள் நடந்ததாக வருணிக்கப்பட்டாலும், எந்த இந்திய மாணவனும் இந்தியாவிற்கு திரும்பி வரவில்லை. இப்போது ஆஸ்திரேலியா அரசு கல்வி விசாவில் உள்ள தளர்வுகளை நிறுத்தி விட்டது. பட்டதாரிகளை மட்டும் உயர் கல்விக்காக எடுப்பது என முடிவு செய்துள்ளது. போலி இந்திய கல்வி வியாபாரிகளது கூடங்களை மூடிவிட்டது. அதனால் வடஇந்திய போலி வியாபாரிகள் பாதிக்கப்படுவதால், அவர்கள் இந்திய ஊடகங்களில் பொய்களை கட்டவிழ்த்து விட்டிருக்கலாம். அதற்கு இந்திய வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சகமும் பலியாகயிருக்கலாம்.
இதே நேரத்தில் ஈழத் தமிழர்கள் அங்கே ஜனநாயக உரிமைகளுடன் செயல்பட முடிகிறது. சிட்னியிலும், மெல்போர்னிலும், கேன்பராவிலும் 10,000 பேர் கலந்துக் கொள்ளும் பேரணிகளை, ஈழத்திற்காக நடத்தியிருக்கிறார்கள். அவற்றில் 2,000 பேர் வரை வெள்ளைக்காரர்களே, தோழமைக் காட்டி கலந்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆகவே ஆஸ்திரேலியா தமிழர்களுக்கு பாதுகாப்பான நாடு என்பதில் இரண்டாவது கருத்து உருவாக வழியில்லை. வடஇந்திய இளைஞர்களின் பண்பாட்டு செழிப்பையும், மொழி கற்றலையும் மாற்றியமைக்க வேண்டிய பொறுப்பு இந்திய அரசிடம் இருக்கிறது.

நாடாளுமன்றத்தில் இழுபறியாகும் சட்டமுன்வடிவுகள்

நாடாளுமன்ற பட்ஜெட் கூட்டத் தொடர் நேற்றோடு நிறைவுற்றது. மீண்டும் ஏப்ரல் 12ம் நாள் கூடும் என அறிவிக்கப்பட்டது. இந்த முறை நாடாளுமன்றத்தில் இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு முக்கியமான சட்டமுன் வடிவுகள் தாக்கல் செய்யப்படும் புதிய சூழல் உருவானது. 14 ஆண்டுகளாக இழுபறி நிலையில் இருந்த, பெண்கள் இடஒதுக்கீடு சட்டமுன்வடிவு, தனது மாநிலங்களவை தாக்கலிலேயே பெரும் புயலைக் கிளப்பி விட்டது. அதற்கு முன்பு பட்ஜெட் தாக்கல் செய்யப்படும் போது, என்றும் இல்லாத அளவுக்கு எதிர்கட்சிகள் எதிர்த்து முழக்கமிட வும், வெளிநடப்பு செய்யவும் என்பதாக புதிய கலகலப்பு, அந்த கட்டிடத்தில் எதிரொலித்தது. அதை விட அதிகமான தாக்கத்தை, பெண்கள் இடஒதுக்கீட்டின் சட்டமுன்வடிவு ஏற்படுத்தியது. மாநிலங்க ளவையில் அந்த முன்வடிவை தாக்கல் செய்வதையே எதிர்த்து சில எதிர்கட்சிகள் கிளர்ச்சி செய்தன. குடியரசு துணைத் தலைவர் அன்சாரியின் மைக் பறிக்கப் பட்டது. பெண்கள் இடஒதுக்கீட்டு சட்டமுன்வடிவு பறிக்கப்பட்டு, கிழிக்கப் பட்டது. இந்த முறையில் போராடினால் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீடு சட்டமாவதை தடுத்துவிடலாம் என சில நாடாளுமன்ற கட்சிகள் நினைத்தார்கள் என்றால் அது ஒரு ஆச்சரியமான செய்திதான். அதற்காக சில உறுப்பினர்கள் இடைநீக்கம் செய்யப் பட்டார்கள். மன்னிப்புக் கேட்டால் மீண்டும் அவைக்கு வரலாம் என்ற குடியரசு துணைத் தலைவரின் அறிவிப்பைக் கூட ஏற்பதற்கு சிலர் தயாராக இல்லை. இந்த அளவுக்கு ஆண் உறுப்பினர்களிடமிருந்து, பெண் இடஒதுக் கீட்டிற்கு எதிர்ப்பு என்பது எந்த ஒரு தாக்கத்தையும், இந்திய சமூகத்தில் ஏற்படுத்தியதாகத் தெரியவில்லை. அந்த அளவுக்கு நாடாளுமன்ற அவை விவகாரங் கள், நாட்டு மக்களுடன் சம்பந்தப்பட்டதாக இருக்கிறது.
