பெரியார் பிறந்த நாளில் ......

தலை குனிய வேண்டாம்
பணக்காரர் முன்னால்.....
தலை குனிய வேண்டாம்
ஆதிக்க சாதி முன்பு......
தலை குனிய வேண்டாம்
அரசியல்வாதிகளை கண்டு.
தலை குனியவேண்டாம்
காவல்துறையை கண்டதும்
தலைகுனியாதீர்.. அதிகாரம்
கொண்டவர் கண்டு.......
தலைகுனியுங்கள் தவறு
செய்தோம் என்றால்......
தலை குனியுங்கள்....
குனிந்து கீழே உள்ளவரை
தூக்கிவிட........
இன்றுமட்டுமல்ல உறுதி
எடுப்போம் என்றும்...

பயங்கரவாதம், பயங்கரவாத துணையுடன் பல்லிளிக்கிறது

.
பயங்கரவாதம் என்றால் என்ன என்று இந்த உலகம் இப்போது புரிந்துகொள்ளுமா? பயங்கரவாதத்திற்கு எத்தனை முகம்? விடுதலை போர்களை பயங்கரவாதம் என்று முத்திரை குத்தினார்களே? தேசிய இன விடுதலை போர்கள் மக்கள் சார்பு போர்கள்தானே? மக்கள் சார்பு போர்கள் எப்படி பயங்கரவாதமாக ஆகமுடியும்? இந்த கும்பல்கள் பகத்சிங் பயங்கரவாதி என்று இந்திய சுதந்திர போர் நேரத்தில் கூறியவர்கள்தானே? அடுத்து நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ், மக்கள்சார்பாக படை அமைத்து, ஆங்கிலேயரை எதிர்த்து போராடியதை, ஆங்கிலேயருடன் சேர்ந்துகொண்டு பயங்கரவாதி என்றும், வன்முறையாளர் என்றும் கூறியவரின் வாரிசுகள்தானே? ஈராக் நாட்டை ஆண்டுவந்த சதாம் ஹுசைனை கவிழ்ப்பதற்காக பலமுறை படையெடுத்தும், அருகில் உள்ள நாடுகள் மூலம் சதி செய்தும் வெற்றிபெறாத நிலையில், அமெரிக்க அரசு தனது நேட்டோ அணி நாடுகளை சேர்த்துக்கொண்டு, சதாமை பயங்கரவாதத்திற்கு துணை செல்பவர் என்றும், பயங்கரவாத ஆயுதங்களான பேரழிவு ஆயுதங்களை வைத்திருக்கிறார் என்றும் பொய் கூறி அதற்காக ஐ.நா.வை சாட்சிக்கு இழுத்து அதன்மூலமும் நிரூபணம் ஆகவில்லை என்று தெரிந்தபின்னால், நேரடியாக படை எடுத்து ஈராக்கை ஆக்கிரமித்தது. இவ்வாறு பயங்கரவாதம் என்ற பெயர், உலகை ஆளும் பெரும் வல்லரசுகளால் யார் மீதெல்லாம் முத்திரையாக குத்தப்படுகிறதோ, அவர்கள் நியாயமான போராட்டவாதிகளாக இருப்பார்கள் என்பதற்கு பல வரலாற்று முன்னுதாரணங்கள் இருக்கின்றன.
ஆனால் மேற்கண்ட நிகழ்வுகள் ஒவ்வொன்றிலும் ஈடுபட்ட ஆங்கிலேய, மற்றும் அமெரிக்க சக்திகளும் அவர்களுக்கு துணை செல்பவர்களும்தான் உண்மையான பயங்கரவாதிகளாக இருக்கிறார்கள் என்பது கண்கூடு.
இந்திய சுதந்திர போர் உதாரணம் போல, ஈராக் மீது நடத்தப்பட்ட போர் போல, அனைத்து இடங்களிலும் ஆதிக்க சக்திகளுக்கும், விடுதலைக்கு போரிடும் சக்திகளுக்கும், நடக்கும் கருத்து போரில் விடுதலை சக்திகள் தங்களது வெற்றிகரமான தாக்குதல்களை நடத்தும்போதெல்லாம், ஆதிக்க சக்திகளுக்கு விடுதலை வீரர்களை பயங்கரவாதிகள் என்று அழைப்பதை தவிர வேறு வழி இல்லை. அமைப்பாக்கப்பட்ட வன்முறை கருவியை கையில் வைத்திருக்கும் இந்த ஆதிக்க சக்திகள் , உரிமை கோரும் ஒவ்வொரு இனத்தின் மீதும் வன்முறையை, கட்டவிழ்த்துவிடுகின்றன. அத்தகைய வன்முறைகளில் பல நிராயுதபாணியான அப்பாவி மக்கள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் அல்லது பலியாகிறார்கள். அவ்வாறு வன்முறைகளை கட்டவிழ்த்து விடும் சக்திகளாக ராணுவமோ, காவல்துறையோ இருக்கிறது. அவ்வாறு நடக்கும் போதெல்லாம் அததகைய வன்முறை செய்த சக்திகளை, யாரும் பயங்கரவாதிகள் என்று அழைக்க மாட்டேன் என்கிறார்கள். அத்தகைய வன்முறைகளை, அதாவது நிராயுதபாணியான அப்பாவி மக்கள் மீது நடத்தப்படும் வன்முறைகளை பயங்கரவாதம் என்று அழைக்காமல் வேறு எப்படி அழைப்பது?
