கசாப் மரணதண்டனை, ஒரு தப்பித்தலா?

இன்று நாட்டில் ஆங்கில காட்சி ஊடகங்களில் விவாதிக்கப்படும் பெரிய விவாதமே, கசாபிற்கு வழங்கப்பட்ட மரணதண்டனை பற்றியதுதான். முதலில் மரணதண்டனை என்பதே சரியா அல்லது தப்பா என்ற கேள்வி விவாதிக்கப்படுகிறது. மரணதண்டனை என்பது தண்டனையே அல்ல என்று உலகம் தழுவிய அளவில் மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் விவாதித்து வருகிறார்கள். ஆம்நெஸ்டி இன்டர்நேஷனல் எனப் படும் உலகப்பொது மன்னிப்பு சபை இந்த மரணதண்டனையை எதிர்த்து கடுமையாக பரப்புரை செய்து வருகிறது. உலகில் நூற்றுக்கு மேற்பட்ட நாடுகளில் மரணதண்டனை அறவே ஒழிக்கப்பட்டுள்ளது. சமீபத்தில் ஐ.நா. சபையில் மரணதண்டனைக்கு எதிராக தீர்மானமே கொண்டுவரப்பட்டது. 2007ம் ஆண்டு நவம்பர் 15ம் நாள் ஐ.நா.சபையின் பொதுச்சபை குழு கூடி மரணதண்டனைக்கு எதிரான ஒரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது. சபையின் மூன்றாவது குழு மனிதஉரிமைகளை கையாளுவதனால், அதில் வாக்குக்கு விடப்பட்ட போது, மரணதண்டனையை எதிர்த்து 99 வாக்குகளும் ஆதரவாக 52 வாக்குகளும் விழுந்தன. அடுத்த மாதம் டிசம்பர் 18ம் நாள் ஐ.நா. வின் 62வது பொது சபையின் 76வது மற்றும் 77வது கூட்டத்தில் மரணதண்டனைக்கு எதிரான தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. அதை 104 நாடுகள் வரவேற்க, 54 நாடுகள் எதிர்க்க, 29 நாடுகள் வாக்கெடுப்பில் கலந்து கொள்ளாமல் இருந்தன. சமூக, மனிதாபிமான, பண்பாட்டு பணிகளை செய்யும் அந்த மூன்றாவது கமிட்டி, ஐ.நா.பொதுசபையின் வரலாற்று மைல்கல்லாக இந்த தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது. அதில் கலந்து கொள்ளாத அல்லது ஏற்றுக்கொள்ளாத நாடுகளும்கூட, மரணதண்டனையை கைவிடவேண்டும் என ஐ.நா. கேட்டுக்கொண்டது. அந்த வேண்டுகோளைக்கூட இந்திய அரசோ, இந்திய நாடாளுமன்றமோ, இந்திய நீதித்துறையோ சட்டை செய்யவில்லை. அதனால்தான் மும்பை நீதிமன்றம் இப்படிஒரு தீர்ப்பை கொடுத்துள்ளது. தீர்ப்புக்கு முன்பே நாடு தழுவிய அளவில் கசாபிற்கு மரணதண்டனை கொடுக்கப்படுமா இல்லையா என்ற விவாதமே ஊடகங் களால் நடத் தப்பட்டது. இந்த நாட்டில் இப் போதெல்லாம் ஊடகங்கள் தீர்ப்பு எழுததொடங்கிவிட்டன. சென்சேசனல் கேசெஸ் என்று சொல்லப்படுகின்ற இதுபோன்ற உணர்ச்சிவசப்படுத்தும் வழக்குகள் நீதிமன்றத்தில் நிலுவையில் இருக்கும்போதே மக்களால் அல்லது ஊட கத்தாரால் அல்லது அரசியல்வாதிகளால், அல்லது மதவாதிகளால், அல்லது தேசிய குருங்குழுவாதிகளால், பகிரங்கமாக விவாதிக்கப்பட்டு, உச்சகட்ட தீர்ப்பை எப்படியும் கொடுத்து விடவேண்டும் என்ற எண்ணத்தை, நீதியரசர்களின் மூளைக்குள் ஏற்றிவிடுகிறது. அதனா லேயே மக்கள் எதிர்ப்பார்க்கும் தீர்ப்பு வெளிவந்துவிடுகிறது. அப்படி வந்தது தான் கசாப் தீர்ப்பும்.
அதேசமயம் உலக மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் மத்தியில் எதிர் விவாதத்தை எழுப்பியுள்ளது. ஒரு வழக்கில் கொடுக்கப்படும் தண்டனை என்பது, குற்றம் சாட்டப்பட்ட மனிதனைத் திருத்துவதற்காக கொடுக்கப்படுகிறது. மாறாக பழிவாங்க அல்ல. இது இந்த தீர்ப்பில் அணுகப்படவில்லை.
அதாவது மும்பை நீதிமன்றத்தில் தீர்ப்பு கொடுத்த நீதியரசர் இந்த குற்றவாளியான
கசாப் திருந்தவே முடியாத ஆள் என்று கூறி விட்டார். இப்படி சோசியம் சொல்வதற்கு நீதிபதிகளுக்கு யாரும் சொல்லிக்கொடுக்கவில்லை. நீதியரசர் களிடம் நாடு எதிர்பார்ப்பதும் அதுவல்ல. திருத்துவதற்காக தண்டனை கொடு என்றால் கதை சொல்லிக்கொண்டிருக்க நீதியரசருக்கு வேலை இல்லை.
இப்படி சோசியம் தெரிந்தவர்களை மரத்தடியில் அமர்த்தலாம். அவர்கள் நீதித்துறைக்கு எப்படி வந்தார்கள் என்பது ஆச்சர் யமான செய்திதான்.ஆனாலும் எப் படியோ ஒரு மக்கள் எதிர்பார்த்த தீர்ப்பை அவர்கள் கொடுத்துவிட்டனர். அதாவது கசாபிற்கு மரணதண்டனை என அறிவித்துவிட்டனர்.
இப்போது அது விவாதிக் கப் படுகிறது. மரணதண்டனை என்பது ஒரு வழக் கில் நிரூபிக்கப்பட்ட குற்ற வாளியை திருத்துவதற்கு பதில் பழி வாங்கும் நடவடிக்கையாக இருக் கிறது என்பதே மனித உரிமை ஆர்வலர் களின் குற்றச்சாட்டு. கண்ணுக்கு கண் என்றோ பழிக்குப்பழி என்றோ கூறும் அடிப்பயைக்கொண்டது அல்ல இந்திய தண்டனைச்சட்டம். அது குற்றம் செய்த வர்களைத்திருத்துவதற்கானது அப்படி திருத்துவதற்கு மரணதண்டனையில் இடம் இல்லை. ஆகவே இது அடிப் படியில் மனித உரிமை அல்ல. அடுத்து மரணதண்டனை கொடுப்பதால் குற்றங்கள் நின்று விடுமா? இந்தக் கேள்விக்கு பதில் கூறுகிறார் வீ.ஆர். கிருஷ்ணய்யர். அவர் கூறும்போது மூன்று காரணங்களுக்காக ஒருவர் மரண தண்டனை தரும் அளவுக்கு குற்றம் செய்கிறார் என வைத்துக்கொள்வோம். அப்படி செய்பவர் திட்டமிட்டு குற்றம் செய்து அதில் தப்பித்து விடலாம் என்று எண்ணு வாரானால், அப்படி திட்டமிட்டு குற்றம் செய்பவர்கள் இந்த மரண தண்டனை நீடிப்பதனால் திருந்தப்போவதில்லை.
ஏனென்றால் அவர்கள் திட்டமிட்டு தவறு செய்து தப்பித்து விடலாமென எப்போதும் நினைப்பார்கள். அடுத்து திடீரென கொலை போன்ற பெரிய குற்றங்களை செய்பவர்கள்.
அவர் களும் மரணதண்டனை இருக்கிறதே என்பதற்காக உணர்ச்சிவசப்பட்டு செய்யும் குற்றங்களைத்தவிர்க்க முடியாது அடுத்து கொள்கைக்காக பயங்கரக்குற்றங்களை செய்பவர்கள். அவர்களும் எந்த மரணதண்டனை பற்றியும் பயப்படப்போவதற்கில்லை. ஆகவே மரணதண்டனையால் எந்த குற்றத்தையும் தடுக்க முடியாது. அப்படியானால் மரணதண்டனை எதற் காக என்று கிருஷ்ணய்யர் கேள்வி எழுப் புகிறார்.
இப்போது அறிவிக்கப்பட்டுள்ள மரணதண்டனை கொலை செய்யப் பட்ட தனது கணவனையும், தனது பிள்ளையையும் இழந்த ஒரு தாயாரால் எதிர்க்கப்பட்டுள்ளது. மும்பை தாக்குதலில் ஒபராய் ஹோட்டலில் வெர்ஜினியா மாநிலத்தைச் சேர்ந்த ஆலன்ஸ்கெர் என்ற தனது கணவனையும், நவோமி என்ற தனது 13வயது மகளையும் பலிகொடுத்த, கியாஸ்கெர் என்ற விதவை அமெரிக்க பெண்மணி, என்றைக்குமே தான் மரணதண்டனையை ஆதரிக்கவில்லை என்றும், கசாபிற்கு ஆயுள்தண்டனை தான் கொடுக்கவேண்டும் என்றும் கூறியுள்ளார். இன்று அன்னையர் தினம் என்பதால் நாம் அதை நினைவு கூறல் சரியாக இருக்கும். தனது பிள்ளையை இழந்ததால் இன்னொரு தாயாரும் தனது பிள்ளையை இழக்க வேண்டும் என இந்த தாயார் எண்ணவில்லை.
அது மட்டுமல்ல இப்போது கொடுக்கப்பட்டுள்ள மரண தண்டனை அடுத்து இந்தியச்சட்டப்படி மேல்முறையீடுக்கு செல்லும். அதன் பிறகு உச்சநீதிமன்றம் செல்லும். அதற்குப்பிறகு குடியரசுத்தலைவரின் கருணை மனுவிற்கு செல்லும். காலம் நீட்டப்படும். அதற்குள் இந்திய பாகிஸ் தான் உறவு நல்ல உறவாக மாறலாம். காஷ்மீர் விவகாரத்தில் இரு நாடுகளுக்கும் ஒப்பந்தம் வரலாம். அதற்கு அமெரிக்கா முழு முயற்சி எடுக்கலாம்.
அப்போது இந்த கசாப்புக்கு மன்னிப்பு வழங்கப்படலாம். அப்படி நடக்காவிட்டாலும், இதுவரை இந்தியாவின் சிறைகளில் மரணதண்டனைக்காக காத்துக்கொண்டிருக்கும் கைதிகளின் எண்ணிக்கை 50ஐ தாண்டுகிறது. அவர்களுக்கு மரணதண்டனை கொடுக் கலாமா வேண்டாமா என்ற விவாதம் உள்துறையில் நடந்து வருகிறது.
