கடந்த 2 வாரங்களாக ஊடங்களில், குடுப்பத்தாரே செய்யும் கௌரவக் கொலைகள் என்பதாக செய்திகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன. இந்தியா எங்கும் இவ்வாறு கௌரவக் கொலைகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பது தான் செய்தி. பஞ்சாப் மாநிலத்திலும், அரியானா மாநிலத்திலும், மேற்கு உத்திரபிரதேச மாநிலத்திலும் இது போன்ற கொலைகள் தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றன என்று தெரியவருகின்றது. அப்படி நடைபெறும் பல கொலைகள் வெளி உலகத்திற்கே தெரியாமல் போய்விடுகின்றது. அதாவது ஊடகங்களிலும் வருவதில்லை. அரசாங்கத்திற்கும் தெரிவாதில்லை. கிராமங்களில் சீக்கிய குடும்பங்களிலும், இந்து, முஸ்லிம் குடும்பங்களிலும் இது போன்ற கொலைகள் நடந்து வருகின்றன. பஞ்சாப், அரியானா, உத்திரப்பிரதேசம் மாநிலங்களில் மட்டுமே 900 கௌரவக் கொலைகள் நடந்துள்ளதாகவும், மீதமுள்ள இந்தியா முழுமையும் 200 கொலைகள் வரை நடந்துள்ளதாகவும் ஒரு அறிவிக்கை கூறுகிறது. கௌரவக் கொலைகளை நடத்தாமல், சில குடும்பங்களில் பலாத்காரத் திருமணங்களை செய்து வைக்கிறார்கள். எல்லாமே திருமண உறவுகளை ஒட்டித் தான் இத்தகைய கோரச் சம்பவங்கள் நடக்கின்றன. ஒரு பலாத்காரத் திருமணத்திற்கு சம்மதிக்காத மணப்பெண், அதையொட்டி கொலைச் செய்யப்படுகிறார். அல்லது தனது குடும்பத்தினர் ஒப்புக் கொள்ளாத ஒரு மாப்பிள்ளையை தேர்வு செய்யும் ஒரு மணப்பெண், அந்த குடும்பத்தாராலேயே கொலை செய்யப்படுகிறார். அதன் மூலம் தங்களுடைய பாரம்பரியத்தை அல்லது பாரம்பரியத்தின் கவுரவத்தை காப்பற்றியதாக அந்த குடும்பத்தினர் எண்ணுகிறார்கள். இது தான் சமூகத்தின் அவலமான ஒரு முகம்.
மேற்கண்ட செயல்களால் அல்லது பாரம்பரிய கவுரவங்களால், இளம் பெண்கள் தங்களது மனித உரிமையை இழந்து தவிக்கின்றனர். ஒரு ஆணுக்கும், ஒரு பெண்ணுக்கும் இடையில் நடைபெறும் திருமணத்திற்கு அவர்களுடைய பெற்றோர் தான் பெறுப்பு என்பதாக ஒரு பண்பாடு இங்கே பழக்கமாக ஆகியிருக்கிறது. பழக்கம் தனில் ஒழுக்கம் இல்லையேல், கழுத்துப் போயினும் கைக்கொளல் வேண்டாம் என்ற புரட்சி கவிஞர் பாரதிதாசனுடைய சொற்கள் இங்கே எடுபடுவதில்லை. இளைஞர்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கை பங்காளியை தாங்களே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வது என்ற நடைமுறை சில நேரங்களில் மட்டும் தான் அனுமதிக்கப்படுகிறது. நிச்சயிக்கப்படும் திருமணங்கள் என்ற நிலையிலிருந்து, பலாத்காரமான முறையில் திருமணங்களை நடத்தி வைப்பது என்ற போக்கு, அத்தகைய கிராமங்களில் நிலவிவருகிறது. திருமணம் செய்து கொள்ளும் ஆண்களிடமும், பெண்களிடமும் அவர்களது ஒப்புதலை பெறுவது என்பது பழங்காலத்தில் சுத்தமாக இல்லாமல் இருந்தது. நிகழ்காலத்தில் அதுவே ஒப்புக்காக செய்யப்படுகின்றது.
இதுவரை நடந்து வந்த இத்தகைய இழிவான கொலைகள் இப்போது வெளிச்சத்திற்கு வந்துள்ளது. அதன் பிறகு திடீரென விழித்துக் கொண்டது போல, மத்திய அரசு போசத்தொடங்கியுள்ளது. எல்லா பிரச்சனைகளையும் ஒப்படைத்தது போல, இந்த பிரச்சனைக்கும் ஒரு அமைச்சக குழுவிடம் ஒப்படைப்பது என்று மத்திய அரசு கூறுகிறது. இதற்காக ஒரு சிறப்பு சட்டத்தை உருவாக்க வேண்டும் எனவும் மத்திய அமைச்சரவை தீர்மானித்துள்ளது. காவலில் அடைக்கப்படும் குழந்தைகள், திருமணம், தத்து எடுத்தல் போன்ற பிரச்சனைகளின் மீது இரண்டு சட்ட நிபுணர்கள் கொடுத்த அறிக்கைதான், மேலே குறிப்பிட்ட செய்தியான ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்தியாவில் 1000 கோரக் கொலைகள், கௌரவத்தின் பெயரால் நடத்தப்படுகின்றன என்ற உண்மையை வெளியே கொண்டுவந்தது.
இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தில் மேற்கண்ட கொலைகளை, கௌரவக் கொலைகள் என்று விளக்கி ஒரு சட்டத்திருத்தத்தை கொண்டு வருவதற்காக மத்திய அரசு முயற்சிக்கிறது. இது மிகவும் கொடூரமான குற்றம் என்று வர்ணிக்கப்படுகிறது. இத்தகைய குற்றத்தை செய்வதற்கு தளமாக இருக்கின்ற சாதி மற்றும் மத பஞ்சாயத்துகளையும் கடுமையாக தண்டிக்கவேண்டும் என்பதற்காக மேற்கண்ட சட்டத்திருத்தம் வழிவகை செய்யும். சமீபத்தில் லண்டனில் நடந்த அனைத்து நாட்டு சட்ட நிபுணர்களும் ஒரு மாநாட்டில் இத்தகைய பிரச்சனையும் விவாதிக்கப்பட்டது. இங்கிலாந்து நாட்டில் இது போன்ற பலாத்கார திருமணங்களை தடை செய்ய 2007ம் ஆண்டிலேயே ஒரு குடியுரிமை பாதுகாப்பு சட்டம் இயற்றப்பட்டுள்ளதாக அப்போது தெரியவந்தது.
தமிழ்நாட்டிலும் இது போன்ற போலி கௌரவக் கொலைகள் நடந்துள்ளன என்ற செய்தி ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலிருந்தும் வந்துகொண்டிருக்கிறது. அதைப்பற்றி ஊடகங்களும் தலையங்கங்கள் எழுதி வருகின்றன. அவற்றில் காதலை எதிர்க்கின்ற பெற்றோர்கள் பற்றியும், போலி கௌரவத்திற்காக கொலைகள் செய்வது பற்றியும் விலாவாரியாக எழுதுகிறார்கள். அதேசமயம் ஒரு ஊடகத்தில் கௌரவக் கொலை இங்கு வேண்டாம் என்ற தலைப்பிட்டு, அதுவே ஒட்டுமொத்த தமிழர்களின் விருப்பம் என்று தங்களது பார்வையை எழுதியிருக்கிறார்கள். ஆனால் இத்தகைய சமூக வன்முறைகள், தமிழ்நாட்டில் மட்டுமல்ல, இந்திய துணைக் கண்டத்தில் மாத்திரமல்ல, உலகம் எங்கிலும் இருக்கக் கூடாது என்பது தான் சரியான பார்வையாக இருக்க முடியும்.
மேற்கண்ட போலி கௌரவக் கொலைகள், சமூகத்தின் வன்முறையால் நிகழ்த்தப்படுகின்றன. அதாவது சட்டத்தின் மூலம் மட்டுமே தீர்க்கப்பட முடியாத இத்தகைய சமூகக் கேடுகள், சமூகத்தின் வன்முறைகள் என்பதாக அழைக்கப்படவேண்டும். சாதி பகைமையும், சாதி இழிவுபடுத்தலும், பெண்களை இரண்டாம்தர குடிமக்களாக காண்பதும், சமூகத்தின் வன்முறைகள் என்பதாக காணப்படவேண்டும். அப்படிப்பட்ட ஒரு சமூக வன்முறைதான், குடும்பம் என்ற கட்டமைப்பின் மூலம், பலாத்கார திருமணங்களையும், போலி கௌரவக் கொலைகளையும் செய்து வைக்கிறது. ஆகவே இத்தகைய இழி செயல்களை நிறுத்துவதற்கு, சமூகத்தின் பார்வை மாற்றப்படவேண்டும்.
எப்படியும் இது போன்ற போலி கௌரவக் கொலைகள் அல்லது பலாக்காரமாக நடத்தப்படும் திருமணங்கள் அதிகமாக அல்லது முழுமையாக பெண்களை தான் பலியாடுகளாக ஆக்குகின்றன. அதனால் இவை எல்லாமே பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் என்பது தான் அடிப்படையான உண்மை. ஆகவே சமூக வன்முறை மனப்பான்மையை, போக்குவதற்கு குறிப்பிட்ட குற்றங்களை செய்யாமல் இருக்கும் மனேபாவத்தை சமூகத்திற்கு ஏற்படுத்தவேண்டும் என்பது இது பற்றிய உடனடி புரிதலாக இருக்கலாம். ஆனால் நிலவும் சமூகங்களில், பெண்களை பற்றிய பார்வை என்பதுதான், இதற்கான அடிப்படை மனோபாவம் என்பதை நாடு உணரவேண்டும். பெண்களை பெற்றோர்களது அல்லது குடும்பத்தினரது ஒரு உடைமையாக பார்ப்பது என்பது தான் அந்த மனோபாவம். அதுவே குறிப்பிட்ட சாதியினுடைய, அல்லது மதத்தினுடைய அல்லது கிராமத்தினுடைய உடைமையாக பெண்களை காண்பது என்ற மனோபாவத்திற்கும் வழிவகை செய்கிறது. அதுதான் இத்தகைய போலி கௌரவக் கொலைகளை அங்கீகரித்து, அனுமதிக்கும் போக்கை சாதிக்கும், மதத்திற்கும், கிராமத்திற்கும் கொடுக்கிறது.
அதனால் இனி நாம் கௌரவக் கொலைகளை, கோரக் கொலைகள் என்று அழைக்கலாம். மானுடத்தின் சரிபாதியான பெண்கள் மனித உயிர்கள் என்பதையும், அவர்கள் எவருடைய உடைமையும் அல்ல என்பதையும் நாம் இந்த சமூகத்திற்கு உரைக்கும் அளவிற்கு உரத்தக்கூவுவோம்.
Monday, July 12, 2010
Thursday, July 8, 2010
பெண்கள் பெயரில் நிலப்பட்டா அதிகார மேம்படுத்தலை ஏற்படுத்துமா?
இந்திய துணைக் கண்டத்திலேயே தமிழ்நாட்டிலிருந்து பல்வேறு முற்போக்கான கோரிக்கைகள் முதன்மையாக எழுப்பப்பட்ட வரலாறு உண்டு. தந்தை பெரியார் காலந்தொட்டு, மொழி ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக, வகுப்பு வாரி உரிமைக்கு ஆதரவாக, பிற்பட்டோருக்கான இடஒதுக்கீட்டிற்காக, மாநில சுயாட்சி கோரிக்கைக்காக, தலித் மக்களின் நில உரிமைக்காக, மீனவ மக்களை பழங்குடி பட்டியலில் சேர்ப்பதற்காக என்று பல்வேறு நியாயமான பிரச்சனைகளும் தமிழ்நாட்டிலிருந்து எழுப்பப்பட்ட வரலாறு இருக்கிறது. அந்த பாணியில் இப்போது பெண்கள் பெயரில் நிலப்பட்டாக்கள் வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை, பெண்கள் முன்னணி என்ற அமைப்பு எழுப்பியுள்ளது. இது நிலவும் ஆணாதிக்க சமூகத்தில், பெண்களை அதிகார மேம்படுத்தல் செய்வதற்காக எழுப்பப்படும் கோரிக்கை.
பெண்களை அரசியல் மயப்படுத்துவது என்பதன் மூலம், அரசியல் அதிகாரத்தில் பெண்களின் பங்களிப்பை ஏற்படுத்துவது, மற்றும் மேம்படுத்துவது ஆகிய நோக்கங்களுக்காக, பெண்களே பெண்களுக்காக ஏற்படுத்திக் கொண்ட பெண்கள் அமைப்புத் தான் மேற்கண்ட கோரிக்கையை முன்வைத்து மாநிலமெங்கும் பெண்கள் பேரணியை நடத்தயிருக்கிறார்கள்.
மனிதகுல வரலாற்றில் புராதன காலம் என்பதாக ஒன்றை வரையறைச் செய்கிறார்கள். வரலாற்றுப் பொருள் முதல்வாதம் என்ற சித்தாந்த அடித்தளத்தை எழுதிய காரல் மார்ஸும், மார்க்சியவாதிகளும் அதை புராதன பொதுவுடைமை சமுதாய அமைப்பு என்று அழைக்கிறார்கள். அதாவது மனிதன் வேட்டையாடும் காலத்தில் வாழ்ந்து வந்த வரலாற்றை அவ்வாறு தொகுத்துள்ளார்கள். காடுகளிலும், மலைகளிலும் பழங்குடி மக்களாக, இன்றைக்கு நாம் காணும் அறிவியல் வளர்ச்சிகள் உருவாகாத ஒரு காலகட்டத்தில், விலங்குகளை வேட்டையாடும் குழுக்களாகவும், பழங்களையும், இயற்கை வாய்ப்புகளையும் பயன்படுத்தும் பழங்குடிகளாகவும் மனிதர்கள் வாழ்ந்ததை அதில் விவரிக்கிறார்கள். அதையே ராகுல சாகிர்த்தியன் என்ற எழுத்தாளர், ‘வால்கா முதல் கங்கை வரை’ என்ற புத்தகமாக எழுதியுள்ளார். அதில் காணப்படும் விவரங்களிலிருந்து, புராதன பொதுவுடைமை சமுதாய அமைப்பில், பெண்களுடைய தலைமை ஒவ்வொரு வேட்டையாடும் குழுவிற்கும் கட்டாயமாக தேவைப்பட்டது என்ற புரிதலுக்கு நாம் வரமுடியும்.
அன்றைய கட்டத்தில் விலங்குகளை எதிர்த்தும், இயற்கையின் பாதிப்புகளை எதிர்த்தும் மனிதன் வாழ்வதற்கு தனது வேட்டையாடும் குழுவின் எண்ணிக்கையை அதிகப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டிய தேவை, முதன்மையாக இருந்தது என்று தெரிகிறது. அதற்காக தங்களுடைய குழுவின் எண்ணிக்கையை அதிகப்படுத்துவதற்கு, பெண்ணான தாயை குழுவின் தலைமை பொறுப்பில் வைத்து, மானுட உற்பத்தியை அதிகப்படுத்தினார்கள் என்பதையும் அறிய முடிகிறது. வேட்டையில் கிடைக்கின்ற பலன்களையும், தங்களுக்குள் தேவைக்கேற்றப்படி பிரித்துக் கொண்டார்கள் என்று விளங்கிக் கொள்ள முடிகிறது. அதன் மூலம் மட்டுமே தங்களது குழுவின் ஒற்றுமையை சாதித்தார்கள் என்று அறியமுடிகிறது. அதன் பிறகே புதிய நவீன கருவிகள் வருகையும், நிலம் சார்ந்த விவசாய உற்பத்தியின் கண்டுபிடித்தலும், தனிச்சொத்துரிமையை கொண்டு வந்தது என்ற புரிதலுக்கு நாம் வர முடிகிறது. அப்போது தான் ஆண்களது தலைமை அல்லது அதிகாரம் மானுடக் கூட்டத்தில், நிறுவப்படுகிறது என்பதையும் நாம் தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டும்.