அதுவே விடுதலை அமைப்புகளால் நடத்தப்படும் தாக்குதல்களில் நடைபெறுமானால், அதை உடனே பயங்கரவாத நடவடிக்கை என்றும், அதில் ஈடுபட்டவர்களை பயங்கரவாதிகள் என்றும் அழைக்கிறார்கள். அதுவே பகத்சிங் நடத்திய நாடாளுமன்ற தாக்குதலை வைத்து அவரை ஆங்கிலேயர் முத்திரை குத்துவதற்கு ஏதுவாக போய்விட்டது. அதுவே நேதாஜி விசயத்திலும் அவர் கட்டிய ஆயுதம் தாங்கிய கட்டுப்பாடுள்ள படைவரிசையை கண்டு அஞ்சிய ஆங்கிலேயர்களும், காங்கிரஸ்காரர்களும் அவரை பயங்கரவாத தலைவர் என்பதாகவே அழைத்து, நேதாஜி போஸ் இந்தியாவிற்குள் எப்போது நுழைந்தாலும் காங்கிரஸ் அரசு அவரை பிடித்து ஆங்கிலேயர் வசம் ஒப்படைப்பது என்று கூறினார்கள் அதே பகத்சிங்கும், சுபாஷ்போசும், இன்று இந்திய மக்களால் மாபெரும் தேசிய சுதந்திர போராட்ட வீரர்களாக மதிக்கப்படவில்லையா?
இதே நிலைதான் அருகாமை நாடான இலங்கையில், சிறுபான்மை தமிழ் தேசிய இனம் தனது விடுதலைக்காக போராடும்போது, அனைத்து தமிழ் தேச விடுதலை இயக்கங்களையும், பயங்கரவாதிகள் என்பதுபோல சித்தரித்தது இலங்கை அரசு. இன்று இந்திய மற்றும் இலங்கை அரசுடன் நட்பு கொண்டு அலையும் சில அமைப்புகளை, அந்த நேரம் அதாவது அந்த அமைப்புகள் ஆயுதம் தாங்கிய புரட்சியை முன்னெடுத்த நேரத்தில் என்ன கூறின? அதாவது ந.பா.என்ற பத்மனாபா தலைமையில் இயங்கிய ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப்.என்ற ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி என்ற அமைப்பு, தமிழீழத்திற்க்காக போராடுவது மட்டுமின்றி, தெற்க்கே இருந்த சிங்கள புரட்சியாளர்களைக்கொண்ட, ஜனதா சங்க மேவா என்ற ரகசிய அமைப்புடன் சதி செய்து இலங்கை அரசை கவிழ்க்க ஆயுதம் தாங்கிய புரட்சியை நடத்த திட்டமிட்டார்கள் என்று சதித்திட்ட வழக்கை அந்த தலைமையின் மீது போடவில்லையா? அதற்கு இந்தியாவில் அப்போது இருந்த நக்சல்பாரி அமைப்பான விநோத்மிஸ்ரா தலைமையிலான சி.பி.ஐ.[எம்.எல்.] உடன் சேர்ந்து சதி செய்ததாக வழக்கு போட்டதே? அதை எந்தவரிசையில் சேர்ப்பது? அதேபோல உமா மகேஸ்வரன் என்ற முகுந்தன் தலைமயிலான பிளாட் அமைப்புடன் சேர்ந்து ஜனதா சங்க மேவா அமைப்பினரும், இந்தியாவின் வினோத் மிஸ்ரா அமைப்பை சேர்ந்தவர்களும் சதி செய்து இலங்கை அரசை கவிழ்க்க ஏற்பாடு செய்ததாக இன்னொரு வழக்கை, இலங்கையில் பயங்கரவாத தடுப்பு சட்டம் அமுலில் இருக்கும்போது போடவில்லையா? இப்போது அந்த அமைப்பை சேர்ந்தவர்கள் அங்கேயும், இங்கேயும் தேர்தல் அரசியலுக்கு வந்துவிட்டதால் பயங்கரவாத பட்டியலில் இல்லாமல் போகவில்லையா?
அப்படியானால் ஆள்வோரை ஆதரித்தாலோ, ஆள்வோரின் தேர்தல் பாதையை ஆதரித்தாலோ ஒருவர் அல்லது ஒரு அமைப்பு பயங்கரவாதி என்ற முத்திரையிலிருந்து மாறி, ஜனநாயகவாதிகளாக ஆகிவிடுகிறார்கள். தொடங்கிய நிலையிலேயே கொள்கையில் உறுதியாக இருந்துவிட்டால் அவர்களை பயங்கரவாதிகள் என்று அழைப்பதை அரசும், ஆதிக்கவாதிகளும், அவர்கள் கைகளில் இருக்கும் ஊடகங்களும் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கும். இதுதானே இந்த வரலாறுகள் காட்டும் உண்மை?
அத்தகைய வரலாற்றில்தான், பிரபாகரன் தலைமையிலான தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பு பயங்கரவாதிகள் என்ற முத்திரை பெற்றுள்ளது. முதலில் உலகம் முழுவதும் பெரிய பயங்கரவாத நாடாக இருக்கும், பயங்கரவாதத்தை கண்டம் விட்டு கண்டத்திற்கு ஏற்றுமதி செய்யும் அமெரிக்காதான் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பை பயங்கரவாத அமைப்பு என்று முத்திரை குத்தியது. பிறகு அதை ஐரோப்பிய நாடுகளை பின்பற்ற சொன்னது. அவர்களும் அவ்வாறே அறிவித்தார்கள். அதன்பிறகு இந்தியா போன்ற அமெரிக்காவின் நேசநாடுகளை அவ்வாறு அழைக்கசொன்னது. இவர்களும் அதையே பின்பற்றினார்கள். அதற்கு அவர்கள் சொல்லிய காரணம், கரும்புலிகள் கண்டு அவர்களுக்கு ஏற்ப்பட்ட பயம் என்பதுதான்.
