10 லட்சம் தமிழ் மக்கள் வாழ்ந்து வருகின்ற ஈழத்தின் வடக்கு மாகாண மாவட்டங்களில், 4 லட்சம் சிங்கள ராணுவக் குடும்பங்களின் சிங்களர்கள் குடியமர்த்தப்பட இருக்கிறார்கள் என்ற செய்தி அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது. சமீபத்தில் இலங்கைத் தீவில் உள்ள தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இரா. சம்மந்தன், ம.வெ. சேனாதிராஜா, செல்வம் அடைக்கலநாதன், சுரேஷ் பிரேமச்சந்திரன், மா.அ.சுமந்திரன் ஆகிய 5 பேரும், டெல்லி சென்று இந்திய அரசின் தலைவர்களை சந்தித்தனர். அதன் பிறகு தமிழக அரசின் முதல்வரையும் சந்தித்தனர். அப்போது அங்கே நிலவுகின்ற நிலைமைகள் பற்றி புள்ளி விவரங்களுடன் தெரிவித்துள்ளனர்.
இந்தியாவின் நிதி அமைச்சர் பிரனாப் முகர்ஜியையும், வெளி விவகாரத்துறை அமைச்சர் எஸ்.எம். கிருஷ்ணாவையும், உள்துறை அமைச்சர் ப. சிதம்பரத்தையும், தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன்சிங்கையும், தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகர் சிவசங்கர மேனனையும் மேற்கண்ட இலங்கை நாடாளுமன்ற குழுவினர் சந்தித்து பேசியுள்ளனர். இந்திய தலைவர்களில் சிதம்பரம் தவிர அனைவருமே அக்கறையுடன் அவர்களது பேச்சை கேட்டுள்ளனர். உள்ளதில் குறைவான நேரத்தை பேசுவதற்காக கொடுத்தவர் ப. சிதம்பரம் மட்டுமே.
இலங்கையில் நடந்த நாலாவது வன்னிப் போரில், அதிகமான அளவு தமிழின அழிப்பு நடந்ததற்கு பொறுப்பு இந்திய அரசு தான் என்ற செய்தியும், இந்திய அரசியல் தலைவர்களுக்கு சென்று சேர்ந்துள்ளது. தமிழ் மக்கள் மத்தியில் அப்படிப்பட்ட கருத்து இருப்பதும் டெல்லி தலைவர்களுக்கு தெரியப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
இலங்கையில் சீனாவின் செல்வாக்கு, இந்தியாவின் செல்வாக்கிற்கு சவால்விட்டு வருவதை இந்திய தலைவர்கள் உணர்ந்துள்ளார்கள். இப்போது சீனாவின் செல்வாக்கினால், ராஜபக்சே அரசு இந்திய அரசின் ஆலோசனைகளை கேட்பதில்லை என்ற புரிதலும் டெல்லிக்கு வந்துள்ளது. இந்தியாவிலிருந்து சிறப்பு தூதரை, இலங்கை அனுப்பி அங்கு நடைபெறும் தமிழ் மக்களுக்கான புனர்வாழ்வு ஏற்பாடுகளை பார்வையிட மத்திய, மாநில அரசுகள் திட்டமிடும் நேரத்தில், ராஜபக்சே அரசு அதை மறுத்துள்ளது. அதே சமயம் தமிழர் புனர்வாழ்வு பணிகளுக்காக ரூ. 500 கோடியை இந்திய அரசு ஏற்கனவே ராஜபக்சே அரசிடம் ஒப்படைத்துள்ளது. அப்படியிருந்தும் கூட தாங்கள் கொடுத்த நிதியின் செயல்பாட்டை தாங்களே பார்வையிட அனுமதிக்கப்படவில்லை என்பது டெல்லிக்கு கொழும்பு கொடுத்திருக்கும் ஒரு சாட்டையடியாகத்தான் பார்க்க வேண்டும்.
வடக்கு மாகாணத்தில் இருக்கின்ற யாழ்பாணம், வவுனியா, கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு, மன்னார் ஆகிய மாவட்டங்களில் இன்றைய நிலையில் 10 லட்சம் தமிழர்கள் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். கிளிநொச்சியில் சமீபத்தில் சிங்கள ராணுவ தளபதி ஒரு கூட்டம் நடத்தியிருக்கிறார். அதில் அந்த வட்டராத்தின் அரசாங்க தமிழ் அதிகாரிகள் பங்கு கொண்டுள்ளனர். அவர்களிடம் அந்த சிங்கள தளபதி பேசவில்லை. மாறாக கொக்கரித்திருக்கிறார். ரத்தம் சிந்தி சிங்களர்களாகிய நாங்கள், புலிகளிடமிருந்து இந்த நிலத்தை கைப்பற்றியிருக்கிறோம் என்று கொக்கரித்திருக்கிறார். அதனால் அந்த நிலம் சிங்களர்களுக்கு சொந்தமானது என்று அந்த ராணுவத் தளபதி கொக்கரித்துள்ளார். இது வெறும் கொக்கரிப்பாக மட்டும் நிற்கவில்லை. மாறாக செயல்பாட்டிற்கும் சென்றுள்ளது.
வவுனியாவிலிருக்கும் மாணிக் பண்ணை என்ற முள்வேலி முகாம்களிலிருந்து, வெளியே கொண்டுவரப்பட்டு மீள்குடியேற்றம் என்ற பெயரில் கிளிநொச்சியில் உள்ள இடைக்கால முகாம்களில் இருக்கும் மக்கள் தங்களது பழைய வீடுகளை பார்வையிட சென்றுள்ளனர். உடைந்து போன பழைய வீடுகளை பார்த்துவிட்டு தற்காலிக முகாம்களுக்கு திரும்பிய மக்கள், இந்திய அரசு கொடுத்த 4 தகரங்கள், மற்றும் சிமெண்ட் ஆகியவற்றுடன் மீண்டும் தங்களது இடிந்த வீடுகளுக்கு சென்றபோது, அவை ரா ணுவத்தினரால் சுத்தமாக புல்டௌசர் மூலம் உடைக்கப்பட்டிருப்பதை கண்டிருக்கிறார்கள். அந்த இடங்கள் ராணுவத்தரால் அபகரிக்கப்படுள்ளன என்பதை அறிந்திருக்கிறார்கள். இது போல முல்லைத் தீவு மாவட்டத்தில் இந்துபுரம், திருமுறிகண்டி, சாந்தப்புரம் ஆகிய இடங்களில் உள்ள 4,811 ஏக்கர் நிலங்களை ராணுவம் அபகரித்துள்ளது. கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் 2,500 ஏக்கர் நிலங்களை அபகரித்துள்ளது. வடக்கு மாகாணம் முழுமைக்கும் 10,000 ஏக்கர் நிலங்களை ராணுவம் அபகரித்துள்ளது.
இப்போது வடக்கு மாகாணத்தில் ஒரு லட்சம் சிங்கள ராணுவத்தினர் நிற்கிறார்கள். அவர்களது குடும்பத்தினரை கொண்டு வந்து நிரந்தரமாக குடியேற்ற, குடியிருப்புகளை சீன அரசின் உதவியுடன் செய்யத்தொடங்கியுள்ளனர். அதில் ராணுவத்தினரின் குடும்பத்தினர் உட்பட குறைந்தபட்சம் 4 லட்சம் சிங்களர்கள் நிரந்தரமாக வடக்கு மாகாணத்தில் குடியேறப் போகிறார்கள். 10 லட்சம் தமிழ் மக்கள் வாழும் தமிழ் நிலத்தில், குறைந்தபட்ச 4 லட்சம் சிங்களர்கள் ஆயுதபாணியான பாதுகாப்புடன் குடியமர்த்தப்பட இருப்பது தான், உடனடியாக இருக்கின்ற ஆபத்தான பிரச்சனை.
யாழ் நகரில் இருக்கின்ற முக்கிய இரண்டு விடுதிகளையும், ராணுவத்தினர் ஆக்கிரமித்து வைத்துள்ளனர். கடந்த 4 மாதங்களுக்குள் தென்னிலங்கையின் சிங்கள மக்கள் 30 லட்சம் பேர், சுற்றுலா பயணிகளாக வடக்கு மாகாணத்திற்கு வருகை புரிந்தததாக, இலங்கை அரசே தெரிவித்துள்ளது. அப்படி வருபவர்களுக்கு தங்குவதற்கு கூட, யாழ்பாணத்தில் விடுதிகள் இல்லாத சூழ்நிலையில் தமிழ் மக்கள் வீடுகளில் தங்கிச் செல்கிறார்கள். சிங்களர்களின் இந்த சங்கடங்களை போக்குவதற்காக, யாழ் நகரில் உள்ள சுபாஸ் விடுதியில் தங்கியுள்ள 51வது சிங்களப் படையணியின் தலைமையகம், கோப்பாயில் உள்ள மாவீரர் துயிலும் இல்லத்திற்கு மாற்றப்படுகிறது என்பதாக செய்தி வந்துள்ளது. மாவீரர் துயிலும் இல்லங்களை உடைத்தெரிவது என்பது ஒரு ஆதாரபூர்வமான போர்க் குற்றம். யாழ்பாணத்தில், கிளிநொச்சியில், முல்லைத்தீவில் மாவீரர் துயிலும் இல்லங்கள், ராணுவத்தால் உடைத்தெரியப்பட்டுள்ளன. இறந்த பிறகும் தமிழர்களை அமைதியாக உறங்க அனுமதிக்காத ஒரு இனவெறிபிடித்த சிங்கள ராணுவம் தமிழர் நிலத்தில் ஆட்டம்போட்டு வருகிறது. இத்தகைய நில அபகரிப்பும், தமிழர் நில அடையாள அழிப்பும் செய்து வரும் ஆக்கிரமிப்பு ராணுவத்திற்கு, மூக்கணங்கயிறு இடுவதற்கு தமிழ் நாட்டு தமிழர்கள் தயாரா? தமிழக முதல்வர் முயல்வாரா? இத்தகைய கேள்விகள் தான் நமக்கு எழுகிறது.
Wednesday, July 21, 2010
Tuesday, July 20, 2010
மோசடி மூலதன நிறுவனங்களுக்கு, மன்மோகனின் அரசியல் ஆதரவா?
இப்போது புதிய ஒரு குற்றச்சாட்டு எழுந்துள்ளது. அதாவது பன்னாட்டு மூலதன நிறுவங்களை கண்டபடி அனுமதிப்பது என்ற போக்கு நமது நாட்டில் நடைபெற்றுவருவதாக, ஒரு குற்றச்சாட்டு எழுந்துள்ளது. ஏற்கனவே பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்களில், அமெரிக்காவை சேர்ந்த கோகோகோலா, பெப்சிகோலா, ஆகியவை இந்தியாவில் நாடாளுமன்றத்திலேயே கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்டு, பிறகு மொரார்ஜிதேசாய் ஆட்சியில், ஜார்ஜ் பெர்னாண்டஸ் போன்றோர் வலியுறுத்தலில், இந்தியாவை விட்டே விரட்டப்பட்ட வரலாறும் உண்டு. அதற்குபிறகு, அதே நிறுவனங்கள் இந்திய மக்களின் தாகத்தை போக்க வல்லவை என்று அரசு கண்டுபிடித்ததன் விளைவாக, மீண்டும் இந்தியாவிற்குள் நுழைந்தன. எல்லா இடங்களிலும் இந்திய மக்களின் தாகத்தை போக்க ஏற்கனவே இருந்துவந்த இளநீரையும், வட்டார குளிர்பானங்களையும், காலி செய்து விட்டு அந்த இடங்களை இந்த பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்கள் பிடித்துக்கொண்டன. அதேபோல அமெரிக்க பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனமான யூனியன் கார்பைடு எத்தனை மக்களை கொல்ல காரணமாக இருந்தாலும், அதற்கு தனியான சிவப்பு கம்பள வரவேற்பு என்பதே இந்திய ஆட்சியாளர்களின் அணுகுமுறையாக இருக்கிறது. அதேபோல அமெரிக்காவின் இன்னொரு பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனமான டூபாண்டு உலக அளவில் மாசுபடுத்துவதில் மிகப்பெரிய பெயரை பெற்றிருந்தாலும், அதற்கு தமிழ்நாடு சிவப்பு கம்பளம் விரித்து கும்மிடிப்பூண்டியில் தொழிற்சாலை அமைக்க உதவியது என்பது வரலாறு.