மாநிலங்களவையில் வாக்குக்கு விடப் பட்ட சட் டமுன்வடிவு, ஒரே ஒரு எதிர்ப்பு வாக்கை மட்டும்தான் பதிவு செய்தது என்பது இன்னொரு செய்தி. இத்தகைய செய்தி எந்தவொரு புதிய மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. தொடர்ந்து பெண்கள் இடஒதுக்கீட்டிற்கு, மக்களவையில் எதிர்ப்புக் கொடுப்போம் என்ற செய்தியை எதிர்ப்பவர் கள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சில எதிர்கட்சிகள் விவாதம் இல்லாமல் எப்படி நிறைவேற்ற முடியும் என்ற கேள்வியை எழுப்பினார்கள். அதையொட்டி அனைத்துக் கட்சிகளையும் கூட்டி விவாதம் நடத்திவிட்டு, மக்களவைக்கு கொண்டு வருவோம் என அமைச்சர் உறுதி கூறியுள்ளார். அதன் பிறகு பல எதிர்ப்பாளர்கள் உடன்பட்டிருக்கிறார் கள். இப்போது தள்ளிவைக்கப்படும் நாடாளு மன்ற அவை, ஏப்ரல் 12ம் நாள் கூடும் என்கிறார்கள். அப்போதுதான் இந்த பெண்கள் இடஒதுக்கீடுப் பற்றிய அடுத்தகட்ட முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப் படும். அதற்குள் ஆளும் கூட்டணி, அனைத்து கட்சிகளையும் இணங்க வைத்து அமைதியான முறையில் அதை நிறைவேற வைத்தால், அதுவே பெரும்பாடு.
இந்த சூழ்நிலையில் நவம்பர் 20ம் நாள் மத்திய அமைச்சரவையின் எதிர்ப்பற்ற ஒப்புதலைப் பெற்றுக் கொண்ட, அணு உலை விபத்துகளுக்கான இழப்பீட்டை, பொதுமக்கள் மேல் சுமத்தக்கூடிய இன்னொரு சட்டமுன்வடிவு எதிர்பார்க்கப்படு கிறது. ஊடகங்களில் மற்றும் எதிர்க்கட்சி களில் எதிர்ப்பு முழக்கம் வந்தால், திங்கட்கிழமை அதைக் கொண்டு வராமல், ஆளுங்கட்சி சுதாரித்துக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் அடுத்த மாதம் அமெரிக்க செல்ல இருக்கும் தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங், அந்த சட்டமுன்வடிவை நிறைவேற்றிய கையோடு சென்றால் மட்டும்தான் மரியாதை என்று எழுதுகிறார்கள். யாருக்கு யாரிட மிருந்து மரியாதை என்ற கேள்வி எழுகிறது. அமெரிக்க பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங் களிடமிருந்து, மன்மோகன் சிங்கிற்கு கிடைக் கும் மரியாதைதான் இந்த நாட்டிற்கான பெருமையா? அமெரிக்காவிடமிருந்து 10,000 மெகாவாட் உற்பத்தி செய்யும் அணு உலைகளை வாங்கிக் கொள்வதாக, வாஷிங்டன்னுக்கு இந்திய அரசு வாக்குறுதி கொடுத்ததால், இத்தனை அவசரம் காட்டப்படுகிறது என்று சி.பி.எம். பொதுச் செயலாளர் பிரகாஷ்காரத் கூறுகிறார். ரஷ்யாவுடனும், பிரான்சுடனும் அணு உலைகளை வாங்குவதற்கு ஒப்பந்தங்கள் போடப்பட்டுள்ளன என்றும், அந்த நாடுகள் அமெரிக்கா கேட்பது போல, அணு உலைகளை விலைக்கு வாங்குவதற்கு முன்பே, இழப்பீட்டுத் தொகையை பொது மக்கள் பொறுப்பேற்கும் சட்டத்தைக் கொண்டு வரவேண்டும் என்று கேட்க வில்லை என்பது காரத்தின் வாதம். கடந்த ஆண்டே அமெரிக்காவின் தெற்கு மற்றும் மத்திய ஆசிய விவகார உதவிச் செயலாளர் ராபர்ட் பிளேக், இதுபோன்ற ஒரு சட்டத்தை இந்திய அரசு கொண்டு வரவேண்டும் என மத்திய வெளிவிவகாரக் குழுவிடம் கூறிவிட்டார் என்ற செய்தி, மேலும் மத்திய அரசு மீதான கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளது.
