சர்வாதிகாரத்திற்குள், ஜனநாயகத்திற்கு இடமிருக்கிறதா?

இன்றைய உலகம் நேற்றைய உலகம் போல் இல்லை. நேற்றைய உலகில் முடியாட்சி இருந்தது. அதன் பிறகு முதலாளித்துவ சமுதாயங்கள் வளர்ந்தன. அவை நாகரீகமான உலகமாக கருதப்பட்டன. அதாவது நிலக்குவிதல்களை ஆண்டு வந்தவர்கள் மன்னர்களாக காட்சி அளித்த காலம் போய், 19ம் நூற்றாண்டின் அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளால், முகிழ்ந்து வந்ததுதான் முதலாளித்துவ சமுதாயமாக காணப்பட்டது. அதனால் அது பண்டைய முறையிலேயே ஆட்சியை நடத்தமுடியாது என்ற நிலைக்கு தள்ளப்பட்டது. முடியாட்சிகளை எதிர்த்து கலகங்களை உருவாக்கியது முதலாளித்துவம். அப்படிப்பட்ட புதிய சக்திகள், மன்னராட்சி காலத்தில் மக்கள் ஒடுக்கப்பட்ட நிலைமைகளை விளக்கிச் சொல்லியே, அதை எதிர்க்க வேண்டிய நியாயங்களை பரப்பி வந்தனர். அதன் அடிப்படையில்தான் முதலாளித்துவ புரட்சிகள் என்று சொல்லக்கூடிய, மன்னராட்சிகளை எதிர்த்த மக்களது கலகங்கள் நடந்தன. அவற்றை தலைமை தாங்கிய சக்திகள் ஆட்சிக்கு வந்த நாடுகளின் தொழில்மயமாதல் என்பதற்கு முன்னுரிமை கிடைத்தது. கடந்த கால ஆட்சிமுறையிலிருந்து மாறுபட்ட ஆட்சிமுறையை நடத்திக் காட்டினால்தான், புதிய முதலாளிய சக்திகளை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்கள். அதற்காக அவர்கள் உருவாக்கிய புதிய முறையில், ஆட்சியாளர்கள் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள் என்ற நிலைமையை காட்டினர். அப்படி உருவாக்கப்பட்டதுதான் நாடாளுமன்ற ஜனநாயக ஆட்சிமுறையும். மக்கள் பிரதிநிதிகளை நேரடியாக மக்களே தேர்ந்தெடுத்து, ஆட்சியை ஆளுகின்ற முறையாக அது வர்ணிக்கப்பட்டது. அத்தகைய ஜனநாயக ஆட்சிமுறையிலும், சில நாடுகளில் அல்லது பல நாடுகளில் அவ்வப்போது ஆட்சியாளர்களின் ஒரு குறிப்பிட்ட கும்பல் மட்டுமே, அதிகாரத்தை முழுமையாக கையில் எடுத்துக் கொள்ளும் விபத்துக்களும் நடந்தன. எப்போதாவது நடந்தால் விபத்து என்று கூறலாம். ஆனால் பல நாடுகளிலும் அப்படி நடக்குமானால் அதை என்னவென்று கூறுவது போன்ற கேள்விகளை, ஜனநாயக சக்திகள் உலகமெங்கும் எழுப்பிக் கொண்டே இருந்தனர். அவ்வாறு நாடாளுமன்ற ஜனநாயக ஆட்சி முறையிலும், அதிகாரத்தை கையில் குவித்துள்ள ஒரு கும்பலின் அல்லது ஒரு குடும்பத்தின் அல்லது பாரம்பரிய வாரிசின் அல்லது ஒரு கட்சியின் ஆட்சிமுறையே தொடர்வது என்ற நடைமுறையை பல நாடுகளிலும் காணமுடிகிறது. இந்தியாவில் நடந்து வரும் ஆட்சியைக் கூட அவ்வாறு விமர்சிப்பவர்கள் உண்டு. 100 ஆண்டுகளுக்கு மேல் வரலாறு கொண்ட காங்கிரஸ் கட்சி, மீண்டும், மீண்டும் இங்கே ஆட்சிக்கட்டிலுக்கு வந்துக் கொண்டிருக்கிறது. அது மட்டுமின்றி நேரு குடும்பத்தின் வாரிசுகள் மட்டுமே ஆட்சி அதிகாரத்திற்கு வந்துக் கொண்டிருப்பதாக, ஒரு குற்றச்சாட்டும் இங்குள்ள ஆட்சியாளர்கள் மீது இருக்கிறது. சமீபத்தில் இலங்கை அதிபர் மகிந்த ராஜபக்சேயிடம், அவரது குடும்பத்தவர்கள் மட்டுமே ஆட்சி அதிகாரத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார்களா என்ற கேள்வியை ஊடகவியலாளர்கள் கேட்ட போது, அவர் இதைத்தான் உதாரணமாக சொன்னார். அதாவது இந்தியா போன்று காந்திகளோ, அமெரிக்கா போன்று புஷ்களோ, இலங்கையில் ஆட்சி அதிகாரத்தில் முழுமையாக கையில் வைத்திருக்கவில்லை என்றும், தங்கள் குடும்பத்தில் இரண்டு தம்பிகள் மட்டும்தான் இருக்கிறோம் என்றும் பதில் கூறியிருந்தார். இதுவே ஜனநாயக ரீதியான ஆட்சி முறையில், சர்வாதிகாரமான அணுகுமுறையை கையாள்வதற்கு பல உதாரணங்கள் இருப்பதை பட்டவர்த்தமாக காட்டுகிறது. அதிலும் ஒரு நாட்டு அதிபரின் வார்த்தைகளிலேயே, இப்படிப்பட்ட வர்ணனை பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. சமீபத்தில் இலங்கையில் நாடாளுமன்ற தேர்தல் நடந்து முடிந்தது. அதற்கு முன்பு அதிபர் தேர்தல் நடந்தது. அதிபர் தேர்தலில் அதிகமான வித்தியாசத்தில், பொன்சேகாவை மகிந்த ராஜபக்சே தோற்கடித்து அதிபராக தொடர்வதற்கான அங்கீகாரத்தைப் பெற்றார். அதுவும் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட என்ற முறையிலான ஜனநாயக ரீதியான அங்கீகாரம்தான். அதே போல நடந்து முடிந்த நாடாளுமன்ற தேர்தலிலும், மகிந்தா தலைமையிலான கட்சியும், அதன் கூட்டணியும் பெரும் வெற்றியைப் பெற்றது. வெற்றி பெற்றவர்கள் தங்கள் சார்பாக ஒரு தலைமை அமைச்சரைத் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். மகிந்தா தலைமையிலான கட்சியில் தீர்மானகரமான முடிவை எடுப்பது மகிந்தாவாகத்தான் இருக்கும். அதனால் அவர் தனது தம்பியான பசில் ராஜபக்சேயை பிரதமராக நியமிப்பார் என எங்கும் பேசப்பட்டது. பசில் ராஜபக்சே ஏற்கனவே நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்டு, அதிபரின் ஆலோசகர் என்பதாக பொறுப்புக் கொடுக்கப்பட்டவர். அதனால் அவரை பிரதமராக்குவார் என்ற யூகம் பலராலும் நம்பப்பட்டது. ஆனால் அந்த நம்பிக்கைகளுக்கு எதிராக டி.எம். ஜெயரத்னே என்ற முன்னாள் சோசலிஸ்ட் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். ஆளும்கட்சி மூன்றில் இரண்டு மடங்கு உறுப்பினர்களை நாடாளுமன்றத்தில் பெற்று விட்டதால், 20வது இலங்கைப் பிரதமராக மகிந்தாவின் நெருக்கமான நண்பர் ஜெயரத்னே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இவருக்கு வயது 78. ஏற்கனவே பிரதமராக இருந்த ரத்னஸ்ரீ விக்ரேமாநாயகே என்பவர் இருந்த இடத்தில் இனிமேல் டி.எம்.ஜெயரத்னே இருப்பார். இந்த ஜெயரத்னே, மகிந்தாவின் கடந்த அமைச்சரவையில் தோட்டத் தொழிலுக்கான அமைச்சராக இருந்தார். இவர் தபால்காரராக இருந்து அரசியல்வாதியாக வந்து, சோசலிஸ்ட் என்பதாக அறிமுகமானவர். இத்தகைய ஒரு ஏற்பாட்டை மகிந்தா செய்யக் காரணம் என்ன? உலக நாடுகள் மத்தியில் இலங்கையில் சர்வாதிகாரம் நடக்கவில்லை என்று மகிந்தா நிரூபிக்க வேண்டியிருக்கிறது. அதே போல தங்கள் குடும்பத்தின் ஆட்சி நடைபெறவில்லை என்பதாகவும் காட்ட வேண்டியிருக்கிறது. அதற்காகவே அவர் ஜெயரத்னேயை இத்தகைய உயர் பொறுப்புக்கு கொண்டு வந்தார் என்பதும் புரியப்படுகிறது. ஏப்ரல் 8ம் நாள் நடந்து முடிந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில், 225 உறுப்பினர்கள் கொண்ட சபையில், 144 இருக்கைகளை மகிந்தாவின் தலைமையிலான ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர கூட்டணி கைப்பற்றியது. இது மூன்றில் இரண்டு பங்கை விட, 6 இருக்கைகள் குறைவு. மகிந்தா தலைமையிலான ஐக்கியமக்கள் சுதந்திர கூட்டணி என்பது சந்திரிகா குமாரதுங்கா தலைமையிலான ஸ்ரீலங்கா சுதந்திர கட்சியிலிருந்து தோன்றியது. சந்திரிகாவின் மூலம் அதிபர் வேட்பாளராக தங்கள் கட்சி சார்பாக நிறுத்தப்பட்ட மகிந்த ராஜபக்சேதான், பொறுப்புக்கு வந்ததும் தேர்தலுக்கு முன்பே, சந்திரிகாவை தூக்கி எறிந்தார். அதே போல ஆட்சிக்கு வந்ததும் தனது தம்பி கோத்தபாய ராஜபக்சேயை, பாதுகாப்பு செயலாளராக நியமித்தார். இன்னொரு தம்பி பசில் ராஜபக்சேயை, எம்.பி.