இன்றைக்கு நாம் பார்க்கும் உலகில் எல்லாவுடைமைகளும், எல்லா இயக்கங்களும் ஆண்களின் தலைமையில் தான் செயல்படுகிறது என்பதை காண்கின்றோம். சொத்துக்கள் அனைத்துமே ஆண்களின் பெயரில் தான் பதிவு செய்யப்படுகிறது என்பதை பார்க்கின்றோம். குடும்பங்களுக்கு தலைவர்களாக ஆண்களை மட்டுமே ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதும் புரிகிறது. ஆண் இல்லாமல் பெண் தலைமையில் இருக்கின்ற குடும்பங்களுக்குக் கூட, குடும்ப அட்டைகள் வழங்கும் போதும், வழங்கப்பட்ட குடும்ப அட்டைகளை அங்கீகரிக்கும் போதும், அரசு அதிகாரிகளுக்கு இணக்கமில்லாமல் இருப்பதையும் நேரில் அனுபவிக்கிறோம். இப்படிப்பட்ட ஒரு சூழலில், பெண்கள் பெயரில் நிலங்களை பட்டா போட்டுக் கொடுங்கள் என்பதாக ஒரு கோரிக்கை எழுப்பப்படுகிறது.
நிலமும், வீடும் பெண்களின் அடிப்படை உரிமை என்றும், மறுக்கப்பட்ட இந்த உரிமைகளை பெறுவதற்காக கோரிக்கை வைக்கிறோம் என்பதும் அவர்களது குரலாக இருக்கிறது. வீடு இல்லாத பெண்களுக்கு வீட்டு மனைப் பட்டாக்களை பெண்கள் பெயரில் வழங்க வேண்டும் என்கிறார்கள். அதை விளக்கும் போது பெண்கள் மட்டுமே பொறுப்பேற்றிருக்கும் குடும்பங்கள், தனித்து வாழும் பெண்கள், சீற்றம் அல்லது அசாதாரண சூழலினால் வீடு இழந்தோர், திருநங்கையர் மற்றும் தனித்தோ குடும்பமாகவோ வாழும் மாற்றுத் திறனாளிகள் ஆகிய பெண்களுக்கு அவர்கள் பெயரிலேயே வீட்டு மனைப்பட்டா வழங்க வேண்டும் என்பது தான் அதன் விளக்கம். அதேபோல விவசாயம் சார்ந்த பெண்களுக்க அவர்கள் பெயரிலேயே விவசாய நிலங்களை அல்லது விவசாயம் செய்வதற்கான நிலங்களை பட்டாவாக போட்டு வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும் கேட்கின்றனர். அப்படி நிலம் வழங்கும் போது, பாசனத்திற்கான நீராதாரத்திற்கும், இடு பொருள்களுக்கு தேவையான நிதி ஆதாராத்திற்கும் அரசே ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும் என்றும் கோரிக்கை வைத்துள்ளனர்.
விவசாயம் இந்த நாட்டில் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்றும் உணவு உத்தரவாதம் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் கூறுகின்ற அரசு, பெண்கள் கைகளில் விவசாய நிலங்கள் ஒப்படைக்கப்படும் போது தான், அத்தகைய பாதுகாப்பு ஏற்படும் என்ற அவர்களது வாதம் ஏற்புடையதாக இருக்கிறது. விவசாயம் என்பது ஒரு தொழில் மட்டுமல்ல; அது ஒரு பண்பாட்டு நிகழ்வாக நமது நாட்டில் நிலைத்து வருகிறது என்று ஆக்கப்பூர்வமான ஒரு வாதத்தை முன்வைக்கிறார்கள். நிலம் அன்னியமாதல் என்ற நிகழ்வுக்குப் பிறகு தான், பண்பாட்டுச் சீரழிவு துரிதப்படத் தொடங்கியது என்ற அவர்களது வாதமும் இயல்பான நிலைமையை எடுத்துச் சொல்கிறது. அதனால் பண்பாட்டு அடையாளங்களை நிலைத்து நிற்கச் செய்ய வேண்டும் என்றால், பெண்கள் கைகளில் நிலங்களைக் கொடுங்கள் என்று வாதிடுகிறார்கள். இப்போது தமிழக அரசு கொடுத்து வருகின்ற சிறிதளவு இலவச நிலப்பட்டாக்களும், கூட்டுப்பட்டா முறையில் ஆண்களுக்கும், பெண்களுக்கும் இணைத்துக் கொடுக்கப்படுகிறது. அதை பெண்கள் பெயரிலேயே பதிவு செய்து கொடுப்பது எளிதாகயிருக்கும் என்றும் கூறுகிறார்கள். அதன் மூலம் நிலம் சம்மந்தப்பட்டு ஆண்கள் மத்தியில் எழுகின்ற வன்முறைகள் குறையும் என்பதும் ஒரு வாதம்.
ஐ.நா.சபையின் விளக்கப்படி 50% இருக்கும் பெண்கள் உலகமெங்கிலும் 70% உழைப்பை செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் கைகளில் 1% கூட சொத்துரிமை இல்லை. அப்படிப்பட்ட ஒரு சூழலில் இப்போது பெண்கள் மத்தியிலிருந்து எழுகின்ற முழக்கமான, பெண்கள் பெயரில் நிலப்பட்டா வழங்கு என்பது பொருத்தமான, புரட்சிகரமான முழக்கமாக இருக்கிறது. அதேசமயம் இந்திய அரசியலில் நாடாளுமன்ற அரசியல் தான் முதன்மை வகித்து வரும் வேளையில், அரசியல் கட்சிகள் அதன் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றுள்ளன. அரசியல் கட்சிகளில் பெரும்பான்மையாக ஆண்களே ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றனர். இங்கே பெரும்பான்மை அரசியல் என்ற ஒன்று நிலவி வரும் சூழலில், சாதியால், மதத்தால், பாலினத்தால் அதுவே அரசியல் கட்சிகளிலும் எதிரொலிக்கிறது. அதனால் தான் சுதந்திரமான பெண்கள் இயக்கங்கள் அரசியல் அரங்கில் தோன்றி, வளர வேண்டிய தேவை, கட்டாயமான ஒன்றாக ஆகிவிட்டது. இதுவே மலர்ந்து ஒரு பெண் தலைமை சமுதாய அமைப்பை ஏற்படுத்துவதற்கு வித்திடுமா என்ற தொலைநோக்கு பார்வையும் தவறல்ல என்று தான் நமக்குப்படுகிறது.
பெண்களை அரசியல் மயப்படுத்துவது என்பதன் மூலம், அரசியல் அதிகாரத்தில் பெண்களின் பங்களிப்பை ஏற்படுத்துவது, மற்றும் மேம்படுத்துவது ஆகிய நோக்கங்களுக்காக, பெண்களே பெண்களுக்காக ஏற்படுத்திக் கொண்ட பெண்கள் அமைப்புத் தான் மேற்கண்ட கோரிக்கையை முன்வைத்து மாநிலமெங்கும் பெண்கள் பேரணியை நடத்தயிருக்கிறார்கள்.
மனிதகுல வரலாற்றில் புராதன காலம் என்பதாக ஒன்றை வரையறைச் செய்கிறார்கள். வரலாற்றுப் பொருள் முதல்வாதம் என்ற சித்தாந்த அடித்தளத்தை எழுதிய காரல் மார்ஸும், மார்க்சியவாதிகளும் அதை புராதன பொதுவுடைமை சமுதாய அமைப்பு என்று அழைக்கிறார்கள். அதாவது மனிதன் வேட்டையாடும் காலத்தில் வாழ்ந்து வந்த வரலாற்றை அவ்வாறு தொகுத்துள்ளார்கள். காடுகளிலும், மலைகளிலும் பழங்குடி மக்களாக, இன்றைக்கு நாம் காணும் அறிவியல் வளர்ச்சிகள் உருவாகாத ஒரு காலகட்டத்தில், விலங்குகளை வேட்டையாடும் குழுக்களாகவும், பழங்களையும், இயற்கை வாய்ப்புகளையும் பயன்படுத்தும் பழங்குடிகளாகவும் மனிதர்கள் வாழ்ந்ததை அதில் விவரிக்கிறார்கள். அதையே ராகுல சாகிர்த்தியன் என்ற எழுத்தாளர், ‘வால்கா முதல் கங்கை வரை’ என்ற புத்தகமாக எழுதியுள்ளார். அதில் காணப்படும் விவரங்களிலிருந்து, புராதன பொதுவுடைமை சமுதாய அமைப்பில், பெண்களுடைய தலைமை ஒவ்வொரு வேட்டையாடும் குழுவிற்கும் கட்டாயமாக தேவைப்பட்டது என்ற புரிதலுக்கு நாம் வரமுடியும்.
அன்றைய கட்டத்தில் விலங்குகளை எதிர்த்தும், இயற்கையின் பாதிப்புகளை எதிர்த்தும் மனிதன் வாழ்வதற்கு தனது வேட்டையாடும் குழுவின் எண்ணிக்கையை அதிகப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டிய தேவை, முதன்மையாக இருந்தது என்று தெரிகிறது. அதற்காக தங்களுடைய குழுவின் எண்ணிக்கையை அதிகப்படுத்துவதற்கு, பெண்ணான தாயை குழுவின் தலைமை பொறுப்பில் வைத்து, மானுட உற்பத்தியை அதிகப்படுத்தினார்கள் என்பதையும் அறிய முடிகிறது. வேட்டையில் கிடைக்கின்ற பலன்களையும், தங்களுக்குள் தேவைக்கேற்றப்படி பிரித்துக் கொண்டார்கள் என்று விளங்கிக் கொள்ள முடிகிறது. அதன் மூலம் மட்டுமே தங்களது குழுவின் ஒற்றுமையை சாதித்தார்கள் என்று அறியமுடிகிறது. அதன் பிறகே புதிய நவீன கருவிகள் வருகையும், நிலம் சார்ந்த விவசாய உற்பத்தியின் கண்டுபிடித்தலும், தனிச்சொத்துரிமையை கொண்டு வந்தது என்ற புரிதலுக்கு நாம் வர முடிகிறது. அப்போது தான் ஆண்களது தலைமை அல்லது அதிகாரம் மானுடக் கூட்டத்தில், நிறுவப்படுகிறது என்பதையும் நாம் தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டும்.
இன்றைக்கு நாம் பார்க்கும் உலகில் எல்லாவுடைமைகளும், எல்லா இயக்கங்களும் ஆண்களின் தலைமையில் தான் செயல்படுகிறது என்பதை காண்கின்றோம். சொத்துக்கள் அனைத்துமே ஆண்களின் பெயரில் தான் பதிவு செய்யப்படுகிறது என்பதை பார்க்கின்றோம். குடும்பங்களுக்கு தலைவர்களாக ஆண்களை மட்டுமே ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதும் புரிகிறது. ஆண் இல்லாமல் பெண் தலைமையில் இருக்கின்ற குடும்பங்களுக்குக் கூட, குடும்ப அட்டைகள் வழங்கும் போதும், வழங்கப்பட்ட குடும்ப அட்டைகளை அங்கீகரிக்கும் போதும், அரசு அதிகாரிகளுக்கு இணக்கமில்லாமல் இருப்பதையும் நேரில் அனுபவிக்கிறோம். இப்படிப்பட்ட ஒரு சூழலில், பெண்கள் பெயரில் நிலங்களை பட்டா போட்டுக் கொடுங்கள் என்பதாக ஒரு கோரிக்கை எழுப்பப்படுகிறது.
நிலமும், வீடும் பெண்களின் அடிப்படை உரிமை என்றும், மறுக்கப்பட்ட இந்த உரிமைகளை பெறுவதற்காக கோரிக்கை வைக்கிறோம் என்பதும் அவர்களது குரலாக இருக்கிறது. வீடு இல்லாத பெண்களுக்கு வீட்டு மனைப் பட்டாக்களை பெண்கள் பெயரில் வழங்க வேண்டும் என்கிறார்கள். அதை விளக்கும் போது பெண்கள் மட்டுமே பொறுப்பேற்றிருக்கும் குடும்பங்கள், தனித்து வாழும் பெண்கள், சீற்றம் அல்லது அசாதாரண சூழலினால் வீடு இழந்தோர், திருநங்கையர் மற்றும் தனித்தோ குடும்பமாகவோ வாழும் மாற்றுத் திறனாளிகள் ஆகிய பெண்களுக்கு அவர்கள் பெயரிலேயே வீட்டு மனைப்பட்டா வழங்க வேண்டும் என்பது தான் அதன் விளக்கம். அதேபோல விவசாயம் சார்ந்த பெண்களுக்க அவர்கள் பெயரிலேயே விவசாய நிலங்களை அல்லது விவசாயம் செய்வதற்கான நிலங்களை பட்டாவாக போட்டு வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும் கேட்கின்றனர். அப்படி நிலம் வழங்கும் போது, பாசனத்திற்கான நீராதாரத்திற்கும், இடு பொருள்களுக்கு தேவையான நிதி ஆதாராத்திற்கும் அரசே ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும் என்றும் கோரிக்கை வைத்துள்ளனர்.
விவசாயம் இந்த நாட்டில் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்றும் உணவு உத்தரவாதம் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் கூறுகின்ற அரசு, பெண்கள் கைகளில் விவசாய நிலங்கள் ஒப்படைக்கப்படும் போது தான், அத்தகைய பாதுகாப்பு ஏற்படும் என்ற அவர்களது வாதம் ஏற்புடையதாக இருக்கிறது. விவசாயம் என்பது ஒரு தொழில் மட்டுமல்ல; அது ஒரு பண்பாட்டு நிகழ்வாக நமது நாட்டில் நிலைத்து வருகிறது என்று ஆக்கப்பூர்வமான ஒரு வாதத்தை முன்வைக்கிறார்கள். நிலம் அன்னியமாதல் என்ற நிகழ்வுக்குப் பிறகு தான், பண்பாட்டுச் சீரழிவு துரிதப்படத் தொடங்கியது என்ற அவர்களது வாதமும் இயல்பான நிலைமையை எடுத்துச் சொல்கிறது. அதனால் பண்பாட்டு அடையாளங்களை நிலைத்து நிற்கச் செய்ய வேண்டும் என்றால், பெண்கள் கைகளில் நிலங்களைக் கொடுங்கள் என்று வாதிடுகிறார்கள். இப்போது தமிழக அரசு கொடுத்து வருகின்ற சிறிதளவு இலவச நிலப்பட்டாக்களும், கூட்டுப்பட்டா முறையில் ஆண்களுக்கும், பெண்களுக்கும் இணைத்துக் கொடுக்கப்படுகிறது. அதை பெண்கள் பெயரிலேயே பதிவு செய்து கொடுப்பது எளிதாகயிருக்கும் என்றும் கூறுகிறார்கள். அதன் மூலம் நிலம் சம்மந்தப்பட்டு ஆண்கள் மத்தியில் எழுகின்ற வன்முறைகள் குறையும் என்பதும் ஒரு வாதம்.