இப்போது ஒரு புதிய கொள்ளை அம்பலத்திற்கு வந்துள்ளது.அதாவது உலகமயமாக்கலின் பெயரில், மன்மோகன் தலைமையிலான அரசாங்கம், அடிக்கும் கொள்ளையை அம்பலப்படுத்தியுள்ளார்கள். எட்டு ஆண்டுகளாக உலகமயமாக்கலின் பெயரில், 500 இந்திய பெரும் நிறுவனங்களுக்கும், 300 பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்களுக்கும், கொள்ளை அடிக்கவும், கண்டபடி சட்டவிரோதமாக செயல்படவும் அனுமதித்துள்ளதாக ஒரு குற்றச்சாட்டு எழுந்துள்ளது. அதில் மௌரிஷியஸ் மூலம் 40 % மூலதனத்தை இந்திய தொழிற்சாலை கூட்டமைப்பு, கள்ளபணமாக இறக்கியிருக்கிறார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டு எழுந்துள்ளது. பங்குசந்தையிலிருந்து மட்டும், ஆண்டுக்கு குறைந்தபட்சம் ரூ.10000 கோடி கொள்ளையடிக்க, மூலதனமிட ரூ.பத்து லட்சம் டாலர்களை அவ்வாறு கள்ள பணமாக பெற்றுள்ளனர் என்ற செய்தி வெளிவந்துள்ளது. உதாரனத்திற்க்கு நெசில் நிறுவனத்தை கூறுகிறார்கள். அவர்கள் 200 கிராம் பால்பவுடரை 56 ரூபாய்க்கு விற்கிறார்கள். அதாவது ஒரு கிலோ கிராமுக்கு ரூ.280 என்பதாக விற்கிறார்கள். வரி சேர்த்து ஒரு கிலோகிராமுக்கு ரூ.2800 என விலைக்கு விற்கிறார்கள். கார்பரேட்டுகள் தங்களது உற்பத்தியின் மூலமோ, தொழிநுட்பம் மூலமோ, லாபத்தை அடைவதில்லை. மாறாக தங்களது கொள்ளையின் மூலம் மட்டுமே லாபத்தை அடைகிறார்கள். மின்னணு ஆலைகள் மட்டுமே தங்கள் தொழில்நுட்பம் மூலம், தங்களது லாபத்தை பெறுகிறார்கள். அமெரிக்கா உட்பட பல நாடுகளிலும் உள்ளதுபோல,இந்தியாவில்உற்பத்தியாகும் பொருளின் தரத்தை கண்காணிக்கவோ, அல்லது விலையை நிர்ணயிக்கவோ எந்த ஒரு அரசு ஏற்பாடும் கிடையாது. அதனால் ஒரு பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனம், தனது விருப்பப்படி தரத்தையும், விலையையும் நிர்ணயித்து கொள்கிறது. இதுதான் அந்த நிறுவனங்கள் அதிகமாக பெறுகின்ற கொள்ளைகளுக்கு காரணமாக இருக்கிறது. எந்த நாட்டிலும் இல்லாத ஒரு நடைமுறையை இந்த நாட்டில் ஆலைகளுக்கு பயன்படுத்துகிறோம் என்றால், அது எந்த முன்மாதிரி என்பதுதான் கேள்வி. ஊழலையும், கொள்ளையையும் ஒரு முன்மாதிரியாக பின்பற்றுகிறோமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. இந்தியாவிற்கு என்று ஒரு தேசிய விலை நிர்ணய ஆணையம் ஏன் இல்லை? இப்படிப்பட்ட நியாயமான கேள்விகளும் எழுகின்றன.
இந்தியாவின் தொழிற்சாலைகளுக்கு ஏற்கனவே இந்திய மக்களின் வரிப்பணம்தான், மத்திய அரசின் நிதி நிறுவனங்கள் மூலம், கடன் என்ற பெயரிலோ, பங்கு என்ற பெயரிலோ, சென்று மூலதனமாக மாறி உள்ளது. அப்படி மாறிய மக்களது பணத்தை வைத்துக்கொண்டு இந்த மன்மோகன் அரசு, எந்த ஒரு கட்டுப்படும் அந்த நிறுவனங்களுக்கு விதிக்காமல், விலை நிர்ணயத்தில் கூட ஒரு தேசிய நிர்ணயத்தை ஏற்படுத்தாமல், அவர்களை கொள்ளையடிக்க அனுமதிக்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டு உள்ளபடியே மிகவும் பெர்ய விசயமாக பார்க்கப்படவேண்டும். அதே சமயம் இந்த நாட்டின் நீதித்துறையை வலுப்படுத்த மன்மோகன் அரசு எந்த நிதி அளிப்பையும் அளிக்கவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் இணைந்தே எழுந்துள்ளது. ஆண்டுக்கு பத்து லட்சம் ரூபாய்க்கு போடப்படும் வரவுசெலவு திட்டத்தில், நீதி துறைக்காக ஏன் ஒரு இரண்டாயிரம் கோடி ரூபாயை ஒதுக்கமுடியவில்லை என்று கேள்வி எழுப்பியுள்ளனர். அமெரிக்காவில் நீதித்துறையை வலுவானதாக வைத்திருக்கிறார்களே, அத்தகைய மாதிரியை வழமையாக எதற்கு எடுத்தாலும் அமெரிக்காவை பின்பற்றும் மன்மோகன் ஏன் பின்பற்றவில்லை என்ற கேள்வியும் சேர்ந்து எழும்புகிறது. மன்மோகன் ஆட்சி பொறுப்பை ஏற்ற பிறகு சில்லறை பொருட்களின் விலைகள் 300 % அதிகமாகி உள்ளது. அதேபோல சொத்துக்களின் விலைகள் 600 % அதிகமாகி உள்ளது. என்றைக்குமே இந்த ஏறிய விலைவாசி இறங்கவே இல்லை. மத்திய, மாநில அரசுகள் சுரண்டும் அதீத வரிகள் எல்லாமே பலவீனமான திட்டங்களான தேசிய ஊரக வேலை உறுதி திட்டம், போன்றவற்றிற்கு வீணாக செலவிடப்படுகின்றன. பல லட்சம் கோடி பணம் உலகமயமாக்கல் என்ற பெயரில், இந்தியாவிற்கு வெளியே எடுத்து செல்லப்படுகிறது. அரசு ஊழியர்களுக்கான சம்பளம் 70 % உயர்ந்துள்ள நிலையில், இந்தியாவில் ஏழைகளின் எண்ணிக்கை, இருபத்தாறு ஆப்பிரிக்க நாடுகளை விட,.அதிகமாக இருக்கிறது. இதுவே மன்மோகனின் பொருளாதார கணக்கின் லட்சணம். இநத்தகைய நிலையில் நாட்டை வைத்துக்கொண்டு இதற்க்கு வல்லரசு என்று பெயர் கூறி அழைப்பதிலும் ஆள்வோர் சளைக்கவில்லை. இந்தியாவிற்குள் இறக்கியுள்ள வெளிநாட்டு நிதியான ரூ.10000 கோடியை வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் திரும்ப எடுத்துவிட்டார்கள் என்றால், இங்கே உள்ள பங்கு சந்தை நிலைமை என்ன ஆகும்? இவ்வாறு நூற்றி இருபது கோடி இந்திய மக்களை ஏமாற்றி அவர்களை கொள்ளை அடித்து, அதன்மூலம் பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்களை வலுப்பெறச்செய்யும் வேலையை மன்மோகன் செய்து வருகிறார். இரட்டை இலக்கத்தில் வளர்ச்சியை கொண்டுவருவோம் என்றும், இரட்டை இலக்கத்தில் பணவீக்கத்தை குறைப்பேன் என்றும் பீற்றி வரும் மன்மோகன், நாளுக்கு நாள் கூடிவரும் வறுமையின் எல்லைக்கோட்டுக்கு கீழே வாழும் மக்களின் எண்ணிக்கைபற்றிகவலைப்படுவதாக தெரியவில்லை..
இதுபோன்ற கேள்விகளை இப்போது இந்தியாவில் உள்ள நாட்டுப்பற்றுள்ள பொருளாதார மேதைகள் கேட்கத்தொடங்கியுள்ளனர். பேராசிரியர் ஆர்.கே.குப்தா போன்றவர்கள் இதுபோல கேள்வி கேட்கிறார்கள். எழுதுகிறார்கள். ஆனால் மன்மோகன் போன்றோருக்கு இந்த கேள்விகள் எல்லாம் காதில் கேட்பதாக நமக்கு தெரியவில்லை. மாறாக பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்களின் நலன்கள் தான், அவர்களுக்கு பெரிதாக படுகிறது. இது இந்தியாவை எங்கே கொண்டு விடப்போகிறது என்ற கவலை நாட்டு பற்றாளர்களுக்கு ஏற்படுகிறது. ஊடகத்துறையினர் அதே கவலையை பகிர்ந்து கொள்கிறார்களா?
இப்போது ஒரு புதிய கொள்ளை அம்பலத்திற்கு வந்துள்ளது.அதாவது உலகமயமாக்கலின் பெயரில், மன்மோகன் தலைமையிலான அரசாங்கம், அடிக்கும் கொள்ளையை அம்பலப்படுத்தியுள்ளார்கள். எட்டு ஆண்டுகளாக உலகமயமாக்கலின் பெயரில், 500 இந்திய பெரும் நிறுவனங்களுக்கும், 300 பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்களுக்கும், கொள்ளை அடிக்கவும், கண்டபடி சட்டவிரோதமாக செயல்படவும் அனுமதித்துள்ளதாக ஒரு குற்றச்சாட்டு எழுந்துள்ளது. அதில் மௌரிஷியஸ் மூலம் 40 % மூலதனத்தை இந்திய தொழிற்சாலை கூட்டமைப்பு, கள்ளபணமாக இறக்கியிருக்கிறார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டு எழுந்துள்ளது. பங்குசந்தையிலிருந்து மட்டும், ஆண்டுக்கு குறைந்தபட்சம் ரூ.10000 கோடி கொள்ளையடிக்க, மூலதனமிட ரூ.பத்து லட்சம் டாலர்களை அவ்வாறு கள்ள பணமாக பெற்றுள்ளனர் என்ற செய்தி வெளிவந்துள்ளது. உதாரனத்திற்க்கு நெசில் நிறுவனத்தை கூறுகிறார்கள். அவர்கள் 200 கிராம் பால்பவுடரை 56 ரூபாய்க்கு விற்கிறார்கள். அதாவது ஒரு கிலோ கிராமுக்கு ரூ.280 என்பதாக விற்கிறார்கள். வரி சேர்த்து ஒரு கிலோகிராமுக்கு ரூ.2800 என விலைக்கு விற்கிறார்கள். கார்பரேட்டுகள் தங்களது உற்பத்தியின் மூலமோ, தொழிநுட்பம் மூலமோ, லாபத்தை அடைவதில்லை. மாறாக தங்களது கொள்ளையின் மூலம் மட்டுமே லாபத்தை அடைகிறார்கள். மின்னணு ஆலைகள் மட்டுமே தங்கள் தொழில்நுட்பம் மூலம், தங்களது லாபத்தை பெறுகிறார்கள். அமெரிக்கா உட்பட பல நாடுகளிலும் உள்ளதுபோல,இந்தியாவில்உற்பத்தியாகும் பொருளின் தரத்தை கண்காணிக்கவோ, அல்லது விலையை நிர்ணயிக்கவோ எந்த ஒரு அரசு ஏற்பாடும் கிடையாது. அதனால் ஒரு பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனம், தனது விருப்பப்படி தரத்தையும், விலையையும் நிர்ணயித்து கொள்கிறது. இதுதான் அந்த நிறுவனங்கள் அதிகமாக பெறுகின்ற கொள்ளைகளுக்கு காரணமாக இருக்கிறது. எந்த நாட்டிலும் இல்லாத ஒரு நடைமுறையை இந்த நாட்டில் ஆலைகளுக்கு பயன்படுத்துகிறோம் என்றால், அது எந்த முன்மாதிரி என்பதுதான் கேள்வி. ஊழலையும், கொள்ளையையும் ஒரு முன்மாதிரியாக பின்பற்றுகிறோமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. இந்தியாவிற்கு என்று ஒரு தேசிய விலை நிர்ணய ஆணையம் ஏன் இல்லை? இப்படிப்பட்ட நியாயமான கேள்விகளும் எழுகின்றன.