யாக நியமித்து தனக்கு ஆலோசகராக ஆக்கிக்கொண்டார். இந்த மூன்று சகோதரர்களின் கைகளில்தான் அனைத்து அதிகாரங்களும் குவிக்கப்பட்டன. முக்கிய எதிர்கட்சியாக இருக்கும் ஐக்கிய தேசிய கட்சி 60 இருக்கைகளை வென்றது. மகிந்தா கட்சிக்கு தேசிய பட்டியலில் 17 இடங்கள் கிடைத்தது என்றால், ரணில் விக்ரமசிங்கே தலைமையிலான ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கு 9 இடங்கள் கிடைத்தன. இலங்கை தமிழரசுக் கட்சி 14 இடங்களை வென்றது. அதில் ஒன்று தேசியப்பட்டியலில் சேரும். ஜனத விமுக்தி பெரமுனா தலைமையிலான, ஜனநாயக தேசிய கூட்டணி, இரண்டு தேசிய பட்டியல் இடங்களையும் சேர்த்து 7 இடங்களைப் பிடித்தது. அதில் ஒன்றுதான் முன்னாள் ராணுவத்தளபதி சரத்பொன்சேகா வெற்றி பெற்ற கொழும்பு தொகுதி. நேற்று இலங்கை நாடாளுமன்றம் கூடியுள்ளது. வெற்றி பெற்ற உறுப்பினரான பொன்சேகாவை, நாடாளுமன்றத்திற்கு வருவதற்கு அனுமதிப்பார்களா என்ற விவாதம் உலகெங்கும் நடந்தது. ஆனால் கோத்தபாய அப்போதே அனுமதிப்போம் என்று கூறிவந்தார். நேற்றைய நாடாளுமன்றக் கூட்டத்தில் சரத்பொன்சேகா, காவலர்களின் பாதுகாப்பில் அழைத்து வரப்பட்டார். அப்போதும் அவரது கன்னிப் பேச்சில், நாடாளுமன்றத்திலேயே தன்னை சட்டவிரோத காவலில் வைத்திருப்பதாக பேசினார். தன்மை விடுதலை செய்ய வேண்டும் என கோரினார். அதிபர் தேர்தலில் பொன்சேகா தோற்றவுடன், அவரரை பலாத்காரமாக மகிந்தாவின் ராணவத்தினர் கைது செய்து இழுத்துச் சென்றது. அனைவருக்கும் தெரியும். சட்ட விரோத காவலில் முன்னாள் ராணுவ தளபதியை, அதிபர் தேர்தலில் போட்டியிட்டு பல லட்சம் வாக்குகள் பெற்ற ஒருவரை வைத்திருப்பதும் உலக சமூகத்திற்கு தெரியும். அப்படிப்பட்ட நிலையிலும் கூட, பொன்சேகாவை நாடாளுமன்றக் கூட்டத்தில் பங்கு கொள்ள வைத்ததன் மூலம், ஜனநாயகம் இலங்கையில் சிறப்பாக நடப்பதாக, உலக நாடுகளை நம்ப வைக்க முடியும். இது தான் இத்தகைய ஜனநாயக எதிர்ப்பார்ப்புகளில், சர்வாதிகாரிகளும் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் தந்திரம். உண்மையில் இலங்கையில் என்ன நிலைமை நிலவுகிறது என்று, மனித உரிமை ஆர்வலர்களிடம் விசாரித்தால் தெரிந்து விடும். உலக பொதுமன்னிப்பு சபை இலங்கைத் தீவில் உள்ள அவரசநிலையை நீக்கி விட கோரிக்கை வைத்துள்ளது. 40 ஆண்டுகளாக இலங்கையில் பொது மக்கள் மீதும், குறிப்பாக தமிழர்கள் மீதும் கருப்பு சட்டங்கள் பாய்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. அவசர நிலை விதிகள், பயங்கரவாத தடுப்பு சட்டம், பொது பாதுகாப்பு அவசர சட்டம் மற்றும் அவசர சட்ட முறைகள் அங்கே இருக்கின்றன. உலக கண்காணிப்பு அமைப்புகளால் எடுக்கப்பட்ட புள்ளி விவரங்களில், உலகில் ஜனநாயகம் 150 நாடுகளில் சோதிக்கப்பட்டால், அதில் 108வது நாடாக இலங்கை இருக்கிறது என்கிறார்கள். சிவில் உரிமைகளை கணக்கில் எடுத்தாலும், அரசியல் உரிமைகளை கணக்கில் எடுத்தாலும் இலங்கை பின்தங்கியே இருக்கிறது. ஊடகச்சுதந்திரம் என்ற அளவில் 150 நாடுகளை கணக்கில் எடுத்துப் பார்க்கும் போது, இலங்கை 116வது நாடாக இருக்கிறது. ஊழல் அளவை கணக்கில் எடுத்தால் 149 நாடுகளில், இலங்கை 79 வது நாடாக இருக்கிறது. இவ்வாறு அதிகாரத்தை கையில் வைத்திருக்கும் ஒரு கும்பலின் பட்டவர்த்தனமான, விதி மீறல், சட்ட மீறல், உரிமை மீறல் ஆட்சியிலும் வெற்றிகரமாக தேர்தல்கள் நடத்தப்படமுடியும். முத்திரைக் குத்தப்பட்ட சர்வாதிகாரிகளே மீண்டும் ஜனநாயக ரீதியான வெல்ல முடியும். சர்வாதிகார சூழலுக்கு மத்தியில், ஜனநாயக பசுமைத் தளங்களையும் அவர்கள் காட்ட முடியும். இதற்கெல்லாம் இலங்கை ஒரு முன்னணுதானமாக நிற்கிறது.

மோடிக்குப் பின்னால் இன்னொரு மோடியா?

கிரிக்கெட் என்று அழைக்கப்படும் மட்டைப்பந்து ஆட்டத்தில், பல்வேறு வகையான போட்டிகள் நடந்து வருவது வரலாறு. மேட்டுக்குடி பண்பாட்டு அடையாளமாக பார்க்கப்படும் இந்த ஆட்டம், பல பத்தாண்டுகளாக இந்தியாவில் பிரபலமான ஒரு விளையாட்டாக இருந்து வருகிறது. ஆங்கிலேயர்களால் கொண்டு வந்து இறக்கப்பட்ட இந்த விளையாட்டு, இந்தியாவில் மண்ணின் புகழை உயர்த்திப் பிடிக்கும் கால்பந்து, கூடைப்பந்து, கைப்பந்து ஆட்டங்களை விட அதிக செல்வாக்குப் பெற்றது. தமிழ்நாட்டின் பாரம்பரிய விளையாட்டான கபடி ஆட்டம், அநேகமாக ஓரங்கட்டப்பட்டு விட்டது. நகர்ப்புறங்களையும், மேட்டுக்குடிகளையும் மையமாகக் கொண்டு அறிமுகப்படுத்தப் பட்ட இந்த மட்டைப் பந்து ஆட்டம், ஊடகங்களின் உதவியால் நாடெங்கும் கிராம, நகர வேறுபாடில்லாமல், ஏழை, பணக்கார வித்தியாசமில்லாமல் பரவி விட்டது. மட்டைப்பந்து ஆட்டத்தில் போட்டிகளை வர்ணனை செய்பவர்கள் கூட, பிரபலமாகத் தொடங்கினார்கள். இந்திய மட்டைப்பந்து ஆட்ட குழுவில், ஒவ்வொரு போட்டிக்கும் யார், யாரை தேர்ந்தெடுத்துள்ளார்கள் என்ற செய்தி கல்லூரித் தேர்வு முடிவு போல, தீவிரமாக எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அதை யொட்டி தீவிர சர்ச்சைகளும் எழுகின்றன. பி.சி.சி.ஐ. என்று அழைக்கப்படும் இந்திய கிரிக்கெட் வாரியம் ஆட்டக்காரர்களை தேர்வு செய்யும் போது, அரசியல் விளையாடியது என்பதாக உள்ள குற்றச்சாட்டு அந்தக் காலத்திலேயே எழுந்துள்ளது. தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த குறிப்பாக சென்னையைச் சேர்ந்த ஆட்டக்காரர்களை எடுப்பதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் இணைந்தே வந்து கொண்டிருக்கும். மும்பையைச் சேர்ந்த சிலர் எப்போதுமே, இந்திய கிரிக்கெட் ஆட்ட குழாமில் இடம்பெற்றே தீருவார்கள் என்பதாகவும் அந்த வழக்கம் இருந்து வருகிறது.ஆங்கிலத்தில் மட்டும் நடந்து கொண்டி ருந்த ஆட்ட வர்ணனை, ஒரு மேட்டுக்குடி சிந்தனை வார ஏட்டின் மூலம் தமிழிலும் கொண்டு வரப்பட்டது. பிறகு வானொலி களிலும், காட்சி ஊடகங்களிலும் அதுவே பழக்கமானது. பெருமைக்காக ஆங்கில வர்ணனைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த தமிழர்கள், இப்போது தமிழில் கேட்கத் தொடங்கி அதில் மூழ்கவும் ஆரம்பித்து விட்டனர். 11 முட்டாள்கள் களத்தில் நிற்க, ஒரு முட்டாள் பந்து வீச, இன்னொரு முட்டாள் மட்டை அடிக்க என்ற பெர்னாட்ஷாவின் கேலிப் பேச்சு, இப்போது காணாமலே போய் விட்டது. தெருவில் போகும் வழிப்போக்கர் உட்பட, ஸ்கோர் எவ்வளவு என்று கேட்கும் நிலைக்கு, இந்த போதை சென்று விட்டது. டெஸ்ட் கிரிக்கெட், ஒரு நாள் கிரிக்கெட் என்ற பெயர்களில் ஆட்டங்கள் நடக்கும் போதே, அரசியல்வாதிகள் தொடங்கி அடிமட்ட மக்கள் வரை அது ஆட்டிப் படைத்தது. இப்போது உலகம் முழுவதிலும் வணிகமயமாகும் காலம். அதில் இந்தியாவில் இருக்கும் நடுத்தர வர்க்கம், முதன்மைப் பாத்திரத்தை வகிக்க துடிக்கிறது. அத்தகைய துடிப்பை காசாக்குபவர்கள்தான், வணிகத் தொழிலில் முன்னேற முடியும். அப்படிப் பட்ட ஒரு சூழல் இப்போது ஐ.பி.எல். மூலம் உருவாகியுள்ளது. இதற்கு முந்தியக் கட்டம், மேட்ச் பிக்சிங் என்று அழைக்கப்பட்ட ஆட்ட முடிவுகளை முன்கூட்டியே தீர்மானித் துக் கொள்வதும், அதையொட்டி பந்தயம் கட்டுதலை உற்சாகப்படுத்துவதும், பந்தயப் பணத்தில் கிடைக்கும் பங்கு பணமே, பல நூறு கோடியாக இருப்பதும், அதையே ஆட்டக்காரர்கள் தங்களுக்குள் பகிர்ந்து கொள்வதும் என்ற ஒரு கட்டம் அம்பலத்திற்கு வந்தது. இப்போது ஐ.