அதையேதான் ஈராக்கின் சதாம் ஹுசைன் விசயத்திலும் சொன்னார்கள். ஏன் என்றால் கருப்பு செப்டம்பர் என்ற பெயரில் முதலில் அரபு நாடுகளில் இருந்த பாலஸ்தீன புரட்சியாளர்கள், மனித வெடிகுண்டுகளாக மாறி எதிரியின் முக்கிய தளங்களை குறிவைத்து தாக்கினார்கள். அவர்களது தாக்குதல் அத்தோடு நிற்காமல், உலகின் முக்கிய விளையாட்டு போட்டிகளிலும், முக்கிய விமான தளங்களிலும், எதிரொலித்தது. அத்தகைய தாக்குதல்களால் மட்டுமே பாலஸ்தீன விடுதலை போராளிகளின் தியாக உணர்வையும், வீரத்தையும் உலகம் காண முடிந்தது. அதுவேதான் விடுதலை புலிகள் விசயத்திலும் உணமையாக இருந்தது. ஆகவே பாலஸ்தீன புரட்சியாளர்களின் மனிதவெடிகுண்டு தாக்குதல்களை, ஈராக்கின் சதாம் ஆதரித்தார் என்றும், அதற்கு ஏற்ப்பாடு செய்தார் என்றும் அவர் மீது அமெரிக்க போன்ற நாடுகள் குற்றம் சுமத்தி அவரை பயங்கரவாத பட்டியலில் சேர்க்க முனைந்தனர்.
அதேநிலைதான் பிரபாகரனுக்கும் ஈழ விடுதலை போராட்டத்தில் நடந்துள்ளது. நேத்தாஜியை பின்பற்றுகிறேன் என்று பகிரங்கமாக அறிவித்தவர் பிரபாகரன், அகவே அவருக்கு அவ்வாறு முத்திரை விழுந்தததில் ஆச்சர்யம் ஒன்றும் இல்லைதான். ஆனால் இன்று உணமையான பயங்கரவாதிகள் யார் என்பது தெரிய வருகிறது.
சமீபத்தில் பூனா என்ற இந்தியாவின் மகாராஷ்டிரா மாநிலத்திலிருக்கும் நகரத்தில் நடந்த வெடிகுண்டு தாக்குதலுக்கு பொறுப்பானவர்கள் கைதானார்கள். அவர்கள் இலங்கையின் தலைநகரான கொழும்புவில் பயிற்சி எடுத்தவர்கள் என்பது தெரிய வந்துள்ளது. அதை இலங்கை அரசு மறுத்தாலும், இந்த அம்பலம் இந்திய அரசை இப்போது ஆட்டிவருகிறது. கொழும்பில் உள்ள பாகிஸ்தான் தூதரகம், வன்னி போர் நடக்கும் காலத்தில் ஒரு புதிய தூதரை நியமித்தது. அவர் யார் என்றால், பாகிஸ்தானின் ஐ.எஸ்.ஐ. என்ற உளவு நிறுவனத்தின் முன்னாள் தலைவர் என்பது தெரிய வந்தது. அவர் மூலம் பயிற்ச்சிகள் சிலருக்கு நடத்தப்பட்டதும் அப்போதே பேசப்பட்டது. இப்போதுதான் அது நிரூபணமாக ஆகியுள்ளது. அவர்கள் அப்போது மட்டக்கிளப்பில் இந்திய வெளிவிவகார உளவுத்துறையான " ரா ".அமைப்பின் ஆட்களை கொலைசெய்ததாகவும், அதற்கு பதில்கொடுக்கவே, இலங்கை-பாக் உறவை உடைக்க இந்திய உளவு அமைப்பு லாகூரில் கிரிக்கட் ஆடவந்த இலங்கை வீரர்களை குண்டுவீசி தாக்க ஏற்பாடு செய்தது என்றும் அப்போது வந்த செய்திகளுக்கு இன்றுவரை தக்க மறுப்பு கிடைக்கவில்லை. இப்படி அவர்கள் தங்கள் தேவைக்கு பயங்கரவாதத்தில் ஈடுபட்டிருப்பது இப்போது தெரிய வருகிறது. இன்று அம்பலமாகியுள்ள பாகிஸ்தானின் லஷ்கர் -ஈ-தொய்பாவின் கொழும்பு தள நடவடிக்கையை , முன்னாள் இந்திய அரசின் மத்திய அமைச்சக செயலாளரான பி.ராமன் பகிரங்கமாக அமபலப்படுத்துகிறார்.
ஏற்கனவே ராஜபக்சே அரசு வெள்ளை கொடியுடன் வந்த அதாவது சரணடைந்த விடுதலை புலிகளை சுட்டுகொன்ற பயங்கரவாதிகள் என்பது, உலக நீதிமன்ற விசாரணையில் இருக்கிறது. இப்போது தெற்காசியாவில் பயங்கரவாத செயல்களில் ஈடுபடுவதாக இந்திய, பாகிஸ்தான், மற்றும் அமெரிக்க அரசுகளால் முத்திரை குத்தப்பட்ட லஷ்கர்-ஈ-தொய்பா, ராஜபக்சே அரசுடன் சேர்ந்து தென்தமிழ்நாட்டிலும், அதேசமயம் இந்தியா எங்கணும் பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டுவருவது தெள்ளந்தெளிவாக தெரியவந்துள்ளது. விடுதலைக்காக போராடுபவர்கள் நடத்தும் தாக்குதல்களையும், ஆதிக்கவாதிகள் மக்களை கொல்வதற்காக நடத்தும் தாக்குதல்களையும் பிரித்துப்பார்த்து யார் பயங்கரவாதிகள் என்று அடையாளம் காண ஊடகங்களாவது உதவுமா என்பதே நமது கேள்வி. இப்போது சிங்கள பயங்கரவாதம், பாகிஸ்தான் பயங்கரவாதத்துடன் சேர்ந்து பல்லிளிப்பதை பார்க்கமுடிகிறதா?