அதில் கசாப் வழக்கு கடைசி வழக்கு என்பதால் அதிக காலம் ஆகலாம். அதற்குள் நிலைமைகள் மாறலாம். ஆகவே கசாபிற்கு ஆயுள் தண்டனை கொடுத்திருந்தால் அதுவே அவனுக்கு அதிகபட்ச தண்டனையாக இருந் திருக்கும். உணர்ச்சிவசப்பட்டு மரண தண்டனை அறிவித்தது கசாபிற்கு நல்லதுதான்.
அதுவே ஆயுள் தண்டனை ஆகி இருந்தால், கசாப் அதிகம் கஷ்டப் பட்டிருப்பான். ஆகவே இது
கசாபிற்கு லாபமான தண்டனையா என்றும் விவாதம் எழுகிறது. எப் போதுமே அவசரக்காரனுக்கு புத்தி மட்டு என்பது இதுதானோ?

சிதம்பரம் தரும் தேநீர் கோப்பையில் என்ன இருக்கும்?

சென்ற மாத இறுதியில், புது டெல்லியில் உள்ள பிரபல ஜவஹர்லால் நேரு பலகலைக்கழகத்தில் நடந்த ஜனநாயக மாணவர் சங்கத்தின், ‘மக்கள் மீது நடத்தப்படும் போர்’ என்ற கருத்தரங்கு ஒன்றில், காங்கிரசு கட்சியின் மாணவர் சங்கத்தினர் உள்ளே நுழைந்து கலாட்டா செய்தனர். அதன்விளைவாக புரட்சிகர சிந்தனை உள்ள மாணவர்களிடம் நன்றாக உதை வாங்கிக்கொண்டு ஓடிவிட்டனர். அடுத்த நாளே காங்கிரசு மாணவர்கள் தங்கள் சார்பாக ஒரு எதிர்ப்பு மன்றத்தை உருவாக்கிகொண்டனர்.இந்தியாவின் அரசியல் தலைமையில், அதாவது ஆட்சி அதிகாரத்தில் அமெரிக்கச் செல்வாக்கு கூடி வரும் இன்றைய நாட்களில் அறிவுஜீவிகளின் பங்கு என்பதும், அறிவுஜீவிகளின் கருத்து என்பதும் ஒருவிதமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி வருகின்றன. இத்தகைய போக்கை ஆள்வோரும் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். பொதுவாக ஆட்சியாளர்கள் அறிவிக்கும் சலுகைகளும், திட்டங்களும் அறிவுஜீவிகள் கொடுக்கும் புள்ளிவிவரங்களின் அடிப்படையிலேயே தயாரிக்கப்படுகின்றன. அதை அப்படியே உலக வங்கிக்கும், அனைத்து நாட்டு நிதியத்துக்கும், ஆசிய வளர்ச்சி வங்கிக்கும் அனுப்பி மத்திய அரசு அதிகமான அளவில் நிதிகளைப்பெற்று வருகிறது. அதற்கு அடிப்படையாக இருப்பது அறிவுஜீவிகளின் புள்ளிவிவர ஆராய்ச்சிதான். அத்தகைய ஆராய்ச்சிகளை அதிகம் செய்து வருவது டெல்லியில் உள்ள ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம்தான். அதுமட்டுமின்றி இந்த குறிப்பிட்ட பல்கலைக்கழகம் அமெரிக்காவிலும், ஐரோப்பாவிலும் உள்ள ஐ.நா. அதிகாரிகள் மத்தியிலும், அந்த நாடுகளின் ஆட்சியாளர்கள் மத்தியிலும், உலக வங்கி போன்ற கடன் கொடுக்கும் உலக மார்வாடிகள் மத்தியிலும் பிரபலமாக இருக்கிறது. இந்த பல்கலைக்கழகம் செய்த ஆராய்சிகளின் அடிப்படையில் தான் பல முடிவுகளும் ஆள்வோரால் எடுக்கப்படுகின்றன. இது போன்ற அறிவுஜீவிகளின் கோரிக்கையில்தான் இந்தியாவில் தகவல் பெறும் உரிமைசட்டமே இயற்றப்பட்டது. இதுபோன்ற அறிவுஜீவிகளின் தொடர்ந்த பரப்புரையில்தான் பா.ஜ.க விற்கு எதிரான மதச்சார்பற்ற இந்தியாவிற்கான பரப்புரை நாடு முழுவதும் நடத்தப்பட்டு காங்கிரசுக்கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தது. அதில் நேரடியாக இதுபோன்ற அறிவுஜீவிகளிடம் தொடர்பு வைத்திருந்தவர் காங்கிரஸ் தலைவி சோனியாகாந்தி. அதில் சப்னம் ஹஸ்மி போன்றோர் அடக்கம். ஆகவே இத்தகைய அறிவுஜீவிகளின் பங்கை முழுமையாக மறுக்க முடியாத இக்கட்டில் காங்கிரஸ் தலைமை இருக்கிறது.
அதனால்தான் மாவோயிஸ்டுகளின் பிரச்சனையை தொடங்கிய காலத்திலிருந்து உள்துறை அமைச்சர் சிதம்பரம் அறிவுஜீவிகள் எப்படி மாவோயிஸ்டுகளை நியாயப்படுத்தலாம் என அலறுகிறார். அருந்ததிராய் போன்ற அறிவுஜீவிகளும் சிதம்பரத்தால் அவ்வப்போது விமர்சிக்கப்பட்டார். தொடர்ந்து அறிவுஜீவிகளை உருவாக்கித் தரும் பட்டறையாக பயன்படுத்தப்படும் டெல்லியில் உள்ள ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம் இவர்களது கண்களை உறுத்துகிறது. மாவோயிஸ்ட்கள் பிரச்சனையில், மத்திய துணை ராணுவப்படை கடுமையான இழப்புக்களை பெற்று திணறிக் கொண்டிருக்கின்ற இன்றைய சூழலில், காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமைக்குள்ளேயே சிதம்பரத்திற்கு எதிராக பல சிந்தனைகள் கிளம்பியுள்ளன. இதனால் சிதம்பரம் தனிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளார். சோனியா காந்தியும், ராகுல் காந்தியும் சோசலிச கொள்கைகளை கொண்டிருப்பது போலவும், அவர்களது கொள்கைகளின் அமுலாக்கத்திற்கு ப.சிதம்பரம் நடத்தும் பச்சைவேட்டை என்ற மாவோயிஸ்ட்கள் ஒழிப்பு என்ற பெயரில், ஆதிவாசிகளுக்கெதிராக நடத்தப்படும் நரவேட்டை, தடையாக உள்ளதாக கட்சித்தலைமையில் கேள்விக்குறியாகியுள்ளது.
அதுபற்றி சமீபத்தில் சென்னை வந்திருந்த இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட் லெனினிஸ்ட்) விடுதலை அமைப்பின் பொதுச்செயலாளர் திபங்கர் பட்டாச்சாரியா கூறும்போது, அது காங்கிரசின் திட்டமிட்ட தந்திரம் என்று காங்கிரஸ் கட்சியைச் சாடினார். இத்தகைய சூழ்நிலையில் தான் இப்போது சிதம்பரத்தின் தேனீர் கோப்பை விருந்து வெளியே வந்துள்ளது.
காங்கிரசுக் கட்சியின் மாணவர் அமைப்பான இந்திய தேசிய மாணவர் சங்கத்தின் கூட்டம் ஒன்றில் கலந்து கொள்ள தைரியமாக நமது உள்த்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம், ஜவஹர்லால்நேரு பல்கலைக்கழகத்திற்குள் நேற்று சென்றிருக்கிறார். அப்போது பல்கலைக்கழகத்தில் பொருளாதாரத்தில் ஆராய்ச்சிப் படிப்புப் படிக்கும் ஒரு மாணவி பல்வேறு கேள்விகளால் சிதம்பரத்தை துளைத்திருக்கிறார். விபா என்ற அந்த மாணவி அரசாங்கத்தின் மக்கள் விரோத கொள்கைகள் மீது கேள்விகளை தொடுத்திருக்கிறார். அவருக்கு அருகேயிருந்த இன்னொரு மாணவியும், முதல் மாணவியை ஆதரித்து குரலெழுப்பியிருக்கிறார். இது அமைச்சர் சிதம்பரத்திற்கு சிக்கலை உருவாக்கியிருக்கிறது. முழக்கங்கள் இட்ட மாணவிகளை, காங்கிரஸ் மாணவர்கள் அடக்க முயன்றுள்ளனர். ஆனாலும் அவர்கள் அடங்கவில்லை. அப்போது அமைச்சர் அதை கவனித்துவிட்டு, யார் அந்த பெண்மணி என்பதாக கேள்வி எழுப்பியுள்ளார்.
வழக்கமாக வெள்ளை உடையில் வந்து திருவாளர் பரிசுத்தமாக காட்சி தரும் சிதம்பரம், நேற்று நீலவண்ணச் சட்டையும், காக்கி கால்சட்டையும் அணிந்து வந்திருக்கிறார். குரலெழுப்பிய மாணவிகளை விரட்டத் தொடங்கிய பெண் காவலர்களை சிதம்பரம் அடக்கியிருக்கிறார். காக்கி கால்சட்டை அணிந்து வந்த சிதம்பரம், காக்கி வேட்டையை அடையாளம் காட்டுவதாக மாணவர்கள் மத்தியில் நையாண்டி செய்திருக்கின்றனர். ஆர்வமாக கேட்ட அமைச்சரிடம், விபா என்ற மாணவி கேள்விகளை கேட்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்.
முதல் கேள்வியே மணிப்பூரைப் பற்றியது. மணிப்பூரில் ஆயுதப்படைகளின் சிறப்பு அதிகார சட்டம் ஏன் அமுல்படுத்தப்படுகிறது என்று ஒரு மனிதஉரிமை கேள்வியை அமைச்சர் மீது தூக்கியெறிந்திருக்கிறார். அதை எதிர்த்து காந்திய வழியில், 7 ஆண்டுகளாக பட்டினிப் போராட்டம் நடத்தி வரும் சர்மிளா என்ற பெண்மணியின் போராட்டத்தை ஏன் அடக்குகிறீர்கள் என்று அடுத்த கேள்வியை அமைச்சர் மீது தொடுத்திருக்கிறார். வழக்கம்போல் சிதம்பரம் எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்வதற்கே பிறந்த ஒரு மாமனிதர் போல், பதில் கூறியிருக்கிறார்.