ஐ.நா.சபையின் விளக்கப்படி 50% இருக்கும் பெண்கள் உலகமெங்கிலும் 70% உழைப்பை செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் கைகளில் 1% கூட சொத்துரிமை இல்லை. அப்படிப்பட்ட ஒரு சூழலில் இப்போது பெண்கள் மத்தியிலிருந்து எழுகின்ற முழக்கமான, பெண்கள் பெயரில் நிலப்பட்டா வழங்கு என்பது பொருத்தமான, புரட்சிகரமான முழக்கமாக இருக்கிறது. அதேசமயம் இந்திய அரசியலில் நாடாளுமன்ற அரசியல் தான் முதன்மை வகித்து வரும் வேளையில், அரசியல் கட்சிகள் அதன் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றுள்ளன. அரசியல் கட்சிகளில் பெரும்பான்மையாக ஆண்களே ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றனர். இங்கே பெரும்பான்மை அரசியல் என்ற ஒன்று நிலவி வரும் சூழலில், சாதியால், மதத்தால், பாலினத்தால் அதுவே அரசியல் கட்சிகளிலும் எதிரொலிக்கிறது. அதனால் தான் சுதந்திரமான பெண்கள் இயக்கங்கள் அரசியல் அரங்கில் தோன்றி, வளர வேண்டிய தேவை, கட்டாயமான ஒன்றாக ஆகிவிட்டது. இதுவே மலர்ந்து ஒரு பெண் தலைமை சமுதாய அமைப்பை ஏற்படுத்துவதற்கு வித்திடுமா என்ற தொலைநோக்கு பார்வையும் தவறல்ல என்று தான் நமக்குப்படுகிறது.
Wednesday, July 7, 2010
பொதுமக்கள் தலைமீது அணு ஆபத்தா?
அணுசக்தி பேராபத்து இழப்பீடு மசோதா 2010 என்று அழைக்கப்படும் ஒரு மசோதா நாடாளுமன்றத்தில் முன்வைக்கப்பட்டு, நாடாளுமன்ற நிலைக்குழு முன் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நிலைக்குழு அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்திற்கான அமைச்சகத்தின் ஒரு குழு. அந்த நிலைக்குழு பல்வேறு கருத்துக்களை நாடெங்கிலும் கேட்டு அதன்மீது தங்களது பரிந்துரைகளை கூறவேண்டும். அதாவது நாடாளுமன்றத்தில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இந்த இழப்பீடு மசோதாவின் மீது செய்யப்பட வேண்டிய மாற்றங்களை, அந்த அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்திற்கான நாடாளுமன்ற நிலைக்குழு தொகுத்து வைக்க வேண்டும். வருகிற வெள்ளிக்கிழமை அப்படிப்பட்ட கருத்துக்களை அந்த நிலைக்குழு பெறுவதற்கான கடைசி நாளாக சொல்லப்படுகிறது. சமீபத்தில் அமெரிக்காவுடன் இந்திய அரசு செய்து கொண்டுள்ள அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தையொட்டி, நாடெங்கிலும் அணு உலைகளை ஆக்கத்திற்கான அணுசக்தியை உருவாக்குவது என்ற பெயரில் தொடங்குவதற்கு பல்வேறு யுரேனிய விநியோக நாடுகளை இந்திய அரசு நாடியது. சமீபத்தில் கூட கனடாவிற்குச் சென்ற நமது தலைமை அமைச்சர், எரிபொருளை எங்களை நம்பித் தாருங்கள் என்றும், அதைத் தாங்கள் அணுகுண்டு தயாரிக்க பயன்படுத்தமாட்டோம் என்றும் வாக்குறுதி கூறி ஒப்பந்தத்தை உருவாக்கி விட்டு ஊர் வந்து சேர்ந்தார்.
அமெரிக்கஇந்திய அணுசக்தி ஒப்பந்தம் இந்த நாட்டில் இருக்கும் அல்லது உற்பத்தியாகும் அணுசக்தியை, ஆக்கத்திற்கான அணுசக்தி, அழிவிற்கான அணுசக்தி என்பதாக இரண்டாக பிரித்து, அதில் முதல்வகை அணுசக்தியை உருவாக்குவதற்குத் தான் போடப்பட்டது என்பதாக அமெரிக்க அரசும், இந்திய அரசும் மாறி, மாறி கடந்த சில ஆண்டுகளாக சத்தியம் செய்து வருகிறார்கள். ஏற்கனவே இந்தியாவில் இயங்கி வரும் அணுஉலைகள், மின்சார உற்பத்திக்கான அதாவது ஆக்கத்திற்கான அணுசக்தியை உருவாக்குவதாகத் தான் இந்திய அரசால் சொல்லப்பட்டு வருகிறது.
ஆனாலும் இந்தியாவில் அணுகுண்டு தயாரிப்பதற்கான அடிப்படையான சக்திகளை, மேற்கண்ட ஆக்கத்திற்கான அணுஉலைகள் மூலமாக ரகசியமாக தயார் செய்வதாக ஒரு குற்றச்சாட்டு அணுசக்தி எதிர்ப்பாளர்களால் தொடர்ந்து எழுப்பப்பட்டு வருகிறது. உதாரணமாக சென்னைக்கு அருகேயுள்ள கல்பாக்கம் அணுஉலை மின்சாரத்தை உருவாக்குவதற்கு மட்டுமே நிறுவப்படுவதாக தொடர்ந்து கூறப்படுகிறது. ஆனாலும் அதற்குள் ரகசியமாக அணுகுண்டு தயாரிப்புப் பணி நடந்தது என்ற குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. சமீபத்தில் விசாகப்பட்டினத்தில் அணுவிசையால் இயக்கப்படும் நீரிமூழ்கி கப்பலை முதன் முதலாக இந்தியா தயாரித்து, பிரதமர் மன்மோகனால் தொடங்கப்பட்டது. அப்போது பெருமையாக அணு அறிவியலாளர்கள், இதற்கான அணுசக்தியை தாங்கள் கல்பாக்கத்தில் ரகசியமாக தயார் செய்தோம் என்று அறிவித்தார்கள். இவ்வாறாக ஆக்கத்திற்கான அணுஉலைகளுக்கும், அழிவிற்கான அணுஆயுத உற்பத்திக்கும் ஒரு உள்ளார்ந்த தொடர்பு இருக்கிறது என்பது புரியப்பட வேண்டும். ஆகவே அமெரிக்காவினுடைய மொழியில் இரண்டு வகையான அணுசக்திகளையும் பிரித்து நிறுத்துகிறோம் என்று கூறுவது எப்படி உண்மையாக இருக்க முடியும்? ஆக்கத்திற்கான அணுசக்திக்கு உதவி செய்யும் அமெரிக்கா உட்பட மேற்கத்திய அணுசக்தி நாடுகள் தங்களது கண்காணிப்பை, அந்த அணுஉலைகளின் மீது நடத்திக் கொள்ள மேற்கண்ட ஒப்பந்தங்கள் அனுமதிக்கின்றன. அதன் மூலம் இந்தியாவின் அணுஆயுத தயாரிப்பு என்ற பாதுகாப்பு ரகசியங்கள், அந்நிய நாட்டாரால் கண்காணிக்கப்பட வாய்ப்பு உண்டு என்பதை பலரும் கூறி விட்டார்கள். இது நாட்டுப்பற்றுக்கு எதிரான நடவடிக்கை என்பதாக மட்டும் தான் காணப்பட முடியும்.
மேற்கண்ட ஒப்பந்தங்கள் பல நிபந்தனைகளுடன் இந்திய அணுஉலைகளை கண்காணிக்க, கட்டளையிட, தண்டிக்க அந்நிய நாடுகளுக்கு இடம் கொடுக்கிறது. இது போதாதென்று இப்போது புதிதாக கொண்டுவரப்படும் இழப்பீடு மசோதா, ஒரு மாபெரும் நிர்ப்பந்தத்தை இந்திய மக்கள் மீது சுமத்துகிறது. இந்திய அணுஉலைகளுக்கு எரிபொருளை விநியோகம் செய்ய மேற்கத்திய நாடுகள் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் என்றால், ஒரு அணுவிபத்து ஏற்படும் பட்சத்தில் அதன் பாதிப்புகளுக்கு இழப்பீடு கொடுத்து மக்களை திருப்திப்படுத்த சட்டரீதியான ஏற்பாடுகளை இந்திய அரசு செய்ய வேண்டும் என்று அந்த அந்நிய நாடுகள் வற்புறுத்தியுள்ளன. அதற்காகவே இப்படியொரு மசோதா சட்டமாவதற்காக தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த அணுசக்தி விபத்து இழப்பீடு மசோதா 2010 என்பது 2009ம் ஆண்டு நவம்பர் 20ம் நாள் மத்திய அமைச்சரவையின் ஒப்புதலைப் பெற்றுள்ளது. ஒரு அணுவிபத்து ஏற்படுமானால், விபத்தின் பாதிப்புகள் கணக்கிடப்பட வேண்டும். உயிர்பலி உட்பட, சொத்தழிப்புகளும் கணக்கிடப்பட வேண்டும். அத்தகைய பாதிப்புகளுக்கான இழப்பீடு வழங்கப்பட வேண்டும். வெளிநாட்டிலிருந்து எரிபொருளை விநியோகம் செய்து குறிப்பிட்ட ஆலைக்கு உதவி செய்யும் அந்நிய நாட்டு தனியார் நிறுவனத்தை, இயக்கும் நிறுவனம் என்று இந்த மசோதாவில் அழைக்கிறார்கள். அத்தகைய இயக்கும் நிறுவனத்திற்கு, அதிக சுமையை கொடுத்து விடாமல் இழப்பீடு பற்றிய வரையறைகள் மசோதாவில் செய்யப்பட்டுள்ளன. அத்தகைய இயக்கும் நிறுவனத்துடன் இணைந்து ஆலையை நடத்தும் அணுசக்தி வாரியம் என்ற இந்திய அரசாங்கத்தின் என்.பி.சி.யும், இந்திய யுரேனியம் கார்ப்பரேஷன் லிமிடெட் என்ற அரசு சார் நிறுவனமும், இழப்பீடு தொகையின் பெரும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதாக இந்த மசோதா கூறுகிறது.
கொடுக்கப்பட வேண்டிய இழப்பீடு தொகை 4,500 லட்சம் டாலர்கள் என்பதாக எழுதப்பட்டுள்ளது. அதாவது போபல் விபத்தின் பாதிக்கப்பட்டோருக்கு அரசு அறிவித்துள்ள 4,700 லட்சம் டாலர் என்ற தொகையை விட குறைவான அளவே, அணுசக்தி விபத்து நடந்தால் இழப்பீடாக கொடுக்கப்படும். போபால் விபத்து ஒரு அணுசக்தி விபத்து அல்ல. அப்படியிருந்தும் அதற்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ள இழப்பீடு, பாதிப்புகளை ஈடுகட்ட போதுமானது அல்ல என்ற விமர்சனம் ஏற்கனவே இருக்கிறது. அத்தகைய சூடுபட்டுக் கொண்ட ஒரு அரசு, வர இருக்கின்ற அணுஉலை ஆபத்துகளுக்கான இழப்பீட்டை மிகவும் குறைவாக குறைப்பது என்பது பெரும் குற்றமாகும்.
இந்திய அரசியல் சட்டத்தின் 21வது பிரிவு உயிர் வாழ்வதற்கான உரிமை என்று இருப்பதை சட்டை செய்யாத மசோதாவாக இது இருக்கிறது. அதிகபட்ச இழப்பீடு தொகையாக ரூ.2,087 கோடி என்று இந்த மசோதாவில் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. அதேசமயம் அமெரிக்காவில் இருக்கின்ற சட்டப்படி அணுஉலை விபத்திற்கான இழப்பீடு தொகை ரூ.50,000 கோடி என்பதாக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. இப்போது இந்திய அரசு இந்திய மக்களின் உயிர்களை குறைந்த மதிப்பில் விற்றுவிட தயாராயிருப்பது தெரிகிறது.
எப்போதுமே ஒரு அணுவிபத்தில் இயக்கும் நிறுவனம் தான் முக்கிய பொறுப்பு எடுக்க வேண்டும். அமெரிக்க சட்டப்படி எரிபொருள் விநியோகிப்பவர் உட்பட, தவறான கட்டுமானம், தவறான வரைபடம், தவறான இயக்குபவர் ஆகிய அனைவருமே சங்கிலிப் பிணைப்புப் போல இழப்பீட்டுக்கு பொறுப்பெடுக்க வேண்டும். ஆனால் தயாராகியுள்ள இந்திய மசோதா பெரும்பான்மை இழப்பீட்டை, இந்திய அரசின் நிறுவனங்கள் பொறுப்பெடுக்க வேண்டும் என கூறுகிறது. அதன் மூலம் வரி செலுத்தும் இந்திய மக்கள் மீதே இழப்பீடு சுமையை திணிக்கிறது. சட்டப்படி பேரழிவை ஏற்படுத்தும் இயக்கும் நிறுவனத்தை பாதுகாத்து விடுகிறது. அடுத்து பாதிக்கப்பட்டோர் 10 ஆண்டுகளுக்குள் இழப்பீடு கோர வேண்டும் என்று கூறுகிறது. வழமையாக அணுசக்தி விபத்து என்பது பல தலைமுறைகளையும் பாதிக்கக்கூடிய ஒன்று. ஆகவே பாதிக்கப்படும் இந்திய மக்களை பழிவாங்கும் போக்கும் இந்த மசோதாவிலிருக்கிறது.
அந்நிய தனியார் நிறுவனங்களின் உள்நுழைவை இந்த மசோதா சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்க வைக்கிறது. அதுவே இந்திய இறையாண்மைக்கு ஆபத்தையும், ஊழல் அதிகரிப்பையும் ஏற்படுத்தும். அணுவிபத்து எந்த அளவுக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தினாலும், அதன் இழப்பீடு ஏற்கனவே நிர்ணயிக்கப்பட்ட குறைவான அளவே இருக்கும் என்ற மசோதாவின் குறிக்கோள், பாதிக்கப்படும் இந்திய மக்களுக்கு எதிரானது. இயக்கும் நிறுவனமான அந்நிய தனியார் நிறுவனத்திற்கு அதிகபட்சம் ரூ.500 கோடி தான் இழப்பீட்டு அபராதம் என்ற கருத்து, இந்திய மக்களின் வரிப்பணத்தின் மீது அந்நிய தனியார் இயக்குநரை வாழ விடுவதற்கான ஏற்பாடு என்பதில் மாற்றமில்லை. இவ்வாறு முழுமையாக இறையாண்மைக்கு எதிராகவும், நாட்டுப்பற்றுக்கு எதிராகவும் ஒரு மசோதா சட்டமாகப்போகிறது. நமது நாட்டின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் நாட்டுப்பற்றுக்கு இது ஒரு சவாலாக இருக்கிறது.
அமெரிக்கஇந்திய அணுசக்தி ஒப்பந்தம் இந்த நாட்டில் இருக்கும் அல்லது உற்பத்தியாகும் அணுசக்தியை, ஆக்கத்திற்கான அணுசக்தி, அழிவிற்கான அணுசக்தி என்பதாக இரண்டாக பிரித்து, அதில் முதல்வகை அணுசக்தியை உருவாக்குவதற்குத் தான் போடப்பட்டது என்பதாக அமெரிக்க அரசும், இந்திய அரசும் மாறி, மாறி கடந்த சில ஆண்டுகளாக சத்தியம் செய்து வருகிறார்கள். ஏற்கனவே இந்தியாவில் இயங்கி வரும் அணுஉலைகள், மின்சார உற்பத்திக்கான அதாவது ஆக்கத்திற்கான அணுசக்தியை உருவாக்குவதாகத் தான் இந்திய அரசால் சொல்லப்பட்டு வருகிறது.