பூவுலகின் நடைமேடைகளை, வானுலகின் நாயகர்கள் ஆக்கிரமிக்கலாமா?

சமீபமாக வெளியாகியுள்ள உச்சநீதிமன்ற சுட்டிக்காட்டல், ஒரு ஆரோக்கியமான விவாதத்தை கிளப்பியுள்ளது. இந்த உலகில் பூவுலகு என்றும், வானுலகு என்றும் வெவ்வேறு உலகம் இருப்பதாக மத நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் கூறி வருகிறார்கள். மத நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் பூவுலகை மாத்திரம் நம்பி பேசுவார்கள். ஆனால் இரு சாராரும், பூமி, வானம், காற்று, மேகம், வெளி, இவ்வாறு ஒவ்வொரு பொருளையும் ஒப்புக்கொள்வார்கள். ஒப்புக்கொள்ளும் பொருள்களில் நடக்கும் அறிவியல் சோதனைகளை இவர்கள் இருவருமே ஏற்றுக்கொள்வார்கள். அதன்விளைவாக பூமி என்பதில் உள்ள நிலம் எல்லோராலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. நிலமும், நீரும், காற்றும் பொதுவாய் கிடக்கு என்ற பழைய பாடல்கூட இப்போது பழுதாய் போய்விட்டது.
தனியார்துறை எல்லா இடங்களையும் நீக்கமற நிரப்பிக்கொண்டு வருகிறது. தனியார் என்றாலே லாப நோக்கம் என்று பொருள். அரசுத்துறை என்றால் மக்களுக்காக என்று பொருள். தனியார்மயம் என்பதை துரிதப்படுத்துவது, உலகம் முழுவதும் உலகமயமாக்கல் மூலம் விதியாக ஆக்கப்பட்டுவிட்டது. நிலத்தை பன்னாட்டு மூலதனக்கூட்டத்திற்கு எடுத்து தாரை வார்ப்பது அரசாங்கத்தின் கொள்கை என்று ஆக்கப்பட்டுவிட்டது. நிலத்தடி நீரையும், கடல் நீரையும் அதேபோல துளை போட்டு எடுக்கவும், குழாய் போட்டு எடுக்கவும் அரசாங்கம் தனியாருக்கு வளர்ச்சி என்ற பெயரில் செய்து கொடுத்துவருகிறது.
அதேபோல நிலத்தின் மீது ஓடும் நீரையும் இப்போது தனியாருக்கு கொடுக்க தொடங்கிவிட்டார்கள் .எப்படி கொடுக்கமுடியும் என்று கேட்பவர்களுக்கு, நதி நீரை, தாமிரபரணி போன்ற நதிகளில் இருந்து குழாய் மூலம், கோகோ கோலா போன்ற நிறுவனங்களுக்கு, கங்கைகொண்டான் போன்ற நெல்லை மாவட்ட வட்டங்களில் கொடுப்பதை மட்டும் எடுத்து சொன்னால் போதாது. ஏன் என்றால் சத்தீஸ்கர் மாநிலத்தில் ஒரு நதியையே தனியாருக்கு விற்றுவிட்டார்கள். அதை வாங்கிய தனியாரும் நதியில் உள்ள நீர் மட்டுமல்ல, நதி ஓடும் இடங்களில் இருக்கும் அல்லது ஓடும் நிலத்தடி நீரும் எனக்கே சொந்தம் என்று சொந்தம் கொண்டாடி அதன்மூலம் அந்த வட்டாரத்தில் வாழும் அனைத்து மக்களையும், குறிப்பாக விவசாயிகளை தனது நீரை பயன்படுத்துவதற்க்காக விலை கொடுக்க சொல்கிறாராம். இதுவே தனியார் வசம் அரசு எந்த அளவுக்கு விலை போய்விட்டது என்பதைக்காட்ட போதுமான உதாரணமாக இருக்கும்.
இது இப்படி என்றால் இன்று வானமும் விலை பேசப்படுகிறது. அதாவது வானில் இருக்கும் வெளி இடத்தைத்தான் நமது இணைய தளத்தில், பகுதி, பகுதியாக விற்கிறார்கள். இணையதளம் ஒன்று தொடங்க இருப்பவர், அதற்க்கான தொகையை சம்பந்தப்பட்ட சக்திகளிடம் கட்டுகிறார். அதுதான் வானவெளி இடத்தை விற்ப்பது என்று பொருள். அதேபோல ஸ்பெக்ட்ரம் என்று சொல்லப்படும் கைபேசி இணைப்பு எதிலிருந்து கொடுக்கப்படுகிறது? அதுவும் கூட வான்வெளியில் உள்ள காற்றிலிருந்துதான் கொடுக்கப்படுகிறது. அதாவது விற்கப்படுகிறது.இவ்வாறு அறிவியல் அறிவு இன்று தனியார்மயம் ஆகிவரும் சூழலில், இதையெல்லாம் உலகிற்கு கொடுத்தது என்பதாக இயற்கையை சிலரும், கடவுளை சிலரும் சொல்வார்கள்
அந்த கடவுள் நம்பிக்கை என்பதும்கூட, மக்களால் பொதுவாக ஏற்றுகொள்ள கூடிய ஒன்றாக இருக்கிறது. அத்தகைய கடவுள் நம்பிக்கையை அவர், அவர்கள் தாங்கள் சார்ந்து இருக்கும் மதம் சார்ந்து பின்பற்றுகிறார்கள். அவர்கள் பூவுலகு என்பதையும், வானுலகு என்பதையும் பிரித்து பார்க்கிறார்கள். அதேபோல அதை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.