உங்களுக்குக் கிடைத்த செய்திகள் அனைத்தும் தவறு என்றும், அவை நாளேடுகளிலிருந்தும், இதழ்களிலிருந்தும் எடுக்கப்பட்டவை என்றும், அதற்காக உங்களை குறைசொல்லப்போவதில்லை என்றும், உங்கள் வயதில் நானும் அப்படித்தான் எடுத்துக்கொண்டிருப்பேன் என்றும் ஒரு நிதானவாதிப் போல பதில் சொல்லியிருக்கிறார். அதன்பிறகு உண்மையான பதிலையும் அவரே கூறியிருக்கிறார். ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசாங்கத்திற்கு முன்பிருந்த பல அரசுகளும், ஆயுதப்படை சிறப்பு அதிகாரச் சட்டத்தை தொடர்ந்து அமுல்படுத்தி வந்தன என்றும், அப்போது எல்லோரும் அமைதி காத்தார்கள் என்றும் குற்றஞ்சாட்டியுள்ளார்.
அத்தகைய சிறப்புச் சட்டத்தை நீக்கவேண்டும் அல்லது திருத்தவேண்டும் என்றும் கூறிய முதல் அமைச்சர் தான் தான் என்று மார்தட்டியிருக்கிறார். அதற்கான அனைத்துக் கட்சி ஒப்புதல் வேண்டும் என்றும், அதன் மீது தான் செயல்பட்டு வருவதாகவும் கூறி சமாளித்திருக்கிறார். இதற்கு திருப்தியடையாத அந்த மாணவி, அடுத்த கேள்வி கேட்க முனைந்திருக்கிறார். உடனடியாக சிதம்பரம், எனது கடமை பதில் சொல்லுவது மட்டும்தான் என்றும், நீங்கள் கேட்க விரும்பும் பதிலை சொல்வது அல்ல என்றும் கூறி தனது இறுமாப்பை காட்டியிருக்கிறார்.
அந்த மாணவியை சுட்டிக்காட்டி வேண்டுமானால் உங்களைப் போன்றவர்கள் ஜனநாயக வழியில் அதிகாரத்திற்கு வந்து, அதன் மூலம் கொள்கைகளை மாற்றுங்கள் என்றும், அதற்காக ஆயுதம் தூக்காதீர்கள் என்றும் கூறியிருக்கிறார். அதாவது கேள்வி கேட்ட பல்கலைக்கழக ஆராய்ச்சி மாணவியை, ஆயுதப்போராட்ட ஆதரவாளர் என்பது போல உள்துறை அமைச்சர் முத்திரை குத்துகிறார். அத்தோடு நிறுத்தாமல் மத்திய அரசு நியமித்த அர்ஜுன்சென் குப்தா குழு, 77% இந்தியர்கள் ஒரு நாளைக்கு 20 ரூபாய்க்கு குறைவாக கூலி வாங்குவதாக கூறியிருப்பது உண்மையானால், 60 கோடி கைப்பேசிகள் இந்தியாவில் எப்படியிருக்கும் என்று நக்கல் அடித்திருக்கிறார். தன்னால் ஒரு சிறந்த பொருளாதாரவாதியை காட்ட முடியும் என்றும் உறுமியிருக்கிறார். வேதாந்தா என்ற கனிமவள கொள்ளை அடிக்கும் பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனம் பற்றி, தனது அலுவலகம் வந்து தேநீர் குடித்து விவாதிக்கலாம் என்றும் கூறியிருக்கிறார்.
சிதம்பரத்தின் தேநீர் கோப்பையில் இருக்கும் நச்சு தான், மாசுபடுத்தும் ஸ்டெர்லைட் ஆலையின் தாய் அமைப்பான கனிமவளக் கொள்ளையன் வேதாந்தா நிறுவனம் என்பது இதன்மூலம் நமக்குத் தெளிவாகிறது.

தொலைபேசி ஒட்டுக்கேட்டல் யாரை அம்பலப்படுத்தியது?

இரண்டு நாட்களாக மத்திய அமைச்சர் ஆ.ராஜாவையும், அவருடன் தொலை பேசியில் பேசியதாக நீராராடியாவையும், அவருடன் பேசியதாக கனிமொழியையும், ஊடகங்கள் வெளியிட்டன. பல மணிநேரம் செய்த உரையாடல்கள் என்பதாக அந்த அம்பலப்படுத்தல் இடம்பெற்றது. நடந்த அந்த நிகழ்ச்சி ஓராண்டுக்கு முன்னால் நடந்த சம்பவம். அப்போது மத்திய அமைச்சரவை தயார் செய்து கொண்டிருந்த நேரம். அதன் பொறுட்டு தமிழக முதல்வர் டெல்லி சென்றது ரகசிய செய்தி அல்ல. அப்போது காங்கிரஸ் கட்சி தலைமையுடன் தமிழக தி.மு.க. தலைவர் பல முறை பேரம் பேசியதும் அனைவரும் அறிந்த செய்திதான். அதே போல அதிக இடங்களைப்பெற்ற திரிணாமுல் காங்கிரஸ் கட்சியும், காங்கிரஸ் தலைமையுடன் அமைச்சரவை இடங்களுக்காக பேரம் பேசி வந்ததும் நாடறிந்த செய்தியே. மம்தாவிற்கு கொடுக்கும் அளவுகோல்தான், கருணாநிதிக்கும் கொடுப்பார்கள் என்று காங்கிரஸ் சார்பாக கூறுவதாகவும் செய்திகள் வெளியாகின. அதை ஒட்டி, மத்திய அமைச்சரவையில் தி.மு.க.விற்கு எத்தனை இடம் கிடைக்கும் என்று யூகங்கள் விவாதிக்கப்பட்டன. நாலு மத்திய அமைச்சரா அல்லது மூன்று மத்திய அமைச்சரா என்ற வாதமும் எல்லோராலும் பேசப்பட்டது. அது தவிர எத்தனை துணை அமைச்சர்கள் என்பதும் விவாதிக்கப்பட்டது. அதில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக தேர்வு பெற்றுள்ள அழகிரிக்கு, மத்திய அமைச்சர் பொறுப்பா அல்லது துணை அமைச்சர் பொறுப்பா என்று கூட விவாதிக்கப்பட்டது. பிறகு அவருக்கு மத்திய அமைச்சர் பொறுப்புதான் என்றும் கூறப்பட்டது. அந்த நேரத்தில் நடந்த தொலைபேசி உரையாடல்தான் இப்போது வெளியிடப் படுகிறது. ஏற்கனவே முந்திய ஆட்சியிலும், அதற்கு முந்திய பா.ஜ.க. ஆட்சியிலும் அமைச்சராக இருந்த ஆ.ராஜாவிற்கு, தான் இந்தமுறை பொறுப்புக்கு வருவேனா என்று கேட்பதில் ஆர்வமாக இருப்பது இயல்புதானே. அதைப்பற்றி தொலைபேசியில் பேசினார் என்பதில் என்ன புதிய பிரச்சனையை இருக்கிறது? அதே சமயம் கனிமொழியிடம் பேசிய ஒருவரிடம் அவரும் தனக்கு கேள்விப்பட்ட செய்திகளைச் சொல்வதும் சாதாரணமான விசயம்தானே? அதில் ஒரே குடும்பத்தில் இருந்து மூன்று மத்திய அமைச்சர்களை நியமிப்பதில் கருணாநிதி தயங்குகிறார் என்பதும் தவறான செய்தி இல்லையே? ஆனால் இதில் வேறு ஒரு முக்கியப் பிரச்சினை வெளியாகி உள்ளது. அது என்ன என்றால் ஒரு கார்ப்பரேட் நிறுவனத்தின் பொதுமக்கள் தொடர்பு அதிகாரி மத்திய அமைச்சரவையில் வரப்போகிற நியமனங்கள் பற்றி தெரிந்து வைத்திருப்பதும், அதை அமைச்சர்கள் கேட்டு தெரிந்து கொள்வதும், இந்தியாவின் மத்திய அமைச்சரவையை தீர்மானிப்பது யார் என்ற கேள்வியை எழுப்பியுள்ளது. அதாவது இந்தியாவின் தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன்சிங் இந்தியாவின் மத்திய அமைச்சரவையை தீர்மானிக்கிறாரா அல்லது கார்ப்பரேட் என்ற வணிகக் குழுமங்கள் தீர்மானிக்கின்றனவா என்பதே இப்போது எழுந்துள்ள கேள்வி.
ஓராண்டு கழித்து ஒரு தொலைபேசி உரையாடலை, காட்சி ஊடகங்களுக்கு கொடுத்து அதை வெளியிட வைத்த சக்திகள் யார் என்பதோ, அதற்கான காரணம் என்ன என்பதோ வேறு சேதி. அதாவது மத்திய காங்கிரஸ் அமைச்சரவையில் உள்ள குறிப்பிட்ட காங்கிரஸ் மத்தியமைச்சரது பங்கு அதில் உள்ளது என்பது ஒரு செய்தி. அதை இப்படி வெளியிட வைத்ததற்கு இன்னொருவர் பங்கு என்று சொல்வதும் இன்னொரு செய்தி. ஆனால் அது யாரை அம்பலப்படுத்த என்ற நோக்கத்தில் வெளியிடப்பட்டதோ அவர்களை அம்பலப்படுத்துவதற்கு பதில், அம்பை எய்தவர்கள் மீதே பாய்கிறது என்பதுதான் இப்போது உள்ள செய்தி. அதாவது மத்திய காங்கிரஸ் ஆட்சியைத் தீர்மானிப்பது பெரும் வணிகக் குழுமங்கள்தான் என்பது இப்போது அம்பலமாகி இருக்கிறது. அதாவது விவாதத்தில் வரும் நீராராடியா டாடா நிறுவனத்தின் மக்கள் தொடர்பு அதிகாரி என்கிறார்கள். அப்படியானால் வணிகக் குழுமங்களுக்கு அமைச்சரவை அமைப்பதில் முக்கியப்பங்கு இருப்பது அம்பலமாகிறது. இது என்ன இந்திய வணிகக் குழுமங்கள் மட்டுமே சம்பந்தப்படும் விசயமா? வெளி நாட்டு முதலாளிகளுக்கு தொடர்பு கிடயாதா? இப்படி ஒரு கேள்வி எழுகிறது. அது தெரிந்த செய்திதானே என்று சிலர் சொல்லலாம். அதாவது இந்தியாவில் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வரும் அந்நிய நேரடி மூலதனத்தின் சொந்தக்காரர்கள் தங்கள் மூலதனம் பாதுகாக்கப்படவேண்டும் என்பதற்காக, இந்திய அமைச்சரவையை நியமிக்கும் போது தங்கள் நலனைப் பாதுகாக்கும் நபர்கள் அமைச்சரவையில் வரவேண்டும் என்று விரும்புவார்கள் என்பதும் புரிய முடிகிறது.
அப்படி இந்தியாவுக்குள் அமெரிக்க பன்னாட்டு மூலதனக் குழுமங்கள் அதிகமாக தங்கள் மூலதனத்தை இங்கே போடும் போது இந்த நாட்டின் ஆட்சி அதிகாரத்தையே தீர்மானிக்கிறார்கள் என்பதும் புரியப்பட வேண்டும்.