பி.எல். என்ற இந்தியன் பிரீமியர் லீக் என்ற வணிகத்தனமான செயல்பாடு அறிமுகப் படுத்தப் பட்டுள்ளது. அதில் ஒரு நாள் ஆட்டம் தான் நடக்கும். பல வெளி ஆட்டக்காரர்கள் ஒவ்வொரு ஊரின் பெயரிலும் அமைக்கப்பட்ட குழுவில் இடம் பெற முடியும். ஒவ்வொரு ஆட்டத்திற்கும் ஒரு பிரபல நபர், கவர்னராக நியமிக்கப்படுவார். பெருநகர்களில் நடத்தப்படும் இத்தகைய ஆட்டங்கள் ஒப்பந்தம் பெயரில், வணிக குழுமங்களுக்கு விற்கப்படும். சென்னையில் நடந்த ஆட்டத்தை இந்தியா சிமெண்ட்ஸ் வாங்கிய தென்றால், கொச்சியில் நடப்பதாக இருந்த ஆட்டத்தை இன்னொரு கம்பெனி விலைக்கு வாங்கும். அதில் தான் வில்லங்கம் கிளம்பியது. திருவனந்தபுரம் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும், வெளிவிவகாரத்துறை இணை அமைச்சருமான சசிதரூர், தனது பெண் தோழிக்கு பெரும்பான்மையான பங்கை கொடுத்து, அதன் மூலம் உருவான வணிகக் குழுமத்திற்கு கொச்சி ஆட்டத்தை வாங்கி விட்டார் என்பதே குற்றச்சாட்டு. இதில் இன்றைய ஐ.பி.எல். தலைவரான லலித்மோடி முக்கிய பங்கு வகித்தார். அவர் அம்பலப்படுத்தியதனால் அந்த பிரச்சினை நாடெங்கும் வெடித்து, நாடாளுமன்றத்தில் எதிரொலித்து சசிதரூர் ராஜினாமா வரை இட்டுச் சென்றுள்ளது. இப்போது லலித் மோடி பற்றியும் குற்றச்சாட்டுகள் குவியத் தொடங்கியுள்ளன. வருமானவரித்துறை அதிகாரிகள் தங்களது சோதனையின் மூலம் சிலவற்றை அம்பலப்படுத்தினர். லலித் மோடி தலைமையிலான ஐ.பி.எல்., மத்திய அமைச்சர் சரத்பவாரின் ஆசிர்வாதத்தில் தான் தொடங்கினார் எனப் பேசப்பட்டது. பவாரும் லலித் மோடியின் ராஜினாமாவை வேண்டத் தொடங்கினார். லாலு, பால்தாக்கரே போன்றோரும் கூட ஐ.பி.எல். லை கலைக்க வேண்டும் என்று குரல் எழுப்பினார்கள். இப்போது லலித் மோடி ராஜினாமா செய்ய மாட்டேன் என்பதும், பி.சி.சி.ஐ. உடனடியாக ஐ.பி.எல். நிர்வாகக் குழுவை கூட்டச் சொல்வதும், மே 1ம் நாளுக்கு முன்பு கூட்டமாட்டேன் என லலித் மோடி அடம்பிடிப்பதும், பிரச்சனையை மேலும் சிக்கலாக்கி உள்ளது. ஒரு முழுமையான சூதாட்டம் என்று இப்போது ஐ.பி.எல். வர்ணிக்கப்படுகிறது. இத்தகைய திறமைசாலி லலித் மோடியின் பின்னணியைப் பார்த்தால், இன்னமும் கூட வேடிக்கையான செய்திகள் உள்ளன. ரூ.4,000 கோடி மூலதனத்தில் ஒரு பெரிய வணிகப் பேரரசின் வாரிசுதான் இந்த லலித் மோடி. அவர்கள் ராஜஸ்தானைச் சேர்ந்தவர்கள். 2009 2010 நிதியாண்டில் இந்தியாவில் அதிகமாக வரி கட்டியவர் இந்த மோடி. சமீபத்திய நிதியாண்டின் முதல் கட்டத்தில் கூட, அவர் ரூ.8 கோடி வரி கட்டி னார். அவரது குற்றயியல் பின்னணி இன்னமும் வேடிக்கையானது. 1985ம் ஆண்டு மார்ச் 1ம் நாள், டியூக் பல்கலைக்கழகத்தில் கொக்கைன் என்ற போதைப்பொருளை கடத்துவதற்கு சதி செய்ததாகவும், கொலை செய்யும் எண்ணத்தோடு பயங்கர ஆயுதத் தால் தாக்கியதாகவும் குற்றம் சாட்டப்பட்டு கைது செய்யப்பட்டவர். 1985ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 2ம் நாள் ஒரு இரண்டாந்தரமான கடத்தலில் நண்பருடன் ஈடுபட்டதாகவும் அதில் கடுமையான காயத்தை ஏற்படுத்தும் அளவு தாக்கியதாகவும், கடத்த சதி செய்ததாகவும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர். வடக்கு கரோலினாவில் அந்த வழக்கு நடக்கும் போது, குற்றத்தை ஒப்புக் கொண்டவர். அதையொட்டிய பேரத்தில் 2 ஆண்டு மட்டுமே சிறை தண்டனைப் பெற்ற வர். டியூக் பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டம் முடித்த பிறகு 1986ல் அதே நீதிமன்றம் சென்று, உடல் நலமின்மையால் இந்தியா செல்ல அனுமதி கேட்டவர். 1990ம் ஆண்டிற்குள் 200 மணி நேரம் சமூக சேவை செய்ய வேண்டும் என்று அப்போது நீதிமன்றத்தால் கட்டளையிடப்பட்டவர். 2006ம் ஆண்டு யுனைடெட் அரப் எமிரேட்சில் கொக்கைன் போதைப்பொருள் வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர். அதே சமயம் பல்வேறு வணிகக் குழுமங்களிலும் தலைமை எடுத்தவர். இத்தகைய லலித் மோடி இமாச்சல பிரதேசம் கிரிக்கெட் கழகம், ராஜஸ்தான் கிரிக்கெட் கழகம், ஆகியவற்றில் அங்கம் வகித்தவர். சமீபத்தில் பஞ்சாப் கிரிக்கெட் கழகத்திலும் விடவில்லை. பி.சி.சி.ஐ.யில் ஜக்மோகன் டால்மியாவை தோற்கடித்து சரத்பவாரை தலைவராக கொண்டு வருவதில் லலித் மோடி பங்களிப்பு செய்து உள்ளார். அவர் ரகசியமாக ராஜஸ்தான் ராயல்ஸ், கொல்கத்தா நைட் ரைடர்ஸ், பஞ்சாப் கிங்ஸ் லெவன் ஆகிய 3 ஐ.பி.எல். வணிகக் குழுமங்களிலும் மௌனமான பங்காளியாக இருக்கிறார். அது தவிர மேட்ச் பிக்சிங், மற்றும் ஐ.பி.எல். ஆட்ட பெட்டிங் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டுள்ளார். இதுபோன்ற குற்றச்சாட்டுக்களையும், வருவாய்துறை கூறிவருகிறது. இப்போது கொச்சி அணியை வாங்கிய குழுமத்தின் பிரதிநிதி புதிய பிரச்சினையை எழுப்பியுள்ளார். லலித்மோடிக்கும், நரேந்திர மோடிக்கும் வலுவான தொடர்பு இருக்கிறது என்பது தான் இந்தப் பிரச்சினை. அகமதாபாத் ஐ.பி.எல். பந்தயத்தில் நரேந்திர மோடி பங்காளியாக இருப்பதும், அதற்காக அங்கு போட்டி நடத்த ஐ.பி.எல். ஆணையரை லலித் மோடி நிர்ப்பந்தம் செய்ததும், இவர்கள் மூலம் அம்பலமாகி யுள்ளது. முதல் ஐ.பி.எல். பந்தயம், ராஜஸ்தான் முதலமைச்சராக வசுந்தரஜே சிந்தியா இருக்கும் போது நடந்தது. அதனால் வசுந்தராவும், நரேந்திரமோடியும், லலித் மோடி மீது செல்வாக்கு செலுத்தி அகமதாபாத்திற்கு அழைத்திருப்பார்கள் என்பதாகவும் குற்றச்சாட்டு எழுந்துள்ளது. விளையாட்டுப் போட்டியிலும் பணம் விளையாடும் போது, அது குற்றவாளிகளின் கைகளில் போய்த்தான் தஞ்சம் அடையும் என்பதற்கு இதை விடவும் உதாரணம் தேவையா?

அமைச்சரவை மாற்றத்தில் சிதம்பரமும் கவிழ்வாரா?

தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங்காலும், காங்கிரஸ் தலைவர் சோனியா காந்தியாலும் ஆர்வத்தோடு அமைச்சராக் கப்பட்ட, சசிதரூர் தானாகவே சிக்கிக் கொண்ட ஒரு ஐ.பி.எல். சூதாட்டத்தில் மாட்டி, ராஜினாமா செய்யும் நிலைமை உரு வாகிவிட்டது. இதைப்போலவே, சில, பல ஐ.மு.கூ. அமைச்சர்கள் மாறுத லுக்குள்ளாக்கப்படுவார்கள் என்ற பேச்சு டெல்லியில் எதிரொலித்துக் கொண்டி ருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட சூழலில் நிதித்துறையை கையில் வைத்திருப்பதில் பெருமையும், பலன்களும் பெற்ற ப.சிதம் பரம், திடீரென நிதித்துறை ஐ.மு.கூ.