அதேசமயம் தங்களது கடவுள் நம்பிக்கையையும், மத நம்பிக்கையையும் ஒழுங்குபடுத்தி செயல்படுத்துவதில் ஒத்துழைக்கிறார்கள். அதாவது அரசாங்கம் எல்லா மதங்களின் வழிபாட்டு தலங்களையும் முறைப்படுத்தி வைக்கிறது. அதை அந்த, அந்த மதம் சார்ந்த மக்களும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் ஏன் என்றால் ஒவ்வொரு மதமும் தனது வழிப்பாடு வழியில் பிரிதொரு மதத்தின் நம்பிக்கைகளோ, நம்பிக்கை கொண்ட மக்களோ பாதித்துவிடகூடாது என்பதில் சரியாக இருக்கிறார்கள். நாட்டில் நிலவும் சட்டங்களும், அரசாங்கங்களும் எப்படி சரியாக இருக்கிறார்களோ, அதே போல இந்த மத நம்பிக்கை கொண்ட மக்களும் சரியாகவே இருக்கிறார்கள்.
அதனால்தான் இந்து அறநிலைய துறை என்றும், வக்பு வாரியம் என்றும், கிறித்துவ நிறுவனங்கள் எனவும் ஒவ்வொரு மத நம்பிக்கைகளுக்கும் அரசின் நேரடி அல்லது மறைமுக பார்வையில் உள்ள அமைப்புகள் ஏற்ப்படுத்தப்பட்டு, அவையே அது போன்ற வழிபாட்டுதலங்களை கட்டுவது, நடத்துவது, பராமரிப்பது போன்ற காரியங்களை செய்து வருகின்றன. அதேசமயம் அந்த வழிபாட்டுதலங்களை யாராவது புதிதாக தொடங்கினாலும், அதை அரசு ஒழுங்கு செய்து மற்றவர்களுக்கு அதனால் பிரச்சனை வராமல் பார்த்துக்கொள்கிறது இது மத நம்பிக்கை கொண்டவர்களுக்குள் வரும் பிரச்சனைகளை அரசு ஒழுங்குபடுத்துவது என்பதே. ஆனால் அதையும் தாண்டி இன்னொரு முக்கிய விஷயம் இருக்கிறது. அதாவது மக்களது அன்றாட வாழ்க்கை நடைமுறைக்கு இந்த வழிபாட்டுதலங்கள் தடையாக இருக்ககூடாது. அதுதான் இப்போது பிரச்சனை.
மக்கள் தங்களது எதிர்கால வாழ்க்கையை சிறப்பாக நடத்தத்தான் கடவுளையும், மதங்களையும் பின்பற்றுகின்றனர். அப்படி இருக்கையில் மக்களது நிகழ்கால வாழ்க்கைக்கே இந்த வழிபாட்டு தலங்கள் தடைகளாக வரலாமா? இந்த கேள்வி உச்சநீதிமன்றத்தால் எழுப்பப்பட்டுள்ளது. ஒரு வழக்கு உச்சநீதிமன்ற படிக்கட்டுகளை எட்டிஉள்ளது. அது பொது இடங்களில் வழிபாட்டுதலங்களை வைத்து அதன்மூலம் மக்களது அன்றாட வாழ்க்கைக்கு தடை செய்யும் விதத்தில் இருக்கக்கூடாது என்பதே அந்த வழக்கின் நோக்கம்.
2010 ஆம் ஆண்டு ஜூலை-27 ஆம் நாள் இந்த வழக்கின் விசாரணையின் கடைசி நாள் வந்தது. அப்போது உச்சநீதிமன்றம் இத்தகைய வழிபாட்டுத்தலங்கள் சட்டவிரோதமாக ஏற்ப்படுத்தபட்டுள்ளது என்பதை ஒப்புக்கொண்டது. பொது இடங்களில் இருப்பதால் அவை சட்ட-ஒழுங்கு பிரச்சனைகளை ஏற்ப்படுத்துகின்றன என்றும் ஒப்புக்கொண்டது. எந்த புதிய தேவாலயமோ, கோவிலோ,மசூதியோ, குருத்துவாராவோ இதுபோல அனுமதியின்றி வரக்கூடாது என்பதை அரசு உறுதி செய்யவேண்டும் என்றும் அப்போது உச்சநீதிமன்றம் கூறியது. அதற்கு வட்டார அதிகாரிகள்தான் பொறுப்பு என்றும் அறிவித்தது.நான்கு வாரங்களுக்குள் இதுபோன்ற வாக்குறுதியை அரசுகள் தரவேண்டும் என்றும் அறிவித்தது. அதற்கு அரசாங்க வழக்கறிஞர் அரசு இது பற்றி உடனடியாக அனைத்து மாநிலங்களின் ஒத்த கருத்தை உருவாக்கும் என்று கூறினார். உச்சநீதிமன்ற அமர்வு இந்த வழக்கை செப்டம்பர் மாதம் எடுத்துக்கொள்ள முடிவு செய்தது.