அப்படி நடந்ததால் தான், அமெரிக்கா தனது எதிர்ப்பைக் காட்டிவந்த போதும், இந்தியா ஈரானுடன் எரிவாயுக் குழாய்கள் அமைத்து எரிவாயு வாங்க முயற்சி எடுத்தபோது, அந்த திட்டத்தை செயல்படுத்த முயன்ற மத்திய அமைச்சர் நட்வர்சிங்கை வெளியேற்றச் சொன்னது அமெரிக்காதான் என்பது ஏற்கனவே வெளிவந்த கதை. அதுமட்டுமின்றி நட்வர்சிங் மீது ஐ.நா.சபை செய்த ஆய்வில் ஊழல் நடந்த ஆதாரம் இருப்பதாக அமெரிக்காவே ஏற்பாடு செய்து செய்தி வெளியிட்டு, அதை வைத்தே அவரை வெளியேற்றிய அருஞ் செயலையும் இந்திய அமைச்சரவைக்குள் அமெரிக்காவால் செய்ய முடிந்தது என்பது நாம் ஏற்கனவே அறிந்ததே. அதேபோல அடுத்து பெட்ரோலியம் அமைச்சர் மணிசங்கர் அய்யர், அதே ஈரான் நாட்டு எரிவாயுவைப் பெறுவதற்கானத் திட்டத்தை அமுல்படுத்த முயற்சித்தபோது, அவரது அமைச்சர் பொறுப்பும் அமெரிக்காவால் தூக்கி எறியப்பட்டது அனைவருக்கும் தெரிந்த செய்திதான்.
ஆகவே இதன் மூலம் அறியப்படும் நீதி என்னவென்றால், இந்திய மத்திய அமைச்சரவையைத் தீர்மானிப்பது இந்திய மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்கள் அல்ல. அதைத் தீர்மானிப்பது அந்நிய மற்றும் உள்நாட்டு பெருமுதலாளிகளும், வணிகக் குழுமங்களும், பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்களும் என்பது இப்போது தெள்ளந்தெளிவாக நிரூபணமாகி உள்ளது. இது காங்கிரஸ் ஆட்சியின் பண்பு என்பதாகத்தானே பதிவாகும்?

மக்கள் கணக்கெடுப்பில், சாதி புள்ளி விவரம்

நேற்று ஊடகங்களில் வந்துள்ள செய்தி முக்கிய விவாதத்தை கிளப்பியுள்ளது. நாடாளுமன்றத்தில் சமாஜ்வாதி கட்சியும், ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளமும், ஐக்கிய ஜனதா தளமும், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும், அவர்களுடன் பா.ஜ.க. உட்பட ஒரு பிரச்சினையை கிளப்பியிருக்கிறார்கள். தொடங்கப்பட்டுள்ள மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பில், சாதிவாரியான புள்ளி விவரங்களையும் சேர்த்து எடுக்க வேண்டும் என்பதே அவர்களது கோரிக்கை. நேற்றைய நாடாளுமன்றத்தில் இதுபற்றிய விவாதம் எழுந்துள்ளது. அப்போது ஒரு பா.ஜ.க. உறுப்பினர், வங்கதேசத்தின் அகதிகளை கணக்கெடுக்கக்கூடாது என பிரச்சினையை, வேறுபுறம் திருப்பி விட்டார். 1931ம் ஆண்டு வரை இந்திய மக்கள் தொகையை கணக்கெடுக்கும் போது, சாதிவாரியான புள்ளி விவரங்களையும் சேர்த்து எடுத்தது போல இப்போதும் கணக்கெடுப்பில் அதை இணைக்க வேண்டும் என்று இவர்கள் கேட்டனர்.
இந்த கோரிக்கை எதிர்க்கட்சிகள் மட்டத்தில் மட்டும்தான் நின்றதா? அப்படிக் கூறிவிடமுடியவில்லை. இன்று சாதிவாரி புள்ளி விவரங்களை கோரி வரும் பின் தங்கிய வகுப்பினர், ஆளும் கட்சியிலும், ஆளும் கூட்டணியிலும் இல்லையா? அப்படி இருப்பதனால்தான், ஆளும் காங்கிரஸ் கட்சிக்குள்ளும் இதே கோரிக்கை பலரால் எழுப்பப்படுகிறது. அதன் விளைவாக மத்திய அமைச்சரவையிலும் அது எதிரொலிக்கிறது. அப்படி எதிரொலிக் கும் போது, தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங் தலைமையில், மத்திய அமைச்சரவை இதன் மீது விவாதிக்க வேண்டிய கட்டாயம் எழுந்துள்ளது. அப்போது ஒத்த கருத்தில் மத்திய அமைச்சர வை இந்த விவகாரத்தில் இல்லை என்பது புரிந்திருக்கிறது.
மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பில், சாதிவாரி புள்ளி விவரங்களை இணைக்கக்கூடாது என்ற கருத்தை வலியுறுத்திய மத்திய அமைச்சர்களின் பெயர்கள் வெளி வந்துள்ளன. செவ்வாய்கிழமை நடந்த அமைச்சரவை கூட்டத்தில் சாதி கணக்கு எடுக்கக் கூடாது என அமைச்சர்கள் ப.சிதம்பரம், பிரணாப் முகர்ஜி, கபில்சிபல் ஆகியோர் வலியுறுத் தியுள்ளனர். ஆனாலும் அரசாங்கத்திற் குள்ளேயும், ஐ.மு.கூட்டணியில் உள்ள உறுப்பு கட்சிகளுடனும், அதிகமான விவாதம் செய்ய வேண்டி இருக்கிறது என்பதாக தலைமை அமைச்சர் கூறியுள்ளார்.
1881ம் ஆண்டு இந்திய கணக்கெடுப்புக் குழு தனது பணியை முதலில் தொடங்கியது. 1931ம் ஆண்டு வரை சாதி வாரி கணக்கெடுப்பையும் அது எடுத்தது. ஆனால் 80 ஆண்டுகளாக எஸ்.சி., எஸ்.டி. தவிர மற்ற பின்தங்கிய வகுப்புகளைப் பற்றிய புள்ளி விவரம் எடுக்கப்படவில்லை. இதுவே 80 ஆண்டுகளில் கூடியிருக்கும் தங்களது சாதி எண்ணிக்கையை கணக்கில் எடுக்காமல் இருக்கும் அவல நிலை என்று பாதிக்கப் பட்டோர் குரல் எழுப்புகின்றனர். 1931ம் ஆண்டு வரை எடுக்கப்பட்ட புள்ளி விவரப்படியே மண்டல் ஆணைய அறிக்கை, பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகங்களுக்கு இடஒதுக் கீடு செய்துள்ளது. அத்தகைய மண்டல அறிக்கை இன்றைக்கும் அமுலில் இருப்பதால், பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகங்களுக் கான கல்வி மற்றும் வேலை வாய்ப்பு உரிமைகளான இடஒதுக்கீடு, புதிய புள்ளி விவரங்களை கணக்கில் எடுக்காமல் எப்படி நியாயமாக கொடுக்கப்பட முடியும் என்பதே அவர்களது வாதம்.
சாதி அடிப்படையில் மட்டுமே இட ஒதுக்கீட்டை அமுல்படுத்துகின்ற ஒரு அரசாங்கம், அதை சரியாகவும், உண்மை யாகவும், புள்ளி விவரப்படியும் செய்ய மறுப்பது ஏன்? என்பதே அவர்களது கேள்வி.
இடஒதுக்கீடு என்பது ஒரு உலகம் தழுவிய விவாதமாக இருக்கிறது. அமெரிக்காவில் 1964ம் ஆண்டின் சிவில் உரிமைகள் சட்டத்தின் ஒப்புதலுக்கு பிறகு, 1970ன் ஆண்டுகளில் இன ரீதியான இடஒதுக்கீடு அமுலாகத் தொடங்கியது. அன்றைய அதிபர் ரிச்சர்டு நிக்சனின் தொழிலாளர் அமைச்சரான ஜார்ஜ் பி ஸ்குல்ஸ் என்பவர் கறுப்பர்களுக்கு எதிரான கட்டுமான சங்கங்களில், கறுப்பர்களையும் குறிப்பிட்ட ஒதுக்கீட்டில் இணைக்க வேண்டும் என்று கோரினார். அமெரிக்க உச்சநீதிமன்றத்தின் வழக்கு ஒன்றில், இன ரீதியான பாரபட்சம் சட்ட விரோதமானது என்று கூறிய பிறகு, பல நிறுவனங்கள் தாங்களாகவே இடஒதுக்கீடு கொடுக்கத் தொடங்கினர். 1973ம் ஆண்டு நீதிமன்ற வழக்கில், கனக்டிக்கட் மாநில காவல் துறையில் புதிய ஊழியர்களை எடுக்கும் போது, பாதி பேராவது கறுப்பர்கள் இருக்க வேண்டும் என்பதாக தீர்ப்பானது. 1974ம் ஆண்டில் நீதித்துறை மற்றும் அமெரிக்க எஃகு தொழிலாளர் சங்கம் அதிகமான ஒதுக்கீடு செய்ய திட்டமிட்டது. 1978ம் ஆண்டு இதே போல உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பு ஒன்று வெளியானது. 1989ம் ஆண்டு அமெரிக்க உச்சநீதிமன்றத்தில், தனியார் நிறுவனங்களும் தங்களது இடஒதுக்கீட்டை அறிவிக்க வலியுறுத்தப்பட்டது. 1990ல் அமெரிக்க உச்சநீதிமன்றம், மாநில ஒப்பந்தக் காரர்கள் 10% இனவழி ஒதுக்கீடு செய்ய அனுமதி கொடுத்தது. அதே சமயம் 1991ல் அதிபர் ஜார்ஜ் புஷ் இது போன்ற இடஒதுக்கீடுகளை அறவே நீக்க முயற்சி எடுத்தார். அதை 1991ன் சிவில் உரிமைகள் சட்டம் என்பதாக உருவாக்க முயன்றார். ஆனால் வெல்லவில்லை. ஜார்ஜ் புஷ் அணுகுமுறையை, இந்தியாவின் மத்திய அமைச்சர்களான ப.சிதம்பரம், பிரணாப் முகர்ஜி, கபில்சிபல் ஆகியோர் பின்பற்று கிறார்களா என்பது தெரியவில்லை.