வின் இரண்டாவது கட்ட ஆட்சியில், பிரணாப் முகர்ஜி கைகளுக்கு சென்றதில் மனம் உடைந்ததாக கூறினார்கள். அதையொட்டி உள்துறை அவருக்கு கொடுக்கப்பட்டதில் முழுமையான ஈடுபாட்டை காட்டவில்லை என்பது போல ஊடகங்கள் சித்தரித்தன. இப்போது மாவோயிஸ்ட் பிரச்சனை தீவிரமான விவாதத்திற்கு வந்திருக்கும் சூழலில், உள்துறை அமைச்சர் என்ற பொறுப்பில் தீவிரமான வழிகாட்டலை, சிதம்பரம் கொடுக்கிறார் என்பதற்காக, உள்ளேயும், வெளியேயும் முரண்பட்ட காரணங்கள் காட்டப்பட்டு, அவர் பல வீனப்பட்டிருப்பதாக ஒரு சித்திரம் வரை யப்படுகிறது. சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களின், காந்தியவாதிகளின்,சர்வோதயா இயக்க ஆர்வலர்களின், வினோபாஜியின் வழி வந்தவர்களின், காங்கிரஸ் சோஷலிஸ்டுகளின், நேரு வழி சோஸலிச ஆதரவாளர்களின், ஜெயபிரகாஷ் நாராயணனின் வழிச் சென்றவர்களின் மற்றும் ஆங்கிலே யர்களால் பயங்கரவாதிகள் என்று முத்தி ரைக் குத்தப்பட்டு இருந்த நாட்டுப் பற்றாளர்களின், பழைய பாணியிலான ஓய்வு பெற்ற கம்யூனிஸ்ட்களாக தெபாகா, தெலுங்கானா காலத்தவர்களின், பிள்ளைகளும், பேரன்களும் இன்று சிதம் பரத்தின் அணுகுமுறையை, மாவோயிஸ்ட் பிரச்சனையில் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. காங்கிரஸ் கட்சிக்கு உள்ளே என்றால், ஒன்றுபட்ட மத்தியபிரதேச மாநிலத்தின் முதலமைச்சராக இருந்த திக்விஜய் சிங், ஒரு ஆங்கில அச்சு ஊடகத்தில், இந்த பிரச்சனையை அந்த வட்டாரத்தில் வாழ்ந்து வரும் மக்களுடைய நம்பிக்கைகளையும், விருப்பங்களையும் அலட்சி யப்படுத்தி விட்டு கையாள முடியாது என்று கூறியிருக்கிறார். ஒரு நாகரிகமான சமுதாயத்தின், பிரபலமான ஜனநாயக நாட்டில், மக்கள் தான் இறுதித் தீர்ப்பை வழங்க வேண்டும் என்றும் திக்விஜய் கூறியிருக்கிறார். அதேபோல திக்விஜய் சிங்கின் கூற்றை ஒரு லட்சம் விழுக்காடு ஆதரிப்பதாக கூறியுள்ள, மணிசங்கர் ஐயர், ஒரு முறை சிதம்பரம் பற்றி கடுமையாகவே பேசினார். 1986ம் ஆண்டிலிருந்து 89ம் ஆண்டு வரை உள்நாட்டு பாதுகாப்பு அமைச்சகத்திற்கு மாநிலங்களவை அமைச்சராக இருந்த சிதம்பரம், அதற்கு பொருத்தமில்லாதவர் என்று ராஜிவ் காந்தி கொலையையொட்டி, அவர் சாட்சி கூண்டிலே ஏறி நாலு அமர்வுகளில் பேசியதிலிருந்தே தெரிய வந்தது என்று மணிசங்கர் ஐயர் கூறி னார். 1995ம் ஆண்டு மே 24ம் நாள், ராஜிவ் காந்தி கொலையையொட்டி நடந்த புலனாய்வுக்கு பொறுப்பெடுத்த அவர் 1996ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாத முட்டாள்கள் தினத்தன்று, தமிழ் மாநில காங்கிரசுக்கு மாறிச் சென்றது வரை, அந்த புலனாய்வில் அக்கறையற்றுச் செயல்பட்டதைக் காணமுடிந்தது என்றும் அந்த முன்னாள் மத்திய பெட்ரோலியம் அமைச்சர் கூறியுள்ளார். இப்போது திக்விஜங் சிங்கினுடைய சிதம்பரம் மீதான குற்றச்சாட்டை நியாயப்படுத்துவதற்காக, திக்விஜய் 100 விழுக்காடு மட்டுமல்ல 1000 விழுக்காடு மட்டுமல்ல, 1,00,000 விழுக்காடு சரியாகச் சொன்னார் என்று கூறியுள்ளார். அதாவது மாநிலங்களின் தோல்வி என்று மாவோயிஸ்ட் வளர்ச்சியைப் பற்றி வருணிக்கின்ற சிதம்பரத்தை, வறுத்தெடுப்பது போல மணிசங்கர் ஐயர் குற்றம் சாட்டுகிறார். மத்திய அரசிலிருந்து மாநிலங்களுக்கு கட்டாயப்படுத்தி பெசா என்று அழைக்கப்படுகின்ற, பட்டியல் இடப்பட்ட இடங்களின் விரிவாக்கத்தை உள்ளடக்கிய, பஞ்சாயத்து சட்டத்தின் சாராம்சத்தை எழுத்திலும், உணர்விலும் அமுல்படுத்த சொல்லி வலியுறுத்த தவறிவிட்டார் என்கிறார் அவர். அதுதான் வனப்பகுதிகளில் இருக்கின்ற சூழ்நிலையை, அரசுக்கு எதிராக தூண்டி விடுவதற்கான ஒரே காரணமாக அமைந்து விட்டது என்பது அவரது வாதம். அதனால் தான் இந்தியாவின் இதயப்பகுதியில், அரசுக்கு எதிராக ஆயுதந்தாங்கிய கிளர்ச்சி, புற்றீசலென புறப்பட்டு விட்டது என்கிறார் அவர். சிதம்பரம் பற்றி, திக்விஜய் சிங் அறிவுஜீவித் திமிர் கொண்டவர் என்பதாக எழுதியிருந்தார். அதேபோல சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வனஇலாகாவின் அமைச்சராக இருக்கும் ஜெய்ராம் ரமேஷûம், திக் விஜய் சிங் கருத்தை ஆதரித்து விட்டார். ஆனால் சிதம்பரம் மட்டும் மாவோயிஸ்ட்டுகளை முழுமையாக துடைத்தெரியும் என்ப தாகவும், அழிப்போம் என்றும் அறிக்கை விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். அதை தனது கட்டளையின் கீழ் உள்ள துணை ராணுவம், மற்றும் காவல்துறை மற்றும் இந்திய அரசின் விசுவாச ஊடகங்கள் மூலமாக எடுத்துச் சொல்லி வருகிறார். இறுதி ஆய்வில் இது சட்ட ஒழுங்கு பிரச் சினை அல்ல. அதையும் அவர்கள் புரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். இந்திய நாட்டு கிராமங்களில் சட்டம் மீறிய செயல்பாடு என்பது சாதாரணமாக நடந்து வரும் நிர்வாக முறைதான். ஒவ்வொருவராக அரசின் நடவடிக்கைகளை எதிர்த்து பேசி வருகிறார்கள். அருந்ததிராய்களும், ஹிமன்சுகுமார்களும் மட்டுமின்றி, நிதியரசர்கள் பி.பி.சவந்த், சுரேஷ், பேராசிரியர் யஸ்பால், டாக்டர்கள் கிரி, பார்கவா, சுப்பிரமணியம் போன்ற இந்திய மக்கள் தீர்பாயத்தின் தொடர்பிலுள்ள பல்வேறு அறிவுஜிவிகளும் ஒவ்வொருவராக, சிதம்பரத்தின் அணுகுமுறையினை எதிர்த்து பேச தொடங்கி விட்டார்கள். பிரபல ஊடகங்கள் டெஹல்கா, அவுட் லுக், மெயின்ஸ்ட்ரீம் மற்றும் கொல்கத்தா தொலைக்காட்சிகள் பேசத் தொடங்கி விட்டனர்.தண்டகாருண்யா பகுதியில் உள்ள மலைகளும் நதிகளும் நடக்கின்ற அடக்கு முறைகள் பற்றிய உண்மைகளை எடுத்துச் சொல்லி வருகின்றன. தண்டேவாடாவில் கொல்லப்பட்ட துணை ராணுவ வீரர் களின் குடும்பங்களுக்கு, தாங்களும் ஆறுதல் தொகை அளிப்போம் என்று மாவோயிஸ்ட்டுகள் அறிவிக்கும் அள வுக்கு, அவர்களது செல்வாக்கு அங்கே நிறைந்திருக்கிறது.வெளி உலகத்தில் தனிமைப் படுத்தப்படும் சிதம்பரத்தின் கருத்துக்கள், காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் கடுமையான எதிர்ப்பை சந்திக்கிறது என்றால், அதற்கு பின்னால் கட்சித் தலைமையின் முக்கிய பிரமுகர்கள் இருப்பதாக சொல் லப்படுகிறது. சிதம்பரத்திற்கு எதிராக கருத்துக்கள் தெரிவித்த மூத்த காங்கிரஸ் பிரமுகர்கள், காங்கிரஸ் தலைமைக்கு மிகவும் வேண்டியவர்கள். இத்தனை எதிர்ப்புகளுக்கும் மத்தியில் தொடர்ந்து அந்த வட்டாரத்தின் கனிம வளங்களை, பழங்குடியினரை விரட்டி விட்டு பன் னாட்டு முலதன நிறுவனங்களிடம் ஒப்படைக்க அமைச்சர் அவசரப்படுவது ஏன் என்று கேள்வி கேட்கிறார்கள்.2004ம் ஆண்டு வேதாந்தா ரிசோர் சஸ் என்ற ஸ்டெரிலைட் ஆலையின் பன்னாட்டு முலதன வணிகக் குழுமம், தனது ஆண்டறிக்கையில், அதன் தலை வர் பிரியான் கில்பெர்ட்சன் கூற்றை பதிவு செய்துள்ளது. அதில் இந்திய அரசாங் கத்தில் நிதியமைச்சராக நியமனம் கிடைத்த காரணத்தினால், தங்கள் தலைமைக் குழுவில் இருந்து 2004ம் ஆண்டு மே 22ம் நாள் ப.சிதம்பரம் ராஜினாமா செய்தார் என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. அவரது பங்களிப்பிற்கு நன்றியும் கூறப் பட்டுள்ளது. இந்தியாவின் தொடர்ந்த வளர்ச்சிக்கு முக்கிய பங்காற்றுவார் என்று தாங்கள் நம்புவதாகவும் எழுதப்பட்டுள்ளது. இதுவே, வேதாந்தா குழுவில் அங்கம் வகிப்பவராகவே சிதம்பரம் பணியாற்றி வருவதை பறை சாற்றுகிறது. இப்போது இத்தகைய பெரும் பொறுப்பில் உள்ள தனி நபரின் நலனுக்காக, நாட்டு நலன் மற்றும் மக்கள் நலன் பின் தள்ளப்படுவது அம்பலமாகி உள்ளது.இதன் விளைவாக அடுத்த மாதம் மத்திய அமைச்சரவையில் வர இருப் பதாக கூறப்படும் மாற்றத்தில் பாதிக் கப்படுவரா சிதம்பரம் என்பதே இப் போது விவாதிக்கப்படும் செய்தியாக இருக்கிறது.

கோகோகோலா தண்டிக்கப்படுமா?