இந்தியாவின் தொழிற்சாலைகளுக்கு ஏற்கனவே இந்திய மக்களின் வரிப்பணம்தான், மத்திய அரசின் நிதி நிறுவனங்கள் மூலம், கடன் என்ற பெயரிலோ, பங்கு என்ற பெயரிலோ, சென்று மூலதனமாக மாறி உள்ளது. அப்படி மாறிய மக்களது பணத்தை வைத்துக்கொண்டு இந்த மன்மோகன் அரசு, எந்த ஒரு கட்டுப்படும் அந்த நிறுவனங்களுக்கு விதிக்காமல், விலை நிர்ணயத்தில் கூட ஒரு தேசிய நிர்ணயத்தை ஏற்படுத்தாமல், அவர்களை கொள்ளையடிக்க அனுமதிக்கிறது என்ற குற்றச்சாட்டு உள்ளபடியே மிகவும் பெர்ய விசயமாக பார்க்கப்படவேண்டும். அதே சமயம் இந்த நாட்டின் நீதித்துறையை வலுப்படுத்த மன்மோகன் அரசு எந்த நிதி அளிப்பையும் அளிக்கவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் இணைந்தே எழுந்துள்ளது. ஆண்டுக்கு பத்து லட்சம் ரூபாய்க்கு போடப்படும் வரவுசெலவு திட்டத்தில், நீதி துறைக்காக ஏன் ஒரு இரண்டாயிரம் கோடி ரூபாயை ஒதுக்கமுடியவில்லை என்று கேள்வி எழுப்பியுள்ளனர். அமெரிக்காவில் நீதித்துறையை வலுவானதாக வைத்திருக்கிறார்களே, அத்தகைய மாதிரியை வழமையாக எதற்கு எடுத்தாலும் அமெரிக்காவை பின்பற்றும் மன்மோகன் ஏன் பின்பற்றவில்லை என்ற கேள்வியும் சேர்ந்து எழும்புகிறது. மன்மோகன் ஆட்சி பொறுப்பை ஏற்ற பிறகு சில்லறை பொருட்களின் விலைகள் 300 % அதிகமாகி உள்ளது. அதேபோல சொத்துக்களின் விலைகள் 600 % அதிகமாகி உள்ளது. என்றைக்குமே இந்த ஏறிய விலைவாசி இறங்கவே இல்லை. மத்திய, மாநில அரசுகள் சுரண்டும் அதீத வரிகள் எல்லாமே பலவீனமான திட்டங்களான தேசிய ஊரக வேலை உறுதி திட்டம், போன்றவற்றிற்கு வீணாக செலவிடப்படுகின்றன. பல லட்சம் கோடி பணம் உலகமயமாக்கல் என்ற பெயரில், இந்தியாவிற்கு வெளியே எடுத்து செல்லப்படுகிறது. அரசு ஊழியர்களுக்கான சம்பளம் 70 % உயர்ந்துள்ள நிலையில், இந்தியாவில் ஏழைகளின் எண்ணிக்கை, இருபத்தாறு ஆப்பிரிக்க நாடுகளை விட,.அதிகமாக இருக்கிறது. இதுவே மன்மோகனின் பொருளாதார கணக்கின் லட்சணம். இநத்தகைய நிலையில் நாட்டை வைத்துக்கொண்டு இதற்க்கு வல்லரசு என்று பெயர் கூறி அழைப்பதிலும் ஆள்வோர் சளைக்கவில்லை. இந்தியாவிற்குள் இறக்கியுள்ள வெளிநாட்டு நிதியான ரூ.10000 கோடியை வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் திரும்ப எடுத்துவிட்டார்கள் என்றால், இங்கே உள்ள பங்கு சந்தை நிலைமை என்ன ஆகும்? இவ்வாறு நூற்றி இருபது கோடி இந்திய மக்களை ஏமாற்றி அவர்களை கொள்ளை அடித்து, அதன்மூலம் பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்களை வலுப்பெறச்செய்யும் வேலையை மன்மோகன் செய்து வருகிறார். இரட்டை இலக்கத்தில் வளர்ச்சியை கொண்டுவருவோம் என்றும், இரட்டை இலக்கத்தில் பணவீக்கத்தை குறைப்பேன் என்றும் பீற்றி வரும் மன்மோகன், நாளுக்கு நாள் கூடிவரும் வறுமையின் எல்லைக்கோட்டுக்கு கீழே வாழும் மக்களின் எண்ணிக்கைபற்றிகவலைப்படுவதாக தெரியவில்லை..
இதுபோன்ற கேள்விகளை இப்போது இந்தியாவில் உள்ள நாட்டுப்பற்றுள்ள பொருளாதார மேதைகள் கேட்கத்தொடங்கியுள்ளனர். பேராசிரியர் ஆர்.கே.குப்தா போன்றவர்கள் இதுபோல கேள்வி கேட்கிறார்கள். எழுதுகிறார்கள். ஆனால் மன்மோகன் போன்றோருக்கு இந்த கேள்விகள் எல்லாம் காதில் கேட்பதாக நமக்கு தெரியவில்லை. மாறாக பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்களின் நலன்கள் தான், அவர்களுக்கு பெரிதாக படுகிறது. இது இந்தியாவை எங்கே கொண்டு விடப்போகிறது என்ற கவலை நாட்டு பற்றாளர்களுக்கு ஏற்படுகிறது. ஊடகத்துறையினர் அதே கவலையை பகிர்ந்து கொள்கிறார்களா?
கருணாநிதி வருகிறார்.
கருணாநிதி வருகிறார்.
குரல் கொடுக்க வருகிறார்.
ஈழத்தமிழருக்கு ஆதரவு
குரல் கொடுக்க வருகிறார்.
ஈழத்தமிழர் எம்.பி.மாரை
சந்தித்த பின்னாலே ஆதரவு
குரல் கொடுக்க வருகிறார்.
ஈழத்தமிழரை படுகொலை
செய்த போரிலே குற்றவாளி
பெயர்பட்டியலில் இருந்தவர்
வருகிறார். இப்போ ஆதரவு
குரல் கொடுக்க வருகிறார்.
ஐ.நா.முயற்சித்த ஆய்வில்
போர் குற்றவாளிகளை
விசாரணை செய்யவந்தால்
தனக்கும் வருமோ என
அஞ்சிய கருணாநிதி
வருகிறார். இப்போ
ஆதரவு குரல் கொடுக்க
வருகிறார். கொழும்பு
தொடங்கியுள்ள விசாரணையே
போதுமென்று ஐ.நா.
சொன்னதனால்,
ஆனந்தம் அடைந்தார்
அதே குடிமகன்.
போர்க்குற்றவாளிகளை
கணக்குபார்த்தால் தன்
பெயர் வந்துவிடுமோ
உண்மை உலகுக்கு
தெரிந்துவிடுமோ
என்ற அச்சம் கொண்டவர்
அப்படித்தான் என்ன முடியும்.
அதனால்தான் வருகிறார்.
இன்றைக்கு வருகிறார்.
மத்திய அரசு கை
காட்டியபின் வருகிறார்.
ஈழத்தமிழருக்கு குரல்
கொடுக்க வருகிறார்.
குரல் கொடுக்க வருகிறார்.
ஈழத்தமிழருக்கு ஆதரவு
குரல் கொடுக்க வருகிறார்.
ஈழத்தமிழர் எம்.பி.மாரை
சந்தித்த பின்னாலே ஆதரவு
குரல் கொடுக்க வருகிறார்.
ஈழத்தமிழரை படுகொலை
செய்த போரிலே குற்றவாளி
பெயர்பட்டியலில் இருந்தவர்
வருகிறார். இப்போ ஆதரவு
குரல் கொடுக்க வருகிறார்.
ஐ.நா.முயற்சித்த ஆய்வில்
போர் குற்றவாளிகளை
விசாரணை செய்யவந்தால்
தனக்கும் வருமோ என
அஞ்சிய கருணாநிதி
வருகிறார். இப்போ
ஆதரவு குரல் கொடுக்க
வருகிறார். கொழும்பு
தொடங்கியுள்ள விசாரணையே
போதுமென்று ஐ.நா.
சொன்னதனால்,
ஆனந்தம் அடைந்தார்
அதே குடிமகன்.
போர்க்குற்றவாளிகளை
கணக்குபார்த்தால் தன்
பெயர் வந்துவிடுமோ
உண்மை உலகுக்கு
தெரிந்துவிடுமோ
என்ற அச்சம் கொண்டவர்
அப்படித்தான் என்ன முடியும்.
அதனால்தான் வருகிறார்.
இன்றைக்கு வருகிறார்.
மத்திய அரசு கை
காட்டியபின் வருகிறார்.
ஈழத்தமிழருக்கு குரல்
கொடுக்க வருகிறார்.
Sunday, July 18, 2010
பெல்காம் மொழியால், இனத்தால் எந்த பக்கம்?
இந்தியா ஒரே தேசம். நம்புங்கள் என்றனர். தமிழன் ஏதாவது பிரச்னையை பேசினால் இப்படி சொல்வார்கள். இந்தியாவில் பல தேசிய இனங்களிருக்கின்றன என்று மத்திய அரசு சொல்லத்தயாராயில்லை. அதேசமயம் நாடாளுமன்றத்திலேயே இந்தியா பல மொழிகளையும், பல பணபாடுகளையும், பல பழக்கவழக்கங்களையும், கொண்டது என்று பெருமையாக ஆள்வோர் கூறுகிறார்கள். இதை அதிகமாக ஏக இந்தியா பேசிவரும் பா.ஜ.க. ஆட்சி நடைபெறும்போது, வாஜ்பாய் ஆட்சிக்கு ஆபத்து வந்தபோது, நாடாளுமன்றத்தில் நம்பிக்கையில்லா தீர்மானம் மீது விவாதம் நடந்தபோது, ஆட்சிக்கு ஆதரவாக பேசவந்த அமைச்சரும், தி.மு.க. முக்கிய தலைவருமான முரசொலி மாறனே, நாடாளுமன்றத்தில் பேசியுள்ளார். அப்போது அதை நாட்டு மக்கள் கேட்க வேண்டும் என்பதற்காக தொலைக்காட்சியிலே ஒளிபரப்பு செய்தனர். அதில் தெளிவாக இந்தியா பல பண்பாடுகளை, கொண்ட நாடு என்பதால் அதன் ஒருமைப்பாடு பல பண்பாடுகளைக்கொண்ட இனங்களையும் இணைத்தே செல்ல வேண்டும் என்றார். அதுதான் இந்தியாவில் பல தேசிய இனங்கள் இருக்கின்றன என்பதற்கும் அர்த்தம். ஆனால் என்ன காரணத்தாலோ பல தேசிய இனங்களிருப்பதை போட்டு உடைக்க இந்திய ஆளும் கூட்டம் தயாராக இருப்பதில்லை. அதேசமயம் பல மொழிகளும், பல இனங்களும், இருப்பதை மறுக்கவும் அவர்களால் முடியவில்லை. மராத்தி மொழி பேசும் மகாராஷ்டிராகாரர்களுக்கு, சமீபத்தில் பீகார்காரர்களுடன் மோதல் வந்தது. அது ரயில்வே பணிகளில், மகாராஷ்ட்ராவில் பீகார்காரர்களை கொண்டுவந்து இறக்குவதை எதிர்த்து தங்கள் வாழ்வியலுக்காக மகாராஷ்டிராகாரர்கள் போராடிய ஒரு வாழ்வாதார பிரச்சனை. ஆனால் அப்போதே இந்தியாவின் ஊடகங்கள், பீகார்காரர்களை எப்படி இந்தியாவிற்குள்ளேயே மகாராஷ்டிராகாரர்கள் தாக்கலாம் என்று இந்திய ஒற்றுமை பேசி, யதார்த்தத்தில் எழுந்துள்ள ஒரு பிரச்சனையில் இருக்கும் நியாயங்களை புரியவிடாமலே செய்து விட்டனர். ஒரு தேசிய இனத்தின் பிரச்சனைகளை சரியாக வெளிப்படுத்தாமல், வெறும் வார்த்தை அளவில் இந்திய ஒற்றுமையை பேசினால் ஒற்றுமை வந்துவிடுமா என்ற விசயம்தான் அவர்களால் புரியப்படவில்லை. எல்லா தேசிய இனங்களுக்கும் ஒரு நாட்டில் அவரவர் பிரச்சனை உணரப்பட்டு அது தீர்க்கப்படவேண்டும் என்ற பார்வை இல்லாமல் இருப்பதால்தான் மீண்டும், மீண்டும் இதுபோன்ற தேசிய இனங்களுக்குள் இருக்கும் பிரச்சனைகள் வந்துகொண்டே இருக்கின்றன. ஒற்றுமை என்பது சொல்வதன் மூலம் வருவதல்ல. மாறாக அந்தந்த தேசிய இனங்களின் தேவைகளை உணர்ந்து, அவர்களது வாழ்வாதாரத்திற்கு உதவுவதன்மூலமே ஒன்றுபட்ட ஒரு நாடு உருவாக முடியும்.
சமீபத்தில் காட்சி ஊடகங்களில் பரபரப்பாக காட்டப்பட்டது ஒரு அடிதடி நிகழ்ச்சி. அதாவது மும்பையில் இருக்கின்ற பிரபல காட்சி ஊடகமான ஜி தொலைக்காட்சியில் ஒரு நேரலை நிகழ்ச்சி நடந்தது. அதில் கர்நாடக மாநிலத்தை சேர்ந்த கர்நாடக ரக்ஷண வேதிகே அமைப்பின் தலைவர் மன்சூர், மும்பை ஊடக நிலையத்தில் நேர்காணல் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது, பெல்காம் பிரச்சினையின் மீது அவரது சூடான விவாதத்தின் இடையில் சிவசேனா தலைவர் பால்தாக்கரேயை விமர்சிக்கிறார். உடனடியாக சிவசேனா கட்சியைச் சேர்ந்த ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் தலைமையில், குண்டர்கள் ஊடக நிலையத்திற்குள் நுழைந்து மன்சூரை தாக்குகிறார்கள். அவரது சட்டையை கிழித்து முடித்து விட்டு, பனியனைக் கூட விடாமல் கிழிக்கும் காட்சி உலகம் முழுமைக்கும் காட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு இரண்டு எல்லை மாநிலங்களுக்குள் ஒரு பிரச்சினை சுதந்திரம் அடைந்த பின் 62 ஆண்டுகள் கழித்து உருவாகிறது என்று சொன்னால் இதற்கு என்ன காரணம்?