இப்போது இந்த வழக்கு மீண்டும் எடுக்கப்பட்டு, சட்ட விரோத வழிபாட்டுத்தலங்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க இரண்டு வாரம் கெடு கொடுத்துள்ளது. சட்டவிரோத கட்டிடங்களை மத்தியபிரதேசம், கர்நாடகா, குஜராத், ராஜஸ்தான், தமிழ்நாடு, ஒரிஸ்ஸா, திரிபுரா, ஹிமாச்சல் பிரதேஷ், கோவா, டில்லி, மற்றும் சிறிய மாநிலங்கள் என்பதாக இந்த வழக்கு வரிசைப்படுத்துகிறது. அதில் தமிழ்நாடு 77453 என்ற எண்ணிக்கையில் சட்டவிரோத கட்டிடங்களை கொண்டுள்ளது எனவும், அதுதான் இந்தியாவிலேயே அதிகமான எண்ணிக்கையை கொண்டது எனவும் கூறப்பட்டுள்ளது. ராஜஸ்தான் அடுத்ததாக 58253 என்ற எண்ணிக்கையிலும், அடுத்ததாக மத்தியபிரதேசம் 51624 என்ற எண்ணிக்கையில் பொது இடங்களில் சட்டவிரோத கட்டிடங்களை, வழிபாட்டுத்தலங்கள் என்ற பெயரில் கொண்டிருப்பதாகவும் கூறப்பட்டது. அதேபோல மகாராஷ்டிரா 17385 என்றும், குஜராத் 15000 என்றும், கர்நாடகா 2814 என்றும், டில்லி 52 என்றும் சட்டவிரோத வழிபாட்டுத்தலங்கள் கணக்கு வெளியாகி உள்ளது. சிக்கிம், மிசாரம், நாகலாந்து ஆகிய மாநிலங்கள் தங்கள் மாநிலத்தில் அப்படி சட்டவிரோத கட்டிடங்களே இல்லை என அறிவித்துள்ளன. நமது கேள்வி இதை மாநில அரசுகள் எப்படி அமுல்படுத்த போகின்றன? என்பதே.
ஏன் என்றால் ஒவ்வொரு நடமேடையிலும் இதுபோன்ற தலங்கள் கட்டப்பட்டு பல பூசைகளும் தினசரி நடந்து வருகின்றன. அதனால் மக்கள் நடந்து செல்வதற்க்கே கூட வழி இல்லாமல் போய் விடுகிறது. இதுவே நடந்து செல்லும் நடைபாதைவாசிகளுக்கு பெரும் இடையூறாக உள்ளது. அவர்கள் சாலையில் இறங்கி நடந்து செல்லவேண்டிய கட்டாயம் வருகிறது. அதனால் சாலை விபத்துக்கள் ஏற்படுகின்றன. நடைமேடைகள் ஒவ்வொரு சாலையிலும் அடிப்படியான தேவை. ஆகவே அனைத்து பொது சிந்தனை உள்ளோரும் இதை ஒரு மதவிரோத அல்லது கடவுள் விரோத நடவடிக்கை என்று பார்க்காமல், இது மக்கள் வாழ்க்கைக்கு அன்றாடம் கட்டாயமான தேவை என்பதை உணர்வார்களா? அரசுகளும் இதை கட்சி பார்வையிலோ, மத சார்பு பார்வையிலோ பார்க்காமல் நடவடிக்கையை துரிதப்படுத்தி, நடைமேடை வாசிகளுக்கு உதவுவார்களா?

கார்பரேட்களின் நாடா இது?--அருந்ததி,பினாயக் கேள்வி.

கார்பரேட்களின் நாடா இது?--அருந்ததி,பினாயக் கேள்வி.
மாவோயிஸ்டுகளின் நடவடிக்கைகள் யாருக்கு லாபமாக போனாலும், போகாவிட்டாலும், ஒரு உண்மையை அம்பலத்திற்கு கொண்டுவந்துள்ளது. அதுதான் இந்திய நாட்டை ஆள்வது யார் என்ற கேள்வி. கார்பரேட்கள் என்ற அந்நிய பெருவணிக குழுமங்கள் இந்திய நாட்டை ஆள்கின்றனவா என்ற விவாதம் இன்று ஆங்கில காட்சி ஊடகங்களின் அன்றாட அம்பலப்படுத்தலாக ஆகிவிட்டது. அதேசமயம் சென்னை வந்திருந்த டாக்டர் பினாயக் சென் சில செய்திகளை இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு சொல்லிச்சென்றார். அதாவது சட்டிஸ்கரில் நடந்து வருகின்ற வன்முறைகள், அது துணை ராணுவத்தின் மற்றும் காவல்துறையின் வன்முறையானாலும், மாவோவாதிகளின் வன்முறையானாலும் எங்கிருந்து தொடங்கியது என்று எடுத்து சொன்னார். இப்போது அரசாங்கத்தால் அதிகமாக பேசப்படும் பொதுவிநியோக முறையை விட முக்கியமானது உணவு பாதுகாப்பு. உணவு பாதுகாப்பு என்பது வெறும் உணவுப்பொருள்களை சேமிப்பு கிடங்கில் சேர்த்து வைப்பதுதான் என்று பார்க்கும் பார்வை இன்று பரவிக்கிடக்கிறது. அதையே உச்சநீதிமன்றமும், நாட்டின் பிரதமரும் பொருள் கொள்கிறார்கள். உச்சநீதிமன்றம் சேமிப்பில் இருக்கும் உணவு பொருள்களை வறுமையில் வாடும் மக்களுக்கு இலவசமாக கொடு என்றது. அதை பிரதமர் மன்மோகன் முடியாது என்றார். அதாவது எதற்க்காக மக்கள் வறுமையில் வாடுகிறார்கள். வறுமையில் வாடும் மக்கள் வேலை செய்ய மறுப்பவர்களா? அவர்களுக்கு அரசு வேலை கொடுக்காமல் இருப்பதால் வறுமையில் இருக்கிறார்களா? அவர்களுக்கு இந்த வேளைபசிக்கு,சேமிப்பில் இருக்கும் உணவை எடுத்து கொடுத்துவிட்டால் பிரச்சனை தீர்ந்துவிடுமா? அடுத்தவேளை உணவுக்கு என்ன உத்திரவாதத்தை உச்சநீதிமன்றம் சொல்கிறது? இப்போது பசிக்கு