அமெரிக்க பன்னாட்டு மூலதனக் கம் பெனியான, கோகோகோலா அதனது நடவடிக்கைகளால் தொடர்ந்து குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. குளிர்பானங்கள் விற் பனை என்ற பெயரில் இந்தியாவிற்குள் நுழைந்து பல்வேறு தொல்லைகளைக் கொடுத்து வருகிறது. கடந்த 25 ஆண்டுகளாக இந்தியா நாடாளுமன்றத்தில் அதைப்பற்றிய குற்றச்சாட்டுகள் ஏராளமாக எழுப்பப் பட்டுள்ளன. அப்படிப்பட்ட கோக் நிறுவனம் நாளை(ஏப்ரல்21) அட்லாண்டாவில் தனது ஆண்டு பங்குதாரர் கூட்டத்தை கூட்டுகிறது. அப்போது அனைத்து பங்குதாரர்களுக்கும், சில பங்கு தாரர்கள் கோக் நிறுவனத்தின் தலைமை பற்றி சில எச்சரிக்கைகளை கொடுத்து வருகிறார்கள். அதாவது இந்த நிறுவனம் தன்னுடைய சிக்கலான நிதி ஆதாரம் பற்றியும், தன் மீது குற்றங்கள் சாட்டப்பட்டது பற்றியும், இந்தியாவில் அதனது பாட்டிலிங் முறை களில் தொடர்ந்து எழக்கூடிய விமர்சனங்கள் பற்றியும், நேரடியாக மற்றும் வெளிப்படையாக தனது பங்குதாரர்கள் மத்தியில் கூறுவதில்லை என்றும் அவர்கள் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். அந்த பங்கு தாரர் கூட்டத்தில் அமித் ஸ்ரீவத்சவா என்ற பங்குதாரர் பேசயிருக்கிறார். கேரளாவில் பிளாச்சிமடாவில் கோக் நிறுவனம் ஏற்படுத்திய பாதிப்புகளுக்காக ரூ.480 லட்சம் அமெரிக்க டாலர்கள் அபராதம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது. கேரள அரசாங்கத்தால் நியமிக்கப்பட்ட ஒரு உயர்மட்ட குழு மார்ச் 22ம் நாள் இந்த அபராதத்தை விதித்தது. நிலத்தடி நீரை கெடுத்தற்கான இழப்பீடு தொகையை இணைத்துக் கொள்ளாமலேயே, பாதிப்புகளுக்கு இந்த அளவிலான அபராதம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது. 2004ம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்திலிருந்து பிளாட்சிமடாவிலிருக்கும் கோக் பாட்டில் தொழிற்சாலை, கேரள அர சாங்கத்தின் உத்தரவுப்படியும், வட்டார மக்களின் கடுமையான எதிர்ப்புகளுக்கு மத்தியிலும் மூடப்பட்டது. அதே போல ராஜஸ்தான் மாநிலத்தில் கலாதேரா என்ற இடத்தில் கோக் நிறுவனம் தொடர்ந்து இயங்கி வருகிறது. அந்த வட்டாரத்தில் கோக் நிறுவனம் தனது இயங்குதலை தொடங்கிய காலத்திலிருந்து, தண்ணீர் தட்டுப்பாடு கடுமையாகி, வறட்சி நிலைமை உருவாகி விட்டது. 1998ம் ஆண்டில் அந்த வட்டாரத்தை, அதிகமாக நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சி விட்டார்கள் என்று காரணம் காட்டி ராஜஸ்தான் அர சாங்கம் அறிவித்தது. ஆனாலும் கூட 2000வது ஆண்டில் அங்கே கோக் நிறுவனம் புதியதொரு ஆலையை தொடங்கியது. கட்டிடங்களைக் கட்டுவதற்கு முன்னால் நடத்தப்பட வேண்டியசுற்றுசூழல் தாக்கம் பற்றிய மதிப்பீடு மீதான அறிக்கையை, கோக் நிறுவனம் மற்றவர்களுடன் பகிரங்கமாக பரிமாறிக் கொள்ள மறுத்து வந்தது. இந்த முறையில் அதன் காலா தேரா ஆலை இயங்கி வருகிறது. 2008ம் ஆண்டில் கோக் நிறுவனத்தால் ஆய்வுக்காக ஆணையிடப் பட்ட டெரி என்ற அமைப்பால் செய்யப் பட்ட ஆய்வின் அடிப்படையில், அந்த பாட்டில் ஆலை மூடப்படவோ அல்லது இடமாற்றப்படவோ அல்லது உற்பத்திக் காக வெளியிடத்திலிருந்து தண்ணீரை இறக்குமதி செய்யவோ செய்ய வேண்டும் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. தன்னு டைய சொந்த ஆய்வினால் வந்திருக் கக்கூடிய ஆலோசனைக்கூட, அந்த நிறுவனம் அலட்சியப்படுத்தியது. அதே சமயம் 2009ம் ஆண்டில் 40 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மிக மோசமான அளவில் வறட்சியில் பாதிக்கப்பட்ட காலாதேரா என்ற தொடர்ந்து இயங்க முடிவு செய்தது. ஆனால்ஆர்வலர்கள் அந்த ஆலையை அங்கே மூடி விட தொடர்ந்து போராடினார்கள். இந்திய கிராமங்களில் வாழும் மக்களி டமிருந்து கோக் நிறுவனத்தின் மீது பல புகார்கள் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. ராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் காலாதேரா நகரில், சிறு விவசாயிகள் தாங்கள் பாதிக்கப்பட்ட விவரங்களையெல்லாம் பட்டியலிடுகிறார் கள். 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் கோக் பாட்டில் ஆலை வருவதற்கு முந்திய காலத்தில் அந்த வட்டாரத்தில் விவசாய நிலங்களுக்கான தண்ணீர் முறையாக கிடைத்துக் கொண்டுள்ளது. அந்த ஆலை இயங்கத் தொடங்கியப் பிறகு, நிலத்தடி நீர் மிகவும் கீழே சென்றுவிட்டது. அதனால் அருகாமை பகுதிகளில் விவசாயம் செய்வதே இயலாமல் போய் விட்டது. அதன் விளை வாக சிறு விவ சாயிகள் எல்லாம் 8 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அங்கிருக்கின்ற மாவு மில்லுக்கு தங்கள் நிலங்களையெல்லாம் விற்கும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டார்கள். அதன் பிறகு தொடர்ந்து கோக் ஆலை இயங்கத் தொடங்கிய பிறகு, சுற்றியிருக்கும் விவ சாய நிலங்கள் எல்லாம் முக்கியமான அளவு நீர் வரத்து குறைந்து போனதால், விவசாயம் செய்யமுடியாமல் தங்கள் விளை நிலங்களை புழுதியில் போட்டு விட்டார்கள். மேற்கண்ட நிலைமை பற்றி இந்தியாவின் மத்திய நிலத்தடி நீர் வாரியம் தனது ஆய்விலும் கண்டுபிடித்தது. காலாதேரா பகுதியில், கோக் ஆலை வந்தபிறகு 22.36 மீட்டர் தண்ணீர் குறைந்துள்ளது என்று அந்த ஆய்வு கூறியது. அதிலும் குறிப்பாக 2007ம் ஆண்டிலிருந்து 2008ம் ஆண்டுக்குள் மட்டும் 6 மீட்டர் அளவு தண்ணீர் மட்டம் கீழ் இறங்கியுள்ளது என்று கணிக்கப்பட்டது. அதுமட்டுமின்றிசுற்றுப்புற சூழலையும் அந்த ஆலை மாசு படுத்தியுள்ளது. இந்தியாவின் வறட்சி பாதித்த பகுதிகளில், கோகோகோலா தனது பாட்டிலிங் ஆலைகளை தொடங்கியிருக்கிறது. அப்படிப் பட்ட செயலை ஒரு நிறுவனம் செய்யக் கூடாது என்ற பிரச்சினையும் இப்போது அந்த நிறுவனத்தின் பங்குதாரர் கூட்டத்தில் விவாதிக்கப்படுகிறது. எங்கெங்லாம் வட்டார மக்கள் தண்ணீருக்கான வாய்ப்புகளைப் பெற்றிருக்கிறார்களோ, அங்கெல்லாம் இந்த ஆலை வந்திறங்கிய பிற்பாடு, மக்கள் தங்களது வாய்ப்புகளை இழந்தி ருக்கிறார்கள். இது அடிப்படையான ஒரு மனித உரிமைப் பிரச்சினை. காலாதேரா பகுதியில் மட்டும் இந்த ஆலையை சுற்றி உள்ள 5 கிலோ மீட்டர் தூரம் வரை வாழ்ந்து வரும் 10,000 குடும்பங்கள் இப்போது இந்த ஆலையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளார்கள். பொதுமக்களுக்கு சொந்தமான நிலத்தடி நீரை, அதாவது அவர்களது பாரம்பரிய இயற்கை செல்வத்தை கோகோகோலா நிறுவனம் கொள்ளையடித்து வருகிறது. அதை எதிர்த்து மக்கள் போராட்டக் குழுவை அமைத்து அங்கே போராடி வருகிறார்கள். இந்துஸ்தான் கோகோ கோலா பெவேரேஜஸ் பிரைவேட் லிமிடெட் என்ற இந்திய கோகோகோலா நிறுவனத்தின் துணை ஆலை இத்தகைய குற்றச் சாட்டுக் களை மறுத்து, தங்கள் ஆலை இயங்குதலுக்கு அங்கு கிடைக்கும் தண் ணீ ரில் ஒரு விழுக்காடுதான் பயன்படுத்து கிறோம் என்றும் கூறிவருகிறது. தங்களது பாட்டில் ஆலைகளுக்கு தண்ணீரை மறு சுழற்சி முறையில் பயன்படுத்துகிறோம் என்றும் விளக்கம் கூறுகிறது. இதே போல கேரளா மாநிலத்தில், பாலக்காடு மாவட்டத்தில் இருக்கின்ற பிளாட்சிமடா கிராமத்தில், இதே போல வந்திறங்கிய கோகோகோலா பாட்டிலிங் ஆலை, அந்த வட்டாரத்தின் நிலத்தடி நீர் மட்டத்தை கீழ் இறக்கியது, நீரையும் கெடுத்தது. அதன் விளைவாக தமிழ் பேசும் ஆதிவாசி மக்கள் வாழ்கின்ற அந்த பகுதியில், அவர்கள் நீண்டகாலமாக குளிப்பதற்கும், சமையலுக்கும், குடிநீருக்கும் பயன்படுத்தி வந்த பெரிய குளத்து நீர் வற்றிப் போனது. குளத்தில் பூமியிலேயே கீறல்கள் விழுந்தன. வட்டார மக்கள் திரண்டு போராடியதன் விளைவாக, ஊராட்சி மன்றம் தீர்மானம் போட்டு, மாநில அரசாங்கமும் அந்த ஆலையை முடியது. அதன் பிறகுதான் கேரள அரசு நியமித்தக் குழு அந்த ஆலை யின் மீது அபராதம் விதித்துள்ளது. இதே நிலைமைதான் தமிழ்நாட்டில் நெல்லை மாவட்டத்தில் இருக்கின்ற கங்கைகொண் டான் பகுதியின், கோக் ஆலையாலும் விளைகிறது. வட்டார அளவில் உள்ள கிணறுகளில் நீர்மட்டம் குறைகிறது. தாமிரபரணி தண்ணீரை குடிநீர் வடிகால் வாரியம் கோக் ஆலைக்கு வாரி இரைக்கிறது. மக்கள் போராடியும் கூட நல்ல விளைவுகள் கிடைக்கவில்லை. இந்தியாவில் இருக்கும் அரசாங்கங்களை எதிர்த்து போராடுவதன் மூலம், தனியார் பன்னாட்டு நிறுவனங் களுக்கு கொடுக்கும் சலுகைகளை நிறுத்த முடிவதில்லை. அதனால்தான் இப்போது கோக் பங்குதாரர் கூட்டத்திலேயே, ஆர்வலர்கள் இறங்கி விட்டார்கள். பூசாரியை வேண்டுவதைவிட, சாமியையே சந்திக்கச் சென்று விட்டார்கள். இதுதான் இன்றைய காலத்தின் சுற்றுசூழல் ஆர்வலர்கள் எடுத்திருக்கின்ற புதிய தந்திரம். எப்படியோ மக்களின் வாழ்வாதாரங்களை அழிக்கும் இதுபோன்ற ஆலைகளை ஏதாவது ஒரு வகையில் தண்டித்தால், அதுவே அவர்களின் அராஜகங்களுக்கு முடிவாக இருக்கும்.