இப்போது கிளம்பியிருக்கும் பிரச்சினை பெல்காம் பகுதியைப் பற்றியது. இந்த வட்டாரம் கர்நாடக மாநிலத்திற்குள் உள்ளது. அதன் எல்லையில் மகாராஷ்டிரா மாநிலம் இருக்கிறது. மராத்தி மொழி பேசக்கூடிய மராத்தியர்கள் அதிகமாக எல்லை பகுதியோரத்தில் கர்நாடக மாநிலத்திற்குள் வாழ்கிறார்கள். இது இந்தியா முழுமைக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒரு செய்திதான். ஒவ்வொரு மாநிலத்தின் எல்லையோர கிராமங்களிலும், அடுத்த மாநிலத்தின் மக்கள் வாழ்வது என்பது வழமைதான். மொழிவாரி மாநிலங்களை பிரிக்கும் போது இத்தகைய சிக்கல்கள் வராமல் பிரிக்காதது தவறா? அல்லது அதில் அக்கறை இல்லாமல் எல்லாமே இந்தியாதானே என்ற புரிதலில் மேலோட்டமாக மாநிலப் பிரிவுகள் செய்யப்பட்டனவா? அல்லது இந்தியா முழுமையும் ஒன்றுதான் என்ற புரிதல் மேலே அதிகாரத்தில் உள்ள அதிகாரிகளுக்கும், அவர்களைச் சார்ந்திருக்கும் அரசியல் வாதிகளுக்கும் மட்டும் தான் இருக்கிறதா? அதாவது அடித்தளத்தில் இருக்கும் வெவ்வேறு மொழி பேசும் மக்களுக்கில்லையா? அல்லது ஒன்றுபட்ட இந்தியா என்று இருந்த புரிதல் காலப்போக்கில் கரைந்துபோய், ஒவ்வொரு மொழி பேசும் மக்களும் மாற்று மொழி பேசும் மக்களுடன் நல்லிணக்க வாழ்வை இழந்துவிட்டார்களா? அல்லது திணிக்கப்பட்ட பொருளாதார, அதிகார சுமைகளால் பாதிக்கப்படும் மக்கள் தங்கள் மொழி மற்றும் இனம் பேசும் மக்களை மட்டுமே நம்பும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டார்களா? இப்படிப்பட்ட கேள்விகள் இயல்பாகவே எழுகின்றன.
பெல்காம் என்ற வட்டாரத்திற்குள் மராத்தி மொழி பேசும் மக்களும், கன்னட மொழி பேசும் மக்களும் வாழ்கிறார்கள். அதன் வடக்குப் பகுதியிலும், மேற்குப் பகுதியிலும் வாழும் மக்கள் மராத்தி மொழி பேசுபவர்களாக இருக்கிறார்கள். தெற்குப் பகுதியில் கன்னடம் பேசும் மக்கள் வாழ்கிறார்கள். மேற்குப் பகுதியிலும் கூட கன்னடம் பேசும் மக்கள் இருக்கிறார்கள். 100% ஒரே மொழி பேசும் மக்கள் பெல்காம் வட்டாரத்தில் இல்லை. பெல்காம் நகரில் 1955ஆம் ஆண்டிலிருந்து தொடர்ந்து எம்.ஈ.எஸ் என்று அழைக்கப்படும் மகாராஷ்டிரா எக்கிகரன் சமிதி தேர்தல்களில் வெற்றி பெற்று வருகிறது. அவர்கள் தேர்தல்களில் நிற்கும் போதெல்லாம் மராத்தி மொழி பேசக்கூடிய 865 கிராமங்களை மகாராஷ்டிராவிற்கு, திருப்பி எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்தே போட்டியிட்டு வெற்றி பெறுகிறார்கள்.
பெல்காம் நகரிலிருந்து 5 பெரிய மராத்தி மொழி நாளேடுகள் வெளியிடப்படுகிறது. பெல்காம் வட்டாரம் முழுக்க மகாராஷ்டிரா மாநிலத்துடன் சேர வேண்டும் என்று அவர்கள் கோரவில்லை. மாறாக, 95% மராத்தி பேசக்கூடிய எல்லூர் போன்ற கிராமங்கள் தான் தங்கள் மாநிலத்துடன் சேர வேண்டும் என்று கோருகிறார்கள். மொழிவாரி மாநிலங்கள் பிரிக்கப்படும்போது, முறையான மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு எடுக்கப்படாததால் மேற்கண்ட கிராமங்கள் கர்நாடகாவிற்கு சென்று விட்டன என்கிறார்கள். இது சம்மந்தப்பட்ட மோதல்களில் அப்பாவி மக்கள் கொல்லப்பட்டுள்ளார்கள். அவர்களுக்காக கருப்பு நாள் கடைபிடிக்கப் பட்டுள்ளது. மராத்தி மொழி பேசும் கிராமங்களிலும் மராத்தி மொழிக்கு சமமான உரிமைகூட கொடுக்கப்படுவதில்லை. அதுவே, அந்த மக்கள் மத்தியில் மாற்றுச் சிந்தனையை உருவாக்கியுள்ளது. மாநில அரசாங்க மொழியாக உள்ள கன்னட மொழியிலும், அதிகாரிகளின் முதலாளி மொழியான ஆங்கில மொழியிலும் மட்டுமே மராத்தி கிராமங்களுக்கு அரசாங்க செய்திகள் செல்கின்றன. இதுவே, மராத்தி பேசும் மக்களை அந்நியப்படுத்துவதற்கு வழிவகை செய்கிறது.
கர்நாடக மாநிலத்தில் முஸ்லிம் மக்கள் வாழும் பகுதிகளில் உருது மொழியில் புழக்கம் இருக்கிறது. அதுபோன்ற அணுகுமுறையைக் கூட மராத்தி மக்களுக்கு அரசு தரவில்லை. மகாஜன் அறிக்கை என்ற ஒரு அறிக்கை இந்தப் பிரச்சினையின் மீது வெளியிடப்பட்டது. அந்த அறிக்கையையே அரசாங்கம் தொடர்ந்து மேற்கோள் காட்டி வருகிறது. அந்த அறிக்கையின்படி மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில் உள்ள சில கிராமங்கள், கர்நாடக மாநிலத்திற்குள் சேர்க்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை எழுப்பப்படுகிறது. அப்படியானால் இருபுறமும் இப்படிப்பட்ட நிலைமை இருப்பது தெரிகிறது. இப்போது கர்நாடக அரசாங்கத்தின் அணுகுமுறையில், மராத்தியர்களுக்கு எதிரான செயல்பாடு தொடங்கியது. அதையொட்டி பால்தாக்கரே கன்னடர்களுக்கு எச்சரிக்கை விடுத்தார். உடுப்பி என்ற பெயரில் அங்காடிகள் மகாராஷ்டிரா மாநிலத்திற்குள் இருக்கின்றன என்றும், ஆகவே கன்னடர்கள் எச்சரிக்கையாக நடந்து கொள்ளுங்கள் என்றும் மிரட்டினார். இதையொட்டி எழுந்த விவாதத்தில்தான், மும்பையில் உள்ள தனியார் காட்சி ஊடக நிலையத்தில் பேச வந்த கர்நாடக ரக்ஷண வேதிகே தலைவர் மன்சூர் தாக்கப்பட்டிருக்கிறார்.
மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தை ஆளுகின்ற காங்கிரஸ் கட்சியும், தேசியவாத காங்கிரசும் இணைந்து ஒரு தந்திரமான நிலைப்பாட்டை முதலில் எடுத்தார்கள். பெல்காம் வட்டாரத்தை யுனியன் பிரதேசமாக அறிவித்துவிடலாம் என்ற பாதுகாப்பான கோரிக்கையை முதலில் வைத்திருந்தார்கள். இப்போது நிலைமை மாறி விட்டது. மக்கள் மத்தியில் மராத்திய கிராமங்களை கேட்கும் மனோநிலை மகாராஷ்டிராவில் வளர்ந்துவிட்டது. அதையொட்டி மகாராஷ்டிர மாநிலத்தின் உள்துறை அமைச்சர் ஆர்.ஆர்.பட்டீல், தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங்கை சந்தித்து விட்டு வெளியே வந்து அந்த கிராமங்களை மகாராஷ்டிராவுடன் இணைக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறார். கடந்த புதன்கிழமை பிரதமரை சந்தித்த மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தின் அனைத்து கட்சி பிரதிநிதிகளில் ஒருவரான சிவசேனா தலைவர் திவாகர் ரவோடே, முதலமைச்சர் அசோக் சவானை குற்றம் சாட்டியுள்ளார். முதல்வர் சவான் மேலவையில் பெல்காம் யூனியன் பிரதேசமாக இணைக்கப்பட வேண்டும் என்றும், சட்டப்பேரவையில் உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்பு வரும்வரை இருக்கும் நிலை தொடரட்டும் என்றும் இரண்டு நிலைப்பாடுகளை அறிவித்துள்ளதாக குற்றம் சாட்டியுள்ளார்.
காங்கிரஸ் கட்சியின் இத்தகைய தடுமாற்றமான முடிவுகள் புதிய ஒன்றல்ல. ஆந்திரா மாநிலத்தில் தெலுங்கானா பகுதியை தனி மாநிலமாக அறிவிக்க வேண்டும் என்றும், இப்போது அறிவிக்க வேண்டாம் என்றும் இரண்டு நிலைப்பாடுகளை மாநில மற்றும் மத்திய காங்கிஸ் தலைமை எடுத்த தடுமாற்றத்தை நாம் ஏற்கனவே சந்தித்திருக்கிறோம். இந்தியாவில் இருக்கின்ற மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ற முறையில் ஒரு சரியான, பொருத்தமான பொருளாதார திட்டத்தை முன்வைக்க முடியாத காங்கிரஸ் கட்சி, வேலையில்லா திண்டாட்டத்தை போக்கி அனைவருக்கும் வேலை கொடுக்க திட்டமிடுவதற்கு வக்கில்லாத காங்கிரஸ் கட்சி, அதன் மூலம் எழுகின்ற இதுபோன்ற பிராந்திய பிரச்சினைகளையும், மொழி சார்ந்த பிரச்சினைகளையும் கையாள்வதில் தடுமாற்றத்தை சந்திப்பது அதிசயம் அல்ல.
சமீபத்தில் மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தின் எல்லைப்பகுதியில் இருக்கின்ற ஆந்திர மாநிலத் தேவைகளையொட்டி ஒரு பிரச்சினை எழுந்துள்ளது. மகாராஷ்டிரா எல்லையில் ஆந்திர மாநிலத்திற்குள் பாயக்கூடிய கோதாவரி ஆற்றின் குறுக்கே பாப்ளி அணை என்ற ஒன்றை மகாராஷ்டிர அரசு கட்டி வருகிறது. அந்தப் பகுதி ஆந்திராவில் உள்ள அடிலாபாத் என்ற ஆதிவாசிகள் அதிகம் உள்ள மாவட்டத்தையொட்டி அமைந்துள்ளது. அணைகட்டும் பணிகளை ஆந்திர மாநிலத்தார் எதிர்த்து வருகிறார்கள். ஆந்திர மாநிலத்தின் எதிர்க்கட்சித் தலைவரான தெலுங்கு தேசம் தலைவர் சந்திரபாபு நாயுடு தனது எம்.பி, எம்.எல்.ஏ.க்களுடன் பாப்ளி அணை பகுதிக்கு சென்று பார்த்து வர புறப்பட்டார் அவரை மகாராஷ்டிர காவல்துறையினர் கைது செய்துள்ளனர். இரு மாநிலங்களிலும் ஆளும் கட்சி காங்கிரஸ்தான். ஆந்திர மாநிலத்தின் நியாயமான கோரிக்கையை எதிர்க்கட்சிகள் கையில் எடுத்து, மகாராஷ்டிராவை ஆளும் காங்கிரஸ் கட்சியின் ஆட்சிக்கெதிராக பிரச்சினையை கிளப்பி விடுவார்கள் என்ற அச்சம் இருந்தாலும், ஆந்திர முதல்வர் ரோசய்யா பாப்ளி அணைக்கட்டை பார்வையிட நாயுடுவை அனுமதிக்குமாறு கோருகிறார். இந்த நிகழ்ச்சி கூட அண்டையில் உள்ள இரு மாநிலங்களுக்கு மத்தியில், இயற்கை ஆதாரங்களை பயன்படுத்துவது சம்மந்தமான பிரச்சினைதான். இதே போன்ற பிரச்சினையைத்தான் தமிழ்நாடு அரசு ஒகேனக்கல் அணை கட்டும் பிரச்சினையில், கர்நாடகாவின் தலையீடுகளை எதிர்கொள்கிறது. காவிரி நீரை நியாயமாக பெறுவதற்கு அனைத்து தீர்மானங்களையும் மீறி கர்நாடக அரசு தண்ணீர் தர மறுக்கிறது. முல்லைப் பெரியாறு அணையில் இருந்து தமிழ்நாட்டிற்கு தரப்பட வேண்டிய தண்ணீரைக் கூட கேரள அரசு தடுக்கிறது. தமிழ்நாட்டிற்குள் ஓடும் பாலாறு ஆந்திர மாநிலத்தில் இருந்து வருவதால், அங்கேயே தடுப்பணைகள் கட்டி அந்த தண்ணீர் தடுக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு இந்தியா முழுமையிலும் ஒவ்வொரு மாநிலமும், மாநில மக்களும், அண்டை மாநிலத்துடன் இயற்கை ஆதாரங்களையும், வளர்ச்சி திட்டங்களையும் பகிர்ந்து கொள்வதில் தொடர்ந்து பிரச்சினைகள் எழுந்து கொண்டே யிருக்கின்றன. இவையெல்லாம் இந்தியா ஒரே தேசம் என்ற சொற்றொடரை நியாயப்படுத்துகிறதா?