இப்போது இடதுசாரி கட்சிகள் மற்ற எதிர்க்கட்சிகளின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் களின் ஆதரவை, இந்த சட்டமுன்வடிவுக்கு எதிராகத் திரட்டி வருகின்றனர். இந்த சட்டமுன்வடிவு நாட்டினுடைய இறையாண் மையையே கேள்விக்குறியாக ஆக்கக் கூடியது. அடுத்து ஒரு சட்ட திருத்தம் அறிமுகப்படுத்தப் படுவதற்காகத் தயாராக இருக்கிறது. அதுவும் பெண்கள் சம்பந்தப் பட்ட ஒரு சட்டத்திருத்தம்தான். கற்பழிப்பு என்ற சொல்லை, பாலியல் தாக்குதல் என்பதாக மாற்ற வேண்டும் என்று கூறக்கூடிய சட்டம் முன்வடிவு. இதையும் பெண்களுக்கு ஆதரவான ஒன்று என்ற எண்ணத்தில், லாலுவும், முலாயமும் எதிர்ப்பார்களா என்பது நமக்குத் தெரியாது. ஆனால் கற்பழிப்பு என்ற சொல், பல ஆண்டுகளாக இருந்து வரக்கூடியது என்றும், அதை மாற்றக் கூடாது என்றும் அவர்கள் வாதிடலாம். தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை, எப்படி பெண்கள் இடஒதுக்கீடு சட்டமுன் வடிவு பொதுவான ஆதரவைப் பெற்றதோ, அதே போல இந்த சொல் மாற்றும் திருத்தமும் ஆதரவைப் பெற வாய்ப்புள்ளது. தமிழ்நாட்டில் பிற்படுத்தப்பட்டோரின் இடஒதுக்கீடு நடைமுறையில் தேர்தல்க ளிலும், நிறுத்தும் வேட்பாளர்களிலும் செயல்பட்டு வருவதால், உள்ஒதுக்கீட்டிற் கான மாபெரும் கிளர்ச்சி எழவில்லை. அதுபோல கற்பு என்ற சொல்லை, இருபாலருக்கும் பொதுவென வைப்போம் என்று கூறிய பாரதியும், கற்பு என்ற சொல் பெண்களை அடிமைப்படுத்துவதற்கான சொல் என்று கூறிய பெரியாரும் தொடர்ந்து உச்சரிக்கப்படுவதால், இங்கே பெரும் எதிர்ப்பு எழ வாய்ப்பில்லை. ஏற்கனவே தமிழ்நாட்டின் பிரபல ஊடகங்கள் பாலியல் வன்முறை, பாலியல் தாக்குதல், பாலியல் வன்புணர்ச்சி ஆகிய சொற்களைப் பயன் படுத்தி வருவதாலும், இங்கே எதிர்ப்பு க்கு அதிக வாய்ப்புகள் இல்லை. ஆனால் கிரிமினல் புரொசீஜர் கோடு என அழைக்கப் படும் குற்றயியல் நடைமுறைச்சட்டத்தில் திருத்தம் கொண்டு வருவது என்பதற்கான சட்டமுன்வடிவு வர இருக்கிறது. அதில் 7 ஆண்டு தண்டனைப் பெறக்கூடிய குற்றங்களுக்கான புகார்களின் மீது, ஒருவர் கைது செய்யப்படவேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை என்ற திருத்தமும், கைது செய்யப்பட்டாலும், கைது செய்யப்படா விட்டாலும் அதற்கான காரணத்தை குறிப்பிட்ட அதிகாரி விளக்க வேண்டும் என்ற திருத்தமும் முக்கியமானவை. மாலிமத் குழுவின் இந்தப்பரிந்துரை வழக்கறிஞர்கள் மத்தியில் கூட, எதிர்ப்பை உருவாக்கியது. ஆனால் இது நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டால், இதுவரை கடுமையான குற்றப்புகார்களில் கூட, தப்பித்துவிடும் பணக்காரர்கள் மற்றும் அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களுக்கு சிக்கலாகி விடும். 150 ஆண்டு வரலாறு கொண்ட இந்தியத் தண்டனைச் சட்டத்தில், இப்படி சில மாற்றங்கள் கொண்டு வருவதே கூட, பாலினப் பார்வையில் வந்துள்ள சிறிய மாற்றம்தான்.
இன்னொரு சட்டமுன்வடிவு மத்தியமைச் சரவையின் ஒப்புதலைப் பெற்றுள்ளது. இந்தியக் கல்வி வளாகங்களில், அந்நிய நாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்கள் வருவதற்கு அனுமதி கொடுப்பது என்ற ஒரு முடிவு, இப்போது அமைச்சரவையின் ஒப்புதலைப் பெற்றுள்ளது. 50 கோடி ரூபாயை முன்பண மாகக் கட்டக்கூடிய, அந்த வெளிநாட்டு பல்கலைக்கழகங்கள் உள்ளே நுழைவது, இந்த நாட்டின் கல்வியை எங்கே கொண்டு செல்லும் என்ற கேள்வி எழும்பியுள்ளது. கல்வியை வியாபாரமாக்கி தனியாருக்கு விற்றதனால், ஏற்கனவே கிளம்பியுள்ள நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகங்கள், கல்விச் சூழலைக் கெடுத்து வருகின்றன. சுயநிதி கல்விச் சாலைகளைச் சார்ந்து இருக்கும் இந்த நாடு, நாட்டு முன்னேற்றத்திற்குக் கல்வியை பயன்படுத்தவிடாமல் தடுக்கின்ற நிலையில் உள்ளது. இந்நேரத்தில் அன்னியப் பல்கலைக் கழகங்கள் நாட்டிற்குள் நுழைந்தால், கல்வி நிலை என்னாகும்? இப்படி எல்லாமே இந்திய நாட்டின் இறையாண்மையை உடைக்கின்ற செயல் திட்டங்களாக வருவதை, பொது மக்கள் என்ன செய்யப்போகிறார்கள்?
சமூக முன்னேற்றத்திற்கான பாலின உரிமைகளுக்கான சட்டமுன்வடிவுகளும், அன்னிய நாட்டு நிறுவனங்களுக்குச் சொந்த நாட்டை அடகு வைக்கும் சட்டமுன் வடிவுகளும் ஒரே நேரத்தில் கொண்டு வரும் கூட்டணி ஆட்சி, இந்திய மக்கள் மீது தந்திரமாக ஒரு தாக்குதலை நடத்துகிறதா என்று கேள்விக் கேட்கத் தோன்றுகிறது.

இந்திய வெளிவிவகாரக் கொள்கை ஒரு மாபெரும் தோல்வியா?