கடல் தாண்டி, மௌனத்தை கலைக்கும் போர்க் குற்றப்பட்டியல்

சில நாட்களுக்கு முன்னால் இந்தியாவின் தலைநகரில், தமிழ் மாணவர்கள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட அரங்கில், கடல் தாண்டி நடந்த போர்க்குற்றங்கள் விவரிக்கப் பட்டன. வரிசைப்படுத்தப்பட்டன. டப்ளிங் நகரில் நடந்த நிரந்தர மக்கள் தீர்ப்பாயம் என்ற நியாயம் தேடும் அமைப்பு நடத்திய நீதி மன்றத்தில், ராஜபக்சே அரசு குற்றம் சாட்டப்பட்டு, போர்க்குற்றங்களும், மனித உரிமை மீறல்களும் அம்பலப் படுத்தப் பட்டன. அதில் கலந்து கொண்டு தீர்ப்பாயத் தின் பங்கை சிறப்பாக செய்த, டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தின் முன்னாள் தலைமை நீதியரசர் ராஜேந்திர சச்சார் இந்த கூட்டத்திலும் தன்னுடைய உணர்தல்களை வெளிப் படுத்தினார். இதே ராஜேந்திர சச்சார்தான் பி.யூ.சி.எல்.என்ற மக்கள் சிவில் உரிமைக் கழகத்தின் அகில இந்திய தலைவராக பல ஆண்டுகள் செயல்பட்டவர். இன்றும் கூட அந்த அமைப்பின் முக்கிய கூட்டங்களில் பங்கு கொண்டு, நாடு தழுவிய மனித உரிமை இயக்கத்திற்கு வழி காட்டிக் கொண்டிருப்ப வர். இந்திய அரசே முஸ்லிம் மக்களின் பொருளாதார, சமூக, அரசியல் நிலைமை பற்றி ஆய்வு செய்வதற்கு, இந்த நீதியரசர் சச்சார் தலைமையில் தான் ஆணையம் அமைத்தது. சச்சார் தனது அறிக்கையின் மூலம், ஓரங்கட்டப்பட்டு, தாக்குதல் நடத்தப்பட்டு, தீவிரவாத முத்திரைக் குத்தப்பட்டு, தனிமைப்படுத்தப்படும் இந்திய முஸ்லிம்களின் உண்மை நிலையை உலகுக்கு அறிவித்தார். அதில் வறுமையிலும், கல்வி கிடைக்காமையிலும், அரசியல் அதிகாரத்தில் பங்கின்றியும் இந்திய முஸ்லிம் கள் படுத்தப்படும் பாடு விவரிக்கப்பட்டிருந் தது. இந்த அறிக்கையே இந்திய முஸ்லிம் இயக்கங்களுக்கு, ஒரு போராடும் ஆயுதமாக கைக்கு வந்தது. அத்தகைய பெருமைமிகு நீதியரசர் சச்சார் இப்போது தமிழினம், இலங்கைத் தீவில் பட்ட துன்பங்களை வெளிப்படுத்த வந்திருக்கிறார் என்பது தமிழர்களுக்கு ஒரு நல்வாய்ப்பு. கேரளாவைச் சேர்ந்த பல அதிகாரிகள் இந்திய அரசில் தலைமை பொறுப்புகளை ஏற்று, அதன் மூலம் ஈழத்தமிழர்களுக்கு எதிராக செயல்பட்டார்கள் என்ற பட்டியல், தமிழர்கள் மத்தியில் தொடர்ந்து படிக்கப் படுகிறது. அந்த பட்டியலில் எம்.கே.நாராயணன், சிவசங்கர் மேனன், போன்ற பலரும் இடம் பெறுகிறார்கள். அதே கேரளாவைச் சேர்ந்த பிரபல மனித உரிமை போராளி யான முன்னாள் நீதியரசர் வி.ஆர்.கிருஷ்ணய்யர் மேற்கண்ட கூட்டத்திற்கு, தனது பலவீன மான உடல் நிலையிலும், வீடியோ பதிவு மூலமாக, இலங்கை அரசின் கொடூரங்களை சித்தரித்து உரை ஒன்றை அனுப்பியிருந்தார். இவையெல்லாமே டெல்லி வாழ் வட இந்தியர்களுக்கும், புதிய பார்வையைக் கொடுக்க உதவின. அவற்றிற்கு ஆதாரம் தருவது போல, பெரியார் திராவிடர் கழகத்தின் தலைவர் கொளத்தூர் மணி, டெல்லி சென்று அந்தக் கூட்டத்தில் ஆங்கிலத்திலேயே உரையாற்றினார். இந்தியா தழுவிய ஒரு மௌனம் அங்கே கலைக்கப்பட்டது. பேசப்படாத ஒரு இன அழிப்பு அங்கே அம்பலப்படுத்தப்பட்டது. மாணவர்கள் வழிகாட்டிகளாக அங்கே தோன்றினார்கள். தமிழர்களுக்கு எதிரான ரத்தம் தோய்ந்த போரில், மனிதாபிமானத் திற்கு எதிரான குற்றங்களும், போர்க் குற்றங்களும் நிகழ்ந்ததை எடுத்து வைத்தார் கள். சாட்சிகள் இல்லாமல் ஆயிரக்கணக்கில் தமிழர்களை படுகொலை செய்த, இன அழிப்புக்கு இலங்கைத் தீவு ஒரு முன்மாதிரி படைத்துவிட்டது என்ற செய்தி அங்கே கூறப்பட்டது. ஒடுக்கும் அரசாங்கங்களுக்கு, உலகம் முழுவதிலும் இதுவே ஒரு வழிகாட்டி யாக மாறிவிடும். அந்த முன்மாதிரி இந்தியாவில் காஷ்மீரிகள் மீதும், பஞ்சாபிகள் மீதும், வடகிழக்கிலும், சிவப்பு எல்கைகள் என்று வர்ணிக்கப்படும் மாவோயிஸ்டுகள் மீதும் நடத்தப்படும் அபாயம் எச்சரிக்கை மணியாக அந்தக் கூட்டத்தில் ஒலிக்கப்பட்டது. அதை ஆள்வோர்கள் பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போர் என வர்ணிக்கலாம். அல்லது சமாதானத்திற்கான போர் என சித்தரிக்கலாம். அப்போது அதைக் கேட்பதற்கு யாருமே இருக்கமாட்டார்கள். இலங்கை அரசு எந்த நாட்டின் மீதும் ஆக்கிரமிப்பு செலுத்தவில்லை. தன் சொந்த நாட்டு மக்கள் மீதுதான், சமாதானத்திற்கான போரை நடத்தியது. அதன் விளைவாக எங்கும் சவக்குழிகள் தோண்டப்பட்டன. சவக்குழிகள் மயான அமைதியை தந்து கொண்டுதான் இருக்கும். அத்தகைய அமைதிக்காக அங்கே போர் நடத்தப்பட்டது. ஐ.நா.சபையின் விளக்கத்தில் கூறுவதானால், இன அழிப்பு என்பது திட்டமிட்ட, பரந்து பட்ட இன அடையாள அழிப்பு அல்லது ஒரு முழுமையான தேசிய இனத்தை, மதத்தை, இனத்தை அல்லது மொழிக்குழுவை இல்லாமல் செய்வதற்கான முயற்சி. இதுதான் இலங்கையில் நடந்த நிகழ்வும். ஈழத் தமிழருக்கு எதிரான இன அழிப்பு சமீபத்தில் தொடங்கிய ஒரு போர் அல்ல. ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் திட்டமிட்டு அது நடத்தப் பட்டது. 4வது ஈழப் போர் பற்றி மட்டும் தான் இப்போது உலகச் சமூகம் பேசுகிறது. 2009ம் ஆண்டு மே மாதத்தில் முள்ளி வாய்க்காலில் நடந்த போர் பற்றித்தான் தெரிந்திருக்கிறது. 1949ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 12ம் நாள், ஜெனிவாவில் ஐ.நா. சபையால் நடத்தப்பட்ட மாநாட்டில் பிரகடணப் படுத்தப்பட்டப் போர்க் குற்றங்கள், ஒன்று விடாமல் இலங்கையில் அமுலாக்கப் பட்டுள்ளது.இலங்கை ராணுவம் இனவாத தன்மைக் கொண்டது. 2002ம் ஆண்டு போர் நிறுத்த ஒப்பந்தத்தை உடைத்துக் கொண்டு அந்த சிங்கள இனவாத ராணுவம், தீவின் வடக்கிலும், கிழக்கிலும் தாக்குதல் நடத்தியது. வேறு வழியில்லாமல் தமிழ் மக்கள், விடுதலைப்புலிகளின் பிடிக்குள் இருந்த பகுதிக்கு விரைந்தனர். மட்டக்கிளப்பில் வாகரையிலும், கிழக்கு திரு கோணமலையில் மூதூரிலும், மன்னாரில் மூசாலியிலும், வன்னிப்பகுதியில் பல இடங்களிலும் தமிழ்மக்கள் விரட்டப் பட்டு, வேரோடு அழிக்கப்பட்டு, பலாத் காரமாக இடம் பெயர்ந்து சென்றது, திட்டமிட்டு செய்யப் பட்ட ஒரு செயல். 20 முறைக்கு மேல் இடம் பெயர்தலை மேற்கொண்டவர்கள் பலர் தமிழ் நாட்டில் தஞ்சம் அடைந்துள்ளனர். அவர்கள் சாதாரண உள்நாட்டு அகதிகள் அல்ல. மாறாக வேர் பிடுங்கப்பட்ட மக்கள். அது மானூடத் திற்கு எதிரான குற்றம் இல்லையா? தங்கள் நிலங்களையும், உடமை களையும் இழந்த நிலையில் விரட்டப்பட்ட தமிழ் மக்கள் உளவியல் ரீதியில் ஒரு இன அழிப்பை கூடுதலாக அனுபவிக்கிறார்கள். கட்டமைப்பு ரீதியான இன அழிப்பை, பூகோளரீதியான இன அழிப்பை எதிர்கொள் கிறார்கள். யாழ்பாண நூல்நிலையம் எரிக்கப் பட்ட நாளிலிருந்து, உலகத் தமிழர் மாநாடு தாக்கப்பட்ட நாளிலிருந்து, அங்கே பண்பாட்டு இன ஒழிப்பு நடந்து வருகிறது. அரசு ஏற்பாடு செய்த இன கலவரங்கள் 1956, 1958,1961, 1974, 1977 ஆகிய ஆண்டுகளில் நடத்தப்பட்டது. உச்சகட்ட மாக 1983ல் ஜூலை படுகொலை தமிழருக்கு எதிராக நடத்தப்பட்டது. அதை கருப்பு ஜூலை என அழைத்தார்கள்.1966ம் ஆண்டு ஐ.நா.சபையின் அனைத்து நாட்டு சிவில் மற்றும் அரசியல் உரிமைக்கான மாநாட்டில் தெளிவாக அறிவிக்கப்பட்ட, எல்லா மக்களுக்கும் சுய நிர்ணயத்திற்கான உரிமை உண்டு என்ற சட்டப்பிரிவு, தமிழர்களுக்கு மட்டும் பொருந்ததா? இலங்கை அரசும் அந்த ஒப்பந்தத்தில் ஒரு பங்காளி என்பது சிரிப்பிற்குரிய செய்தி. சமீபத்தில் கிழக்கு தைமூர் நாடும், மோன்டெனேகுரோ நாடும் பிரிந்து செல்வதற்கான உரிமையை, வாக்கெடுப்பு மூலம் பெறவில்லையா? மேற்கண்ட உரத்த சிந்தனைகளை கொளத்தூர் மணியின் உரையிலும், உடன் பேசிய ஆர்வலர்களின் உரையிலும் கேட்டு தெளிந்த டெல்லிவாசிகள், இனியாவது ஈழத்தமிழர் பிரச்சினையை உலக மக்களின் பிரச்சினை என உணர்வார்களா என்று நமது மனது அடித்துக் கொள்கிறது.