பல தேசிய இனங்களை தன்னகத்தே கொண்ட இந்தியா, அவற்றை அவற்றிற்கே உரிய அங்கீகாரத்துடன் ஏற்றுக் கொள்வது மட்டுமே எழுகின்ற பிரச்சினைகளை தீர்ப்பதற்கும், இந்திய ஒற்றுமையை வலுப்படுத்துவதற்கும் உதவும் என்ற நல்லெண்ணத்தை வெளிப்படுத்தினால் தவறாக இருக்குமா?
சமீபத்தில் காட்சி ஊடகங்களில் பரபரப்பாக காட்டப்பட்டது ஒரு அடிதடி நிகழ்ச்சி. அதாவது மும்பையில் இருக்கின்ற பிரபல காட்சி ஊடகமான ஜி தொலைக்காட்சியில் ஒரு நேரலை நிகழ்ச்சி நடந்தது. அதில் கர்நாடக மாநிலத்தை சேர்ந்த கர்நாடக ரக்ஷண வேதிகே அமைப்பின் தலைவர் மன்சூர், மும்பை ஊடக நிலையத்தில் நேர்காணல் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது, பெல்காம் பிரச்சினையின் மீது அவரது சூடான விவாதத்தின் இடையில் சிவசேனா தலைவர் பால்தாக்கரேயை விமர்சிக்கிறார். உடனடியாக சிவசேனா கட்சியைச் சேர்ந்த ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் தலைமையில், குண்டர்கள் ஊடக நிலையத்திற்குள் நுழைந்து மன்சூரை தாக்குகிறார்கள். அவரது சட்டையை கிழித்து முடித்து விட்டு, பனியனைக் கூட விடாமல் கிழிக்கும் காட்சி உலகம் முழுமைக்கும் காட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு இரண்டு எல்லை மாநிலங்களுக்குள் ஒரு பிரச்சினை சுதந்திரம் அடைந்த பின் 62 ஆண்டுகள் கழித்து உருவாகிறது என்று சொன்னால் இதற்கு என்ன காரணம்?
இப்போது கிளம்பியிருக்கும் பிரச்சினை பெல்காம் பகுதியைப் பற்றியது. இந்த வட்டாரம் கர்நாடக மாநிலத்திற்குள் உள்ளது. அதன் எல்லையில் மகாராஷ்டிரா மாநிலம் இருக்கிறது. மராத்தி மொழி பேசக்கூடிய மராத்தியர்கள் அதிகமாக எல்லை பகுதியோரத்தில் கர்நாடக மாநிலத்திற்குள் வாழ்கிறார்கள். இது இந்தியா முழுமைக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒரு செய்திதான். ஒவ்வொரு மாநிலத்தின் எல்லையோர கிராமங்களிலும், அடுத்த மாநிலத்தின் மக்கள் வாழ்வது என்பது வழமைதான். மொழிவாரி மாநிலங்களை பிரிக்கும் போது இத்தகைய சிக்கல்கள் வராமல் பிரிக்காதது தவறா? அல்லது அதில் அக்கறை இல்லாமல் எல்லாமே இந்தியாதானே என்ற புரிதலில் மேலோட்டமாக மாநிலப் பிரிவுகள் செய்யப்பட்டனவா? அல்லது இந்தியா முழுமையும் ஒன்றுதான் என்ற புரிதல் மேலே அதிகாரத்தில் உள்ள அதிகாரிகளுக்கும், அவர்களைச் சார்ந்திருக்கும் அரசியல் வாதிகளுக்கும் மட்டும் தான் இருக்கிறதா? அதாவது அடித்தளத்தில் இருக்கும் வெவ்வேறு மொழி பேசும் மக்களுக்கில்லையா? அல்லது ஒன்றுபட்ட இந்தியா என்று இருந்த புரிதல் காலப்போக்கில் கரைந்துபோய், ஒவ்வொரு மொழி பேசும் மக்களும் மாற்று மொழி பேசும் மக்களுடன் நல்லிணக்க வாழ்வை இழந்துவிட்டார்களா? அல்லது திணிக்கப்பட்ட பொருளாதார, அதிகார சுமைகளால் பாதிக்கப்படும் மக்கள் தங்கள் மொழி மற்றும் இனம் பேசும் மக்களை மட்டுமே நம்பும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டார்களா? இப்படிப்பட்ட கேள்விகள் இயல்பாகவே எழுகின்றன.
பெல்காம் என்ற வட்டாரத்திற்குள் மராத்தி மொழி பேசும் மக்களும், கன்னட மொழி பேசும் மக்களும் வாழ்கிறார்கள். அதன் வடக்குப் பகுதியிலும், மேற்குப் பகுதியிலும் வாழும் மக்கள் மராத்தி மொழி பேசுபவர்களாக இருக்கிறார்கள். தெற்குப் பகுதியில் கன்னடம் பேசும் மக்கள் வாழ்கிறார்கள். மேற்குப் பகுதியிலும் கூட கன்னடம் பேசும் மக்கள் இருக்கிறார்கள். 100% ஒரே மொழி பேசும் மக்கள் பெல்காம் வட்டாரத்தில் இல்லை. பெல்காம் நகரில் 1955ஆம் ஆண்டிலிருந்து தொடர்ந்து எம்.ஈ.எஸ் என்று அழைக்கப்படும் மகாராஷ்டிரா எக்கிகரன் சமிதி தேர்தல்களில் வெற்றி பெற்று வருகிறது. அவர்கள் தேர்தல்களில் நிற்கும் போதெல்லாம் மராத்தி மொழி பேசக்கூடிய 865 கிராமங்களை மகாராஷ்டிராவிற்கு, திருப்பி எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்தே போட்டியிட்டு வெற்றி பெறுகிறார்கள்.
பெல்காம் நகரிலிருந்து 5 பெரிய மராத்தி மொழி நாளேடுகள் வெளியிடப்படுகிறது. பெல்காம் வட்டாரம் முழுக்க மகாராஷ்டிரா மாநிலத்துடன் சேர வேண்டும் என்று அவர்கள் கோரவில்லை. மாறாக, 95% மராத்தி பேசக்கூடிய எல்லூர் போன்ற கிராமங்கள் தான் தங்கள் மாநிலத்துடன் சேர வேண்டும் என்று கோருகிறார்கள். மொழிவாரி மாநிலங்கள் பிரிக்கப்படும்போது, முறையான மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு எடுக்கப்படாததால் மேற்கண்ட கிராமங்கள் கர்நாடகாவிற்கு சென்று விட்டன என்கிறார்கள். இது சம்மந்தப்பட்ட மோதல்களில் அப்பாவி மக்கள் கொல்லப்பட்டுள்ளார்கள். அவர்களுக்காக கருப்பு நாள் கடைபிடிக்கப் பட்டுள்ளது. மராத்தி மொழி பேசும் கிராமங்களிலும் மராத்தி மொழிக்கு சமமான உரிமைகூட கொடுக்கப்படுவதில்லை. அதுவே, அந்த மக்கள் மத்தியில் மாற்றுச் சிந்தனையை உருவாக்கியுள்ளது. மாநில அரசாங்க மொழியாக உள்ள கன்னட மொழியிலும், அதிகாரிகளின் முதலாளி மொழியான ஆங்கில மொழியிலும் மட்டுமே மராத்தி கிராமங்களுக்கு அரசாங்க செய்திகள் செல்கின்றன. இதுவே, மராத்தி பேசும் மக்களை அந்நியப்படுத்துவதற்கு வழிவகை செய்கிறது.
கர்நாடக மாநிலத்தில் முஸ்லிம் மக்கள் வாழும் பகுதிகளில் உருது மொழியில் புழக்கம் இருக்கிறது. அதுபோன்ற அணுகுமுறையைக் கூட மராத்தி மக்களுக்கு அரசு தரவில்லை. மகாஜன் அறிக்கை என்ற ஒரு அறிக்கை இந்தப் பிரச்சினையின் மீது வெளியிடப்பட்டது. அந்த அறிக்கையையே அரசாங்கம் தொடர்ந்து மேற்கோள் காட்டி வருகிறது. அந்த அறிக்கையின்படி மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில் உள்ள சில கிராமங்கள், கர்நாடக மாநிலத்திற்குள் சேர்க்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை எழுப்பப்படுகிறது. அப்படியானால் இருபுறமும் இப்படிப்பட்ட நிலைமை இருப்பது தெரிகிறது. இப்போது கர்நாடக அரசாங்கத்தின் அணுகுமுறையில், மராத்தியர்களுக்கு எதிரான செயல்பாடு தொடங்கியது. அதையொட்டி பால்தாக்கரே கன்னடர்களுக்கு எச்சரிக்கை விடுத்தார். உடுப்பி என்ற பெயரில் அங்காடிகள் மகாராஷ்டிரா மாநிலத்திற்குள் இருக்கின்றன என்றும், ஆகவே கன்னடர்கள் எச்சரிக்கையாக நடந்து கொள்ளுங்கள் என்றும் மிரட்டினார். இதையொட்டி எழுந்த விவாதத்தில்தான், மும்பையில் உள்ள தனியார் காட்சி ஊடக நிலையத்தில் பேச வந்த கர்நாடக ரக்ஷண வேதிகே தலைவர் மன்சூர் தாக்கப்பட்டிருக்கிறார்.
மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தை ஆளுகின்ற காங்கிரஸ் கட்சியும், தேசியவாத காங்கிரசும் இணைந்து ஒரு தந்திரமான நிலைப்பாட்டை முதலில் எடுத்தார்கள். பெல்காம் வட்டாரத்தை யுனியன் பிரதேசமாக அறிவித்துவிடலாம் என்ற பாதுகாப்பான கோரிக்கையை முதலில் வைத்திருந்தார்கள். இப்போது நிலைமை மாறி விட்டது. மக்கள் மத்தியில் மராத்திய கிராமங்களை கேட்கும் மனோநிலை மகாராஷ்டிராவில் வளர்ந்துவிட்டது. அதையொட்டி மகாராஷ்டிர மாநிலத்தின் உள்துறை அமைச்சர் ஆர்.ஆர்.பட்டீல், தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங்கை சந்தித்து விட்டு வெளியே வந்து அந்த கிராமங்களை மகாராஷ்டிராவுடன் இணைக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறார். கடந்த புதன்கிழமை பிரதமரை சந்தித்த மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தின் அனைத்து கட்சி பிரதிநிதிகளில் ஒருவரான சிவசேனா தலைவர் திவாகர் ரவோடே, முதலமைச்சர் அசோக் சவானை குற்றம் சாட்டியுள்ளார். முதல்வர் சவான் மேலவையில் பெல்காம் யூனியன் பிரதேசமாக இணைக்கப்பட வேண்டும் என்றும், சட்டப்பேரவையில் உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்பு வரும்வரை இருக்கும் நிலை தொடரட்டும் என்றும் இரண்டு நிலைப்பாடுகளை அறிவித்துள்ளதாக குற்றம் சாட்டியுள்ளார்.