ஆனாலும் இந்தியாவில் அணுகுண்டு தயாரிப்பதற்கான அடிப்படையான சக்திகளை, மேற்கண்ட ஆக்கத்திற்கான அணுஉலைகள் மூலமாக ரகசியமாக தயார் செய்வதாக ஒரு குற்றச்சாட்டு அணுசக்தி எதிர்ப்பாளர்களால் தொடர்ந்து எழுப்பப்பட்டு வருகிறது. உதாரணமாக சென்னைக்கு அருகேயுள்ள கல்பாக்கம் அணுஉலை மின்சாரத்தை உருவாக்குவதற்கு மட்டுமே நிறுவப்படுவதாக தொடர்ந்து கூறப்படுகிறது. ஆனாலும் அதற்குள் ரகசியமாக அணுகுண்டு தயாரிப்புப் பணி நடந்தது என்ற குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. சமீபத்தில் விசாகப்பட்டினத்தில் அணுவிசையால் இயக்கப்படும் நீரிமூழ்கி கப்பலை முதன் முதலாக இந்தியா தயாரித்து, பிரதமர் மன்மோகனால் தொடங்கப்பட்டது. அப்போது பெருமையாக அணு அறிவியலாளர்கள், இதற்கான அணுசக்தியை தாங்கள் கல்பாக்கத்தில் ரகசியமாக தயார் செய்தோம் என்று அறிவித்தார்கள். இவ்வாறாக ஆக்கத்திற்கான அணுஉலைகளுக்கும், அழிவிற்கான அணுஆயுத உற்பத்திக்கும் ஒரு உள்ளார்ந்த தொடர்பு இருக்கிறது என்பது புரியப்பட வேண்டும். ஆகவே அமெரிக்காவினுடைய மொழியில் இரண்டு வகையான அணுசக்திகளையும் பிரித்து நிறுத்துகிறோம் என்று கூறுவது எப்படி உண்மையாக இருக்க முடியும்? ஆக்கத்திற்கான அணுசக்திக்கு உதவி செய்யும் அமெரிக்கா உட்பட மேற்கத்திய அணுசக்தி நாடுகள் தங்களது கண்காணிப்பை, அந்த அணுஉலைகளின் மீது நடத்திக் கொள்ள மேற்கண்ட ஒப்பந்தங்கள் அனுமதிக்கின்றன. அதன் மூலம் இந்தியாவின் அணுஆயுத தயாரிப்பு என்ற பாதுகாப்பு ரகசியங்கள், அந்நிய நாட்டாரால் கண்காணிக்கப்பட வாய்ப்பு உண்டு என்பதை பலரும் கூறி விட்டார்கள். இது நாட்டுப்பற்றுக்கு எதிரான நடவடிக்கை என்பதாக மட்டும் தான் காணப்பட முடியும்.
மேற்கண்ட ஒப்பந்தங்கள் பல நிபந்தனைகளுடன் இந்திய அணுஉலைகளை கண்காணிக்க, கட்டளையிட, தண்டிக்க அந்நிய நாடுகளுக்கு இடம் கொடுக்கிறது. இது போதாதென்று இப்போது புதிதாக கொண்டுவரப்படும் இழப்பீடு மசோதா, ஒரு மாபெரும் நிர்ப்பந்தத்தை இந்திய மக்கள் மீது சுமத்துகிறது. இந்திய அணுஉலைகளுக்கு எரிபொருளை விநியோகம் செய்ய மேற்கத்திய நாடுகள் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் என்றால், ஒரு அணுவிபத்து ஏற்படும் பட்சத்தில் அதன் பாதிப்புகளுக்கு இழப்பீடு கொடுத்து மக்களை திருப்திப்படுத்த சட்டரீதியான ஏற்பாடுகளை இந்திய அரசு செய்ய வேண்டும் என்று அந்த அந்நிய நாடுகள் வற்புறுத்தியுள்ளன. அதற்காகவே இப்படியொரு மசோதா சட்டமாவதற்காக தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த அணுசக்தி விபத்து இழப்பீடு மசோதா 2010 என்பது 2009ம் ஆண்டு நவம்பர் 20ம் நாள் மத்திய அமைச்சரவையின் ஒப்புதலைப் பெற்றுள்ளது. ஒரு அணுவிபத்து ஏற்படுமானால், விபத்தின் பாதிப்புகள் கணக்கிடப்பட வேண்டும். உயிர்பலி உட்பட, சொத்தழிப்புகளும் கணக்கிடப்பட வேண்டும். அத்தகைய பாதிப்புகளுக்கான இழப்பீடு வழங்கப்பட வேண்டும். வெளிநாட்டிலிருந்து எரிபொருளை விநியோகம் செய்து குறிப்பிட்ட ஆலைக்கு உதவி செய்யும் அந்நிய நாட்டு தனியார் நிறுவனத்தை, இயக்கும் நிறுவனம் என்று இந்த மசோதாவில் அழைக்கிறார்கள். அத்தகைய இயக்கும் நிறுவனத்திற்கு, அதிக சுமையை கொடுத்து விடாமல் இழப்பீடு பற்றிய வரையறைகள் மசோதாவில் செய்யப்பட்டுள்ளன. அத்தகைய இயக்கும் நிறுவனத்துடன் இணைந்து ஆலையை நடத்தும் அணுசக்தி வாரியம் என்ற இந்திய அரசாங்கத்தின் என்.பி.சி.யும், இந்திய யுரேனியம் கார்ப்பரேஷன் லிமிடெட் என்ற அரசு சார் நிறுவனமும், இழப்பீடு தொகையின் பெரும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதாக இந்த மசோதா கூறுகிறது.
கொடுக்கப்பட வேண்டிய இழப்பீடு தொகை 4,500 லட்சம் டாலர்கள் என்பதாக எழுதப்பட்டுள்ளது. அதாவது போபல் விபத்தின் பாதிக்கப்பட்டோருக்கு அரசு அறிவித்துள்ள 4,700 லட்சம் டாலர் என்ற தொகையை விட குறைவான அளவே, அணுசக்தி விபத்து நடந்தால் இழப்பீடாக கொடுக்கப்படும். போபால் விபத்து ஒரு அணுசக்தி விபத்து அல்ல. அப்படியிருந்தும் அதற்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ள இழப்பீடு, பாதிப்புகளை ஈடுகட்ட போதுமானது அல்ல என்ற விமர்சனம் ஏற்கனவே இருக்கிறது. அத்தகைய சூடுபட்டுக் கொண்ட ஒரு அரசு, வர இருக்கின்ற அணுஉலை ஆபத்துகளுக்கான இழப்பீட்டை மிகவும் குறைவாக குறைப்பது என்பது பெரும் குற்றமாகும்.
இந்திய அரசியல் சட்டத்தின் 21வது பிரிவு உயிர் வாழ்வதற்கான உரிமை என்று இருப்பதை சட்டை செய்யாத மசோதாவாக இது இருக்கிறது. அதிகபட்ச இழப்பீடு தொகையாக ரூ.2,087 கோடி என்று இந்த மசோதாவில் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. அதேசமயம் அமெரிக்காவில் இருக்கின்ற சட்டப்படி அணுஉலை விபத்திற்கான இழப்பீடு தொகை ரூ.50,000 கோடி என்பதாக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. இப்போது இந்திய அரசு இந்திய மக்களின் உயிர்களை குறைந்த மதிப்பில் விற்றுவிட தயாராயிருப்பது தெரிகிறது.
எப்போதுமே ஒரு அணுவிபத்தில் இயக்கும் நிறுவனம் தான் முக்கிய பொறுப்பு எடுக்க வேண்டும். அமெரிக்க சட்டப்படி எரிபொருள் விநியோகிப்பவர் உட்பட, தவறான கட்டுமானம், தவறான வரைபடம், தவறான இயக்குபவர் ஆகிய அனைவருமே சங்கிலிப் பிணைப்புப் போல இழப்பீட்டுக்கு பொறுப்பெடுக்க வேண்டும். ஆனால் தயாராகியுள்ள இந்திய மசோதா பெரும்பான்மை இழப்பீட்டை, இந்திய அரசின் நிறுவனங்கள் பொறுப்பெடுக்க வேண்டும் என கூறுகிறது. அதன் மூலம் வரி செலுத்தும் இந்திய மக்கள் மீதே இழப்பீடு சுமையை திணிக்கிறது. சட்டப்படி பேரழிவை ஏற்படுத்தும் இயக்கும் நிறுவனத்தை பாதுகாத்து விடுகிறது. அடுத்து பாதிக்கப்பட்டோர் 10 ஆண்டுகளுக்குள் இழப்பீடு கோர வேண்டும் என்று கூறுகிறது. வழமையாக அணுசக்தி விபத்து என்பது பல தலைமுறைகளையும் பாதிக்கக்கூடிய ஒன்று. ஆகவே பாதிக்கப்படும் இந்திய மக்களை பழிவாங்கும் போக்கும் இந்த மசோதாவிலிருக்கிறது.
அந்நிய தனியார் நிறுவனங்களின் உள்நுழைவை இந்த மசோதா சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்க வைக்கிறது. அதுவே இந்திய இறையாண்மைக்கு ஆபத்தையும், ஊழல் அதிகரிப்பையும் ஏற்படுத்தும். அணுவிபத்து எந்த அளவுக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தினாலும், அதன் இழப்பீடு ஏற்கனவே நிர்ணயிக்கப்பட்ட குறைவான அளவே இருக்கும் என்ற மசோதாவின் குறிக்கோள், பாதிக்கப்படும் இந்திய மக்களுக்கு எதிரானது. இயக்கும் நிறுவனமான அந்நிய தனியார் நிறுவனத்திற்கு அதிகபட்சம் ரூ.500 கோடி தான் இழப்பீட்டு அபராதம் என்ற கருத்து, இந்திய மக்களின் வரிப்பணத்தின் மீது அந்நிய தனியார் இயக்குநரை வாழ விடுவதற்கான ஏற்பாடு என்பதில் மாற்றமில்லை. இவ்வாறு முழுமையாக இறையாண்மைக்கு எதிராகவும், நாட்டுப்பற்றுக்கு எதிராகவும் ஒரு மசோதா சட்டமாகப்போகிறது. நமது நாட்டின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் நாட்டுப்பற்றுக்கு இது ஒரு சவாலாக இருக்கிறது.
Tuesday, July 6, 2010
வெறுப்பும்,,விருப்பும்.
நீ வெறுப்பாய் என்றனர்.
என்னால் நேரில்
காணமுடியவில்லை.
நீ விரும்புகிறாய் என
என்னால் யாரிடமும்
கூற முடியவில்லை.
வெடித்துவிடுவாள்
பேசாதே என்றனர்.
அப்படி எதுவும்
தெரியவில்லை.
விரும்புகிறாய் என
நான் சொல்ல வாய்ப்பும்
நீ கொடுக்கவில்லை.
விரும்பினாய் என்று
எனக்கு தெரிகிறது.
அதையே இப்பவும்
சொல்ல முடியவில்லை.
வெறுத்தாய் என்பதில்
என்னிடம் அதை நீ
காட்டவில்லை.
பொது விஷயம்
பேசும்போது நன்றே
உன் பேச்சு இனிக்கிறது.
பொது இடத்தில் வைத்து
பேசும்போது எல்லா
செய்தியையும் கவனமாய்
சொல்லுகிறாய்.
பொது என்ற பெயரில்,
சரியாய் வழியும்
காட்டுகிறாய்.
குறிப்பாய் எனக்கு
வரும்போது ஆலோசனை
கூறுகிறாய்.
உன்னிடம் கேள்வி கேட்டிட்டால்,
பெரிய,பெரிய ஜாம்பவான்கள்
இருக்கும்போது என்னிடம்போய்
என இழுத்து,
நீயே விளக்கம் கூறுகிறாய்.
என்னை வேண்டி யாரும் வந்திட்டால்,
உரிமையில் நீயே விளக்குகிறாய்.
நான் வந்து சென்றது
கேட்டுவிட்டால், ஏன்
என்று தேடுகிறாய்.
நான் வந்து போயும்
பேசாததால், வருத்த
கேள்வியை எரிகின்றாய்.
ஏன்,ஏன் என்ற கேள்விகளை,
கேட்டு கேட்டு வெறுத்து விட்டேன்.
இது வெறுப்பா, விருப்பா
என்றிட்டால், வானம்
பார்த்து தேடுகிறேன்.
வெறுத்தால் ஒரேயடியாக
வெறுத்துவிடு
விரும்பினால் முழுமையாக
விரும்பிவிடு.
என்னால் நேரில்
காணமுடியவில்லை.
நீ விரும்புகிறாய் என
என்னால் யாரிடமும்
கூற முடியவில்லை.
வெடித்துவிடுவாள்
பேசாதே என்றனர்.
அப்படி எதுவும்
தெரியவில்லை.
விரும்புகிறாய் என
நான் சொல்ல வாய்ப்பும்
நீ கொடுக்கவில்லை.
விரும்பினாய் என்று
எனக்கு தெரிகிறது.
அதையே இப்பவும்
சொல்ல முடியவில்லை.
வெறுத்தாய் என்பதில்
என்னிடம் அதை நீ
காட்டவில்லை.
பொது விஷயம்
பேசும்போது நன்றே
உன் பேச்சு இனிக்கிறது.
பொது இடத்தில் வைத்து
பேசும்போது எல்லா
செய்தியையும் கவனமாய்
சொல்லுகிறாய்.
பொது என்ற பெயரில்,
சரியாய் வழியும்
காட்டுகிறாய்.
குறிப்பாய் எனக்கு
வரும்போது ஆலோசனை
கூறுகிறாய்.
உன்னிடம் கேள்வி கேட்டிட்டால்,
பெரிய,பெரிய ஜாம்பவான்கள்
இருக்கும்போது என்னிடம்போய்
என இழுத்து,
நீயே விளக்கம் கூறுகிறாய்.
என்னை வேண்டி யாரும் வந்திட்டால்,
உரிமையில் நீயே விளக்குகிறாய்.
நான் வந்து சென்றது
கேட்டுவிட்டால், ஏன்
என்று தேடுகிறாய்.
நான் வந்து போயும்
பேசாததால், வருத்த
கேள்வியை எரிகின்றாய்.
ஏன்,ஏன் என்ற கேள்விகளை,
கேட்டு கேட்டு வெறுத்து விட்டேன்.
இது வெறுப்பா, விருப்பா
என்றிட்டால், வானம்
பார்த்து தேடுகிறேன்.
வெறுத்தால் ஒரேயடியாக
வெறுத்துவிடு
விரும்பினால் முழுமையாக
விரும்பிவிடு.
Monday, July 5, 2010
விடுதலை அரசியலை அழிக்க வருகிறார்கள்
அவர்கள் வருகிறார்கள். விடுதலை அரசியலை அழிக்க அவர்கள் வருகிறார்கள். ஆந்திர மாநிலத்தில் அடிலாபாத் மாவட்டத்தில் துப்பாக்கிச் சண்டையில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதாக அரசு அறிவித்த மாவோயிஸ்ட் தலைவரின் பெயர் விடுதலை. அதாவது அவரது கட்சிப் பெயர் ஆசாத். ஆசாத் என்றால் விடுதலை என்று உருது மொழியில் பொருள் கூறுவார்கள். அதையே இந்தி மொழியிலும் புழங்குவார்கள். கடந்த வெள்ளிக்கிழமை ஆசாத் கொல்லப்பட்டதாக அரசு கூறியது. அவர்தான் மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் மூன்றாவது தலைவர் என்பதாகவும் அரசு கூறியது. அவர் இயற்பெயர் சருக்குரி ராஜ்குமார் என்றும் அரசு கூறியுள்ளது. 1980ம் ஆண்டு கடைசியாக அவர் வெளியே தெரிந்தார் என்றும் அரசு கூறியது. ரூ.12 லட்சம் அவர் தலைக்கு விலை வைத்தோம் என்றும், 16 வழக்குகளில் சம்மந்தப்பட்டவர் என்றும் அரசு அறிவித்தது.