அமெரிக்காவில் ஆக்கபூர்வமான ஒதுக்கீடு அணுகுமுறை என்று 1961ம் ஆண்டு மார்ச் 6ம் நாள் அதிபர் ஜான் எஃப் கென்னடியால் கையெழுத்திடப்பட்டது. அதே போல நிர்வாக ஆணை 1965ம் ஆண்டு செப்டம்பர் 24ல் அதிபர் லிண்டன் ஜான்சனால் கையெழுத்திடப்பட்டது. பெண் களுக்கு இடஒதுக்கீட்டையும் இணைக்க வேண்டும் என்று 2967ம் ஆண்டு அக்டோபர் 13ம் நாள் அமெரிக்க நிர்வாக ஆணை அமுலாக்கப்பட்டது. அமெரிக்காவி லேயே இத்தகைய நிலை என்றால், சாதி ஏற்றத்தாழ்வு உள்ள இந்தியாவில் ஏன் ஆரோக்கியமான அணுகுமுறை இல்லை என்ற கேள்வி எழுகிறது.
இந்தியாவில் இடஒதுக்கீடு என்பது அரசாங்கத்திலும், பொதுத்துறையிலும் மற்றும் தனியார் கல்வி சாலைகளிலும் இருக்கிறது. ஆனாலும் கூட மத, மொழி அடிப்படையிலான கல்வி நிறுவனங்களில் கட்டாயப் படுத்தப் படுவதில்லை. இட ஒதுக்கீடு 50%க்கு மேல் செல்லக் கூடாது என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறியிருக்கும் நிலையில், பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகங்களுக்கு 27% என்பது அமுலில் உள்ளது.
மண்டல் ஆணைய அறிக்கையின் படி இந்தியாவில் உள்ள சாதிகளின் பின்தங்கிய நிலைமைகள் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. அதையொட்டி பிற்படுத்தப்பட்ட சமுதாய மக்களுக்கும் இடஒதுக்கீடு என்பது அமுலாக்கப்பட்டது. மண்டல் அறிக்கையை அமுலாக்கினால், உள்நாட்டுப் போர் வெடிக்கும் என்று கூறியவர்களும் உண்டு. அத்தகைய சக்திகளின் மிச்ச சொச்சங்களால் இப்போது மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பில், சாதி வாரி புள்ளி விவரத்தை எடுக்கவிடாமல் தடுக்க வைக்க முடியலாம். ஆனால் அதுவே இந்தியாவின் எதிர்காலமாக இருக்காது.
மண்டல் 11 விதமான அடையாளங்களை கூறியுள்ளார். சமூக ரீதியில் பின்தங்கிய சாதிகள். தங்கள் வாழ்க்கைக்காக உடல் உழைப்பை சார்ந்து நிற்கும் சாதிகள். 17 வயதிற்குள் திருமணமான பெண்கள் எண்ணிக்கை 25% என்று கிராமங்களிலும், 10% என்று நகரங்களிலும் இருந்தால், இடஒதுக்கீடு. 17 வயதிற்கு முன்னால் திருமணமான ஆண்கள் 10% கிராமத்திலும், 5% நகரத்திலும் இருந்தால் ஒதுக்கீடு. மாநில சராசரியை விட 25% அதிகமாக பணியில் ஈடுபடும் பெண்கள் இருந்தால் ஒதுக்கீடு. மாநில சராசரியை விட 25% பள்ளிக்கு செல்லாத 5 முதல் 15 வயதுள்ள குழந்தை கள். அதே போல பொருளாதார மதிப்பீட்டை யும் மண்டல் கூறுகிறார். மாநில சராசரியை விட 25% குறைவாக உள்ள குடும்பங்களின் சொத்துக்கள் மதிப்பீடு எடுத்துக் கொள்ளப்படவேண்டும் என்கிறார். 50% குடும்பங்கள் அரைகிலோ மீட்டருக்கு மேல் சென்று குடிதண்ணீர் பெற வேண்டும் என்றால் அவர்களுக்கும் ஒதுக்கீடு என்கிறார். மாநில சராசரிக்கு மேல் 25% நுகர்வு கடன் வாங்கும் குடும்பங்கள் சேர்க்கப்பட வேண்டும் என்கிறார். இப்படியாக சமூக, கல்வி, பொருளாதார நிலைகளையும் ஆய்வு செய்து, பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகங்களை மண்டல் முன்வைக்கிறார்.
இத்தகைய விரிவான ஆய்வை அமுலாக்கி வரும் இந்தியாவில், எந்த ஒரு முறையான அளவு கோலையும் எடுத்துக் கொள்ளாமல் மக்கள் தொகை கணக்கீடு செய்து என்ன பயன்? நிலச்சீர்த்திருத்தங்களையும் மண்டல் முன்வைக்கிறார். அதுபோல சாதிவாரி புள்ளி விவரம் இணைக்கப்பட்ட மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு மட்டுமே, இன்றைய இந்தியாவின் வறுமை சூழலை, மாற்றுவதற் கான திட்டத்தை முன்வைக்க ஆள்வோருக்கு உதவப் போகிறது. அத்தகைய அக்கறை ஆட்சியாளர்களுக்கு இல்லையா? என்ற கேள்வி எழுகிறது.

கேரள அரசின் பேய் பங்களா?

கேரளாவில் நடந்துவரும் ஆட்சி வித்தியாசமான செய்திகளை அன்றாடம் நமக்கு தந்து வருகிறது. கர்நாடக அரசுதான் தனது அமைச்சர் ஒருவரை பாலியல் குற்றங்களுக்காக பதவியிறக்கம் செய்தது என்றால், அதை ஒட்டி அவர்மீது வழக்கு போட்டது என்றால், அதனாலேயே அவர் தலைமறைவாகப் போய்விட்டார் என்றால், தமிழ்நாடு அரசு எந்த சிக்கல் எந்த அமைச்சருக்கு வந்தாலும், தலைசிறந்த ஒரு அரசியல் மேதையை முதல்வராகக் கொண்டிருப்பதால் தப்பித்து விடும் என்றால், கேரளா அரசு அப்படிப்பட்ட நிலை இன்றி, மாட்டிக்கிட்டு முழிக்குதே என்று என்ன வேண்டியிருக்கிறது.
ஏன் என்றால் அங்கு முதல்வருக்கும், மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் மாநிலச்செயலாளருக் கும் மத்தியில் உள்ள தகராறுதான் அனைவருக்கும் உடனடியாக நினைவுக்கு வரும். அதாவது வி.எஸ்.அச்சுதானந்தத் திற்கும், பினராய் விஜயனுக்கும் இருக்கின்ற முரண்பாடுதான் எல்லோர் நினைவிற்கும் வரும். ஆனால் இப்போது வந்திருப்பது இடதுசாரிக் கூட்டணிக்கும் காங்கிரசிற்கும் மத்தியில் உள்ள பிரச்சனை, சமீபத்தில் இடதுசாரி கூட்டணியில் ஒரு கட்சியாக இருபது ஆண்டுகளாக இருந்துவரும் கேரளா காங்கிரசு ஜோசப் கட்சிக்கும் உள்ள பிரச்ச னையாக இது இப்போது எழுந்துள்ளது.
பி.ஜே.ஜோசப் என்ற அந்த பொதுப் பணித்துறை அமைச்சர் இப்போது இடது கூட்டணிக்கு தலைவலி கொடுத்து வெளியே வந்து விட்டார். இவரது கட்சிக்கு நாலு சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் இருக்கிறார்கள். அந்தக்கட்சியின் தலைவரான பி.ஜே.ஜோசப், பொதுப்பணித்துறை அமைச்சராக இருபது ஆண்டுகள் இருந்தது மாத்திரமின்றி, இடது சாரி கூட்டணிக்கு தொடர்ந்து தோழமையாக இருப்பவர். இவர் கடந்த சில வாரங்களாக இடது கூட்டணியை விட்டு வெளியே வரும் நோக்கத்தில், காங்கிரஸ் கட்சியின் துணையோடு செயல்பட்டு வருகிறார். இப்போது முழுமையாக இடது கூட்டணியை விட்டு வெளியே வந்துவிட்டார். அத்தோடு நில்லாமல் தன்னோடு சேர்த்து மூன்று சட்டமன்ற உறுப்பினர்களையும் வெளியே கொண்டுவந்து விட்டார். இவரது கட்சியைச்சேர்ந்த ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினரை பிடித்து வைத்துக்கொண்டு அவரை அமைச்சராக ஆக்கிவிட்டது மார்க்சிஸ்ட் கட்சி. இப்போது கட்சி தாவல் தடைச்சட்டப்படி அந்த மீதமிருக்கும் உறுப்பினர் பதவி இழப்பார் என்பது வெளியே வந்தவர்களின் குற்றச்சாட்டு. அதேசமயம் அங்கே இருக்கும் சட்டமன்றத்தில் மொத்தம் நூற்று முப்பத்தி நாலு உறுப்பினர்கள் உண்டு. அவர்களில் இடது கூட்டணி முதலில் நூற்று இரண்டு பேருடன் இருந்தது. இருபத்தி ஆறு பேர் முஸ்லிம் லீகில் மட்டும் சட்ட மன்ற உறுப்பினர்களாக இருக்கின்றனர்.
இப்போது மார்க்சிஸ்ட்களுடன், சி.பி.ஐ.யும், புரட்சிகர சோசலிஸ்ட் கட்சியும் மட்டும் தான் அவர்களது கூட்டணியில் உள்ளனர், இதற்கு இடையில் காங்கிரஸ் மோனி கோஷ்டி என்ற ஒருகட்சி இருக்கிறது. இவர்களுக்கு பதினெட்டு சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் வரை இருக்கிறார்கள். மோனி கோஷ்டியும், ஜோசப் கோஷ்டியும், கிருத்துவர்களின் ஓட்டுக்களை முழுமையாக வாங்கிவிடுகிறார்கள். முற்போக்கு கேரளாவில் கிருத்துவர் ஒட்டு கிருத்துவர் கட்சிக்குத்தானா எனக்கேட்டு விடாதீர்கள். தமிழ்நாட்டிலோ, வேறு எந்த மாநிலத்திலோ நீங்கள் பார்க்காத ஒரு செய்தியை கேரளாவில் காணலாம். அதாவது கிருத்துவர் வாக்கு கிருத்துவர் கட்சிக்கு என்ற உண்மையைப் பார்கலாம். கிருத்துவர்களில் இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து சாதிகளும் இருந்தாலும் கூட, இந்த நிலைமை தொடர்கிறது. அதனால் தான் ஆதிவாசி மக்களுடைய நிலங்களை எல்லாம், கிருத்துவ பணக்காரர்கள் கைப்பற்றியிருந்த போது, அவற்றை ஆதிவாசிகளுக்கு எடுத்து கொடுப்பதற்கு பதில், ஆக்கிரமிப்பவர்களுக்கே சொந்தமாகும் சட்டத்தை மார்க்சிஸ்ட்டுகளே, கொண்டு வந்தார்கள். எத்தனை முறை குடியரசு துணைத்தலைவராக இருக்கும் போதும், பிறகு குடியரசுதலைவராக ஆனபோதும் கே.ஆர்.நாராயணனால் எவ்வளவு முயன்றும் தடுக்க முடியாத ஒரு சட்டமாக அது ஆகிவிட்டது. இந்த அளவு அங்கே பணம் படித்த கிருத்துவர்கள் அதிகாரம் இருக்கிறது. அது கட்சியிலும் செல்வாக்கு செலுத்தாமல் இருக்குமா?