காங்கிரஸ் கட்சியின் இத்தகைய தடுமாற்றமான முடிவுகள் புதிய ஒன்றல்ல. ஆந்திரா மாநிலத்தில் தெலுங்கானா பகுதியை தனி மாநிலமாக அறிவிக்க வேண்டும் என்றும், இப்போது அறிவிக்க வேண்டாம் என்றும் இரண்டு நிலைப்பாடுகளை மாநில மற்றும் மத்திய காங்கிஸ் தலைமை எடுத்த தடுமாற்றத்தை நாம் ஏற்கனவே சந்தித்திருக்கிறோம். இந்தியாவில் இருக்கின்ற மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ற முறையில் ஒரு சரியான, பொருத்தமான பொருளாதார திட்டத்தை முன்வைக்க முடியாத காங்கிரஸ் கட்சி, வேலையில்லா திண்டாட்டத்தை போக்கி அனைவருக்கும் வேலை கொடுக்க திட்டமிடுவதற்கு வக்கில்லாத காங்கிரஸ் கட்சி, அதன் மூலம் எழுகின்ற இதுபோன்ற பிராந்திய பிரச்சினைகளையும், மொழி சார்ந்த பிரச்சினைகளையும் கையாள்வதில் தடுமாற்றத்தை சந்திப்பது அதிசயம் அல்ல.
சமீபத்தில் மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தின் எல்லைப்பகுதியில் இருக்கின்ற ஆந்திர மாநிலத் தேவைகளையொட்டி ஒரு பிரச்சினை எழுந்துள்ளது. மகாராஷ்டிரா எல்லையில் ஆந்திர மாநிலத்திற்குள் பாயக்கூடிய கோதாவரி ஆற்றின் குறுக்கே பாப்ளி அணை என்ற ஒன்றை மகாராஷ்டிர அரசு கட்டி வருகிறது. அந்தப் பகுதி ஆந்திராவில் உள்ள அடிலாபாத் என்ற ஆதிவாசிகள் அதிகம் உள்ள மாவட்டத்தையொட்டி அமைந்துள்ளது. அணைகட்டும் பணிகளை ஆந்திர மாநிலத்தார் எதிர்த்து வருகிறார்கள். ஆந்திர மாநிலத்தின் எதிர்க்கட்சித் தலைவரான தெலுங்கு தேசம் தலைவர் சந்திரபாபு நாயுடு தனது எம்.பி, எம்.எல்.ஏ.க்களுடன் பாப்ளி அணை பகுதிக்கு சென்று பார்த்து வர புறப்பட்டார் அவரை மகாராஷ்டிர காவல்துறையினர் கைது செய்துள்ளனர். இரு மாநிலங்களிலும் ஆளும் கட்சி காங்கிரஸ்தான். ஆந்திர மாநிலத்தின் நியாயமான கோரிக்கையை எதிர்க்கட்சிகள் கையில் எடுத்து, மகாராஷ்டிராவை ஆளும் காங்கிரஸ் கட்சியின் ஆட்சிக்கெதிராக பிரச்சினையை கிளப்பி விடுவார்கள் என்ற அச்சம் இருந்தாலும், ஆந்திர முதல்வர் ரோசய்யா பாப்ளி அணைக்கட்டை பார்வையிட நாயுடுவை அனுமதிக்குமாறு கோருகிறார். இந்த நிகழ்ச்சி கூட அண்டையில் உள்ள இரு மாநிலங்களுக்கு மத்தியில், இயற்கை ஆதாரங்களை பயன்படுத்துவது சம்மந்தமான பிரச்சினைதான். இதே போன்ற பிரச்சினையைத்தான் தமிழ்நாடு அரசு ஒகேனக்கல் அணை கட்டும் பிரச்சினையில், கர்நாடகாவின் தலையீடுகளை எதிர்கொள்கிறது. காவிரி நீரை நியாயமாக பெறுவதற்கு அனைத்து தீர்மானங்களையும் மீறி கர்நாடக அரசு தண்ணீர் தர மறுக்கிறது. முல்லைப் பெரியாறு அணையில் இருந்து தமிழ்நாட்டிற்கு தரப்பட வேண்டிய தண்ணீரைக் கூட கேரள அரசு தடுக்கிறது. தமிழ்நாட்டிற்குள் ஓடும் பாலாறு ஆந்திர மாநிலத்தில் இருந்து வருவதால், அங்கேயே தடுப்பணைகள் கட்டி அந்த தண்ணீர் தடுக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு இந்தியா முழுமையிலும் ஒவ்வொரு மாநிலமும், மாநில மக்களும், அண்டை மாநிலத்துடன் இயற்கை ஆதாரங்களையும், வளர்ச்சி திட்டங்களையும் பகிர்ந்து கொள்வதில் தொடர்ந்து பிரச்சினைகள் எழுந்து கொண்டே யிருக்கின்றன. இவையெல்லாம் இந்தியா ஒரே தேசம் என்ற சொற்றொடரை நியாயப்படுத்துகிறதா?
பல தேசிய இனங்களை தன்னகத்தே கொண்ட இந்தியா, அவற்றை அவற்றிற்கே உரிய அங்கீகாரத்துடன் ஏற்றுக் கொள்வது மட்டுமே எழுகின்ற பிரச்சினைகளை தீர்ப்பதற்கும், இந்திய ஒற்றுமையை வலுப்படுத்துவதற்கும் உதவும் என்ற நல்லெண்ணத்தை வெளிப்படுத்தினால் தவறாக இருக்குமா?
Saturday, July 17, 2010
டெல்லி தொ(ல்)லைப் பேச்சால் பாகிஸ்தான் பேச்சுவார்த்தை உடைந்ததா?
இந்திய பாகிஸ்தான் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர்கள் பாகிஸ் தானில் கூடினார்கள். தலை நகர் இஸ்லாமாபாத்தில் ஜூலை 15ம் நாள் 6 மணி நேரம் இரு நாட்டு அமைச் சர்களுக்கும் மத்தியில் பேச்சு வார்த்தை நடந்தது. இந்திய வெளிவிவாகாரத் துறை அமைச்சர் எஸ்.எம்.கிருஷ்ணா, பாகிஸ்தான் வெளிவிவாகாரத் துறை அமைச்சர் ஷா மெகமுது குரேஷி ஆகிய இருவரும் தொடக்கத்தில் பேச்சுவார்த் தைப் பற்றி ஊக்கமான செய்திகளை வெளியிட் டார்கள். பாகிஸ்தான் நாட்டு மக்களும், இந்திய நாட்டு மக்களும், சமாதா னம் விரும்பும் உலக நாட்டு மக்களும் இந்த பேச்சுவார்த்தையின் முன் னேற்றத்தை அதிகமாக எதிர்பார்த்திருந்தார்கள். திடீர் என பேச்சுவார்த்தை தோற்றுவிட்டது என்ற செய்தியும், அதையொட்டி இரு நாட்டு அமைச்சர் களும் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கி ஊடகங்களுக்கு பேட்டி கொடுத்த வண் ணம் இருக்கிறார்கள்.
ஏப்ரல் 2829 நாட்களில் பூட்டான் நாட்டின் தலை நகர் திம்புவில், இந்தியா வின் தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங்கும், பாகிஸ்தான் நாட்டு தலைமை அமைச்சரும் தங்களுக்குள் பேசி, பல்
வேறு பிரச்சினைகளின் மீது ஒரு ஒத்த கருத்தை ஏற் படுத்துவதற்கான சூழ் நிலையை இருநாடுகளுக்கு மத்தியில் ஏற்படுத்தினார் கள் என்பதாக இருநாட்டு அரசாங்கங்களும் செய் தியை வெளியிட்டன. இரண்டு நாட்டு அரசாங் கங்களுக்கு மத்தியில் ஒரு நம்பிக்கையான அடிப் படை உருவானது என்பதாகவும் தெரிவித்தார் கள். அதை தொடர்வதற் காக இருநாட்டு அரசாங் கங்களும் தொடர்ந்து தங் களுக்குள் பேச்சு வார்த்தை நடத்த வேண்டும் என்றும், அது தந்திரமாக இருக்கக் கூடாது என்றும், பாதக மான பார்வை கொண்டதாக அது அமையக்கூடாது என்றும் அப்போது தங்க ளுக்குள் முடிவு செய்வதாக வும் உலகுக்கு தெரிவித்தார் கள்.
அதன் பிறகு ஜூன் மாதம் 24ம் நாள் இரு நாட்டு வெளிவிவகாரத் துறை செயலாளர்களும் கூடி பேசினார்கள். ஜூன் 25,26 தேதிகளில் இந்திய உள்துறை அமைச்சர் சிதம்பரமும், பாகிஸ்தான் உள்துறை அமைச்சர் ரஹ்மான் மாலிக்கும் சந்தித்துப் பேசி நல்ல முடிவுக்கு வருவார்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பும் நிறைவு பெறவில்லை. அதையொட்டி இப்போது ஜூலை 15ம் நாள் இரு நாட்டு வெளிவிவகாரத் துறை அமைச்சர்களும் நடத்திய பேச்சு வார்த்தை வெற்றியைக் கொடுக்க வில்லை.
நம்பிக்கையை இருநாடு களுக்கும் மத்தி யில் ஏற்படுத்துவதற் காக பல்வேறு பிரச்சினை களின் மீது பரஸ்பரம் பரிமாறிக் கொள்வதற்கு பதிலாக, உடனடியாக செயல்பட வேண்டிய தந்திரங்கள் பற்றி பேச்சு வார்த்தையின் கவனம் திரும்பியதால், அது வெற்றிக்கு இட்டுச் செல்ல வில்லை என்றும் தெரி கிறது. அதாவது 26/11 என்ற மும்பை பயங்கரவாத தாக்குதல் நடத்தியதற்கு காரணமாக இருந்ததாக இந்தியாவால் குற்றம்சாட் டப்படும் பாகிஸ்தானைச் சேர்ந்த நபர்கள் மீது பாக். அரசு எடுக்கும் நடவ டிக்கை மட்டும்தான், இந்தியாவிற்கும், பாகிஸ் தானிற்கும் மத்தியில் நம்பிக்கையை வளர்க்கும் ஒரே வழியாக இருக்கும் என்று ஊடகயியலாளர் களிடம் எஸ்.எம்.கிருஷ்ணா கூறியிருக்கிறார். இப்படிப்பட்ட அணுகு முறை ஏற்கனவே ஒப்புக் கொண்ட பல்வேறு பிரச்சி னைகள் மீதான பரஸ்பர பரிமாற்றத்தின் மூலம் நம்பிக்கை ஏற்படுத்தல் என்ற நிலையை மீறுவதாக அமைந்துள்ளது.
இந்திய அரசாங்கத் துடன் ஏற்கனவே முன் னாள் பாகிஸ்தான் அரசாங் கம், ஜம்மு காஷ்மீர் பற்றிய விவகாரத்தில் ஒரு பரஸ்பர புரிதலை ஏற்படுத்துவது, இரு நாடுகளுக்கும் மத்தியில் நம்பிக்கை அடித்தளத்தை ஏற்படுத்தும் என்ற புரிதல் வைத்திருந்தது என்பதாக, பாகிஸ்தானின் வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சர் குரேஷி கூறியி ருந்தார்.
அதே போல காஷ்மீர் விவகாரத்தில் எல்லைகளில் எந்த ஒரு மாற்றத்தையும் செய்யாமலேயே, அரசி யல் தன்மையுள்ள சில நடவடிக்கைகளை எடுத்து அதன் மூலம் நம்பிக்கை ஏற்படுத்தும் சூழலை உருவாக்கலாம் என்றும், பாகிஸ்தான் தரப்பு கூறி யது. பாக் முன்னாள் அதிபர் முஷாரப்பின் பெயரை உச்சரிக்காவிட்டா லும், அவரது காலத்தை சுட்டிக்காட்டி, குரேஷி மேற்கண்ட கருத்தைக் கூறியிருந்தார். அதாவது பின்கதவு வழி பேச்சு வார்த்தையின் மூலம் இரண்டு நாடுகளுமே காஷ்மீர் பிரச்சினையில் ஒரு அரசியல் தன்மை கொண்ட தீர்வை நோக்கி செல்வதற்காக திட்டமிட்டி ருந்தன என்பது குரே ஷியின் வெளிப்படுத்தல்.
சமீபத்திய மத்திய அரசின் காஷ்மீர் விவகார அணுகுமுறைகள் இத்த கைய கருத்துக்களுக்கு வலுச் சேர்ப்பதாக அமை கின்றன. இரு நாடுகளுக் கும் நட்பாகவும், அதே சமயம் ஆலோசகராகவும், வழிகாட்டியாகவும் இருக்கின்ற அமெரிக்க அரசின் முயற்சிகளின் மூலம் இத்தகைய நிலைப் பாட்டை இரு அரசுகளும் எடுத்திருக்க வாய்ப்புண்டு. உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரத்தின் காஷ்மீர் பயணமும், அதையொட்டி அங்கே இருக்கும் துணை ராணுவத்தை திரும்பப் பெறுவது என்ற அறிவிப்பும், காஷ்மீர் காவல்துறையே அந்த மாநிலத்தின் முதன்மை யான படையாக இயங்கும் என்ற டெல்லியின் அறிவிப்பும் மேற்கண்ட கருத்துகளுக்கு நடைமுறை யில் வலுச்சேர்த்தன.