இந்திய அரசின் வெளிவிவகாரக் கொள்கைகள் தொடர்ந்து தோல்வி யடைந்து வருவதாக ஒரு கருத்து டெல்லியில் பரவி வருகிறது. குறிப் பாக பாகிஸ்தான் விஷயத்திலும், ஆப்கானிஸ்தான் விஷயத்திலும் இந்திய வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சகம் மற்றும் இந்திய தலைமையமைச்சர் அலுவலகம் எடுக்கின்ற நிலைப்பாடுகள், வெற்றி பெறுவது இல்லை என்பதே அந்தக் குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையாக இருக்கிறது.
சமீப காலங்களில் தலைமையமைச்சர் மன்மோகன் சிங்கின் சில கருத்துக்களும், வெளிவிவகார அமைச்சர் எஸ்.எம்.கிருஷ்ணாவின் சில அறிக்கைகளும், உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் சில அறிவிப்புகளும் செய்து வந்தாலும், அவை சம்மந்தப்பட்ட வெளிநாடுகளில் எடுபட வில்லை. குறிப்பாக பாகிஸ்தானிலும், ஆப்கானிஸ்தானிலும் இந்த இந்திய தலைவர்களின் முயற்சிகள் எல்லாமே தோற்கடிக்கப்பட்டு வருகின்றன என்பதாக பட்டியல் போடப்படுகிறது. டெல்லியிலுள்ள ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்திலும், டெல்லி பல் கலைக்கழகத்திலும், இந்திய வெளி விவகாரக் கொள்கைகளை ஆராய்ச்சி செய்கின்ற ஆய்வுக் குழுக்களிலும் இதுபோன்ற ஒரு விவாதம் நடந்து வருகிறது.
ஆப்கானிஸ்தானில் இந்தியா கையாண்டு வரும் அணுகுமுறைகள் அல்லது விருப்பங்கள், தொலைநோக்கு பார்வையில் பலன்களை தராது என்ற நிலை தெரிகிறது. பாகிஸ்தான் விஷ யத்திலும், இந்திய அரசின் அணுகு முறைகள் சிறிதளவு கூட வெற்றிப் பெற்றதாக தெரியவில்லை. குறிப்பாக ஆப்கானிஸ் தானில் நடந்து வருகின்ற அரசியல் நிகழ்வுகளில், இந்திய அரசின் பாத்திரம் என்பது பார்வையாளர் நிலைக்கு ஓரம் கட்டப்பட்டுள்ளது. ஆப்கானிஸ்தான் நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்திற்கு புனரமைப்பு பணிகளை, அதிக ஈடுபாட்டுடன் செய்த இந்தியாவை, ஆப்கான் நாட்டின் எதிர்காலத்தை திட்டமிடுவதில் அமெரிக்கா ஓரங்கட்டிவிட்டது என்பதுதான் அந்த குற்றச்சாட்டின் முக்கியமான அம்சம். அதே சமயம் பாகிஸ்தான் அரசின் உள்நுழைவை, ஆப்கானிஸ்தான் நாட்டிற்குள் தவிர்க்கவிரும்பிய இந்திய அரசின் முயற்சிகள் அனைத்தும் அமெரிக்க ஏற்பாட்டில் தோல்வியைத் தழுவியுள்ளன. அமெரிக்காவினுடைய தலைமையில் அல்கொய்தாவை எதிர்த்தும், தாலிபன்களை எதிர்த்தும், ஆப்கானிஸ்தான் மண்ணில் நடத்தப்படும் போரில், உளப்பூர்வமாக ஆதரவு கொடுத்த இந்திய அரசு, பாகிஸ்தான் அரசின் கரங்கள் ஆப்கானிற்குள் நுழைய விடக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தது. ஆனால் அமெரிக்காவின் அணுகுமுறை வித்தியாசமாக இருக்கிறது. பாகிஸ்தான் அரசின் துணையோடு, ஆப்கான் நாட்டில் அல்கொய்தாவையும், தாலிபன்களையும் அடக்குவதற்கு, அமெரிக்கா திட்டமிட்டு செயல்படுவதால், அதில் இந்திய அரசின் தொலைநோக்குப் பார்வை தொலைந்து போனது. ஆப்கான் நாட்டில் இருக்கின்ற பெருவாரியான ஆப்கான் மக்கள், அல்கொய்தாவையும், தாலிபன்களையும், வெறுக்கிறார்கள் என்பது இந்திய அரசின் மதிப்பீடு. ஆனால் அமெரிக்க ராணு வமும், நேட்டோ கூட்டமைப்பின் ராணுவமும் கடந்த 8 ஆண்டுகளாக ஆப்கானிஸ்தானில் தங்கியிருந்து, போரைத் தொடர்ந்து நடத்தியும் அதன் மூலம் ராணுவ ரீதியான வெற்றியை அடைந்தார்களா என்பது கேள்விக் குறியாகவே இருக்கிறது. கண்டகரில் நடந்த தற்கொலைப் படைத்தாக்குதல்கள் சமீபத்தில் கூட, அல்கொய்தாவினுடைய மற்றும் தாலிபன்களுடைய தீவிர செயல்பாடுகளை நிரூபித்த வண்ணமாய் இருக்கிறது.