ஆசாத் கொல்லப்பட்டது துப்பாக்கிச் சண்டையில் அல்ல என்று மாவோயிஸ்ட்கள் கூறினார்கள். ஆந்திராவின் புரட்சிக் கவிஞரான வரவராவ், இதுபற்றி ஒரு விளக்கமே கூறினார். மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில் உள்ள நாகபுரி நகரில் சிதாபார்டி என்ற சந்தைப் பகுதியில் வியாழக்கிழமை காலை 11 மணிக்கு, ஆதிவாசிகள் தலைவர் சகாதேவுடன் ஆசாத் கைது செய்யப்பட்டார் என்கிறார் வரவராவ். சத்திஸ்கர் மாநிலத்தில் உள்ள பஸ்தார் காடுகளில் இருக்கும் தண்டகாரண்யா பகுதியில் தனது கட்சி ஊழியர்களுக்கு வகுப்பு எடுப்பதற்காக ஆசாத் செல்லயிருந்தார். அவரை அழைத்து வருவதற்காக ஆதிவாசிகள் தலைவர் சகாதேவ், சிதாபார்டி சந்தைப் பகுதிக்கு சென்றிருந்தார். அப்போது அவரை கைது செய்து, ஆந்திர மாநிலத்தின் அடிலாபாத் மாவட்டத்திற்கு கூட்டி வந்து மறுநாளே சுட்டுக்கொன்றிருக்கிறார்கள் என்பது தான் கவிஞர் வரவராவின் விளக்கம். கொல்லப்பட்ட ஆசாத்தின் படம் ஊடகங்களில் வெளியானது. அதில் அவர் முழுக்கைச் சட்டை அணிந்திருந்தார். தனது சட்டையை தான் அணிந்திருந்த முழுக் கால்ச் சட்டைக்குள் செருகியிருந்தார். ஒரு நடுத்தரவர்க்க அறிவுஜீவியின் தோற்றத்தில் அவரது உடல் காட்டப்பட்டுள்ளது.
பொதுவாக காவல்துறை அதிகாரிகள் ஒவ்வொருவருக்கும் மாவோயிஸ்ட் தலைவர்கள் என்று சொன்னாலே, அதிகமான பீதி உண்டு. அதாவது ஒரு தலைவர் பிடிபட்டார் என்றால், அவர் அருகே செல்வதற்குக் கூட தனிப்பட்ட முறையில் அதிகாரிகள் அஞ்சுவார்கள். அதனால் அவர்களை சங்கிலியால் பிணைத்து அமரவைத்து, தள்ளி நின்றுக்கொண்டே விசாரிப்பார்கள். அதன் காரணமாக பிடிபட்ட நிலையில், அதே உடுப்புகளுடன் அந்த தலைவர் அடைக்கப்பட்டிருப்பார். இத்தகைய நிலைதான் ஆசாத் என்ற தலைவருக்கும் நடந்திருக்க வேண்டும். அதனால் தான் அவர் பிடிபட்ட நிலையிலேயே, அதே உடுப்புகளுடன் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். காவல்துறை கூறுவது போல, அடிலாபாத் காடுகளில் துப்பாக்கி ஏந்தி போராடும் ஆசாத்தை, எதிர்கொண்டு துப்பாக்கிச் சண்டையில் மரணமடைந்தார் என்றால், இத்தகைய உடுப்புகளுடன் இருப்பதற்கான சாத்தியப்பாடு இல்லை. ஆகவே அவர் கைது செய்யப்படும் போது,போர்க்களத்தில் துப்பாக்கி ஏந்தி நிற்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. ஆகவே வரவராவின் கூற்று உண்மையெனத் தெரிகிறது.
அரசு தரப்பிலும் ஆசாத் பற்றி செய்தித் தொடர்பாளர் என்றும், அரசியல் தலைமைக்குழுவின் மூன்றாவது மட்டத்திலுள்ள தலைவர் என்றும் விளக்குகிறார்கள். அதாவது அவர் மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் பரந்துபட்ட தொடர்புகளையும், வெளிவட்டார பணிகளையும், ஊடக தொடர்பு போன்ற வேலைகளையும் கவனித்து வந்த அறிவுஜீவி என்பது புலனாகிறது. அதாவது அரசியல்ரீதியாக மாவோயிஸ்ட் இயக்கத்தின் ஒரு முக்கியப் பிரதிநிதியாக, ஆசாத் விவரிக்கப்படுகிறார். அப்படிப்பட்ட ஒரு அறிவிஜீவி தளத்தில் பணியாற்றக்கூடிய தலைவரை கைது செய்தால், அவரை சட்டரீதியான விசாரணைக்கு உட்படுத்தல் என்ற வேலையை அரசுத்தரப்பு ஏன் செய்யவில்லை என்ற வினா எழுகிறது. காடுகளில் அல்லது மலைகளில் துப்பாக்கிச் சண்டையில் மாவோயிஸ்ட்கள் கொல்லப்படுவது என்பது வேறு. நகரத்தில் முக்கியத்தலைவர்கள் பிடிபடும் போது, அவர்களை அரசுத்தரப்பு அராஜகமாக, சட்டவிரோதமாக படுகொலை செய்வது என்பது வேறு. 2வது வகையில் நடத்தப்பட்ட இந்த படுகொலைக்கான காரணம் என்ன என்பது ஆராயப்பட வேண்டும்.
ஆசாத்துடன் கொலை செய்யப்பட்ட இன்னொரு நபர் ஹேமசந்திர பாண்டே என்ற பத்திரிகையாளர் என்பது தெரியவந்துள்ளது. அவர் உத்ராஞ்சல் மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர். அவரும் மாவோயிஸ்ட் அமைப்பில் இணைந்த அறிவுஜீவி என்பதாக அறிவிக்கப்படுகிறது. இந்த 2 அரசியல் முதிர்ச்சிப் பெற்ற அறிவுஜீவி தலைவர்களை, அரசு தெரிந்தே கொலை செய்ய வேண்டிய அவசியம் என்ன என்பது சிந்திக்க வேண்டிய ஒன்று. இந்த ஆண்டு மே மாதம் சமூக ஆர்வலரான சுவாமி அக்னிவேஷ், மாவோயிஸ்ட்களுக்கும், அரசுக்கும் மத்தியில் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதற்காக முயற்சிகளில் ஈடுபட்டார். அதற்காக ஆசாத் மற்றும் உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் மத்தியில் பல கடித பரிமாற்றங்களை அக்னிவேஷ் செய்து வந்தார். பரந்துபட்ட அளவில் ஒரு போர் நிறுத்தத்தை ஏற்பாடு செய்வதற்காக, மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் அரசியல் தலைமைக்குழு, ஆசாத் மூலம் ஏற்பாடு செய்து வரும் வேளையில் இந்த படுகொலை நடத்தப்பட்டுள்ளது. இதுவே அரசு தரப்பின் சதியாக, சூழ்ச்சியாக கருதப்பட முடியும். 2010ம் ஆண்டு மே 11ம் நாள் தேதியிட்ட ஒரு கடிதத்தில் அமைச்சர் சிதம்பரம், ஜுன்1 என்பது போல, ஒரு குறிப்பிட்ட நாள் முதல் எந்தவொரு வன்முறையிலும் ஈடுபடமாட்டோம் என்று மாவோயிஸ்ட்கள் கூற வேண்டும் என எழுதியிருந்தார். அதையொட்டி மத்திய அரசு பேச்சுவார்த்தைக்கான அழைப்பை விடுக்க வேண்டும் என்றும் கூறியிருந்தார். 72 மணி நேரம் குறிப்பிட்ட காலத்திலிருந்து மாவோயிஸ்ட்கள் வன்முறையில் ஈடுபடுகிறார்களா என்று அரசு கண்காணிக்கும் என்றும், அந்த நேரத்தில் அரசு தரப்பும் வன்முறையில் ஈடுபடாது என்றும் அந்த கடிதத்தில் மத்திய அமைச்சர் எழுதியிருந்தார்.
அதற்கு ஆசாத் கையெழுத்திட்ட மாவோயிஸ்ட்களின் பதில் கடிதம் மே 31ம் நாள் அனுப்பப்பட்டது. போர்நிறுத்தமும், ஒரு பக்கம் மட்டும் வன்முறையை கைவிட வேண்டும் என்று இல்லாமல், இருபுறமும் ஒரே நேரத்தில் பகையை நிறுத்திக் கொள்ளலும் நடக்குமானால், பேச்சுவார்த்தைக்கு விருப்பம் இருப்பதாக அந்த கடிதத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அரசியல் கைதிகளை விடுதலை செய்கின்ற அணுகுமுறையில் மாவோயிஸ்ட் தலைவர்களை விடுதலை செய்யவும், போரை விரிவுபடுத்தாமல் இருக்கவும், போர் பகுதியிலிருந்து துணை ராணுவப்படையினரை திரும்பப்பெறவும் செய்யுமாறு அந்த கடிதத்தில் ஆசாத் கோரியிருந்தார். ஜுன் 18ம் நாள் இதைத் தெரிவிக்க அக்னிவேஷ் ஒரு ஊடகவியலாளர் கூட்டத்தை அழைத்திருந்தார். கடைசி நேரத்தில் அது ரத்து செய்யப்பட்டது. அதுகூட, மத்திய அரசின் நிர்ப்பந்தத்தால் நடந்ததாக தெரிகிறது. சமாதான பேச்சுவார்த்தைக்கு முழு முயற்சியில் ஈடுபட்ட ஆசாத்தை, இந்த நேரத்தில் பிடித்து கொலை செய்ய வேண்டிய நோக்கம் என்ன?
மத்திய அரசு உண்மையில் போரைத் தான் விரும்புகிறது; சமாதானத்தை அல்ல என்ற அருந்ததி ராய் போன்றவர்களின் கூற்று இப்போது உண்மையாகிறது. வழமையாக ஆதிக்கவாதிகள் ஆயுதம் தாங்கிய புரட்சியாளர்களை அழிப்பதைவிட, சமாதானம் பேசக்கூடிய புரட்சியாளர்களை அழிப்பதில் அதிக கவனமாக இருக்கிறார்கள். விடுதலை அரசியலை மேற்கூறிய அரசியல் தலைவர்கள் பேசி வருவதால், குறிப்பாக சமாதான முயற்சிகளுக்கும், அவர்கள் வித்திடுவதால், தங்கள் செல்வாக்கில் ஈர்க்கப்படும் பொதுமக்கள் இத்தகைய புரட்சிகர அரசியல் தலைவர்களின் அணுகுமுறையால், முகாம் மாறி சென்று விடுவார்கள் என்று ஆதிக்கவாதிகள் எண்ணுகிறார்கள்.
அத்தகைய எண்ணங்கள் தான் சமாதான அரசியல் தளத்தில் பணியாற்றிய, புரட்சியாளரான விடுதலைப்புலிகளின் அரசியல் அணித்தலைவர் சுப.தமிழ்செல்வனுக்கும், அடுத்த அரசியல் அணித் தலைவராக பொறுப்பெடுத்த நடேசனுக்கும், விடுதலைப்புலிகளின் சமாதான செயலகத்தின் பொறுப்பாளர் புலித்தேவனுக்கும் கிடைத்த தோட்டாக்கள் என்பதை வரலாற்றிலிருந்து நாம் நினைவுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. நடுநிலை கருத்துள்ள பொதுமக்களும், அரசு சார்பு கருத்துள்ள மக்கள் தொகையினரும், சமாதான நடவடிக்கைகளில் இறங்கும் புரட்சிகர தலைவர்களின் சொற்களை செவிமடுத்து விடுவார்கள் என்றும், செல்வாக்கு செலுத்தப்பட்டு விடுவார்கள் என்றும், ஆதிக்கவாதிகளும், பிற்போக்குவாதிகளும் கருதுவது வரலாற்றிற்கு புதிய செய்தியல்ல. இதுதான் ஆசாத் படுகொலையிலும் நடந்திருக்கிறதா என்பதை நமக்கு மத்திய அரசு தெளிவுப்படுத்த வேண்டும்.
ஆசாத் கொல்லப்பட்டது துப்பாக்கிச் சண்டையில் அல்ல என்று மாவோயிஸ்ட்கள் கூறினார்கள். ஆந்திராவின் புரட்சிக் கவிஞரான வரவராவ், இதுபற்றி ஒரு விளக்கமே கூறினார். மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில் உள்ள நாகபுரி நகரில் சிதாபார்டி என்ற சந்தைப் பகுதியில் வியாழக்கிழமை காலை 11 மணிக்கு, ஆதிவாசிகள் தலைவர் சகாதேவுடன் ஆசாத் கைது செய்யப்பட்டார் என்கிறார் வரவராவ். சத்திஸ்கர் மாநிலத்தில் உள்ள பஸ்தார் காடுகளில் இருக்கும் தண்டகாரண்யா பகுதியில் தனது கட்சி ஊழியர்களுக்கு வகுப்பு எடுப்பதற்காக ஆசாத் செல்லயிருந்தார். அவரை அழைத்து வருவதற்காக ஆதிவாசிகள் தலைவர் சகாதேவ், சிதாபார்டி சந்தைப் பகுதிக்கு சென்றிருந்தார். அப்போது அவரை கைது செய்து, ஆந்திர மாநிலத்தின் அடிலாபாத் மாவட்டத்திற்கு கூட்டி வந்து மறுநாளே சுட்டுக்கொன்றிருக்கிறார்கள் என்பது தான் கவிஞர் வரவராவின் விளக்கம். கொல்லப்பட்ட ஆசாத்தின் படம் ஊடகங்களில் வெளியானது. அதில் அவர் முழுக்கைச் சட்டை அணிந்திருந்தார். தனது சட்டையை தான் அணிந்திருந்த முழுக் கால்ச் சட்டைக்குள் செருகியிருந்தார். ஒரு நடுத்தரவர்க்க அறிவுஜீவியின் தோற்றத்தில் அவரது உடல் காட்டப்பட்டுள்ளது.
பொதுவாக காவல்துறை அதிகாரிகள் ஒவ்வொருவருக்கும் மாவோயிஸ்ட் தலைவர்கள் என்று சொன்னாலே, அதிகமான பீதி உண்டு. அதாவது ஒரு தலைவர் பிடிபட்டார் என்றால், அவர் அருகே செல்வதற்குக் கூட தனிப்பட்ட முறையில் அதிகாரிகள் அஞ்சுவார்கள். அதனால் அவர்களை சங்கிலியால் பிணைத்து அமரவைத்து, தள்ளி நின்றுக்கொண்டே விசாரிப்பார்கள். அதன் காரணமாக பிடிபட்ட நிலையில், அதே உடுப்புகளுடன் அந்த தலைவர் அடைக்கப்பட்டிருப்பார். இத்தகைய நிலைதான் ஆசாத் என்ற தலைவருக்கும் நடந்திருக்க வேண்டும். அதனால் தான் அவர் பிடிபட்ட நிலையிலேயே, அதே உடுப்புகளுடன் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். காவல்துறை கூறுவது போல, அடிலாபாத் காடுகளில் துப்பாக்கி ஏந்தி போராடும் ஆசாத்தை, எதிர்கொண்டு துப்பாக்கிச் சண்டையில் மரணமடைந்தார் என்றால், இத்தகைய உடுப்புகளுடன் இருப்பதற்கான சாத்தியப்பாடு இல்லை. ஆகவே அவர் கைது செய்யப்படும் போது,போர்க்களத்தில் துப்பாக்கி ஏந்தி நிற்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. ஆகவே வரவராவின் கூற்று உண்மையெனத் தெரிகிறது.
அரசு தரப்பிலும் ஆசாத் பற்றி செய்தித் தொடர்பாளர் என்றும், அரசியல் தலைமைக்குழுவின் மூன்றாவது மட்டத்திலுள்ள தலைவர் என்றும் விளக்குகிறார்கள். அதாவது அவர் மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் பரந்துபட்ட தொடர்புகளையும், வெளிவட்டார பணிகளையும், ஊடக தொடர்பு போன்ற வேலைகளையும் கவனித்து வந்த அறிவுஜீவி என்பது புலனாகிறது. அதாவது அரசியல்ரீதியாக மாவோயிஸ்ட் இயக்கத்தின் ஒரு முக்கியப் பிரதிநிதியாக, ஆசாத் விவரிக்கப்படுகிறார். அப்படிப்பட்ட ஒரு அறிவிஜீவி தளத்தில் பணியாற்றக்கூடிய தலைவரை கைது செய்தால், அவரை சட்டரீதியான விசாரணைக்கு உட்படுத்தல் என்ற வேலையை அரசுத்தரப்பு ஏன் செய்யவில்லை என்ற வினா எழுகிறது. காடுகளில் அல்லது மலைகளில் துப்பாக்கிச் சண்டையில் மாவோயிஸ்ட்கள் கொல்லப்படுவது என்பது வேறு. நகரத்தில் முக்கியத்தலைவர்கள் பிடிபடும் போது, அவர்களை அரசுத்தரப்பு அராஜகமாக, சட்டவிரோதமாக படுகொலை செய்வது என்பது வேறு. 2வது வகையில் நடத்தப்பட்ட இந்த படுகொலைக்கான காரணம் என்ன என்பது ஆராயப்பட வேண்டும்.