வெளியே வந்திருக்கும் ஜோசப் கும்பலை காங்கிரஸ் ஒழுங்காக ஏற்றுக்கொள்ளுமா? அதுவும் பிரச்சனைதான். ஏன் என்றால் ஏற்கனவே காங்கிரசு கட்சியை நம்பி தேசியவாத காங்கிரசு கட்சியிலிருந்து வெளியே வந்த பிரபல முன்னாள் காங்கிரசுக் கட்சி தலைவர் கருணாகரனின் மகன் முரளீதரனை, ஒரு உறுப்பினராகக்கூட சேர்ப்பதற்கு காங்கிரசுக்கட்சி தயாராயில்லை. இது உம்மண்சாண்டி பாணி. இந்த சூழ்நிலையில் இப்போது பிரபலமாக இருக்கும் பேச்சு வேடிக்கையானது. திருவனந்தபுரத்தில் அமைச்சர்கள் தங்கும் அரசு பங்களா ஒன்று இருக்கிறது. அதற்கு மன்மோகன் பங்களா என்று பெயர். அந்த பங்களா இப்போது பேய் பங்களா என அழைக்கப்படுகிறது.
ஏன் என்றால் அதில் தங்கிய எல்லா அமைச்சர்களும் பதவி காலி ஆகி இருக்கி றார்கள். இது வரலாற்று நிகழ்வாக இருக் கிறது. இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காங் கிரசு கட்சியின் பெரும் தலைவரான கருணாகரன் முதலமைச்சராக இருக்கும் போது அந்த பங்களாவில் தங்கியிருந்தார். பாமாயில் ஊழலில் அப்போது சிக்கினார். உடனடியாக பதவி இழந்தார். அதே போல அந்த பங்களாவையும் காலி செய்தார். அதற்குப் பிறகு காங்கிரசு கட்சியின் போக்குவரத்து அமைச்சராக பாலகிருஷ்ணன் பிள்ளை இருந்தார். இதே மன்மோகன் பங்களாவில் தங்கி இருந்தார். வருவாய் துறை வரி ஏய்ப்பில் மாட்டிக்கொண்டார். பதவி இழந்தார். அந்த பங்களாவை காலி செய்தார். அடுத்து இடதுகளின் ஆட்சியில், அதாவது இப்போதுள்ள அச்சுதானந்தனின் ஆட்சியில், உள்துறை அமைச்சராக கொடியேறி பாலகிருஷ்ணன் இருந்தார். அவர் பினராய் விஜயனின் ஆள். அந்த பங்களாவை சீர்செய்வதற்காக என்று 59 லட்சரூபாயை செலவு செய்தார். முதல்வர் அச்சுதானந்தத்தால் கடுமையாக கண்டிக்கப் பட்டு, ஆட்சி வந்த ஒரு மாதத்திலேயே நான்கு ஆண்டுகள் முன்பு காலி செய்யப் பட்டார். அதன்பிறகு இந்த பொதுப் பணித்துறை அமைச்சர் பி.ஜே.ஜோசப் அந்த பங்களாவில் குடியேறினார். ஒரு வருடம் முன்பு சென்னையிலிருந்து விமானத்தில் வரும்போது ஒரு பெண்ணிடம் சில்மிஷம் செய்ததற்காக பதவி இழந்தார். அதற்குப்பதில் அவரது கட்சியைச்சேர்ந்த பி.ஜே. குருவில்லாவை பொதுப்பணித்துறை அமைச்சராக ஆக்கினார்கள். அவர் புறம்போக்கு நிலத்தை பட்டா போட்டு தருவதாக சொல்லி 3 கோடி ரூபாயை வாங்கி பட்டாவும் கொடுக்கவில்லை என்று குற்றஞ்சாட்டப்பட்டு, பதவி இழந்தார். அதன்பிறகு கேரளா காங்கிரசுவின் இன்னொரு அமைச்சர் பதவி எடுத்தார். அதற்குள் அந்த கட்சியின் தலைவர் பி.ஜே.ஜோசப் வழக்கு முடிந்து விடுதலை யாகி மீண்டும் பதவிக்கு வந்துவிட்டார். அதனால் அந்த அமைச்சர் பதவியை, கட்சி தலைவரே எடுத்துக்கொண்டு, அந்த பங்களா வாசத்தையும் வாங்கிக்கொண்டார். இப்போது பொதுப்பணித்துறை அமைச்சராக இருந்த பி.ஜே.ஜோசப் தனது பதவியையும் இழந்து அதை ஒட்டி பங்களாவையும் இழந்து உள்ளார். ஆகவே அந்த மன்மோகன் பங்களா அவ்வளவு பிரபலமாக ஆகி விட் டது. மன்மோகன் பெயரில் இருப்பதினாலா? சரி.
எப்படியோ முற்போக்கு பேசும் கேரளாவில் இப்படி ஒரு மூடநம்பிக்கை இப்போது பேசப்படுகிறது. ஏற்கனவே இடதுசாரி கட்சியில் இருந்து கொண்டே ஐயப்பன் தரிசனம் போகிறவர்கள்தானே என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். அது நமக்குத்தெரியாது. இப்போது வெளியே வந்துள்ள பி.ஜே.ஜோசப் மீது பெரிய குற்றத்தை முதல்வர் போட்டுவிட்டார். பொதுப்பணித் துறையில் உள்ள வீட்டு வசதி வாரியத்தில் 300 வீடுகளை, மோசடி செய்துவிட்டார் என்ற குற்றச்சாட்டில் அத்தனை வீடுகளையும் ரத்து செய்து விட்டார். அதுவே வழக்காக மாறும். ஜோசப் உள்ளே போக வேண்டி வரும். அடுத்து இருபத்திஎட்டு கோடி ரூபாயை வாய்வழி மூலமே, சாலை போட பொதுப்பணித்துறை யில் ஒதுக்கியதாக ஒரு குற்றச்சாட்டு. இந்த இரண்டு குற்றச்சாட்டுகளிலும் ஜோசப் தப்ப முடியாது. காங்கிரசு கட்சிக்கு சென்றாலும் எடுபடாது. அடுத்த தேர்தலில் நிற்க முடியாது. இது எப்படி இருக்கு? இதுதான் கேரளா அரசியல். இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சைதான்.

கொலையுண்ட தமிழ் ஊடகத்தார் சிவராமின் 6வது நினைவு ஆண்டு

இலங்கைத் தீவில் சிறுபான்மை இனமான தமிழர்களுக்கு எதிராக, ஒரு இனவாதப் போர் நடத்தப்பட்டு, இன அழிப்பு நடந்தேறியது என்பது உலக மக்களுக்கு இப்போது தெரியும். அதிலும் போர்க் குற்றங்களை நடத்தித்தான் மகிந்தாவின் அரசாங்கம், தனது போர் வெறியை, போர் வெற்றியாக சித்தரித்துக் கொண்டுள்ளது என்பதும் உலகம் முழுவதும் உள்ள மனித உரிமை ஆர்வலர் களுக்குப் புரியும். அதே சமயம் களத்தில் போர் புரிய இறங்கிய போராளிகள், தங்கள் உயிரை துச்சமென மதித்து இறங்குவதால், அவர்களது வீரச்சாவுகள் வரலாறுகளாக பதிந்து விடுகின்றன. ஆனால் தங்கள் தொழிலை ஊடகவியலாளராக தொடங்கி யவர்கள் யாரும், அல்லது தொடர்ந் தவர்கள் யாரும் முதலில் எதிர்பார்ப்பது சரியான அங்கீகாரமும், சுதந்திரமும்தான். உலகம் முழுவதும் கருத்துச் சுதந்திரம் என்பது பெரிதாக மதிக்கப்படுகிறது. அப்படிப்பட்ட கருத்துச் சுதந்திரத்தை அன்றாடம் சுவாசிக்கப் பிறந்தவர்கள், ஊடகவியலாளர்கள். அப்படி ஒரு ஊடக வியலாள ராகத்தான் சிவராம் தர்மரத்னமும் இருந்தார். 2005ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 28ம் நாள் சிவராம், சாலையில் சென்று கொண்டிருக்கும் போது, ஒரு கும்பலால் வாகனத்தில் கடத்தப்பட்டார். மறுநாள் அதிகாலையில் சிவராமின் உயிரற்ற சட லம் இலங்கை நாடாளுமன்ற கட்டிடத் திற்கு அருகேயே அடையாளம் காணப் பட்டது. இது உலகின் பல மூலைகளில் உள்ள பல்வேறு ஊடகவியலாளர்களை அதிர்ச்சிக் குள்ளாக்கியது. பிரபல மற்றும் முக்கிய மூத்த ஊடகவியலாளர்கள் அனைவரும் சிவராமை ஏதாவது ஒரு விதத்தில் தெரிந்து வைத்திருந்தனர். சிவராம் மிகவும் அறிமுகமான, தைரி யமான ஒரு அரசியல் ஆய்வாளர். அவரது எழுத்தின் மூலமே, தமிழ்நெட் என்ற இணைய தள ஆங்கில ஏட்டிற்கு மூத்த ஆசிரியராக பணியாற்றி வந்தார். 1959ம் ஆண்டு மட்டக்கிளப்பு மாவட்டத்தில் ஆகஸ்ட் 11ம் தேதி பிறந்த வர். அக்கரைப் பட்டு அருகே ஒரு நிலவு டமை யாளர் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். மட்டக் கிளப்பிலும், பின்னர் கொழும்பிலும் கல்லூரி வாழ்க்கை யை பயணித்தவர். 