நகரத்திலிருந்து, கிராமம் செல்லும் வேலையற்றோர் கூட்டம்

டெல்லிப் பல்கலைக்கழகம், டெல்லியிலுள்ள ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக் கழகத்தை அடுத்த நிலையில், கல்வியாளர்களாலும், அறிவுஜீவிகளாலும் அங்கீகரிக்கப் படுகின்ற ஒரு அறிவுத் தளம். அந்தப் பல்கலைக்கழகத்தில் இலக்கியத் துறையில் உதவிப் பேராசிரியராக இருக் கின்ற சாய்பாபா, இந்திய அரசு சந்திக் கும் பொருளாதார நெருக்கடி பற்றி கூறியிருக் கிறார். இந்தப் பேராசிரியர் புரட்சிகர ஜன நாயக முன்னணி என்ற அமைப்பை பிரதிநிதித்துவப் படுத்துகிறார். இவர் பல்வேறு ஜனநாயக உரிமைக் குரல் களை எழுப்புவதில் முன்நிற்பவர். கல்வியாளர்கள் கல்லூரி களுக்குள் முடங்கி இருக்க வேண்டும். என்பதுதான் நிர்வாகங்களின் எதிர்பார்ப்பாக இருக்கிறது. ஆனால் ஆளும் வர்க்கக் கட்சிகளின் மாநிலங்கள் தொடங்கி, மத்திய அரசு வரை அமைச்சரவைகளில், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பட்டியலில், சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் எண்ணிக்கையில், இத்தனை முன்னாள் பேராசிரியர்கள் மற்றும் கல்வியாளர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று கூறுவதில் அந்தந்த கட்சிகள் பெருமைப் பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. அதே சமயம் நிலவுகின்ற சமூக பொருளாதார கட்டமைப்பு க்கு எதிராகவோ, அதைக் கேள்வி கேட்டோ யாராவது கல்வியாளர்கள் பேசுவார்களானால், அவர்களை புரட்சியாளர்கள் என்றோ, தீவிரவாதிகள் என்றோ முத்திரைக்குத்தயாரும் தயங்குவதில்லை.வாஜ்பாய் பிரதமராக இருந்த காலத்தில் தாங்கள் நடத்திய சாதனைகளை, இந்தியா ஒளி விடுகிறது என்ற முழக்கத்துடன் தேர்தலை சந்தித்த கூட்டணி, தேசிய ஜனநாயக கூட்டணி. அதுபற்றி இந்த பேராசிரியர் கூறும்போது, உலகமயமாக்கல் கொள்கையினால் இந்தியாவில் முதலில் பலன் பெற்றது ஆளும் கூட்டம்தான் என்றார். அதிகாரத்தை சில குறிப்பிட்ட குடும்பங்களின் கையில் வைத்திருக்கும் நிலை இந்த நாட்டில் இருக்கிறது. கடந்த 20 ஆண்டுகளில் அதிகமான அளவில் பலன்களை அவர்கள் அள்ளியிருக்கிறார்கள். பெரும் கோடீஸ்வரர்கள் பட்டியலில் இந்தியர்கள் சமீபத்தில் அதிகமாக சேர்ந்திருக்கிறார்கள். ஒருபுறம் செல்வம் குவிவதும், மறுபுறம் 80% மக்கள் தொகையினர் ஒரு நாளைக்கு ரூ.20க்கும் குறைவாக பெறுவதும் என்ற நிலை தொடர்கிறது. ஒரு நாளாவது முழுமையாக உணவுக் கிடைக்காத குடும்பங்கள் அதிகமாக இருக்கின்றன. 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இந்த சூழ்நிலை இல்லை என்று அரசாங்கமே கூறுகிறது. மேற்கத்திய நாடுகள், அதிலும் குறிப்பாக அமெரிக்கா தங்கள் கரங்களில் இந்தியாவின் தீண்டப்படாத வளங்களை கையில் எடுக்க இத்தகைய உலகமயமாக்கல் கொள்கைகளை அதிவேகமாக அமுலாக்கு கிறார்கள். அதே சமயம் பெரிய அளவில் நிலவும் வறுமை, பெறும் மோதல்களை உருவாக்குகிறது. கடந்த 6 ஆண்டுகளில் நாம் இரண்டாவது தலைமுறை சீர்திருத்தம் என்ற கட்டத்திற்குள் நுழைந்திருக்கிறோம். பேராசிரி யரின் மேற்கண்ட விளக்கங்கள் இந்த நாட்டில் கலகம் உருவாவதற்கான தளத்தை அடையாளம் காட்டுகிறது. முதல் கட்டம், பொருளாதார தாராளமய மாக்கல் மூலமும், அதற்கான சட்ட ரீதியான கட்டமைப்பு மூலமும் எதிரொலித்தது. அது ஐ.டி.துறையை முக்கிய அடிப்படையாக கொண்டிருந்தது. அப்போது குறைவான அளவே அன்னிய நேரடி நிதிமூலதனம் இறக்குமதியானது. இரண்டாவது கட்டம் என்பது நூற்றுக்கணக்கான புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்களை, பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்களுடன் கையெழுத்திட்டு, அதன் மூலம் இயற்கை மூலாதாரங்களை கொள்ளையடிக்க அந்நியர்களை அனுமதிப்பது என்ற நிலைக்கு சென்றுள்ளது. இந்தியாவின் மத்தியப் பகுதியிலும், கிழக்குப் பகுதியிலும், பெரும்பான்மையான இரும்புத்தாது, நிலக்கரி, பாக்ஸைட்டு, சுண்ணாம்பு மற்றும் பிற கனிம வளங்கள் கிடைக்கின்றன. அவற்றை மேற்கத்திய நாடுகள் கையிலெடுத்துக் கொள்ள விரும்புகிறார்கள். அவர்களுக்காக பெருவாரியான நிலங்கள் பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்களுக்கு கொடுக்கப்படுகின்றன. பெருமளவு விளை நிலங்களும், காடுகளும், கனிமவளங்களும் மற்றும் தண்ணீரும் இன்று விற்கப்படுகின்றன. இத்தகைய நிலைமை ஆங்கிலேயர்கள் காலனியாக இந்த நாட்டை வைத்திருந்த போது கூட நிகழவில்லை. இதன் விளைவாக கடந்த 5 ஆண்டுகளாக, தங்கள் நிலங்கள் பறிபோவதை எதிர்த்து மக்களுடைய எதிர்ப்பு இயக்கங்கள் அதிகரித்து வருகின்றன. சிறப்பு பொருளாதார மண்டலங்கள் மற்றும் தொழில் மயமாதலுக்கான திட்டங்கள் ஆகியவற்றுக்கும் வட்டார அளவிலான எதிர்ப்புகள் வருகின்றன. மேட்டுக்குடிகளில் அடக்கு முறைகளுக்கு ஒப்ப, எதிர்ப்புகள் பல நேரங்களில் வன்முறையாகவும், ஆயுதம் தாங்கியும் கூட எழுகின்றன. சில நேரங்களில் தலைமை இருந்தும், இல்லாமலும் கூட எதிர்ப்புகள் நிகழ்கின்றன. உலகப் பொருளாதார வீழ்ச்சியின் தாக்கங்கள் இந்தியாவையும் கடுமையாக பாதிக்கின்றது. அமெரிக்க போன்றே 50 லட்சம் தொழிலாளர்கள் நமது நாட்டிலும் வேலையிழந்துள்ளார்கள். நூற்பாலைத் துறை கிட்டத்தட்ட அழிவைச் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இவற்றின் பாதிப்புகளை நடுத்தர வர்க்கம் அனுபவிக்கிறது. இனியும் அவர்கள் மேற்கத்திய முறையில் சுகமான வாழ்வை எதிர்கொள்ள முடியாது. ஐ.டி. போன்ற சேவை நிறுவனங்களின் ஊழியர்கள் இப்போது தான் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். டெல்லிக்கு அருகே உள்ள கர்காவோன் என்ற இடத்தில் மையமாகி இருந்த ஆலைகளில், உற்பத்தியில் ஈடுபடும் தொழிலாளர்களுடன் முதன்முறையாக பொறியாளர்களும் இப்போது வேலை நிறுத்தத்தில் இணைந்து கொண்டுள்ளனர். இதுவே தொழிலாளி வர்க்கமும், விவசாயிகளும் இணைந்து போராடுவதற்கான சூழல் முகிழ்வதைக் காட்டகிறது. 60 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு முதன்முறையாக வேலையிழந்து, நகர்ப்புறங்களை விட்டு கிராமப்புறங்களுக்கு மக்கள் செல்கிறார்கள். ஆனால் கிராமங்களில் அவர்களுக்கு வேலை கொடுக்க எதுவுமே இல்லை. நகரம் மற்றும் கிராமம் எங்குமே வாழ்வாதரம் கிடைக்காமல் நமது மக்கள் திணறுகிறார்கள். விவசாயம் நாளுக்கு நாள் சுருங்கி வருகிறது. ஆனாலும் 60% மக்கள் தொகை விவசாயப் பொருளாதாரத்தைச் சார்ந்து நிற்கின்றது. 50 ஆண்டுகளாக இந்தியா தனது உணவுப் பாதுகாப்பை இழந்து வருகிறது. ஒப்பந்தங்கள் கையெழுத்தானாலும், அவை தொழிற்சாலைகளாக மாறவில்லை. அதனால் கிராமங்களிலும், நகரங்களிலும் மக்கள் போராட்டங்கள் வெடிக்கின்றன. தெருக் களிலும் மோதல்கள் எழுகின்றன. நல்வாய்ப்பாக அத்தகைய தன்னெழுச்சி களை ஒழுங்குபடுத்த ஒரு புரட்சிகர இயக்கம் இங்கே இருக்கிறது. ஆதிவாசிகளை அவர்களது பாரம்பரிய நிலங்களிலிருந்து அகற்றுவதற்காக, பச்சை வேட்டை என்ற ராணுவ நடவடிக்கை தொடங்கியுள்ளது. 5வது மாதமாக 2,50,000 ராணுவ வீரர்களை, ஒரு முழுமையான போருக்காக அரசு இறக்கிவிட்டுள்ளது. அமெரிக்கா ராணுவத்தின் தந்திரங்கள், இங்கே இந்திய மக்கள் மீது சொந்த நாட்டு அரசின் ராணுவத்தால் அமுலாக்கப்படுகிறது. அப்பாவி மக்களை நூற்றுக்கணக்கில் அவர்களால் கொல்லமுடிகிறது. வட்டார மொழியும், வட்டார அரசியல் பின்னணியும் தெரியாமல் சாதாரண ராணுவ வீரர்கள் தோல்வியை தழுவிகிறார்கள். வெற்றிகரமாக முன்னேற முடியாததால், நிராயுதபாணியான இலக்குகளைத் தாக்குகிறார்கள். அதன் விளை வாக மாவோயிஸ்ட் இயக்கத்தால் நமது ராணுவத் தினர் தாக்கப்படுகிறார்கள். ஏற்கனவே முஸ்லிம்களை பயங்கரவாதிகள் என்று முத்திரைக்குத்தி முடித்தவர்கள், இப்போது ஆதிவாசிகளையும், தலித்களையும் அதே முத்திரைக் குத்தி அழைக்கிறார்கள். இது இவை கல்வியாளர் கக்கும் கசப்பான உண்மைகள். பொருளாதார, அரசியல் சூழலின் விளைவே நடந்து வரும் உள்நாட்டுப் போர் என்ற செய்தியை கல்வியாளர் மட்டுமல்ல, நாமும் உணர வேண்டியிருக்கிறது.

விளையாட்டுப் போட்டி விபரீதமாகுமா?