ஆசாத்துடன் கொலை செய்யப்பட்ட இன்னொரு நபர் ஹேமசந்திர பாண்டே என்ற பத்திரிகையாளர் என்பது தெரியவந்துள்ளது. அவர் உத்ராஞ்சல் மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர். அவரும் மாவோயிஸ்ட் அமைப்பில் இணைந்த அறிவுஜீவி என்பதாக அறிவிக்கப்படுகிறது. இந்த 2 அரசியல் முதிர்ச்சிப் பெற்ற அறிவுஜீவி தலைவர்களை, அரசு தெரிந்தே கொலை செய்ய வேண்டிய அவசியம் என்ன என்பது சிந்திக்க வேண்டிய ஒன்று. இந்த ஆண்டு மே மாதம் சமூக ஆர்வலரான சுவாமி அக்னிவேஷ், மாவோயிஸ்ட்களுக்கும், அரசுக்கும் மத்தியில் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதற்காக முயற்சிகளில் ஈடுபட்டார். அதற்காக ஆசாத் மற்றும் உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் மத்தியில் பல கடித பரிமாற்றங்களை அக்னிவேஷ் செய்து வந்தார். பரந்துபட்ட அளவில் ஒரு போர் நிறுத்தத்தை ஏற்பாடு செய்வதற்காக, மாவோயிஸ்ட் கட்சியின் அரசியல் தலைமைக்குழு, ஆசாத் மூலம் ஏற்பாடு செய்து வரும் வேளையில் இந்த படுகொலை நடத்தப்பட்டுள்ளது. இதுவே அரசு தரப்பின் சதியாக, சூழ்ச்சியாக கருதப்பட முடியும். 2010ம் ஆண்டு மே 11ம் நாள் தேதியிட்ட ஒரு கடிதத்தில் அமைச்சர் சிதம்பரம், ஜுன்1 என்பது போல, ஒரு குறிப்பிட்ட நாள் முதல் எந்தவொரு வன்முறையிலும் ஈடுபடமாட்டோம் என்று மாவோயிஸ்ட்கள் கூற வேண்டும் என எழுதியிருந்தார். அதையொட்டி மத்திய அரசு பேச்சுவார்த்தைக்கான அழைப்பை விடுக்க வேண்டும் என்றும் கூறியிருந்தார். 72 மணி நேரம் குறிப்பிட்ட காலத்திலிருந்து மாவோயிஸ்ட்கள் வன்முறையில் ஈடுபடுகிறார்களா என்று அரசு கண்காணிக்கும் என்றும், அந்த நேரத்தில் அரசு தரப்பும் வன்முறையில் ஈடுபடாது என்றும் அந்த கடிதத்தில் மத்திய அமைச்சர் எழுதியிருந்தார்.
அதற்கு ஆசாத் கையெழுத்திட்ட மாவோயிஸ்ட்களின் பதில் கடிதம் மே 31ம் நாள் அனுப்பப்பட்டது. போர்நிறுத்தமும், ஒரு பக்கம் மட்டும் வன்முறையை கைவிட வேண்டும் என்று இல்லாமல், இருபுறமும் ஒரே நேரத்தில் பகையை நிறுத்திக் கொள்ளலும் நடக்குமானால், பேச்சுவார்த்தைக்கு விருப்பம் இருப்பதாக அந்த கடிதத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அரசியல் கைதிகளை விடுதலை செய்கின்ற அணுகுமுறையில் மாவோயிஸ்ட் தலைவர்களை விடுதலை செய்யவும், போரை விரிவுபடுத்தாமல் இருக்கவும், போர் பகுதியிலிருந்து துணை ராணுவப்படையினரை திரும்பப்பெறவும் செய்யுமாறு அந்த கடிதத்தில் ஆசாத் கோரியிருந்தார். ஜுன் 18ம் நாள் இதைத் தெரிவிக்க அக்னிவேஷ் ஒரு ஊடகவியலாளர் கூட்டத்தை அழைத்திருந்தார். கடைசி நேரத்தில் அது ரத்து செய்யப்பட்டது. அதுகூட, மத்திய அரசின் நிர்ப்பந்தத்தால் நடந்ததாக தெரிகிறது. சமாதான பேச்சுவார்த்தைக்கு முழு முயற்சியில் ஈடுபட்ட ஆசாத்தை, இந்த நேரத்தில் பிடித்து கொலை செய்ய வேண்டிய நோக்கம் என்ன?
மத்திய அரசு உண்மையில் போரைத் தான் விரும்புகிறது; சமாதானத்தை அல்ல என்ற அருந்ததி ராய் போன்றவர்களின் கூற்று இப்போது உண்மையாகிறது. வழமையாக ஆதிக்கவாதிகள் ஆயுதம் தாங்கிய புரட்சியாளர்களை அழிப்பதைவிட, சமாதானம் பேசக்கூடிய புரட்சியாளர்களை அழிப்பதில் அதிக கவனமாக இருக்கிறார்கள். விடுதலை அரசியலை மேற்கூறிய அரசியல் தலைவர்கள் பேசி வருவதால், குறிப்பாக சமாதான முயற்சிகளுக்கும், அவர்கள் வித்திடுவதால், தங்கள் செல்வாக்கில் ஈர்க்கப்படும் பொதுமக்கள் இத்தகைய புரட்சிகர அரசியல் தலைவர்களின் அணுகுமுறையால், முகாம் மாறி சென்று விடுவார்கள் என்று ஆதிக்கவாதிகள் எண்ணுகிறார்கள்.
அத்தகைய எண்ணங்கள் தான் சமாதான அரசியல் தளத்தில் பணியாற்றிய, புரட்சியாளரான விடுதலைப்புலிகளின் அரசியல் அணித்தலைவர் சுப.தமிழ்செல்வனுக்கும், அடுத்த அரசியல் அணித் தலைவராக பொறுப்பெடுத்த நடேசனுக்கும், விடுதலைப்புலிகளின் சமாதான செயலகத்தின் பொறுப்பாளர் புலித்தேவனுக்கும் கிடைத்த தோட்டாக்கள் என்பதை வரலாற்றிலிருந்து நாம் நினைவுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. நடுநிலை கருத்துள்ள பொதுமக்களும், அரசு சார்பு கருத்துள்ள மக்கள் தொகையினரும், சமாதான நடவடிக்கைகளில் இறங்கும் புரட்சிகர தலைவர்களின் சொற்களை செவிமடுத்து விடுவார்கள் என்றும், செல்வாக்கு செலுத்தப்பட்டு விடுவார்கள் என்றும், ஆதிக்கவாதிகளும், பிற்போக்குவாதிகளும் கருதுவது வரலாற்றிற்கு புதிய செய்தியல்ல. இதுதான் ஆசாத் படுகொலையிலும் நடந்திருக்கிறதா என்பதை நமக்கு மத்திய அரசு தெளிவுப்படுத்த வேண்டும்.
Sunday, July 4, 2010
“ஐ.நா. பெண்கள்” உருவானது உலகம் புரிந்துகொள்ளுமா?
ஐ.நா. சபையின் பொது செயலாளர் பான்கிமூன், ஐ.நா.வின் 64வது பொதுச்சபை எடுத்த முடிவை பாராட்டியிருக்கிறார். ஐ.நா. சபையின் கீழ் செயல்பட்டு வந்த 4 பாலினத்திற்கான அமைப்புகளை இணைத்து, “ஐ.நா. பெண்கள்” என்று உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். இது பாலின சமத்துவத்தின் ஐ.நா. அடையாளமாக இனி இருக்கும். இது பெண்களுக்கான அதிகார மேம்பாடுத்தலுக்காக செயல்படும். உலக பெண்களுக்கும், சிறுமிகளுக்கும் ஆதரவான ஒரு பெரிய முடிவை எடுத்ததற்காக, ஐ.நா. பொதுச்சபையின் உறுப்பினர் நாடுகளை, பான்கிமூன் பாராட்டியுள்ளார். எஸ்டோனியாவை சேர்ந்த டினா இன்டல்மன், டுனிசியாவைச் சேர்ந்த காசி ஜோமாவையும் குறிப்பாக பாராட்டியுள்ளார். இனி ஐ.நா. பெண்கள் பாலின சமத்துவத்தையும், வாய்ப்பு விரிவுப்படுத்தலையும், உலகம் தழுவிய பாலின பாரபட்சங்களை கையாள்வதையும் வலுப்படுத்த முயற்சிகளை செய்யும். ஐ.நா. பெண்கள் என்பது ஒரு எளிமையான உண்மையை அங்கீகரிப்பது. பெண்களுக்கான சமத்துவம் என்பது அடிப்படை மனித உரிமை மட்டுமல்ல; அது ஒரு சமூக, பொருளதார அங்கீகாரம். எங்கெல்லாம் பெண்கள் கல்வி கிடைக்கப்பெற்று, அதிகார மேம்படுதலுக்கு உட்படுகிறார்களோ, அங்கெல்லாம் பொருளாதாரம் வலுவாகவும், அதிக உற்பத்தியுடன் கூடியதாகவும் மாறும். பெண்கள் எங்கெல்லாம் முழுமையாக பிரதிநிதித்துவப்படுகிறார்களோ அங்கெல்லாம் சமூகங்கள் அதிக அமைதியுடனும், நிலையாகவும் இருக்கும். மேற்கண்டவாறு தனது பாராட்டுரையில் கூறியுள்ள பான்கிமூன், பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளுக்கு முடிவுகட்ட தான் முக்கியத்துவம் கொடுத்து பணியாற்றுவதாகவும், மூத்த பதவிகளுக்கு அதிகமான பெண்களை தான் நியமிப்பதாகவும் கூறினார்.
நியூயார்க்கில் உள்ள ஐ.நா. தலைமையகத்தில் கடந்த ஒரு வாரமாக 50 அரசாங்க பிரதிநிதிகள் அமர்ந்து தயாரித்த முயற்சி தான் இது. 2010ஆம் ஆண்டின் எகோசோக் என்ற பொருளதார மற்றும் சமூக கவுன்சிலிகளின் உயர்மட்ட பிரிவு, தனது அமைச்சக பரிசீலணையை செய்தது. அனைத்து நாட்டளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பாலின சமத்துவத்திற்கான, பெண்களை அதிகார மேம்படுத்துவதற்கான இலக்குகளையும், கொள்கைகளையும் அமுல்படுத்துவது அதன் நோக்கமாக இருந்தது. இந்த ஐ.நா. பொதுச்சபை தீர்மானம் 63/311 என்பதாக பதிவானது. அதில் 90 செயல்பாடுகள் வரிசைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இதற்கான ஒரு நிர்வாக வாரியத்தின் தலைவராக ஐ.நா. பொதுச் செயலாளர் இருப்பார். நிர்வாக வாரியத்தின் 41 உறுப்பினர்கள் இருப்பார்கள். ஆப்பிரிக்க நாடுகளிலிருந்து 10 பேரும், ஆசிய நாடுகளிலிருந்து 10 பேரும், கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளிலிருந்து 4 பேரும், லத்தீன் அமெரிக்க மற்றும் கரீபிய நாடுகளிலிருந்து 6 பேரும், மேற்கு ஐரோப்பா மற்றும் நாடுகளிலிருந்து 5 பேரும், நிதி உதவி செய்யும் நாடுகளிலிருந்து 6 பேரும் உறுப்பினர்களாக இருப்பார்கள். பெரியளவில் நிதி உதவி செய்யும் 4 நாடுகளும், 2 வளரும் நாடுகளும் கடைசி 6ல் அங்கம்பெறும். பெண்களுக்கான ஐ.நா. வின் வளர்ச்சி நிதி கலைக்கப்படும். பெண்கள் முன்னேற்றத்திற்கான அனைத்து நாட்டு ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சிக்கான நிறுவனம் என்ற பொருளாதார, சமூக கவுன்சிலின் அமைப்பும் கலைக்கப்படும். அவற்றிற்கு பதில் ஒட்டுமொத்த பாலின சமத்துவத்திற்கான மற்றும் பெண்களின் அதிகார மேம்படுத்தலுக்கான பொது அடையாளம் இடம் பெறும். மேற்கண்ட தீர்மானத்தை ஐ.நா. வின் 66வது மற்றும் 67வது அமர்வுகளில், நிறுவன ஏற்பாட்டளவில் வலுப்படுத்தப்படும். 68வது அமர்வில் அதன் செயல்பாடு பரிசீலிக்கப்படும். இவை எல்லாமே பெய்ஜீங் பிரகடனம் மற்றும் 12 சிக்கலான பகுதிகளை உள்ளடக்கிய நடவடிக்கைக்கான திட்டம். ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளன.
மேற்கண்ட புதிய அடையாளத்தினை ஏற்படுத்த கடுமையாக உழைத்த, எய்ட்ஸ் இல்லாத உலகம் என்ற பெண்கள் அமைப்பு போன்றவை இதில் சில குறைகளை காண்கிறார்கள். தலைமை பிரதிநிதிகளை நியமிக்கக்கூடிய அணுகுமுறையில் வெளிப்படைத் தன்மையும், சரியான நோக்கும் இல்லை என்கிறார்கள். முக்கியமான நிதி பிரச்சனையில் உறுப்பினர் நாடுகள் மேலோட்டமாக இருந்ததாக கூறுகிறார்கள். இந்தியாவின் வெளிவிவகாரத் துறை அமைச்சகத்தின் மாநிலங்களவை அமைச்சர் பிரிநித் கவுர் இந்த முயற்சியை பாராட்டியுள்ளார்.
சாதாரண குக்கிராமத்தில் தொடங்கி, ஐ.நா. சபையின் உயர் தளம் வரை, பாலின சமத்துவம் என்பது அங்கீகரிக்கப்படாத ஒரு விஷயமாகவே இருந்து வருகிறது. அப்படிப்பட்ட சூழலில் இப்படியொரு தீர்மானத்தை, ஐ.நா. பொதுச்சபையே நிறைவேற்றி, அமுல்படுத்த முயற்சியெடுப்பது வரவேற்கத்தக்க ஒன்று.
அதே சமயம் உலகம் முழுவதும் நடந்து வரும் ஆதிக்கச்சக்திகளின் அடக்குமுறைகளை எதிர்த்து, போர்களத்தை சந்திக்கின்ற பகுதிகளில் அடக்கப்படும் சக்திகள் உரிய அங்கீகராம் பெறுகின்றன. இது பாலினச் சமத்துவம் வேண்டி நிற்கும் பெண்களுக்கும் உரித்தான ஒன்றுதான். இந்த நேரத்தில் இதே நாளையொட்டி நடந்த இன்னொரு நிகழ்ச்சி நினைவுக்கு வருகின்றது. தங்களுடைய இன விடுதலைக்காக போராடிவரும் ஈழத் தமிழர்களில், தங்களையே மாய்த்துக் கொண்டு எதிரிகளை சமரில் தோற்கடித்த கரும்புலிகளின் நினைவும் வருகிறது. அதில் குறிப்பாக பெண்கரும் புலிகள் நடத்திய தாக்குதல்கள் நினைவு கூறத்தக்கவை. முதல் கடல் கரும்புலிப் பெண் கேப்டனான அங்கையற்கண்ணியின் தியாகம் பெரும்பதிவை ஏற்படுத்தியுள்ளது. காங்கேசன்துறை துறைமுகத்தில் 45 அடி அழம் கொண்ட நீர் பரப்பில் இருந்த வட பகுதி சிங்கள கப்பற்படை தலைமையகத்தை தகர்த்தெறிந்த பெண்புலியின் வரலாறுதான் அது. கடல் புலிகளுக்குள் பெண், ஆண் போராளிகளிடையே நடத்தப்பட்ட போட்டியில் அங்கயற்கண்ணி முதலாவதாக வெற்றி பெற்றார். இவ்வாறு போர்களத்தில் தங்களது திறமையை காட்டிய தமிழ்ப் பெண்களின் அறுதியிடல் நமக்கெல்லாம் வழிக்காட்டியாக நிற்கிறது.