இந்திய அரசைப் பொருத்தவரை ஆப்கானிஸ்தானில் இருக்கின்ற அத்தகைய போராளிக்குழுக்களுடன், பாகிஸ்தான் அரசு இணைந்து கொண்டால் அதுவே காஷ்மீர் மாநிலத்திற்குள் போராளிகளின் தாக்குதல் களுக்குப் பின்னணியாக அமைந்து விடும் என்பதுதான் முதல் கவலை. அதனால்தான் அமெரிக்க ராணுவமும், நேட்டோ கூட்டுப்படை ராணுவமும் ஆப்கான் நாட்டை விட்டு வெளியேறுவதை இந்திய அரசு ரசிக்கவில்லை. அது இந்திய தலைமை அமைச்சரின் ஆலோசனையில் வெளிப்பட்டது. அப்போதும் ஆப்கான் பிரச்சினையில் பாகிஸ்தானை அதிகமாக சார்ந்து இருக்கும் போக்கைத்தான் அமெரிக்காவின் புதிய ஆட்சியாளர்களும் எடுத்துள்ளார்கள். இதுவே இந்திய அரசு ராணுவ ரீதியாக எந்த வீர சாகசத்தையும், ஆப்கானுக்குள் செய்வதைத் தடுக்கிறது. அமெரிக்கா மற்றும் நேட்டோ படைகள் ஆப்கானிலிருந்து திரும்பச் சென்ற பிறகு, இந்திய அரசு பாகிஸ்தான் அரசை காரணம் கூறி, ஆப்கானிற்குள் தலையீடு செய்ய வாய்ப்பு இருப்பதாக இந்திய அரசின் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் எண்ணலாம் என்றும் அறிவுஜீவிகள் கருதுகிறார்கள்.
இந்திய அரசின் கொள்கை வகுப் பாளர்கள் கடந்த 60 ஆண்டுகளாக முயற்சித்தும் கூட, பாகிஸ்தான் அமெரிக்கா உறவு நெருக்கத்தை குறைப்பதற்கு அரசியல் அரங்கிலும், ராணுவ அரங்கிலும், பொருளாதார மட்டத்திலும் கூட தோற்றுவிட்டார்கள். காஷ்மீர் பிரச்சினையில் இந்திய அரசின் அணுகுமுறையை எப்போதுமே ஏற்காத பாகிஸ்தான் அரசின் நிலைப்பாட்டை, அமெரிக்க அதிபராக யார் வந்தாலும் எதிர்ப்பதில்லை என்பது கூட, இந்திய அரசின் வெளிவிவகாரக் கொள்கைக்கு கிடைத்திருக்கின்ற தோல்விதான்.
இந்திய அரசு இன்றைய நிலையில் தனது தேவைக்கு அதிகமாக, அமெரிக்க
சார்பாக நிர்ப்பதனால் மட்டுமே இத்தகைய தோல்விகளைத் தாங்கவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டுள்ளது. அதனால் தான் சீன அரசின் சந்தேகப்பார்வையும், தெற்காசிய களத்தில் இந்தியாவிற்கு போட்டியாகவோ, அல்லது எதிர்ப்பா கவோ சீனாவை நிறுத்துகின்ற செயல் பாடுகளும் நடைபெறுகின்றன. 1962ம் ஆண்டின் இந்திய சீன எல்லை மோதலை ஏற்படுத்தியதற்கு காரணமாக இருந்தது அன்றைய அமெரிக்காதான் என சீன அரசு உறுதியாக நம்புகிறது. மீண்டும் உலக அரங்கில் இன்று பொருளாதார ரீதியாக பலவீனப்பட்ட நிலையில் இருக்கும் அமெரிக்கா, சீனா மற்றும் இந்தியாவின் பொருளாதார அறுதியிடல் பற்றி அச்சமடைந்துள்ள அமெரிக்கா, சீன இந்திய நட்பை உடைக்கவும், அதே சமயம் சீனாவுக்கு எதிராக இந்திய அரசைப் பயன்படுத்தவும் தயங்காது என்பது சீன அரசின் அனுபவரீதியான மதிப்பீடு. ஆகவே அமெரிக்காவைச் சார்ந்து இந்திய அரசு எடுக்கின்ற முடிவுகளை எல்லாம், தங்களுக்கு எதிராகச் செல்வதற்கே என்று சீன அரசு கருத வாய்ப்பு இருக்கிறது. அதுவே சீன அரசை, பாகிஸ்தான் அரசுக்கு ஆதரவாக செயல்படும்படி உந்தித் தள்ளுகிறது. அதனால் தான் நேற்று வரை சீனா தலையிடாமல் இருந்த, காஷ்மீர் விவகாரத்திலும் நேரடியாகத் தலையிடத் துவங்கியுள்ளது. அதற்கு ஒரு சான்றாக காஷ்மீர் பயணிகளுக்கு தனி விசாத் தாள் கொடுப்பதற்கு சீன அரசு முன் வந்ததைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்தியாவின் அமெரிக்கச் சார்பு இன்றைய காலத்தின் கட்டாயம் கிடையாது. அப்படி இருந்தும் கூட, அமெரிக்காவுடன் அணுசக்தி ஒப்பந்தம், இந்தியப் பெருங்கடலைக் கண்காணிக்க அமெரிக்காவுடன் ஒப்பந்தம், அமெரிக்க கடற்படையுடன் இந்திய கடற்படையின் கூட்டுப் பயிற்சி என்பதாக தெற்காசிய வட்டாரத்தில் தொடர்ந்து, தற்போதைய இந்திய அரசு எடுத்துவரும் முயற்சிகள் அண்டை நாடுகளில் வலுவாக இருக்கும் சீனாவை எதிராக நிறுத்தி விடுகிறது. அத்தகைய அமெரிக்க ஆதரவு முயற் சிகளினால், இந்தியாவிற்கு எந்த வகை யிலும் அமெரிக்க அரசிடமிருந்து பலன்கள் கிடைத்திடவில்லை என்பது தெளிவாக விளங்குகிறது.