விளையாட்டுப் போட்டி என்றாலே இன்றைய காலத்தில் அது வியாபாரப் போட்டி என்பதாக மாறிவருகிறது. கல்வி எப்படி இந்த நாட்டில் வியாபாரமாகி விட்டதோ, அதே போல விளையாட்டும் வியாபாரமாகி வருகிறது. மட்டைப்பந்து விளையாட்டில் முன்பெல்லாம் இரண்டு நாடுகளுக்கு மத்தியில் இரண்டு இன் னிங்ஸ் என்பதாக போட்டி நடக்கும். அல்லது ஒரு நாள் போட்டி என்ற பெயரில் ரஞ்சி ட்ராபிகள் நடக்கும். இப்போது ஐ.பி.எல். என்று ஒரு அமைப்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டு, அதன் மூலம் முழுமையாக வியாபாரமாக ஆக்கியிருக்கிறார்கள். இந்த ஐ.பி.எல். போட்டியில் ஒவ்வொரு ஆட்டத்தையும், ஒவ்வொரு நிறுவனம் ஒப்பந்தம் போட்டு விலைக்கு வாங்கிக் கொள்கிறார்கள். அதற்கு தூதர் என்பதாக பிரபல திரைத் துறை கலைஞர்களை நியமித்துக் கொள் கிறார்கள். அந்தப் பாணியில் கொச்சியில் நடத்தயிருக்கும் ஐ.பி.எல். போட்டி இப் போது சிக்கலாகி விட்டது. சிக்கல் மத்திய அமைச்சரின் அதி காரத் தலையீட்டின் மூலம் அரசிய லாக்கப் பட்டுள்ளது. ஒரு அமைச்சர் தான் திருமணம் செய்யப் போகும் பெண்ணின் பெரும் பான்மை பங்கு கொண்ட ஒரு நிறுவனத் திற்கு, கொச்சி யில் நடக்கயிருக்கும் ஐ.பி.எல். போட்டியை விற்றதற்காக, செல்வாக்கு செலுத் தினார் என்று சிக்கல் எழுந்துள்ளது. மாட்டிக் கொண்ட அமைச்சர் வெளி விவகாரத் துறையின் இணை அமைச்சரான சசிதரூர். பிரச்சினையை கிளப்பி இருப்பது ஐ.பி.எல். அமைப்பின் தலைவராக உள்ள லலித் மோடி. ஊடகங்கள் மூலம் நடந்த இந்த மோதல் தலைமை அமைச்சர் வரை சென்றது. ஆதாரம் கிடைத்தால் அமைச்சர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கவும் தயார் என தலைமை அமைச்சர் கூறினார்.சசிதரூரோ அன்னை சோனியாவை போய் அணுகினார். விளைவு லலித் மோடியின் ஐ.பி.எல். அலுவலகம் வரு மான வரித்துறை யினரால் சோதனை யிடப்பட்டது. இந்திய ஆட்சியாளர்களுக்கு நெருக்கடி கொடுக்கும் யாருக்கும் வருமான வரித்துறை அதிகாரி களின் சோதனையிடல் நடக்கும் என்பது இங்குள்ள நடைமுறை வரலாறு. ஆனால் நேற்று நாடாளுமன்ற அவைகளில் இந்த பிரச்சினையே பெரிதாக கிளப்பப் பட்டது. சசிதரூர் அறிக்கை தரக்கூடாது என்றும் பிரதமர்தான் இதுபற்றி பேச வேண்டும் என்றும் எதிர்கட்சிகள் வாதாடி, அவையை தள்ளப் போடவைத்தார்கள். அடிப்படையில் ஒரு விளையாட்டுப் போட்டி, வியாபார மானதால் கிளம்பி யுள்ள விபரீதமே இது. இன்று ஒவ்வொரு விளையாட்டுப் போட்டிகளும், முன்கூட்டியே முடிவு களைத் திட்டமிட்டு நடத்தப்படும் போட்டிகளாக ஆக்கப்பட்டுள்ளன. அதில்தான் பல்லாயிரக் கணக்கான கோடி ரூபாய்கள் புரள்கின்றன. விளை யாட்டு வீரர்களும் கோடிகளில் நீச்சலி டுகிறார்கள். இந்த நேரத்தில் டெல்லியில் காமன்வெல்த் கேம்ஸ் என்ற பெரியதொரு விளையாட்டுப் போட்டி நடக்கயிருக்கிறது. காமன்வெல்த் நாடுகள் பங்கு கொள்ளும் போட்டி இது. உலகம் முழுவதும் உள்ள நாடுகள் ஒலிம்பிக் போட்டியில் பங்கு கொள்வது உண்டு. அதுபோல பிரபலமானது இந்த காமன்வெல்த் போட்டி. போட்டிக்கான தயாரிப்பிற்காக டெல்லி மாநிலம் அல்லோல கல்லோலப் படுகிறது. டெல்லி மாநகரையே ஒளிமிக்க பெருநகரமாகக் காட்ட வேண்டும் என்று ஆட்சியாளர்கள் துடிக்கிறார்கள். டெல்லி மாநிலத்தில் முதலமைச்சராக இருக்கும் அனுபவமிக்க ஷீலா தீட்சித், வர இருக்கும் காமன்வெல்த் போட்டி மாநகரில் எத்தகைய பிரச்சினைகளை உருவாக்குமோ என்ற அச்சத்திலும் இருப்பதாக அவ்வப்போது அறிவிக்கிறார். டெல்லியை மெருகேற்ற பெருமளவு நிதி செலவழிக்கப்படுகிறது. காமன்வெல்த் போட்டிகளுக்கான ஏற்பாடு கள், அதற்கு உதவி செய்யும் உள்கட்டு மானங்கள், வெளிநாட்டவர்களுக்கு தங்கும் வசதி கள், பொழுது போக்குகள், உணவு விடுதிகள், மற்ற பலவகை ஏற்பாடுகள் ஆகியவற்றை தயார் செய்ய கட்டுமானங் களை உருவாக்கி வருகிறார்கள். அதில் ஒவ்வொரு வகையான வேலைகளையும் செய்ய, வெவ்வேறு தொழிலாளர்களைக் கொண்டு வந்து இறக்குகிறார்கள். பல்வேறு மாநிலங்களிலிருந்து தொழிலாளர்கள் டெல்லிக்கு இடம் பெயர்கிறார்கள். அப்படி இடம் பெயர்ந்து வரும் தொழி லாளர் எண்ணிக்கை 15 லட்சத்தை எட்டும் என்று அரசு கணக்குப் போட்டுள்ளது. அழகுபடுத்தும் பணிகளைச் செய் வதற்காக ஒரு லட்சம் குடும்பங்கள் இடம் பெயர்ந்து டெல்லி வந்துள்ளன. பூங்காக் களை அமைக்கவும் அவர்கள் பயன் படுகிறார் கள். தொழிலாளர் விதிகளை மீறி, குழந்தைத் தொழிலாளர்களாக உள்ள 14 வயது முதல் 16 வயது வரை உள்ள 2000 சிறுவர்கள் பல விளையாட்டு போட்டி இடங்களில் வேலை செய்கிறார்கள். கட்டுமானப் பணிகளில் இதுவரை மரணம் மட்டுமே 70 வது பேருக்கு நடந்திருக்கிறது. தொழிலாளர்களது வாழும் இடங்களில் சுகாதாரக்கேட்டினால் நோய்கள் பரவி வருகின்றன. இப்போது வயது வந்த 50,000 பிச்சைக்காரர்கள் மற்றும் 60,000 குழந்தைப் பிச்சைக்காரர்கள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளனர். அவர்கள் விளை யாட்டுப் போட்டி நடக்கும் இடங் களை விட்டு அப்புறப்படுத்தப் பட்டுள்ளனர். நகருக்கு வெளியே கொண்டு போய் முகாம்களில் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர். செலவழிக்கப்படும் நிதியைப் பார்த்து டெல்லி மக்கள் கொந்தளிக்கிறார்கள். டெல்லி அரசாங்கத்தால் விளையாட்டுப் போட்டிக்காக வே புதிய வரிகள் மக்கள் மீது போடப்பட்டுள் ளன. உலகத் தரம் வாய்ந்த உள்கட்டுமான வசதிகள் இதையொட்டி டெல்லி மக்களுக்கு கிடைக்கும் அதே சமயம் இந்த வளர்ச்சிக்காக செலவழிக்கப்படும் மனித சக்தியும், ஏழை மக்கள் மீது நடத்தப்படும் தாக்கமும், கவனிக்கப்படவில்லை. அக் டோபர் மாதத்திற் குள் இந்த ஏற்பாடுகளை எல்லாம் முடித்தாக வேண்டும். காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட் டிகள் நடந்து முடிந்த பிறகு டெல்லியில் 30 லட்சம் பேர் வீடற்றவர்களாக, தெருவில் நிற்பார்கள். தங்கள் வேலை முடிந்த பிறகு இடம் பெயர்ந்து வந்த தொழிலாளர்கள், 15 லட்சம் பேர் டெல்லிவாசியாக முழித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். தங்கள் குடிசைகளையும், குடியிருப்புகளையும், நகரை அழகுபடுத்து வதற்காகவோ, பூங்கா கட்டுவதற்காகவோ, புல்டவுசர் களிடம் இழந்த நிலையில் ஒரு லட்சம் மக்கள் நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு மாற்று வீடுகள் கொடுக்க அரசு உதவவில்லை. சாலையோரத்திலோ, நகருக்கு வெளியேயோ தற்காலிக குடியிருப்புகளை அவர்கள் ஏற்படுத்திக் கொண்டுள்ளனர். அரசாங்கத்திற்கு இந்தப் பிரச்சினையின் ஆழம் தெரியாது என்று நாம் கூறமுடியுமா? டெல்லி முதல்வரின் வார்த்தையில் சொல்லப்போனால், விளையாட்டுப் போட்டிக்குப் பிறகு, 30 லட்சம் வீடற்றவர் கள் இருப்பார்கள் என்கிறார். அவர்களுக்கு வீடு கொடுப்பது முதல் கடமையாக இருக் கும் என்றும் சொல்கிறார். விளையாட்டுப் போட்டிக்குப் பிறகு என்று சொல்வதன் மூலம், பிரச்சினையை தள்ளிப் போடுவது என்ற பொறுப்பற்ற செயல்தான் தெரிகிறது. விளையாட்டுப் போட்டிக்கு வருகின்ற வெளிநாட்டவருக்கு டெல்லியிலும், அதை யொட்டி இந்தியாவிலும் ஏழைகளே இல்லை என்பதாகக் காட்ட வேண்டும் என அரசு விரும்புகிறது. பீகார் போன்ற அண்டை மாநில அரசாங்கங்களிடம், டெல்லி அரசாங்கம் பிச்சைக்காரர்களை திருப்பி அழைத்துக் கொள்ளும்படி கேட்டு வருகிறது. யாருமே ஒத்துழைக்கவில்லை. மணி சங்கரய்யர் பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைச்சராக இருக்கும் போது, ஒரு கூட் டத்தில் தனது உள்ளாட்சித் துறைக்கு ஒரு பகுதி நிதியை ஒதுக்க சொன்ன நேரத்தில், மறுக்கப்பட்டார். அதே நேரம் அதே கூட்டத்தில், காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிக்காக ரூ.700 கோடி கேட்கப்பட்ட போது, மத்திய அமைச்சரவை உடனடியாக அந்தத் தொகையை ஒதுக்கியது. இந்திய மக்களின் உள்ளாட்சிக்கு கேட்கப்பட்டது, காமன் வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டிக்காக கேட்கப்பட்ட தொகையைக் காட்டிலும் மிகவும் குறைவான அளவுதான். விளை யாட்டுப் போட்டிக்கு ஆர்வமாகத் தொகை ஒதுக்கும் மத்திய அரசு, விவசா யத்துறையின் தேவை வரும்போது, உற்சாகமாக செயல்படவில்லை என்று ஓய்வு பெற்ற அதிகாரி ராகவன் கூறுகிறார். அதனால் நமது ஆட்சியாளர்களுக்கு, விவசாயத்தை விட விளையாட்டுப் போட்டியே முக்கியமானது. இந்திய மக்கள் பெரும்பான்மையானோர் வறுமை எல்லைக் கோட்டுக்கு கீழே வாழ்கிறார்கள். விவசாயம் மழையின்மை யால் பொய்த்து விட்டது. இத்தகைய சூழலில், வெளிநாட்டவரை குளிர்விக்க விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கும் அரசை நாம் என்ன சொல் வது? இதற்குப் பெயர்தான் ரோம் நகர் பற்றி எரியும் போது, நீரோ மன்னன் பிடில் வாசித்துக் கொண்டிருந்தான் என்ற பழமொழிக்கு உண்மை அர்த்தமா?