ஆனால் காஷ்மீரத்தில் தொடர்ந்து நடந்த செயல் பாடுகள் அதற்கு எதிராக சென்றுவிட்டன. துணை ராணுவத்தின் அட்டகாசங் களும், காஷ்மீர் முதல்வர் உமர் அப்துல்லாவின் நிலை குலைவும், ஹூரியத் மாநாடு அமைப்பினருக்கு பின்னால் பல்லாயிரக்க ணக்கான காஷ்மீர் மக்கள் அணி திரண்டதும், நிகழ்ச்சி நிரலை வேறு ஒரு பக்கம் திருப்பி விட்டது. ராணு வத்தை காஷ்மீருக்குள் அனுப்பும் அளவுக்கு மத்திய அரசின் அணுகு
முறையில் மாற்றம் ஏற்பட் டது.
இப்போது நடந்த வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சர்களின் பேச்சு வார்த்தை வெற்றியை எட்டாததற்கு காரணமாக வெளிவந்திருக்கும் பாகிஸ் தானின் குற்றச்சாட்டு, பல விஷயங்களை யும் தீவிரமாக கவனிக்கத் தூண்டுகிறது. அதாவது முதலில் நல்லமுறையில், எதிர்பார்ப்புடன் பேசத் தொடங்கிய எஸ்.எம்.கிருஷ்ணாவுக்கு, பேச்சு வார்த்தைக்கு இடையி லேயே தொடர்ந்து டெல்லி யிலிருந்து தொலைபேசி வழிகாட்டல்கள் வந்து கொண்டிருந்தன என்பதாக பாகிஸ்தான் அமைச்சர் குரேஷி கூறியுள்ளார். அதுமட்டுமின்றி மூத்த அனுபவமுள்ள அமைச்சரான கிருஷ்ணாவிற்கு, எதற்காக தொலைபேசி வழிகாட்டல்கள் தொடர்ந்து டெல்லியிலி ருந்து வரவேண்டும் என்ற சந்தேகத்தையும் குரேஷி எழுப்பியுள்ளார். இதுதான் பேச்சு வார்த்தை தொடரா ததற்கு முக்கிய காரணமாக அமைகிறது.
எல்லா பிரச்சினைகளை யும் மேசை மீது போட்டு விவாதிக்க தயார் என்று அறிவிக்கப்பட்ட ஒரு பேச்சுவார்த்தையில், பயங்கரவாதம் பற்றிய பிரச்சினை மட்டுமே, அதி லும் குறிப்பாக மும்பை தாக்குதலில் ஈடுபட்டதாக குற்றம் சாட்டப்படும் பாகிஸ்தானியர்கள் மீதான நடவடிக்கை என்ற பிரச் சினை மட்டும் தேர்ந்தெடுக் கப்பட வேண்டிய அவசி யம் என்ன என்பதே குரேஷியின் வாதம். பயங் கரவாதத்தால் இந்தியா மட்டுமின்றி, பாகிஸ் தானும் கூட தொடர்ந்து பாதிக்கப்பட்டுள்ளது என் கிறார் குரேஷி. வியாழக் கிழமை நல்ல முறையில் சென்ற பரந்து பட்ட பேச்சு வார்த்தை, அதன் பிறகு ஜம்முகாஷ்மீரில் நடக்கும் மனித உரிமை மீறல்கள் பற்றி திரும்பிய போது, அதுவே முட்டுக்கட்டை யானது. அதே போல பயங்கரவாதிகளாக சுட்டிக் காட்டப்பட்டவர்கள் மீது, பாகிஸ்தான் அரசு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் நடவடிக்கை எடுக்க உறுதி கூற வேண்டும் என்ற இந்தியாவின் வற்புறுத் தலும் முட்டுக்கட்டையாக அமைந்தது. ஒருவரை ஒருவர் மேற்கண்ட முறைகளில் குற்றம் சொல் லிக் கொண்டாலும், மீண்டும் ஊடகங்களை சந்திக்கும் போது, அவநம்பிக்கையையும், நம்பிக்கையையும் மாறி, மாறி அளிப்பவர்களாக இரண்டு அமைச்சர்களும் இருக்கிறார்கள்.
நம் நாட்டின் தொடர் அமைதி சூழலுக்கு மிகத் தேவையான இத்தகைய பேச்சு வார்த்தை வெற்றி பெறாததற்கு டெல்லியின் தொடர் தலையீடுகள் காரணமா என்ற சந்தேகம் பொதுவாக எழுகிறது. ஆகவே மத்திய அரசு பேச்சு வார்த்தை பற்றிய, மற்றும் டெல்லியின் வழிகாட்டல் பற்றிய முழு விவரங்களையும் வெள்ளை அறிக்கையாக கொடுக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை இந்திய மக்களுக்கு எழத்தான் செய் யும்.
ஏப்ரல் 2829 நாட்களில் பூட்டான் நாட்டின் தலை நகர் திம்புவில், இந்தியா வின் தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங்கும், பாகிஸ்தான் நாட்டு தலைமை அமைச்சரும் தங்களுக்குள் பேசி, பல்
வேறு பிரச்சினைகளின் மீது ஒரு ஒத்த கருத்தை ஏற் படுத்துவதற்கான சூழ் நிலையை இருநாடுகளுக்கு மத்தியில் ஏற்படுத்தினார் கள் என்பதாக இருநாட்டு அரசாங்கங்களும் செய் தியை வெளியிட்டன. இரண்டு நாட்டு அரசாங் கங்களுக்கு மத்தியில் ஒரு நம்பிக்கையான அடிப் படை உருவானது என்பதாகவும் தெரிவித்தார் கள். அதை தொடர்வதற் காக இருநாட்டு அரசாங் கங்களும் தொடர்ந்து தங் களுக்குள் பேச்சு வார்த்தை நடத்த வேண்டும் என்றும், அது தந்திரமாக இருக்கக் கூடாது என்றும், பாதக மான பார்வை கொண்டதாக அது அமையக்கூடாது என்றும் அப்போது தங்க ளுக்குள் முடிவு செய்வதாக வும் உலகுக்கு தெரிவித்தார் கள்.
அதன் பிறகு ஜூன் மாதம் 24ம் நாள் இரு நாட்டு வெளிவிவகாரத் துறை செயலாளர்களும் கூடி பேசினார்கள். ஜூன் 25,26 தேதிகளில் இந்திய உள்துறை அமைச்சர் சிதம்பரமும், பாகிஸ்தான் உள்துறை அமைச்சர் ரஹ்மான் மாலிக்கும் சந்தித்துப் பேசி நல்ல முடிவுக்கு வருவார்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பும் நிறைவு பெறவில்லை. அதையொட்டி இப்போது ஜூலை 15ம் நாள் இரு நாட்டு வெளிவிவகாரத் துறை அமைச்சர்களும் நடத்திய பேச்சு வார்த்தை வெற்றியைக் கொடுக்க வில்லை.
நம்பிக்கையை இருநாடு களுக்கும் மத்தி யில் ஏற்படுத்துவதற் காக பல்வேறு பிரச்சினை களின் மீது பரஸ்பரம் பரிமாறிக் கொள்வதற்கு பதிலாக, உடனடியாக செயல்பட வேண்டிய தந்திரங்கள் பற்றி பேச்சு வார்த்தையின் கவனம் திரும்பியதால், அது வெற்றிக்கு இட்டுச் செல்ல வில்லை என்றும் தெரி கிறது. அதாவது 26/11 என்ற மும்பை பயங்கரவாத தாக்குதல் நடத்தியதற்கு காரணமாக இருந்ததாக இந்தியாவால் குற்றம்சாட் டப்படும் பாகிஸ்தானைச் சேர்ந்த நபர்கள் மீது பாக். அரசு எடுக்கும் நடவ டிக்கை மட்டும்தான், இந்தியாவிற்கும், பாகிஸ் தானிற்கும் மத்தியில் நம்பிக்கையை வளர்க்கும் ஒரே வழியாக இருக்கும் என்று ஊடகயியலாளர் களிடம் எஸ்.எம்.கிருஷ்ணா கூறியிருக்கிறார். இப்படிப்பட்ட அணுகு முறை ஏற்கனவே ஒப்புக் கொண்ட பல்வேறு பிரச்சி னைகள் மீதான பரஸ்பர பரிமாற்றத்தின் மூலம் நம்பிக்கை ஏற்படுத்தல் என்ற நிலையை மீறுவதாக அமைந்துள்ளது.
இந்திய அரசாங்கத் துடன் ஏற்கனவே முன் னாள் பாகிஸ்தான் அரசாங் கம், ஜம்மு காஷ்மீர் பற்றிய விவகாரத்தில் ஒரு பரஸ்பர புரிதலை ஏற்படுத்துவது, இரு நாடுகளுக்கும் மத்தியில் நம்பிக்கை அடித்தளத்தை ஏற்படுத்தும் என்ற புரிதல் வைத்திருந்தது என்பதாக, பாகிஸ்தானின் வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சர் குரேஷி கூறியி ருந்தார்.
அதே போல காஷ்மீர் விவகாரத்தில் எல்லைகளில் எந்த ஒரு மாற்றத்தையும் செய்யாமலேயே, அரசி யல் தன்மையுள்ள சில நடவடிக்கைகளை எடுத்து அதன் மூலம் நம்பிக்கை ஏற்படுத்தும் சூழலை உருவாக்கலாம் என்றும், பாகிஸ்தான் தரப்பு கூறி யது. பாக் முன்னாள் அதிபர் முஷாரப்பின் பெயரை உச்சரிக்காவிட்டா லும், அவரது காலத்தை சுட்டிக்காட்டி, குரேஷி மேற்கண்ட கருத்தைக் கூறியிருந்தார். அதாவது பின்கதவு வழி பேச்சு வார்த்தையின் மூலம் இரண்டு நாடுகளுமே காஷ்மீர் பிரச்சினையில் ஒரு அரசியல் தன்மை கொண்ட தீர்வை நோக்கி செல்வதற்காக திட்டமிட்டி ருந்தன என்பது குரே ஷியின் வெளிப்படுத்தல்.
சமீபத்திய மத்திய அரசின் காஷ்மீர் விவகார அணுகுமுறைகள் இத்த கைய கருத்துக்களுக்கு வலுச் சேர்ப்பதாக அமை கின்றன. இரு நாடுகளுக் கும் நட்பாகவும், அதே சமயம் ஆலோசகராகவும், வழிகாட்டியாகவும் இருக்கின்ற அமெரிக்க அரசின் முயற்சிகளின் மூலம் இத்தகைய நிலைப் பாட்டை இரு அரசுகளும் எடுத்திருக்க வாய்ப்புண்டு. உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரத்தின் காஷ்மீர் பயணமும், அதையொட்டி அங்கே இருக்கும் துணை ராணுவத்தை திரும்பப் பெறுவது என்ற அறிவிப்பும், காஷ்மீர் காவல்துறையே அந்த மாநிலத்தின் முதன்மை யான படையாக இயங்கும் என்ற டெல்லியின் அறிவிப்பும் மேற்கண்ட கருத்துகளுக்கு நடைமுறை யில் வலுச்சேர்த்தன.
ஆனால் காஷ்மீரத்தில் தொடர்ந்து நடந்த செயல் பாடுகள் அதற்கு எதிராக சென்றுவிட்டன. துணை ராணுவத்தின் அட்டகாசங் களும், காஷ்மீர் முதல்வர் உமர் அப்துல்லாவின் நிலை குலைவும், ஹூரியத் மாநாடு அமைப்பினருக்கு பின்னால் பல்லாயிரக்க ணக்கான காஷ்மீர் மக்கள் அணி திரண்டதும், நிகழ்ச்சி நிரலை வேறு ஒரு பக்கம் திருப்பி விட்டது. ராணு வத்தை காஷ்மீருக்குள் அனுப்பும் அளவுக்கு மத்திய அரசின் அணுகு
முறையில் மாற்றம் ஏற்பட் டது.
இப்போது நடந்த வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சர்களின் பேச்சு வார்த்தை வெற்றியை எட்டாததற்கு காரணமாக வெளிவந்திருக்கும் பாகிஸ் தானின் குற்றச்சாட்டு, பல விஷயங்களை யும் தீவிரமாக கவனிக்கத் தூண்டுகிறது. அதாவது முதலில் நல்லமுறையில், எதிர்பார்ப்புடன் பேசத் தொடங்கிய எஸ்.எம்.கிருஷ்ணாவுக்கு, பேச்சு வார்த்தைக்கு இடையி லேயே தொடர்ந்து டெல்லி யிலிருந்து தொலைபேசி வழிகாட்டல்கள் வந்து கொண்டிருந்தன என்பதாக பாகிஸ்தான் அமைச்சர் குரேஷி கூறியுள்ளார். அதுமட்டுமின்றி மூத்த அனுபவமுள்ள அமைச்சரான கிருஷ்ணாவிற்கு, எதற்காக தொலைபேசி வழிகாட்டல்கள் தொடர்ந்து டெல்லியிலி ருந்து வரவேண்டும் என்ற சந்தேகத்தையும் குரேஷி எழுப்பியுள்ளார். இதுதான் பேச்சு வார்த்தை தொடரா ததற்கு முக்கிய காரணமாக அமைகிறது.