இந்திய நாட்டிற்கும், இந்திய மக்களுக்கும் சேவை செய்தற்காக இந்திய வெளிவிவகாரக் கொள்கை இருக்க வேண்டுமே தவிர, அரசு அதிகாரத்தில் அமர்ந்திருக்கின்ற சிலரு டைய விருப்பங் களுக்காகவோ, நலன்களுக்காகவோ இருக்கக்கூடாது என்று சுபாஷ் கபிலா போன்ற ஆய்வாளர்கள் கூறு கிறார்கள். ஆப்கானில் அமெரிக்காவின் நலன்களுக்கு ஆதரவு கொடுக்கப்போய், தேவையற்று அல்கொய்தாவின் எதிர்ப்பு இலக்காகவும் இந்தியாவை ஆக்கிக்கொள்வது
சாதுர்யமான நிலைப்பாடு அல்ல. மேற்கண்ட இந்திய அரசின் தவறான கொள்கைகள், பொதுமக்கள் மத்தியி லும் பகிரங்கமான விவாதத்திற்கு உள்ளாக்கப் படவேண்டும்.

பழங்குடி அதிகார முறிவுக்கு, புதுக்குடி அடக்குமுறையா?

நடந்து வரும் மாவோயிஸ்ட் வன் முறைக்கு எதிராக, ராணுவகாவல் துறை கூட்டு நடவடிக்கைகளை எடுத்து வருகிறோம் என்பதுதான் அரசாங்க அறிவிப்பு. மாநிலங்களுக்குள்ளான ஒருங்கிணைப்புடன் கூடிய தாக்குதலை, மாவோயிஸ்ட் கோட்டையில் நடத்தத் தொடங்கியிருக்கிறோம் என்று அரசு கூறுகிறது. பெருமளவில் ஆயுதங்களையும், தோட்டாக்களையும் கைப்பற்றி இருப்பதாக அரசு அறிவித்துள்ளது. ஒரு பகுதியின் மாவோயிஸ்ட் ராணுவத்தளபதி கைது செய்யப்பட்டுள்ளார் என்றும் வெற்றிச் செய்தியை ஊடகங்களுக்குக் கொடுக்கிறது. இவையெல்லாம் அர சாங்கம் தோற்றுவிடவில்லை என்று அறிவிப்பதற்காக இருக்கலாம். ஊடகங் களில் வருகின்ற செய்திகளின் மூலமாக, மாவோயிஸ்ட்டுகள் ராணுவ ரீதியில் வலுவாக இருக்கிறார்கள் என மக்கள் நம்புகிறார்கள். அத்தகைய நம்பிக்கையை உடைத்து, அரசும், அரசப்படைகளும் வலுவாக உள்ளன என்ற கருத்தை மக்கள் மத்தியில் கொண்டு செல்வதற்கான பொறுப்பு அரசாங்கத்திடம் உள்ளது. அதைச் செய்வதற்காக மத்திய உள்துறை அமைச்சகம், மேற்கண்ட செய்திகளை ஊடகங்களில் வெளியிட்டிருக்கலாம். ஆனாலும் எல்லாமே ராணுவப்பலம் சம்பந்தப்பட்ட செய்திகளாக இருக்கின்றன. அப்படியானால் மாவோயிஸ்ட்டுகளின் சவால் என்பது, மத்திய அரசுக்கு ராணுவ ரீதியான பிரச்சினை மட்டும் தானா?
இந்த கேள்விக்கு பதில் கொடுக்க முனையும் அறிவுஜீவிகளும், சமூக ஆர்வலர்களும் கூறுகின்ற விளக்கம் வேறுமாதிரி இருக்கிறது. அதாவது சமூக, பொருளாதார கட்டமைப்பின் காரண மாக, நாட்டில் நிலவும் ஏற்றத்தாழ் வான நிலைமையும், வறுமையின் எல்லைக் கோட்டுக்கு கீழே தள்ளப்பட்ட மக்கள் போராடப் புறப்படும் சூழலும், குறிப் பாக மலைகளிலும், காடுகளிலும் வாழு கின்ற பழங்குடி மக்களின் கடினமான வாழ்க்கை முறையும் மட்டுமே மாவோ யிஸ்ட் வளர்ச்சிக்கும், அதனால் ஏற்படும் வன்முறைக்கு காரணம் என்பது அவர்களது வாதம். இந்த வாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, மாவோ யிஸ்ட்களுக்கு அறிவுஜீவிகளின் ஆதரவு இருக்கிறது என்பது உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரத்தின் கருத்து.