சேமிப்பில் இருக்கும் உணவை கொடுக்க மறுக்கும் பிரதமர் மன்மோகன், அந்த வறுமையில் உழலும் மக்களுக்கு என்ன பதில் சொல்கிறார்? ஏற்கனவே இந்தமுறை ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி ஆட்சிக்கு வந்தவுடன், இதே மன்மோகன் தொடர்ந்து பல மாநாடுகளை நடத்தி, இந்தமுறை நமது நாட்டில் பெரும் பஞ்சம் வரப்போகிறது என்றும் அதை எப்படி சந்திப்பது என்றும் பேசினார். அவரது முதல் நூறு நாட்கள் இப்படிப்பட்ட பஞ்சம் பற்றி பேசும் மாநாடுகள் மட்டுமே நடந்தன என்பதை இப்போது நாம் நினைவுபடுத்தி பார்க்க வேண்டும். அதில் மாபெரும் அறிவாளிகளான மன்மோகனும், திட்டக்குழு துணைத்தலைவரான மான்டெக் அலுவாலியாவும் ஒரே தீர்வை திரும்ப, திரும்ப பேசினர். அதுதான் ஆண்டுக்கு நூறு நாள் கொடுக்கப்படும், தேசிய ஊரக வேலை உறுதி சட்டம். அந்த சட்டத்தின் மூலமே அனைத்து வேலையில்லா பிரச்சனையையும், மற்றும் வறுமை பிரச்சனையையும் தீர்த்துவிடலாம் என்று பேசினார்கள். அப்படி தீராததால் இப்போது வேறு வழிகளை பேசுகிறார்கள். ஆனால் வெறும் மழை இல்லாததால் மட்டுமே இந்த வறுமை என்பதும், பஞ்சம் என்பதும் வந்துள்ளதா? இந்த கேள்விகளுக்கு பினாயக் சென் பதில் சொல்கிறார்.
அதாவது சட்டிஸ்கரில் உள்ள தெற்கு பாஸ்டர் மாவட்டத்தில், 650 கிராமங்களில் உள்ள பழங்குடி மக்களை, கார்பரேட்களின் ஆக்கிரமிப்புகளுக்காக, இடம் பெயர்தலை பலாத்காரமாக அரசு செய்துள்ளது. அவ்வாறு இடம் பெயர்தல் செய்யப்பட பழங்குடி மக்கள் தங்கள் பாரம்பர்ய பகுதிகளான மலைகளிலும், காடுகளிலும் வசித்து வந்தவர்கள். அதாவது அவர்கள் அந்த காடுகளையும், மலைகளையும் பண்படுத்தி அதில் பயிர் வைத்து, அதன்மூலம் அத்தகைய காட்டு வளங்களையும், மலை வளங்களையும் பயன்படுத்தி வாழ்ந்து வந்தனர். அதாவது அவர்களுக்கான வாழும் நிலங்களாக, வாழ்க்கை கொடுத்த பூமியாக அந்த மலைகளும், காடுகளும் இருந்துவந்தன. அப்படிப்பட்ட மலைகளையும், காடுகளையும் வெளியே இருந்து வந்த பெருவணிக குழுமங்களான கார்பரேட்களுக்கு தாரை வார்த்து கொடுத்தவர்கள் யார்? அந்த இடங்களில் மக்களது பொது சொத்தாக இருந்த தாதுபொருள்களை, தனியார் பெருமுதலாளிகளுக்கு புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்கள் மூலம் மத்தியஅரசு தாரை வார்த்து கொடுத்துள்ளது. இது 2005 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 6 ஆம் நாள் நடந்த புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்திற்கு பிறகு, நடத்தப்பட்ட பலாத்கார இடம் பெயர்த்தல். அதை ஒட்டியே சல்வாசுடும் என்று அழைக்கப்படும் திட்டமிட்டு அரசு ஆரம்பித்த ஆயுதம் தாங்கிய கூலிப்படை, தோற்றுவிக்கப்பட்டது. அதாவது அரசு அந்நிய நாட்டு பெருவணிக குழுமங்களுக்கு, நமது நாட்டின் பொது சொத்தாக இருந்த மலைகளையும், காடுகளையும் எழுதிக்கொடுத்தபோதே, அங்கிருந்து இதுவரை ஆண்டு, அனுபவித்துவரும் ஆதிவாசி மக்களை விரட்டுவதற்காக ஒரு திட்டமிட்ட கூலிப்படையையும் அந்த நேரத்தில் உருவாக்கியது என்பதுதான், பினாயக்கின் உரையில் நமக்கு கிடைத்த செய்தியாக இருக்கிறது. பலாத்காரமாக இடம் பெயர்க்கப்பட்ட ஆதிவாசி மக்கள், தங்களது சுற்று சூழல் தொடர்புகளையும், சமூக தொடர்புகளையும் அதன் மூலம் இழந்துவிட்டனர். அதுமட்டுமே அவர்களை வறுமையில் தள்ளியுள்ளது. அதுமட்டுமே அவர்கள் மத்தியில் பஞ்சத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. டாடா நிறுவனத்துடன் ஒரு புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தை அரசு போட்ட பின்புதான் மேற்குறிப்பிட்ட சல்வாசுடும் என்ற கூலிப்படை உருவாக்கப்பட்டது என்பதையும் கூடுதல் தகவலாக பினாயக் கூறினார். இவ்வாறு அந்த மலைப்பகுதிகளில், வன்முறைக்கு தொடக்க கர்த்தாக்களாகவும், வித்திட்டவர்களாகவும் இருப்பது யார் என்பது புரியப்பட முடியும். 60000 பழங்குடி மக்கள் அந்த டாடா நிறுவன வரவால் இடம் பெயர்க்கப்பட்டனர். அவர்கள் மாவோவாதிகள் வசம் போகாமல் எங்கே போவார்கள் என்ற கேள்வி நமக்கு எழுகிறது.