1982ம் ஆண்டு பெரடேனியா பல்கலைக் கழகத்தில் படித்த போது, முதல்கட்ட இலங்கை உள்நாட்டுப் போர் காரணமாக வெளியேற்றப் பட்டவர். அதையொட்டி முகுந்தன் என்ற உமா மகேஸ்வரன் தலைமையில் இருந்த தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் என்ற பிளாட் அமைப்பின் முன்னணி அமைப்பாக இருந்த காந்தீயம் என்ற வடிவில் தன்னை இணைத்துக் கொண்டார். 1983ம் ஆண்டு இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போர் ஒரு இனமோதலாக உருவான பிற்பாடு, சிவராம் பிளாட் போராளியாக மாறினார். அந்த அமைப்பின் ராணுவத்திலும், அரசியல் பிரிவிலும் சிவராம் ஒரு முக்கிய பங்காற்றினார். 1987ல் இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தம் உருவான பிற்பாடு, இந்திய அமைதிப்படை இலங்கை சென்று இறங்கிய தற்குப் பிறகு, பிளாட் தலைவர் உமாமகேஸ் வரன் ஒரு வெகுமக்கள் அரசியல் முன்னணியை உருவாக்கினார். அந்த அரசியல் முன்னணிக்கு, ஜன நாயக மக்கள் விடுதலை முன்னணி என்று பெயர். டி.பி.எல்.எப். என்று அழைக்கப்பட்ட அந்த முன்னணிக்கு, பொதுச் செயலாளராக சிவராமை, உமா மகேஸ்வரன் நியமித்தார். அதுவே ஒரு பதிவு செய்யப்பட்ட அரசியல் கட்சியாக இயங்கத் தொடங்கியது. காந்தியம் அமைப்பில் இருந்த மார்க்சி யவாதி சந்ததியார் பிளாட் அமைப்பால் கொல்லப்பட்ட பிறகு, அதை நிறுவிய டேவிட் அய்யா பிளாட் அமைப்பால் ஓரங் கட்டப்பட்ட பிறகு, பிளாட் அமைப்பின் படையணிக்கு தலைமை வகித்த கண்ணன் என்ற ஜோதிஸ்வரனும், சுபாஷ் என்ற பவானந்தனும், மட்டக்கிளப்பிலேயே விடுதலைப் புலிகளால் சுட்டுக் கொல்லப் பட்டப் பிறகு, உமாமகேஸ்வரனுடன் தொடர்ந்து சிவராம் இயங்கி வந்தார்.இந்தியஇலங்கை ஒப்பந்தத்தை, புலி கள் அமைப்பின் மீது திணித்து, இந்திய அமைதிப்படையிடம் புலிகள் அமைப்பை அடையாளமாக ஆயுதங்களை ஒப் படைக்க இந்தியா வற்புறுத்திய பிறகு, பிளாட் தலைவர் உமாமகேஸ்வரன் அதை எதிர்த்து நின்றார். அப்போது உடன் இருந்தவர் சிவராம். இந்தியாவின் விரிவாக்க மனப்பான்மையை எதிர்த்து, தென்னிலங்கை யின் ஜே.வி.பி.யுடன் தொடர்பு கொண்டு செயல்பட, முகுந்தன் முயன்ற போது சிவராம் அதை எதிர்த்தார். அதே போல வீரசாகசமாக மாலத்தீவை கைப்பற்ற முனைந்து, முகுந்தன் தோற்ற போது, சிவராம் அதையும் எதிர்த்தார். 1989ம் ஆண்டு மேற்கண்ட காரணங் களால், சிவராம் பிளாட் அமைப்பை விட்டு வெளியேறினார். தன் சொந்த ஊரான மட்டக்கிளப்பிலேயே 1988ல் திருமணம் செய்த சிவராம், வைஷ்ணவி, வைதேகி என்ற பெண்களுக்கும், சேரலாதன் என்ற மகனுக்கும் தந்தையானார். டி.பி.எல்.எப்.பில் இருக்கும் போதே, சிவராமின் திறமையால், அரசியல் ஆய்வாளராக ஐ.நா.நிதியில் இயங்கும் இண்டர் பிரஸ் சர்வீஸில் எழுதத் தொடங்கினார். அதே போல ஐலண்ட் என்ற ஆங்கில இதழிலும் தராக்கி என்ற புனைப் பெயரில் எழுதத் தொடங்கினார். தாரக்கியின் கட்டுரைகள் பிரபலமடைந்தன. சரியான புள்ளி விவரங்கள், உள்விவ காரங்கள், ராணுவ, அரசியல், யுத்த தந்திர விவரங்கள், இலங்கையின் இனவாத மோதலில் இரு தரப்பிலும் இருக்கின்ற செயல் தந்திர மதிப்பீடுகள் ஆகியவை சிவராமின் எழுத்துக்கள் மூலம் உயிர் பெற்றன. ராணுவ அறிவியலில் அவரு டைய பரந்த படிப்பும், மார்க்சிஸம் என்ற அரசியல் சிந்தாந்த அறிவும், அவருக்கு சிறந்த கட்டுரைகளை எழுத உதவியது. அதன் மூலம் அவரது எழுத்துக்கள் மிக வும் பிரபலமடைந்தன. ஊடகவியலாளராகவும், நடிகராகவும் இருந்த ரிச்சர்டு டி சொய்சா என்ற நண்பர்தான் சிவராமனை ஊடகத்து றைக்கு இழுத்தவர். அந்த டி சொய்சா 1990ம் ஆண்டில் அவரது வீட்டிலி ருந்து கடத்தப்பட்டு, படுகொலை செய்யப் பட்டபோது, அந்த உடலை அடையாளம் காட்டியவர் சிவராம். தராக்கி என்ற பெய ரில் சிவராம் எழுதிய கட்டுரைகள் 1990ன் தொடக்க காலங்களில் பிரபலமாகி, கட் டாயமாக படிக்கக் கூடிய ஒரு பத்தியாக மாறிவிட்டது. அதை பிரான்சில் உள்ள தமிழ் சமூகம் தொகுப்பு புத்தகமாக வெளியிட்டது. ஐலண்ட், சன்டே டைம்ஸ், லண்டன் தமிழ் டைம்ஸ், டெய்லி மிரர், வீரகேசரி ஆகிய ஊடகங்களுக்கு, சிவராம் எழுதி வந்தார். 1997ல் தமிழ்நெட் டாட் காம் என்ற இணைய தள ஏட்டுக்கு ஒரு செய்தித் தாளாக புதிய முகவரி தந்தவர் சிவராம். அவர் கடத்தப்பட்ட நாளில், இரவு 7.30 மணிக்கு தமிழ் நெட் இணைய தளத்திற்கு தனது கட்டுரையை எழுதி அனுப்பி விட்டு வந்திருக்கிறார். இதழியலுக்கு மட்டுமின்றி, தமிழ் அரசியலுக்கும், இலக்கியத்திற்கும், அவர் பல்வேறு பங்களிப்புகளைச் செய்துள்ளார். இலங்கையின் சிக்கலான வரலாறு அவரது முக்கியத்துவத்தை உயர்த்தி விட்டது. அவர் வரலாற்று ஆசிரியர்களுடன், அரசியல் அறிவியலாளர்களுடன், மானூடயியலாளர் களுடன், கொள்கை நிபுணர்களுடன் இலங்கைப் பல்கலைக் கழகங்களில் பூகோளயியலாளர்களுடன் என பல்வேறு மட்டங்களில் விவாதம் செய்து வந்தார். மட்டக்கிளப்பு பூர்வ சரித் திரத்திற்கு ஒரு உயர்தர முன்னுரையை, 2005ம் ஆண்டு ஏப்ரலிலேயே எழுதிக் கொடுத்தார். 90களின் மத்தியில் பல அரசாங்க மற்றும் மனித உரிமை அமைப்புகள் அவரிடம் ஆலோசனைகள் கேட்டதுண்டு. ஐரோப்பா, ஆசியா, வடஅமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளில் பயணம் செய்து மனித உரிமை ஆர்வலர்களுடன் ஊடாடல் செய் துள்ளார். அவருடைய எழுத்துக்கள் மூலமாக தொடர்ந்து ராணுவ சக்திகளிடமிருந்து மிரட்டல்கள் வந்து கொண்டிருந்தன. ஆனா லும் கொழும்பை விட்டு வெளியேற மறுத்தார். 2004ல் காவல்துறை அவரது இல்லத்தை இரண்டு முறை சோத னையிட்டது. பல ஆயுதக்குழுக்கள் அவருக்கு மிரட்டல் விடுத்தன. போராடும் விடுதலைப்புலி அமைப்பிற்கு பயன்படும் வகையில், அரசாங்கத்தின் இனவாத, இன அழிப்பு போர்த்தந்திரங்களை அம்பலப்படுத்திய ஒரு தமிழ் எழுத்தாளர் இதே நாளில் 5 ஆண்டுகளக்கு முன்னால் கொலை செய்யப்பட்டுள்ளார். அவர் கடத்தப்பட்ட உடனேயே கிடைத்த செய்தியையொட்டி, தமிழ்நாட்டில் உள்ள அவரது ஊடக நண்பர்கள் டெல்லிக்கு தொடர்பு கொண்டு, பிரதமர் மன்மோகன் மூலம் நிர்ப்பந்தம் கொடுத்து அவர் உயிரைக் காப்பாற்ற முயன்றனர். ஆனால் அதற்குள் அவரது உயிரற்ற உடல் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது என்ற செய்தி, மறுநாள் அதிகாலை இணையதளத்தில் வெளியானதைப் பார்த்து, உறைந்து போயினர். இதுவே இலங்கையின் ஊடகச் சுதந்திரத்திற்கு எடுத்துக் காட்டு.

சார்க் மாநாடு பசுமையையும், மகிழ்ச்சியையும் தருமா?