ஆனால் இந்த இரண்டு விசயங்க ளையும் தாண்டி, வேறொரு செய்தி அந்த காட்டுப்பகுதிகளிலிருந்து வந்து கொண்டிருக்கிறது. அதை ஊடகங்களோ, நியாயம் பேசும் அறிவுஜீவிகளோ உணர்ந்தார்களா என்பது தெரியவில்லை. மாவோயிஸ்ட்டுகள் வழிகாட்டலில், பழங் குடி மக்கள் மற்றும் காடும், காடு சார்ந்த இடமும் எனவும், மலையும் மலை சார்ந்த இடமும் எனவும் வாழ்ந்து வரும் மக்கள், தங்களது அதிகாரத்தை அங்கேயே நிறுவி வருகிறார்கள் என்ற செய்தி புதியதாக வந்தி ருக்கிறது. அப்படியானால் அத்தகைய மக்கள் அதிகாரத்தை சகிக்க முடியாமல், மாற்று அதிகாரமாக அந்தப் பகுதியில் செல்வாக்கு செலுத்த விரும்பும் அரசு அதிகாரம், தன்னுடைய நலனுக்கு ஏற்ற வகையில் செய்திகளைத் தருகிறதா என் றும் நாம் கேட்க வேண்டியுள்ளது.
ஒரு பானைச் சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் என்பது போல, சத்திஸ்கர் மாநிலத் தின் தண்டகாரண்யா பகுதியை நாம் எடுத்துக் கொண்டு ஆராயலாம். இந்த தண்டகாரண்யா காட்டுப்பகுதி, பிரபல இந்திய இதிகாசமான ராமாயணத்தில் தண்டகாகாடு என்று வருகிறது. இந்தக் காடு 35,600 சதுர மைல்களைக் கொண்டது. இந்தியாவின் கிழக்கு மத்தியப் பகுதியில் இது இருக்கிறது. மேற்கு திசையில் அபுஜ்மர் மலைகளையும், கிழக்கு திசையில் கிழக்கு தொடர்ச்சி மலைகளையும் கொண்டதாக இருக்கிறது. இந்தக் காடுகள் வடக்கே இருந்து தெற்கே வரை 200 மைல்களும், கிழக்கே இருந்து மேற்கே வரை 300 மைல்களும் கொண்ட பரந்த பகுதியில் இருக்கிறது. இது மத்திய பிரதேசம், சத்திஸ்கர், ஒரிசா, ஆந்திரா ஆகிய மாநிலங்களுக்குள் பரந்து விரிந்து இருக்கும் காடு. இதன் தெற்குப் பகுதி ஒரிசாவிலும், சத்திஸ்கரிலும் இருக்கிறது. இந்த வனப்பகுதி கடல்மட்டத்திலிருந்து 300 அடி உயரத்திலிருக்கிறது. சில ஆண்டுகளாக பழங்குடி மக்கள் வாழும் இந்த காடுகளின் வட்டாரத்தில் அனைத்து மக்களின் அதிகார அமைப்புகள் நிறு வப்பட்டு வருகின்றது. அத்தகைய மக்கள் அரசாங்கத்திற்கு, ஜனாதனா
சர்க்கார் என்று பெயர். இது தொடக்க நிலையில் இருக்கிறது. இந்த ஜனாதனா சர்க்கார் உற்பத்தி, பண்பாடு, கல்வி மற்றும் ராணுவப்பிரிவு ஆகியவற்றைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது.
உதாரணத்திற்கு மாட் என்ற பகுதியில் நடக்கும் நிகழ்வுகளை நேரில் கண்ட, பஞ்சாப் மாநிலத்தின் அறிவுஜீவிகள் குழாம் கொடுத்துள்ள அறிக்கையில் சில செய்திகளைக் காணலாம். இன்று நிலவி வரும் அரசாங்க அமைப்பில், கூட்டுற வுத்துறை அதிகமாக ஊழலால் பாதிக்கப் பட்டிருக்கும் நிலை பொதுமக்களை பெரிதும் திணறடிக்கிறது. அதே நேரம் இந்த புரட்சிகரமான மக்கள் அதிகாரத்தின் வழிகாட்டலில், கூட்டுறவுத்துறை அங்கே உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் மூலம் கலப்பையையும், எருதையும் மட்டுமே வைத்திருக்கும் ஏழை விவசாயிகளுக்கு உழவுக் கருவிகள் குறிப்பாக ஏர் மற்றும் கலப்பை ஆகியவை கூட்டு விவசாயப் பணிகள் மூலம் வழங்கப்படுகிறது.
விவசாயிகள் மத்தியில் புரட்சிகரத் தலைமையின் வழிகாட்டலில் பணிக் குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டு, அவற்றின் மூலம் குளங்களைத் தோண்டுவதும், மீன்பிடித் தொழிலை வளர்ப்பதும், விதைகளை விதைத்தல், நிலங்களை உழுதல், கிணறுகளைத் தோண்டுதல் ஆகிய செயல்பாடுகளும் முன் சென் றுள்ளன. அவற்றில் பொதுமக்களே பயிற்றுவிக்கிறார்கள். பொதுமக்களே தங்கள் வட்டாரத்திற்குத் தேவையான கிணறுகளையும், குளங்களையும் அமைத்தனர். தானியங்களையும், மீன்களையும் விற்க ஏற்பாடு செய்தனர். அதில் வருமானமும் பெற்றனர். கூட்டு செயல்பாடுகளினால் உற்பத்தி அதிகரித்தது. உற்பத்தி முறையில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. கால்நடைகளையும், விவசாயக் கருவிகளையும் கூட்டான முயற்சிகளால் அதிகளவில் பயன்படுத்த முடிகிறது. மக்கள் அரசாங்கம் இந்தப் பகுதியில் மட்டும் 250 கால்நடைகளை வாங்கி, ஏழை விவசாயிகளுக்கு விநி யோகித்தது. நெல், எள், பருப்பு,
சோளம், சாமை போன்ற விதைகளை 540 குவிண்டால் அளவுக்கு, மக்கள் அரசாங்கம் மூலம் விநியோகித்தனர். வீடற்ற ஏழைகளுக்கு 70 வீடுகளைக் கட்டிக் கொடுத்துள்ளனர். வீடுகள் பழுதான விவ சாயிகளுக்கு 350 வீடுகளில் பழுதுபார்த்துக் கொடுத்துள்ளனர்.