ஐ.நா. வின் தீர்மானம் மகத்தான ஒன்றாக இருந்தாலும், களத்தில் இறங்கி பாடுபடும் அல்லது போராடும் பெண்களும், பெண்கள் அமைப்புகளும் மட்டுமே அதற்கு உயிர் கொடுக்க முடியும். மேற்கண்ட உண்மைகளை இந்த உலகம் உணர்ந்துகொள்ளுமா அல்லது ஆணாதிக்க மிச்சச்சொச்சங்களுடன் இனிமேலும் அடம்பிடிக்குமா என்பதுதான் நமக்கு முன் எழுகின்ற கேள்வி.
நியூயார்க்கில் உள்ள ஐ.நா. தலைமையகத்தில் கடந்த ஒரு வாரமாக 50 அரசாங்க பிரதிநிதிகள் அமர்ந்து தயாரித்த முயற்சி தான் இது. 2010ஆம் ஆண்டின் எகோசோக் என்ற பொருளதார மற்றும் சமூக கவுன்சிலிகளின் உயர்மட்ட பிரிவு, தனது அமைச்சக பரிசீலணையை செய்தது. அனைத்து நாட்டளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பாலின சமத்துவத்திற்கான, பெண்களை அதிகார மேம்படுத்துவதற்கான இலக்குகளையும், கொள்கைகளையும் அமுல்படுத்துவது அதன் நோக்கமாக இருந்தது. இந்த ஐ.நா. பொதுச்சபை தீர்மானம் 63/311 என்பதாக பதிவானது. அதில் 90 செயல்பாடுகள் வரிசைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இதற்கான ஒரு நிர்வாக வாரியத்தின் தலைவராக ஐ.நா. பொதுச் செயலாளர் இருப்பார். நிர்வாக வாரியத்தின் 41 உறுப்பினர்கள் இருப்பார்கள். ஆப்பிரிக்க நாடுகளிலிருந்து 10 பேரும், ஆசிய நாடுகளிலிருந்து 10 பேரும், கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளிலிருந்து 4 பேரும், லத்தீன் அமெரிக்க மற்றும் கரீபிய நாடுகளிலிருந்து 6 பேரும், மேற்கு ஐரோப்பா மற்றும் நாடுகளிலிருந்து 5 பேரும், நிதி உதவி செய்யும் நாடுகளிலிருந்து 6 பேரும் உறுப்பினர்களாக இருப்பார்கள். பெரியளவில் நிதி உதவி செய்யும் 4 நாடுகளும், 2 வளரும் நாடுகளும் கடைசி 6ல் அங்கம்பெறும். பெண்களுக்கான ஐ.நா. வின் வளர்ச்சி நிதி கலைக்கப்படும். பெண்கள் முன்னேற்றத்திற்கான அனைத்து நாட்டு ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சிக்கான நிறுவனம் என்ற பொருளாதார, சமூக கவுன்சிலின் அமைப்பும் கலைக்கப்படும். அவற்றிற்கு பதில் ஒட்டுமொத்த பாலின சமத்துவத்திற்கான மற்றும் பெண்களின் அதிகார மேம்படுத்தலுக்கான பொது அடையாளம் இடம் பெறும். மேற்கண்ட தீர்மானத்தை ஐ.நா. வின் 66வது மற்றும் 67வது அமர்வுகளில், நிறுவன ஏற்பாட்டளவில் வலுப்படுத்தப்படும். 68வது அமர்வில் அதன் செயல்பாடு பரிசீலிக்கப்படும். இவை எல்லாமே பெய்ஜீங் பிரகடனம் மற்றும் 12 சிக்கலான பகுதிகளை உள்ளடக்கிய நடவடிக்கைக்கான திட்டம். ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளன.
மேற்கண்ட புதிய அடையாளத்தினை ஏற்படுத்த கடுமையாக உழைத்த, எய்ட்ஸ் இல்லாத உலகம் என்ற பெண்கள் அமைப்பு போன்றவை இதில் சில குறைகளை காண்கிறார்கள். தலைமை பிரதிநிதிகளை நியமிக்கக்கூடிய அணுகுமுறையில் வெளிப்படைத் தன்மையும், சரியான நோக்கும் இல்லை என்கிறார்கள். முக்கியமான நிதி பிரச்சனையில் உறுப்பினர் நாடுகள் மேலோட்டமாக இருந்ததாக கூறுகிறார்கள். இந்தியாவின் வெளிவிவகாரத் துறை அமைச்சகத்தின் மாநிலங்களவை அமைச்சர் பிரிநித் கவுர் இந்த முயற்சியை பாராட்டியுள்ளார்.
சாதாரண குக்கிராமத்தில் தொடங்கி, ஐ.நா. சபையின் உயர் தளம் வரை, பாலின சமத்துவம் என்பது அங்கீகரிக்கப்படாத ஒரு விஷயமாகவே இருந்து வருகிறது. அப்படிப்பட்ட சூழலில் இப்படியொரு தீர்மானத்தை, ஐ.நா. பொதுச்சபையே நிறைவேற்றி, அமுல்படுத்த முயற்சியெடுப்பது வரவேற்கத்தக்க ஒன்று.
அதே சமயம் உலகம் முழுவதும் நடந்து வரும் ஆதிக்கச்சக்திகளின் அடக்குமுறைகளை எதிர்த்து, போர்களத்தை சந்திக்கின்ற பகுதிகளில் அடக்கப்படும் சக்திகள் உரிய அங்கீகராம் பெறுகின்றன. இது பாலினச் சமத்துவம் வேண்டி நிற்கும் பெண்களுக்கும் உரித்தான ஒன்றுதான். இந்த நேரத்தில் இதே நாளையொட்டி நடந்த இன்னொரு நிகழ்ச்சி நினைவுக்கு வருகின்றது. தங்களுடைய இன விடுதலைக்காக போராடிவரும் ஈழத் தமிழர்களில், தங்களையே மாய்த்துக் கொண்டு எதிரிகளை சமரில் தோற்கடித்த கரும்புலிகளின் நினைவும் வருகிறது. அதில் குறிப்பாக பெண்கரும் புலிகள் நடத்திய தாக்குதல்கள் நினைவு கூறத்தக்கவை. முதல் கடல் கரும்புலிப் பெண் கேப்டனான அங்கையற்கண்ணியின் தியாகம் பெரும்பதிவை ஏற்படுத்தியுள்ளது. காங்கேசன்துறை துறைமுகத்தில் 45 அடி அழம் கொண்ட நீர் பரப்பில் இருந்த வட பகுதி சிங்கள கப்பற்படை தலைமையகத்தை தகர்த்தெறிந்த பெண்புலியின் வரலாறுதான் அது. கடல் புலிகளுக்குள் பெண், ஆண் போராளிகளிடையே நடத்தப்பட்ட போட்டியில் அங்கயற்கண்ணி முதலாவதாக வெற்றி பெற்றார். இவ்வாறு போர்களத்தில் தங்களது திறமையை காட்டிய தமிழ்ப் பெண்களின் அறுதியிடல் நமக்கெல்லாம் வழிக்காட்டியாக நிற்கிறது.
ஐ.நா. வின் தீர்மானம் மகத்தான ஒன்றாக இருந்தாலும், களத்தில் இறங்கி பாடுபடும் அல்லது போராடும் பெண்களும், பெண்கள் அமைப்புகளும் மட்டுமே அதற்கு உயிர் கொடுக்க முடியும். மேற்கண்ட உண்மைகளை இந்த உலகம் உணர்ந்துகொள்ளுமா அல்லது ஆணாதிக்க மிச்சச்சொச்சங்களுடன் இனிமேலும் அடம்பிடிக்குமா என்பதுதான் நமக்கு முன் எழுகின்ற கேள்வி.
Friday, July 2, 2010
சாதிகளின் நியாயக்குரலை டில்லி செவிமடுக்குமா?
சாதி கணக்கெடுப்பையும், மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பில் இணைத்துக்கொள்ளுமாறு இந்திய மக்களின் பெரும்பான்மையோர் குரலாக, பல பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகங்களின் அடித்தளம் கொண்ட அரசியல் கட்சிகள் சத்தம் கொடுத்து வருகின்றன. ஆனால் அவற்றை எல்லாம் மத்திய அமைச்சரவை செவி மடுத்ததாகத் தெரியவில்லை. மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு என்பது இந்த நாட்டில் மிக முக்கியமான ஒரு தேவையாக உள்ளது. எந்த நாட்டிலும் அந்த நாட்டின் மக்கள் தொகையை கணக்கெடுக்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. அதிலும் வளரும் நாடுகளில் இந்த மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு என்பதன்மூலம், அந்த நாட்டு மக்கள் மத்தியில் உள்ள வறுமை, வேலையின்மை, அத்தியாவசிய பொருள்கள் இன்மை, குடிநீர் வாய்ப்புகள், கழிவு நீர் ஏற்பாடுகள், வீடுமனை வாய்ப்புகள், இன்னபிற வசதிகள் இன்மை பற்றிய ஒரு சரியான புள்ளிவிவரம் கிடைக்கப்பெறும். அதன்மூலம் ஒரு அரசாங்கம் தனது மக்களில் எத்தனை பேருக்கு தான் போட்டிருக்கின்ற நல்வாழ்வு திட்டங்கள் அந்த மக்களிடம் போய் சேர்ந்தது என்று கணக்கு பார்த்துக்கொள்ள முடியும், அப்படி போய் சேராத நல்வாழ்வு திட்டங்களை குறிப்பிட்ட பகுதியில் உள்ள குறிப்பிட்ட மக்களிடம் சென்று சேர்வதற்கு ஒரு அரசு ஏற்பாடு செய்ய முடியும். இவ்வாறு இந்த மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு என்பது ஒரு அரசாங்கத்தின் அடிப்படையான தேவையாக அமைகிறது. அப்படி அமைகின்ற மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பில் இப்போது உள்ள மத்திய அரசாங்கம், எவ்வளவு தூரம் அக்கறையுடன் இருக்கிறது என்பது நாம் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம.
இந்த மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பில், சாதி வாரியான கணக்கெடுப்பை சேர்க்க வில்லை என்பதே இப்போது எழும்பியிருக்கும் முக்கிய சர்ச்சை. இது ஏன் சர்ச்சைக்குள் ஆக்கப்பட்டுள்ளது என்பது கேள்வியாக இருக்கிறது. ஏற்கனவே இந்திய நாட்டில் 1931 ஆம் ஆண்டு சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு எடுக்கப்பட்டது. அப்போது இந்தியாவை ஆண்டுவந்தது, ஆங்கிலேயர்கள். ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு எடுக்கவேண்டிய தேவையை அவர்கள் உணர்ந்திருந்தார்கள் என்பது தெரிகிறது. அத்தகைய உணர்தலைக்கூட இப்போது ஆண்டுவரும் இந்திய ஆட்சியாளர்கள் உணர்ந்து கொண்டுள்ளார்களா என்பது இப்போது கேள்விக்கு உள்ளாகி உள்ளது. அந்த அளவுக்கு சாதிவாரி கணக்கெடுப்பில் என்ன முக்கியத்துவம் உள்ளது? சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு என்பது பிற்போக்கானதா? சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு எடுப்பதனால் சாதிகள் வளர்ந்துவிடுமா?
சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு எடுக்காவிட்டால் சாதிகள் ஒழிந்துவிடுமா? இப்படிப்பட்ட கேள்விகளை நாம் எழுப்பி பதில் காணவேண்டும். ஏன் என்றால் சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு எடுக்க வேண்டும் என்று லாலு யாதவும், முலாயம் யாதவும், சரத் யாதவும், நாடாளுமன்றத்திலும் , மக்கள் மன்றத்திலும் தொடந்து குரல் எழுப்பி வருகின்றனர். இதை மூன்று யாதவர்களின் குரல் என்று ஊடகங்கள் வெளியிடுகின்றனர். ஏன் இந்த யாதவர் தலைவர்கள் இப்படி குரல் எழுப்புகின்றனர்? சென்னையில் சமீபத்தில் பா.ம.க. நடத்திய ஒரு பொதுக்கூட்டம் நடந்தது. .அது சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு தேவை என்பதற்காக நடத்தப்பட்டது. அதில் லாலு பிரசாத் யாதவை அழைத்துவந்திருந்தார்கள். அந்த பொதுக்கூட்டத்தில் பேசும்போது பா.ம.க. நிறுவனத்தலைவரான டாக்டர் ராமதாஸ் ஒரு செய்தியை கூறினார். அதாவது இந்திய மக்கள் தொகையில் தலித் மக்களுக்கு அடுத்தபடி இரண்டாவது அதிகமான அளவில் இருப்பது யாதவர்கள்தான் என்பதை நிரூபிக்கவேண்டும் என்பதற்காக நாங்கள் சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு கேட்க வில்லை என்றும், தமிழகத்தில் தலித் மக்களுக்கு அடுத்து இரண்டாவதாக இருப்பது வன்னிய மக்கள்தான் என்பதை நிருபிப்பதற்காக நாங்கள் சாதிவாரி கணக்கெடுப்பை கேட்கவில்லை எனவும் கூறினார். அதாவது தாங்கள் கேட்பது எல்லா சாதிகளுக்கும் அவரவர் மக்கள் தொகை எவ்வளவு இருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்துகொள்வதற்காக என்று தெரிவித்தார். அதற்கு ஏற்றாற்போல அந்தந்த சாதிகளுக்கு இட ஒதுக்கீடு கொடுக்கப்படவேண்டும் என்பதை விளக்கினார். இது இன்றைய இந்தியாவில் அடிப்படையான ஒன்று என்பது நமக்கும் புரிகிறது.