எல்லா பிரச்சினைகளை யும் மேசை மீது போட்டு விவாதிக்க தயார் என்று அறிவிக்கப்பட்ட ஒரு பேச்சுவார்த்தையில், பயங்கரவாதம் பற்றிய பிரச்சினை மட்டுமே, அதி லும் குறிப்பாக மும்பை தாக்குதலில் ஈடுபட்டதாக குற்றம் சாட்டப்படும் பாகிஸ்தானியர்கள் மீதான நடவடிக்கை என்ற பிரச் சினை மட்டும் தேர்ந்தெடுக் கப்பட வேண்டிய அவசி யம் என்ன என்பதே குரேஷியின் வாதம். பயங் கரவாதத்தால் இந்தியா மட்டுமின்றி, பாகிஸ் தானும் கூட தொடர்ந்து பாதிக்கப்பட்டுள்ளது என் கிறார் குரேஷி. வியாழக் கிழமை நல்ல முறையில் சென்ற பரந்து பட்ட பேச்சு வார்த்தை, அதன் பிறகு ஜம்முகாஷ்மீரில் நடக்கும் மனித உரிமை மீறல்கள் பற்றி திரும்பிய போது, அதுவே முட்டுக்கட்டை யானது. அதே போல பயங்கரவாதிகளாக சுட்டிக் காட்டப்பட்டவர்கள் மீது, பாகிஸ்தான் அரசு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் நடவடிக்கை எடுக்க உறுதி கூற வேண்டும் என்ற இந்தியாவின் வற்புறுத் தலும் முட்டுக்கட்டையாக அமைந்தது. ஒருவரை ஒருவர் மேற்கண்ட முறைகளில் குற்றம் சொல் லிக் கொண்டாலும், மீண்டும் ஊடகங்களை சந்திக்கும் போது, அவநம்பிக்கையையும், நம்பிக்கையையும் மாறி, மாறி அளிப்பவர்களாக இரண்டு அமைச்சர்களும் இருக்கிறார்கள்.
நம் நாட்டின் தொடர் அமைதி சூழலுக்கு மிகத் தேவையான இத்தகைய பேச்சு வார்த்தை வெற்றி பெறாததற்கு டெல்லியின் தொடர் தலையீடுகள் காரணமா என்ற சந்தேகம் பொதுவாக எழுகிறது. ஆகவே மத்திய அரசு பேச்சு வார்த்தை பற்றிய, மற்றும் டெல்லியின் வழிகாட்டல் பற்றிய முழு விவரங்களையும் வெள்ளை அறிக்கையாக கொடுக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை இந்திய மக்களுக்கு எழத்தான் செய் யும்.
Friday, July 16, 2010
அவள் பேசுவாள்.
அவன் சுடப்பட்டான்.
அப்போது எம்.பி. என
அவனை அழைத்தார்கள்.
யாழ் நகரில் வெறும்
எம்.பி.யாக இருந்தால்
உயிர் போயிருக்காது.மனித
உரிமை பேசினார். மனோவுடன்
சேர்ந்து காணாமல் போனவர்
பட்டியல் எடுத்தார். விடுமா அரசு.
உயிரை எடுத்தது. இரத்தமும்,
சதையுமாய் வாழ்ந்த மனைவி
மறுகவில்லை. எம்.பி.க்கு நின்றார்.
வென்றார். வந்தார் மன்றத்திற்கு.
பேசத்தெரியாது என்று நினைத்தனர்.
பேசினார். அவள் பேசினாள்.
அவள் பெயர் விஜயகலா மகேஸ்வரன்
நாடாளுமன்றத்தில்
பகிரங்கமாக தன் கணவரை கொன்றது
இன்னாரென அந்த அமைச்சரை
காட்டி பேசினார். சென்னை
திருவள்ளுவர் நகரில் வெளியே
விட்ட தோட்டாக்களை அனுப்பிய
அதே கைகள்தான் தன் கணவருக்கும்
தோட்டா அனுப்பியது என்பதை
எடுத்து கூறினார். இதுதானே தமிழ்
பெண்ணின் துணிச்சல். முறம்
எடுத்த தமிழ் பெண்ணுக்கு
பின்னால் இப்போது எதிரியின்
சிங்கமுக குகையிலேயே
கொலைகாரனை காட்டிய
தமிழ் பெண் ஆனாள்
அப்போது எம்.பி. என
அவனை அழைத்தார்கள்.
யாழ் நகரில் வெறும்
எம்.பி.யாக இருந்தால்
உயிர் போயிருக்காது.மனித
உரிமை பேசினார். மனோவுடன்
சேர்ந்து காணாமல் போனவர்
பட்டியல் எடுத்தார். விடுமா அரசு.
உயிரை எடுத்தது. இரத்தமும்,
சதையுமாய் வாழ்ந்த மனைவி
மறுகவில்லை. எம்.பி.க்கு நின்றார்.
வென்றார். வந்தார் மன்றத்திற்கு.
பேசத்தெரியாது என்று நினைத்தனர்.
பேசினார். அவள் பேசினாள்.
அவள் பெயர் விஜயகலா மகேஸ்வரன்
நாடாளுமன்றத்தில்
பகிரங்கமாக தன் கணவரை கொன்றது
இன்னாரென அந்த அமைச்சரை
காட்டி பேசினார். சென்னை
திருவள்ளுவர் நகரில் வெளியே
விட்ட தோட்டாக்களை அனுப்பிய
அதே கைகள்தான் தன் கணவருக்கும்
தோட்டா அனுப்பியது என்பதை
எடுத்து கூறினார். இதுதானே தமிழ்
பெண்ணின் துணிச்சல். முறம்
எடுத்த தமிழ் பெண்ணுக்கு
பின்னால் இப்போது எதிரியின்
சிங்கமுக குகையிலேயே
கொலைகாரனை காட்டிய
தமிழ் பெண் ஆனாள்
Thursday, July 15, 2010
வார்த்தை போர் நடக்கிறதா?
கருணாநிதிக்கும், மன்மோகனுக்கும்,
கடிதப்போக்குவரத்து
துரிதப்பட்டுள்ளதாக
தகவல்கள் வந்துகொண்டே
இருக்கின்றன
கடிதங்களா? அவை நெருக்கல்களா?
தமிழர் அழிப்பை செய்ததில்
ஒத்துப்போன இருதலைவர்களுக்குள்
இந்த நேரம் மோதல் வர
யார் காரணம்?
காங்கிரஸ் கட்சி தேர்தல் நேரம்
கூட்டணி மாற முயலலாம் என்று
தமிழக முதலவர் சந்தேகம்
செம்மொழி மாநாட்டில் பேசிய
வார்த்தைகள் தமிழை வைத்து
மோதுவாரோ என அவர்களுக்கு
ஒரு சந்தேகம்.
மாநாடு வராத சோனியாவும்,
மன்மோஹனும் விலகி நின்றது
ஏன் என்ற கேள்வியை நாடு இங்கே
கேட்கிறது. இப்போ மன்மோகன்
எழுதுகிறார்.
என்ன தீர்வை கொடுப்பதுன்னு
எழுதிகாட்டு கருணாநிதியே
தமிழீழம்தான் தீர்வு என்று
ஊடகங்களுக்கு சொல்லலாம்.
டில்லிக்கு அதையே முடியுமா?
மாட்டிக்கொண்டார் முதல்வர்
என்றால் பதில் தந்தார் கருணாநிதி.
எதுவும் முன்னேற்றம் நடக்கலையே?
நீ சொன்னியே? நடக்கலையே?
என்பதுபோல ஒரு கேள்வி.
சிறப்பு பிரதிநிதி அனுப்புங்கள்
மன்மோகனுக்கு ஒரு கடிதம்.
இந்த ஆட்டம் எதற்க்காக?
தமிழர் பிரச்சனை வந்திட்டால்
யார்மீது பழிபோட என்ற நாடகம்
நடக்கிறதா? சீமானை பாதுகாப்பு
சட்டத்தில் போட்டு மத்திய அரசை
சரிப்படுத்த இன்னொரு புறத்தில்
ஏற்பாடு. விசுவாசம் நான்
காட்டிவிட்டேன் என்று அதிலே
முறைப்பாடு. நாளை கூட்டணி முறிந்திட்டால்
நீ தமிழருக்கு செய்யல்ல என்று சொல்ல
இப்படி ஒரு கூப்பாடு.
மராத்திகாரன் கர்நாடகத்தானை
பேசினாலே அடிக்கின்றான்
அடித்தவனுக்கு எம்.எல்.ஏ.
தலைமை தாங்கி வருகின்றான்.
இன விவகாரம் இப்படியே
இந்தியாவில் வெடித்து சிதறி
போகும்போது சிங்களவன்
கடலிலே தமிழ் மீனவரை தாக்குவதா?
என்று கேட்டு எழுந்துவந்த
சீமான் பேச்சில் சிங்களனை
தாக்குவோம்னு சொல்லியதால்
தேசிய பாதுகாப்பு சட்டத்தை
பயன்படுத்திய கருணாநிதியை
எந்த வகையில் சேர்ப்பது நாம்?
டில்லிக்கான விசுவாசமா?
கூட்டணி தக்கவைக்க தந்திரமா?
பிள்ளைகளுக்கு போட்டியாக
சீமான் வருவான்னு பயத்திலா?.
.
கடிதப்போக்குவரத்து
துரிதப்பட்டுள்ளதாக
தகவல்கள் வந்துகொண்டே
இருக்கின்றன
கடிதங்களா? அவை நெருக்கல்களா?
தமிழர் அழிப்பை செய்ததில்
ஒத்துப்போன இருதலைவர்களுக்குள்
இந்த நேரம் மோதல் வர
யார் காரணம்?
காங்கிரஸ் கட்சி தேர்தல் நேரம்
கூட்டணி மாற முயலலாம் என்று
தமிழக முதலவர் சந்தேகம்
செம்மொழி மாநாட்டில் பேசிய
வார்த்தைகள் தமிழை வைத்து
மோதுவாரோ என அவர்களுக்கு
ஒரு சந்தேகம்.
மாநாடு வராத சோனியாவும்,
மன்மோஹனும் விலகி நின்றது
ஏன் என்ற கேள்வியை நாடு இங்கே
கேட்கிறது. இப்போ மன்மோகன்
எழுதுகிறார்.
என்ன தீர்வை கொடுப்பதுன்னு
எழுதிகாட்டு கருணாநிதியே
தமிழீழம்தான் தீர்வு என்று
ஊடகங்களுக்கு சொல்லலாம்.
டில்லிக்கு அதையே முடியுமா?
மாட்டிக்கொண்டார் முதல்வர்
என்றால் பதில் தந்தார் கருணாநிதி.
எதுவும் முன்னேற்றம் நடக்கலையே?
நீ சொன்னியே? நடக்கலையே?
என்பதுபோல ஒரு கேள்வி.
சிறப்பு பிரதிநிதி அனுப்புங்கள்
மன்மோகனுக்கு ஒரு கடிதம்.
இந்த ஆட்டம் எதற்க்காக?
தமிழர் பிரச்சனை வந்திட்டால்
யார்மீது பழிபோட என்ற நாடகம்
நடக்கிறதா? சீமானை பாதுகாப்பு
சட்டத்தில் போட்டு மத்திய அரசை
சரிப்படுத்த இன்னொரு புறத்தில்
ஏற்பாடு. விசுவாசம் நான்
காட்டிவிட்டேன் என்று அதிலே
முறைப்பாடு. நாளை கூட்டணி முறிந்திட்டால்
நீ தமிழருக்கு செய்யல்ல என்று சொல்ல
இப்படி ஒரு கூப்பாடு.
மராத்திகாரன் கர்நாடகத்தானை
பேசினாலே அடிக்கின்றான்
அடித்தவனுக்கு எம்.எல்.ஏ.
தலைமை தாங்கி வருகின்றான்.
இன விவகாரம் இப்படியே
இந்தியாவில் வெடித்து சிதறி
போகும்போது சிங்களவன்
கடலிலே தமிழ் மீனவரை தாக்குவதா?
என்று கேட்டு எழுந்துவந்த
சீமான் பேச்சில் சிங்களனை
தாக்குவோம்னு சொல்லியதால்
தேசிய பாதுகாப்பு சட்டத்தை
பயன்படுத்திய கருணாநிதியை
எந்த வகையில் சேர்ப்பது நாம்?
டில்லிக்கான விசுவாசமா?
கூட்டணி தக்கவைக்க தந்திரமா?
பிள்ளைகளுக்கு போட்டியாக
சீமான் வருவான்னு பயத்திலா?.
.
Subscribe to:
Posts (Atom)