மழை இல்லாததால் நம் நாட்டின் விவசாயிகள், உற்பத்தியில் ஈடுபட முடியவில்லை என்றும், அவர்களுக்கு தேசிய ஊரக வேலை உறுதி திட்டத்தின் மூலம் ஊதியம் கொடுத்து வறுமையைப் போக்கலாம் என்றும் டெல்லியில் அமர்ந்து கொண்டு, ஆட்சிக்கு வந்த நாளிலிருந்து பல மாநாடுகளை நடத்தி, இந்திய நாட்டின் பிரதமரும், திட்ட கமிஷன் துணைத் தலைவரும் பேசி வருவது இந்த வட்டார மக்களை எட்டவில்லை. ஆனால் இந்த மாட் வட்டாரத்தில் ரூ.25,000 வறட்சி நிவாரணமாக, பழங்குடி மக்களை முதன்மையாகக் கொண்ட மக்கள் அர
சாங்கம் விநியோகித்துள்ளது. அதே போல சோம்பேறிப் பண்ணையார்களிடமிருந்து 1436 ஏக்கர் நிலத்தை பறிமுதல் செய்து, அதில் 1057 ஏக்கர் நிலத்தை 482 குடும்பங்களுக்கு விநியோகித்துள்ளது. மீதி 310 ஏக்கர் நிலம் மக்கள் அரசாங் கத்தின் கட்டுப்பாட்டிலும், 65 ஏக்கர் நிலம் கிராமப்புற முன்னோடிகளைக் கொண்ட குடிப்படை வசமும் ஒப்படைக் கப்பட்டுள்ளது. கூட்டுறவு முயற்சியில் பெண்களும் அதிகமாக உற்பத்தியில் பங்கேற்கின்றனர். விவசாய பணிகளில் பழைய காலத்தில் இந்த வட்டார பழங்குடி பெண்கள் அனுமதிக்கப்படாத பணிகளையும், இப்போது கூட்டுறவு முறையில் பெண்கள் ஈடுபட்டு செய்து வருகின்றனர். இதனால் மரபுவழி மூடநம்பிக்கைகள் உடைபடுகின்றன. அரசாங்க கூலிப்படையான சல் வாஜூடுமால் பாதிக்கப்பட்ட பொது மக்களுக்கு, இந்த கூட்டுறவு அர
சாங்கம் உதவி செய்கிறது. மக்கள்படை சுய தேவைகளை பூர்த்தி செய்ததோடு நில்லாமல், தானியங்களை விளைவிப்பது, வருமானத்தைப் பெருக்குவது ஆகியவற்றின் மூலம், மக்கள் அரசாங்கத் திற்கும் உதவி வருகிறது. கால்நடைகளைப் பேணுவது என்பதிலும் கவனம் செலுத்தி வருகிறது. சல்வாஜூடும் கூலிப்படையால் இழந்த மாடுகள், ஆடுகள், கோழிக்குஞ்சுகளையும், மீன்வளர்ப்புக்கான மீன்களையும் இந்த மக்கள் அரசாங்கம் வழங்கி வருகிறது. காடுகள் பாதுகாப்புக் குழு என்பதாக தனியாக திட்டமிட்டும் செயல்பட்டு வருகிறார்கள். வீடுகள், விவசாயக்கருவிகள், கட்டிடங்கள் ஆகியவற்றை உருவாக்க தேவையான மரங்களை வெட்டுவதில் கூட, காடுகளைப் பாதுகாக்கும் அடிப்படையில், ஆய்வு செய்து, தேர்ந்தெடுத்து மரங் களை வெட்ட அனுமதிக்கிறார்கள். குடும்பங் களுக்குள்ளும், வெளியேயும் எழுகின்ற முரண்பாடுகளை, கிராமத்தலைவர்கள் முன்னால் பேசித் தீர்வு காணும் பழைய முறையை மாற்றி, மக்கள் அமைப்புகள் மூலம் அவற்றைத் தீர்வு காண்கிறார்கள். பண்பாட்டுக் குழு, கல்விக்குழு, நீதித்துறைக்குழு ஆகியவற்றையும் உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.
பழங்குடி மக்கள் மத்தியில் இருந்து வந்த மாந்திரீகம், பலதாரமணம் ஆகியவற்றை எதிர்த்து பெண்கள் அமைப்பின் போராட்டங்களின் மூலம், புதிய பண்பாட்டை ஏற்படுத்தி வருகிறார்கள். சல்வாஜூடும் என்ற கூலிப்படைக்கு எதிராக போராட மக்களைத் திரட்டி, பண்பாட்டு நடவடிக்கைகளையும், பாடல் களையும் உருவாக்கி உள்ளனர். இது போன்ற பழங்குடி மக்களின் அதிகாரம் அமைப்பாவதால்தான், அரசப்படைகளின் தாக்குதல் அங்கே குவிகிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.