இன்று பூடான் நாட்டின் தலைநகரான திம்புவில் சார்க் நாடுகளின் உச்சி மாநாடு தொடங்குகிறது. இரண்டு நாட்கள் நடைபெற உள்ளது. தெற்காசிய நாடுகளின் பிராந்திய ஒத்துழைப்பு என்பது தான் சார்க் என அழைக்கப்படுகிறது. 8 நாடுகள் இந்த கூட்டமைப்பில் இருக்கின்றன. இந்தியா, பாகிஸ்தான், இலங்கை, வங்காள தேசம், ஆப்கானிஸ்தான், நேபாளம், மாலத்தீவு, பூடான் ஆகிய நாடுகள் சார்க் கூட்டமைப்பு உறுப்பினர்களாக இருக்கிறார்கள். இவர்களுக்கு ஒத்துழைப்பதற்காக என்ற பெயரில் பார்வையாளர் நாடுகளாக ஆறு நாடுகள் இருக்கின்றன. அவை அமெரிக்கா, ஐரோப்பிய யூனியன், ஜப்பான், ஆஸ்திரேலியா, தென்கொரியா, பர்மா ஆகியவை. இப்போது இருக்கும் 8 நாடுகளும் அநேகமாக இந்திய அரசின் செல்வாக்குக்கு உட்பட்டு இருப்பதாக ஒரு கருத்து இருக்கிறது. நாடுகள் என்று கூறும்போது, அந்தந்த நாட்டு அரசுகள் தான் சார்க் கூட்டமைப்பில் உறுப்பினர்களாக உள்ளார்கள். அதனால் அரசுகளின் மனப்பான்மைகளும், சிந்தனைப் போக்குகளும் இந்த கூட்டமைப்பில் இடம் பெறும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இந்த முறை திம்புவில் நடக்கும் 16வது சார்க் உச்சிமாநாட்டில் புதிய உறுப்பினர்களாக சீனாவையும், ஈராக்கையும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற கருத்தை பாகிஸ்தான் ஏற்கனவே முன்வைத்தது. ஆனால் இந்திய அரசு அந்தப் பிரச்சினையை தந்திரமாக கையாண்டு தள்ளி வைத்து விட்டது. அதாவது கடந்த கால சார்க் கூட்டங்களில் நிறைவேற்றப்பட்ட ஒப்பந்தங்களை அமுல்படுத்துவதற்கு முதன்மை கொடுக்க வேண்டும் என்ற கருத்தை இந்திய அரசு முன்வைத்து, அதை மற்ற நாடுகளும் ஏற்றுக் கொண்டு விட்டன. 3 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் சார்க் கூட்டத்தில் ஆப்கானிஸ்தானை இணைப்பதற்கு இந்தியா வைத்த முன்வைப்பு, ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. 2012ம் ஆண்டில் பார்வையாளர் தகுதிக்கு பர்மா, ஈராக் மற்றும் சீனாவை சார்க் ஏற்றுக் கொள்ள இருக்கிறது. பூடான் நாட்டின் 25 ஆண்டு ஓட்டத்தில் முதன் முறையக பிராந்திய கூட்டமைப்பை கூட்டும் பெருமையைப் பெறுகிறது. அதனால் திம்புவில் ஏற்பாடுகள் தீவிரமாக நடக்கின்றன. இந்த மகத்தான உச்சி மாநாட்டிற்கு வருகின்ற விருந்தாளிகளை வரவேற்க பரோவிலிருந்து, திம்புவிற்கு மற்றும் புயன்ட்ஷோலிங்கிலிருந்து திம்புவிற்கு வருகின்ற நெடுஞ்சாலையில், பெரிய வாயிற்கதவுகள் நிறுவப்பட்டுள்ளன. பூடான் அரசுக்கு வருக என்பதாக எழுதப்பட்டுள்ளன. பூடானில் இப்போதும் மன்னராட்சிதான் நடந்து வருகிறது. திம்பு நகரை சுத்தமாக்கும் திட்டத்தில், ஏழ்மையானவர்கள் அகற்றப்பட்டு விட்டார்கள். நடைமேடைகள் சீர் செய்யப்பட்டுள்ளன. கழிப்பிடங்கள் சுத்தமாக்கப்பட்டுள்ளன. உச்சிமாநாட்டின் முழக்கத்திற்குஒப்ப நகரை பசுமையாக மாற்ற , சில இடங்களில் தோட்டங்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. சுவர் ஓவியங்கள் தீட்டப்பட்டுள்ளன. ஏப்ரல் 19ம் நாள் தொடங்கிய பருவநிலை மாற்றம் பற்றிய தேசிய கலைப் போட்டி ஏப்ரல் 28ம் நாள் வரை நடைபெறுகிறது. பூடான் அரசப்படை 8 நாடுகளின் தேசிய கீதத்தையும் பாட பயிற்சி பெற்று விட்டார்கள். சார்க் விருந்தினர்கள் தங்குவதற்காக சுற்றுலாவாசிகள் அறைகளிலிருந்து காலி செய்யப்பட்டு விட்டனர். சார்க் நாடுகளின் அரசாங்கங்கள், மக்களுக்கு நன்மை செய்யவில்லை என்ற கருத்தை எதிரொலித்து, மாற்று கருத்தை முன்வைக்கும் மக்கள் சார்க் என்ற அரசுசாரா நிறுவனங்களின் கூட்டத்தை பூடானில் கூட்டுவதற்கு அரசு அனுமதிக்கவில்லை. அதனால் அந்த மக்கள் சார்க் சில நாட்கள் முன்பு டெல்லியில் கூடியது. அதில் மனித உரிமைகளுக்கும், ஊடக உரிமைக்கும் சார்க் அரசுகள் செய்து வரும் அடக்கு முறைகளை எதிர்த்தன. பூடான் நாட்டு அகதிகள் வெளிநாடுகளில் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அவர்கள் பிரச்சினையை எழுப்பி விடக்கூடாது என்பது மக்கள் சார்க் நடத்துவதை பூடான் அரசு எதிர்ப்பதற்கான முக்கிய காரணமாக தெரிகிறது. சார்க் கூட்டம் பல உள்நாட்டு விவகாரங்களை விவாதிக்காமல், தப்பிப்பது உண்டு. 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பூடான் நாட்டில் கருத்துரிமை கேட்டவர்கள் வெளியேற்றப்பட்டனர். பூடான் அரச வம்சம் ஒரு குறிப்பிட்ட பழங்குடி இனக்குழுவைச் சேர்ந்தது. வேறு இனக்குழுவை சேர்ந்த மக்கள், வெவ்வேறு பண்பாடுகளை பின்பற்றினார்கள். அரச குடும்பத்தைப் போன்ற உடைகளை அணிவதும், பழக்கவழக்கங்களை மேற்கொள்ளுவதும், மற்ற இனக்குழுக்கள் மீது திணிக்கப்பட்டன. அதனாலேயே அந்த நாட்டை விட்டு அவர்கள் வெளியேறி னார்கள். ஒரு லட்சத்து 8,000 பூடான் அகதிகள், கிழக்கு நேபாளத்தில் ஐ.நா.அகதிகளுக்கான உயர் ஆணையத்தின் கண்காணிப்பில், மூடப்பட்ட முகாம்களில் வாழ்கின்றனர். அங்கேயே 10,000 பூடான் அதிகாரிகள் வெளியே வாழ்கின்றனர். நேபாளம் தான் பூடான் அகதிகளில் அதிகமானவர்களை தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. 6வது பூடான் அரசாட்சியில் இருக்கும் மக்கள் தொகையில், 6ல் ஒரு பங்கு அகதிகளாக வெளியில் இருக்கின்றனர். புத்தமதத்தை தழுவாது இருக்கும் நபர்கள் அகதிகளாகஆக்கப் பட்டுள்ளனர். அகதிகளில் இளைஞர்கள் மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு சென்று விடுகின்றனர். நேபாளத்திலிருக்கும் பூடான் அகதிகளில் 30 விழுக்காடு, அமெரிக்கா, கனடா, ஆஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து, டென்மார்க், நார்வே ஆகிய நாடுகளில் புதிய வாழ்க்கையை தொடங்கிவிட்டார்கள். அகதிகளின் தலைவர்கள் நடைபெறும் சார்க் மாநாட்டில், தங்கள் மீள் குடியேற்றம் பற்றி பேசவேண்டும் என வற்புறுத்துகின்றனர். சார்க்கின் 8 நாட்டு அரசுகளுக்கும் அதுபற்றி மனு எழுதியுள்ளனர். பூடான் சிறையில் தங்களுக்கு ஏற்பட்ட சித்திரவதைகளை விவரித்துள்ளனர். மரியாதையுடன் தாங்கள் நடத்தப்படவேண்டும் என்றும், 1990ம் ஆண்டிலிருந்து சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ள அரசியல் கைதிகளை விடுதலை செய்யவேண்டும் என்றும், மக்கள் தொகையில் வாக்களிக்க மறுக்கப்படும் 14 விழுக்காடு வாக்காளர்களுக்கு, வாக்குரிமை வேண்டும் என்றும் அவர்கள் எழுதியுள்ளனர். இந்தியாவிலும் பூடான் அகதிகள் 25,000 பேர் இருக்கிறார்கள். உலகம் எங்கும் 30,000 அகதிகள் சிதறி வாழுகிறார்கள். நேபாளமும், பூடானும் அகதிகளின் மீள் குடியேற்றம் பற்றி 15 மேசைப் பேச்சுகள் நடத்திவிட்டன. நேபாள தலைமை அமைச்சர் மாதவ்குமார் நேபாள், சார்க் மாநாட்டில் அகதிகளை திருப்பி எடுத்துக் கொள்ளுதல் சம்பந்தமாக பேச வேண்டும் என கூறியுள்ளார். இந்தியா இதில் தலையிடாமல் பூடான் அகதிகள் நாட்டிற்கு திரும்ப வழியில்லை என்றும், பூடான் அகதிகளின் தலைவர் பலராம் பௌதைல் கூறினார். இவர் பூடானில் ஜனநாயகத்திற்கான தேசிய முன்னணி என்ற எதிர்கட்சி தலைவர். இந்திய அரசே இது இரு நாடுகளுக்கும் மத்தியில் உள்ள பிரச்சினை என்பதாக தட்டிக் கழிக்கிறது. இலங்கை அரசத்தலைவர் மகிந்தா, இந்திய பிரதமர் மன்மோகனை சார்க் மாநாட்டில் சந்திக்கிறார். போருக்குப் பிறகு இலங்கையின் பொருளாதார வளர்ச்சி பற்றி பேச இருக்கிறார். பசுமையுடன் கூடிய, மகிழ்ச்சியான தெற்காசியா என்பது மாநாட்டின் முழக்கம். வேண்டுமானால் அரசுகள் அந்தப் பெயரில் உள்ள பல ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திட்டு, தங்களை வர்த்தகத்தை பெருக்கிக் கொள்வார்கள். அது எந்த வகையிலும் எந்த நாட்டு மக்களுக்கும் பயனுள்ளதாக இருக்காது. பேரழிவுகளுக்கு எதிரான பொது திட்டத்தை வகுப்பதிலும், பிராந்திய உள் தொடர்புகளை வளர்ப்பதற்கான ஒப்பந்தங் களும் ஏற்படலாம். சார்க் பல்கலைக்கழகம் ஒன்றை டெல்லியில் நிறுவ விதிகளும், ஒழுங்குகளும் இந்த மாநாட்டில் உருவாக்கப் படலாம். மக்களிடமிருந்து மக்களுக்கான தொடர்புகளையும் பொருளா தார மற்றும் சமூக தொடர்பு களையும் ஏற்படுத்திக் கொள்ளவும் இந்த மாநாடு விவாதிக்கும் என கூறுகிறார்கள்.ஆனால் அரசுகளின் பிரதிநிதித்துவமும், இந்திய அரசின் செல்வாக்கும் உச்சிமாநாட்டு திசைவழியை ஒரு கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்துக் கொள்ளாதா? பூடானும், மால்தீவும் ஏற்கனவே இந்திய அரசின் செல்வாக்குப் பகுதிகளாக இல்லையா? வங்காள தேசத்துடனும், நேபாளத்துடனும் இந்தியாவிற்கு இருக்கின்ற நதிநீர் பிரச்சினைகள் பாரபட்சமின்றி தீர்க்கப்பட முடியுமா? சீனா பங்கு கொள்ளாத கூட்டத்தில் இந்திய அரசின் செல்வாக்கு இலங்கையில் அதிகமாவதற்கு இந்த மாநாடு பயன்பட்டு விடுமா? இதுபோன்ற கேள்விகள்தான் தெற்காசிய நாடுகளின் மனித உரிமை ஆர்வலர்களிடம் எழுந்துள்ளது.