அதேநேரத்தில் இன்னொரு செய்தியையும் ராமதாஸ் அங்கே நமக்கு கூறியுள்ளார். அதாவது இந்திய நாட்டில், யாதவர்கள் தலித்துகளுக்கு அடுத்தாற்போல் இரண்டாவது அதிக மக்கள் தொகை கொண்டவர்களாக உள்ளார்கள் என்பதே அந்த செய்தி. இது இந்திய நாடு தழுவிய செய்தி என்பதால், தமிழ் நாடும் அதற்குள் அடங்கவே செய்யும். அப்படியானால் தமிழ்நாட்டில், யாதவர் மக்களின் நியாயமான இட ஒதுக்கீட்டுக்காக போராடும் இயக்கங்களின் கோரிக்கையும் இங்கே உறுதிசெய்யப்படுகிறது. ஆகவே இதுவரை சரியாக சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு எடுக்கப்படாத சாதிகளுக்கும் சரி, அதை ஒட்டி அவர்களுக்கு கிடைக்க வேண்டிய ஒதுக்கீடு கல்வியில், வேலைவாய்ப்பில், மற்றும் அரசியலில் கிடைக்காத நிலமையும்சரி, இந்த சாதிவாரி கணக்கெடுப்பை சார்ந்துதான் இருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் ஏற்கனவே பிற்ப்படுத்தப்பட்ட சாதிகளில், ஆளும் பிற்படுத்தப்பட்டோர், ஆளப்படும் பிற்படுத்தப்பட்டோர், என்ற ஒரு நிலைமை இருக்கிறது.இங்குஏகப்பெரும்ப்பான்மையானவர்கள் நிலம் வைத்துக்கொண்டு இருக்கும் ஒரு சாதியான கொங்குவெள்ளாளர் என்ற சாதியினர், முற்பட்டோரின் வாழ் நிலைக்கு சென்றபோதும், அவர்களை பிற்படுத்தப்பட்டோர் பாட்டிலில் சேர்த்துள்ள நிலைமை உள்ளது. இவ்வாறு இருக்கும் யாதார்த்த நிலைமையை, அமுலாகும் இட ஒதுக்கீடு பிரதிபலிக்காமல், கிடைக்கவேண்டிய சாதிகளுக்கு இட ஒதுக்கீடு கிடைக்காமல் இருக்கின்ற ஒரு நிலைமையை மாற்றி அமைக்க, இந்த சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு கண்டிப்பாக உதவும். ஆளப்படும் பிறபடுத்தப்பட்டோர் என்று நாம் வர்ணிக்கும் சாதிகளில் யாதவர் உட்பட பல சாதிகள் வருவார்கள். அதேபோல மிகவும் பிற்படுத்தபட்டோரில், ஆளப்படும் சாதிகளாக முத்தரையர்களும், மீனவர்களும் இன்ன பிறரும் வருவார்கள். இவர்களுக்கு கிடைக்கவேண்டிய ஒதுக்கீடு நியாயமாக கிடைக்கப்பெறவே சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு ஒரு கட்டாயத்தேவையாக இருக்கிறது.
இப்போது டில்லியில் நடந்த அமைசச்சரவைகுழு கூட்டத்தில் சாதிவாரி கணக்கெடுப்புக்கு எதிராக சில அமைச்சர்கள் ஆக்ரோஷமாக பேசியிருக்கிறார்கள். அவர்களை நாம் அடையாளம் கண்டுகொள்ளவேண்டும். ஏன் என்றால் அதே கூட்ட்டத்தில், சமூக நீதிக்கான மத்திய அமைச்சர் முகுல் வாஸ்னிக்,சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு இணைக்கப்படும் என்று நாடாளுமன்றத்தில் பிரதமர் மன்மோகன் கொடுத்த வாக்குறுதியை நினைவுபடுத்தினார். ஆனாலும்கூட மூத்த அமைச்சர்கள் சிலர் பிரதமரது வாக்குறுதிக்கே எதிராக பேசுவது என்பதும் அந்த குழுவில் நடந்துள்ளது. சிறுபான்மை விவகாரங்களுக்கான மத்திய அமைச்சர் சல்மான் குர்ஷித், சமூக நீதி அமைச்சர் முகுல் வாஸ்னிக்கை,
ஆதரித்து பேசியுள்ளார். ஆனாலும் மூத்த அமைச்சர்களாக உள்ள ஏ.கே. அந்தோணி, கபில்சிபல் போன்றோர் சற்றும் கவலை கொள்ளாமல் சாதிவாரி கணக்கெடுப்பை எதிர்த்து பேசியுள்ளனர். அப்போது உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் வாயை திறந்துள்ளார். நேரு எப்போதோ கூறியதை மேற்கோள் காட்டி, சாதிவாரி கணக்கெடுப்பை எதிர்த்து பேசியுள்ளார்.
எண்பது ஆண்டுகளாக எடுக்கப்படாத சாதிவாரி கணக்கெடுப்பை நடைபெறும் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பதில் எடுக்கவேண்டும் என்ற நியாயமான கோரிக்கையை நாடாளுமன்றத்தில் இந்தியாவின் தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் ஏற்றுக்கொண்டு வாக்குறுதி கொடுத்த பின்னாலும், இந்த மூத்த அமைச்சர்கள், சிதம்பரம் உட்பட ஏன் இதை எதிர்க்க வேண்டும் என்பதே கேள்வி. அதாவது தங்கள் அமைச்சரவையின் தலைவரான பிரதமரைவிட, உயர்வாக அவர்கள் கருதுவது யாரை என்ற கேள்வி எழுகிறது. இந்திய மத்திய அமைச்சர்வையையே ஆட்டிப்படைக்கும் சக்தி கொண்டது கார்பரேட் என்று அழைக்கப்படும் பெருவணிக குழுமங்கள். அவர்கள் சாதிவாரி கணக்கெடுப்பை ஏற்கவில்லை. ஏன் என்றால் அதிக எண்ணிக்கை உள்ள சாதிகள் நாளை அரசு வேலை கிடைக்காத சூழலில், தனியார்துறை இட ஒதுக்கீட்டை கேட்பார்கள். ஆகவே அந்த வணிககுழுமங்கள் சாதிவாரி இட ஒதுக்கீட்டையும், அதற்கான அடித்தளமாக இருக்ககூடிய சாதிவாரி கணக்கெடுப்பையும் எதிர்த்து நிற்கிறார்கள். ஆகவே இன்று பெரியார் பிறந்த மண்ணில் வாழும் நாம், சாதிவாரி கணக்கெடுப்பை மறுக்ககூடிய சக்திகளை அடையாளம் காண்பதும், அவர்களை எதிர்த்த ஒரு பெரூம் பேரெழுச்சியை ஏற்படுத்துவதும் தேவையாக உள்ளது.
இந்த மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பில், சாதி வாரியான கணக்கெடுப்பை சேர்க்க வில்லை என்பதே இப்போது எழும்பியிருக்கும் முக்கிய சர்ச்சை. இது ஏன் சர்ச்சைக்குள் ஆக்கப்பட்டுள்ளது என்பது கேள்வியாக இருக்கிறது. ஏற்கனவே இந்திய நாட்டில் 1931 ஆம் ஆண்டு சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு எடுக்கப்பட்டது. அப்போது இந்தியாவை ஆண்டுவந்தது, ஆங்கிலேயர்கள். ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு எடுக்கவேண்டிய தேவையை அவர்கள் உணர்ந்திருந்தார்கள் என்பது தெரிகிறது. அத்தகைய உணர்தலைக்கூட இப்போது ஆண்டுவரும் இந்திய ஆட்சியாளர்கள் உணர்ந்து கொண்டுள்ளார்களா என்பது இப்போது கேள்விக்கு உள்ளாகி உள்ளது. அந்த அளவுக்கு சாதிவாரி கணக்கெடுப்பில் என்ன முக்கியத்துவம் உள்ளது? சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு என்பது பிற்போக்கானதா? சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு எடுப்பதனால் சாதிகள் வளர்ந்துவிடுமா?
சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு எடுக்காவிட்டால் சாதிகள் ஒழிந்துவிடுமா? இப்படிப்பட்ட கேள்விகளை நாம் எழுப்பி பதில் காணவேண்டும். ஏன் என்றால் சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு எடுக்க வேண்டும் என்று லாலு யாதவும், முலாயம் யாதவும், சரத் யாதவும், நாடாளுமன்றத்திலும் , மக்கள் மன்றத்திலும் தொடந்து குரல் எழுப்பி வருகின்றனர். இதை மூன்று யாதவர்களின் குரல் என்று ஊடகங்கள் வெளியிடுகின்றனர். ஏன் இந்த யாதவர் தலைவர்கள் இப்படி குரல் எழுப்புகின்றனர்? சென்னையில் சமீபத்தில் பா.ம.க. நடத்திய ஒரு பொதுக்கூட்டம் நடந்தது. .அது சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு தேவை என்பதற்காக நடத்தப்பட்டது. அதில் லாலு பிரசாத் யாதவை அழைத்துவந்திருந்தார்கள். அந்த பொதுக்கூட்டத்தில் பேசும்போது பா.ம.க. நிறுவனத்தலைவரான டாக்டர் ராமதாஸ் ஒரு செய்தியை கூறினார். அதாவது இந்திய மக்கள் தொகையில் தலித் மக்களுக்கு அடுத்தபடி இரண்டாவது அதிகமான அளவில் இருப்பது யாதவர்கள்தான் என்பதை நிரூபிக்கவேண்டும் என்பதற்காக நாங்கள் சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு கேட்க வில்லை என்றும், தமிழகத்தில் தலித் மக்களுக்கு அடுத்து இரண்டாவதாக இருப்பது வன்னிய மக்கள்தான் என்பதை நிருபிப்பதற்காக நாங்கள் சாதிவாரி கணக்கெடுப்பை கேட்கவில்லை எனவும் கூறினார். அதாவது தாங்கள் கேட்பது எல்லா சாதிகளுக்கும் அவரவர் மக்கள் தொகை எவ்வளவு இருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்துகொள்வதற்காக என்று தெரிவித்தார். அதற்கு ஏற்றாற்போல அந்தந்த சாதிகளுக்கு இட ஒதுக்கீடு கொடுக்கப்படவேண்டும் என்பதை விளக்கினார். இது இன்றைய இந்தியாவில் அடிப்படையான ஒன்று என்பது நமக்கும் புரிகிறது.
அதேநேரத்தில் இன்னொரு செய்தியையும் ராமதாஸ் அங்கே நமக்கு கூறியுள்ளார். அதாவது இந்திய நாட்டில், யாதவர்கள் தலித்துகளுக்கு அடுத்தாற்போல் இரண்டாவது அதிக மக்கள் தொகை கொண்டவர்களாக உள்ளார்கள் என்பதே அந்த செய்தி. இது இந்திய நாடு தழுவிய செய்தி என்பதால், தமிழ் நாடும் அதற்குள் அடங்கவே செய்யும். அப்படியானால் தமிழ்நாட்டில், யாதவர் மக்களின் நியாயமான இட ஒதுக்கீட்டுக்காக போராடும் இயக்கங்களின் கோரிக்கையும் இங்கே உறுதிசெய்யப்படுகிறது. ஆகவே இதுவரை சரியாக சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு எடுக்கப்படாத சாதிகளுக்கும் சரி, அதை ஒட்டி அவர்களுக்கு கிடைக்க வேண்டிய ஒதுக்கீடு கல்வியில், வேலைவாய்ப்பில், மற்றும் அரசியலில் கிடைக்காத நிலமையும்சரி, இந்த சாதிவாரி கணக்கெடுப்பை சார்ந்துதான் இருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் ஏற்கனவே பிற்ப்படுத்தப்பட்ட சாதிகளில், ஆளும் பிற்படுத்தப்பட்டோர், ஆளப்படும் பிற்படுத்தப்பட்டோர், என்ற ஒரு நிலைமை இருக்கிறது.இங்குஏகப்பெரும்ப்பான்மையானவர்கள் நிலம் வைத்துக்கொண்டு இருக்கும் ஒரு சாதியான கொங்குவெள்ளாளர் என்ற சாதியினர், முற்பட்டோரின் வாழ் நிலைக்கு சென்றபோதும், அவர்களை பிற்படுத்தப்பட்டோர் பாட்டிலில் சேர்த்துள்ள நிலைமை உள்ளது. இவ்வாறு இருக்கும் யாதார்த்த நிலைமையை, அமுலாகும் இட ஒதுக்கீடு பிரதிபலிக்காமல், கிடைக்கவேண்டிய சாதிகளுக்கு இட ஒதுக்கீடு கிடைக்காமல் இருக்கின்ற ஒரு நிலைமையை மாற்றி அமைக்க, இந்த சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு கண்டிப்பாக உதவும். ஆளப்படும் பிறபடுத்தப்பட்டோர் என்று நாம் வர்ணிக்கும் சாதிகளில் யாதவர் உட்பட பல சாதிகள் வருவார்கள். அதேபோல மிகவும் பிற்படுத்தபட்டோரில், ஆளப்படும் சாதிகளாக முத்தரையர்களும், மீனவர்களும் இன்ன பிறரும் வருவார்கள். இவர்களுக்கு கிடைக்கவேண்டிய ஒதுக்கீடு நியாயமாக கிடைக்கப்பெறவே சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு ஒரு கட்டாயத்தேவையாக இருக்கிறது.
இப்போது டில்லியில் நடந்த அமைசச்சரவைகுழு கூட்டத்தில் சாதிவாரி கணக்கெடுப்புக்கு எதிராக சில அமைச்சர்கள் ஆக்ரோஷமாக பேசியிருக்கிறார்கள். அவர்களை நாம் அடையாளம் கண்டுகொள்ளவேண்டும். ஏன் என்றால் அதே கூட்ட்டத்தில், சமூக நீதிக்கான மத்திய அமைச்சர் முகுல் வாஸ்னிக்,சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு இணைக்கப்படும் என்று நாடாளுமன்றத்தில் பிரதமர் மன்மோகன் கொடுத்த வாக்குறுதியை நினைவுபடுத்தினார். ஆனாலும்கூட மூத்த அமைச்சர்கள் சிலர் பிரதமரது வாக்குறுதிக்கே எதிராக பேசுவது என்பதும் அந்த குழுவில் நடந்துள்ளது. சிறுபான்மை விவகாரங்களுக்கான மத்திய அமைச்சர் சல்மான் குர்ஷித், சமூக நீதி அமைச்சர் முகுல் வாஸ்னிக்கை,
ஆதரித்து பேசியுள்ளார். ஆனாலும் மூத்த அமைச்சர்களாக உள்ள ஏ.கே. அந்தோணி, கபில்சிபல் போன்றோர் சற்றும் கவலை கொள்ளாமல் சாதிவாரி கணக்கெடுப்பை எதிர்த்து பேசியுள்ளனர். அப்போது உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் வாயை திறந்துள்ளார். நேரு எப்போதோ கூறியதை மேற்கோள் காட்டி, சாதிவாரி கணக்கெடுப்பை எதிர்த்து பேசியுள்ளார்.
எண்பது ஆண்டுகளாக எடுக்கப்படாத சாதிவாரி கணக்கெடுப்பை நடைபெறும் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பதில் எடுக்கவேண்டும் என்ற நியாயமான கோரிக்கையை நாடாளுமன்றத்தில் இந்தியாவின் தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் ஏற்றுக்கொண்டு வாக்குறுதி கொடுத்த பின்னாலும், இந்த மூத்த அமைச்சர்கள், சிதம்பரம் உட்பட ஏன் இதை எதிர்க்க வேண்டும் என்பதே கேள்வி. அதாவது தங்கள் அமைச்சரவையின் தலைவரான பிரதமரைவிட, உயர்வாக அவர்கள் கருதுவது யாரை என்ற கேள்வி எழுகிறது. இந்திய மத்திய அமைச்சர்வையையே ஆட்டிப்படைக்கும் சக்தி கொண்டது கார்பரேட் என்று அழைக்கப்படும் பெருவணிக குழுமங்கள். அவர்கள் சாதிவாரி கணக்கெடுப்பை ஏற்கவில்லை. ஏன் என்றால் அதிக எண்ணிக்கை உள்ள சாதிகள் நாளை அரசு வேலை கிடைக்காத சூழலில், தனியார்துறை இட ஒதுக்கீட்டை கேட்பார்கள். ஆகவே அந்த வணிககுழுமங்கள் சாதிவாரி இட ஒதுக்கீட்டையும், அதற்கான அடித்தளமாக இருக்ககூடிய சாதிவாரி கணக்கெடுப்பையும் எதிர்த்து நிற்கிறார்கள். ஆகவே இன்று பெரியார் பிறந்த மண்ணில் வாழும் நாம், சாதிவாரி கணக்கெடுப்பை மறுக்ககூடிய சக்திகளை அடையாளம் காண்பதும், அவர்களை எதிர்த்த ஒரு பெரூம் பேரெழுச்சியை ஏற்படுத்துவதும் தேவையாக உள்ளது.
Subscribe to:
Posts (Atom)