அதேபோல சத்தீஸ்கரின் வடக்கு பகுதியில், ஜிண்டால் என்ற பெருவணிக குழுமம் இறங்கி உள்ளது. நியம்கிரி மலைகளில் இவர்களது ஆக்கிரமிப்பு அதிகமாக ஆகியுள்ளது.அங்கே ராய்கர் மாவட்டத்தில் கிடைக்கும் மலை தண்ணீரை கொள்ளை அடிக்க இந்த நிறுவங்கள் இறங்கியுள்ளன. இது இந்தியாவில் மட்டுமின்றி, ஆப்கானிஸ்தானிலும் நடக்கும் கொடுமை. அங்கேயும் ஆதிவாசி மக்கள் வாழும் மலைப்பகுதிகளில், பொது சொத்தாக உள்ள கனிம வளங்களை கொள்ளையடிக்க,இதே போல அந்நிய ஏகாதிபத்திய நிறுவனங்கள் இறங்கியுள்ளன. அதனால்தான் அங்கே அவர்கள் தலிபான் போன்ற தீவிரவாதி குழுக்களுக்கு பின்னால் பழங்குடிகள் போய்விட்டார்கள் என்று அலறுகிறார்கள். அங்குள்ள கனிம வளங்கள் 3000 கோடி அமெரிக்க டாலருக்காக விற்கப்பட்டுள்ளன.திட்டமிட்டு இங்கே மத்திய ஆசிய பகுதியான பாகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தான், ஆகியவை தனியார் நிறுவன கொள்ளைகளுக்காக, தாரை வார்க்கப்பட்டுள்ளன அல்லது அவை ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளன. மேற்கண்ட செய்திகளை பினாயக் கூறும்போது உணமையிலேயே மூச்சு நின்றுவிடும் போல இருந்தது. இவ்வாறு நமது மூச்சை நிற்க வைப்பது அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பிய நாடுகளும் அந்த நாடுகளில் உள்ள பன்னாட்டு மூலதன நிறுவங்களும் என்பது புரியப்படவேண்டும்.அதேசமயம் இங்குள்ள ஆங்கில காட்சி ஊடகம் ஒன்று, சில நாட்கள் முன்பு அருந்ததிராயை பேட்டி கண்டது. கரன்தாப்பர் தனது வழமையான பாணியில் மடக்கு கேள்விகளை, பிசாசின் வழக்கறிஞர் என்ற பெயரில் கேட்டார்.
அதில் அரசாங்கம் இந்திய அரசியல் சட்டத்தின் ஒவ்வொரு பிரிவையும் உடைத்துக்கொண்டு, பழங்குடி மக்களின் பாதுகாபிற்க்கு இருக்கும் அந்த சட்டங்களை காலால் போட்டு மிதித்துவருவதை குறிப்பிட்டார். அதன்மூலம் பல பத்து லட்சம் பழங்குடி மக்களின் தாய்நாட்டை தாக்கி உள்ளார்கள் என்றார். இந்த நாட்டில் மட்டுமின்றி, இந்த உலகத்திலேயே அதிக ஏழைகளாக இருக்கும் இந்திய நாட்டு பழங்குடி மக்கள் மீது, ஒரு அரசு தனது ராணுவத்தை அனுப்பி தாக்கிவருவதை எப்படி ஆதரிக்கமுடியும் என்று வினவினார். தங்கள் நலன்களையும், தங்கள் உயிர்களையும் பாதுகாத்துக்கொள்ள அந்த பழங்குடி மக்கள் ஆயுதம் ஏந்தினால் எப்படி தவறு என்றும் கேட்டார். அரசுதான் வன்முறையை தூண்டுகிறது. அரசுதான் வன்முறையை ஏற்படுத்துகிறது. சமீபத்திய பஞ்சாயத் அறிக்கையை பார்த்தால் அதில் அரசுதான் பல சட்ட மீறல்களை செய்தது என்பதை புரிந்து கொள்ளலாம் என்றார். மாவோவாதிகள் செய்யும் வன்முறையையும் அவர் கண்டித்தார். ஆசாத் என்ற மாவோவாதியை பிடித்து கொலை செய்த அரசின் செயல் போன்றதுதான், மாவோவாதிகளின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள காவல்துறை அதிகாரியை அவர்கள் கொலை செய்ததும் என்றார். ஆனால் அனைத்திற்கும் காரணமாக இன்றைய அரசு எப்படி அந்நிய பெருவணிக குழுமங்களான கார்பரேட்களின் நலன்களுக்காக இருக்கிறது என்பதையும், அதேபோல பெரும்பான்மை மதமான இந்து மத பாதுகாவலனாக அரசே செயல்படுகிறது என்பதையும் அந்த நேர்காணலில் அவர் வெளிப்படுத்தினார். ஆகவே இந்திய அரசு ஒரு கார்பரேட் நலன் காக்கும் அரசு என்பதை இந்த விவாதங்களை கண்ணுறும்போது யாராலும் மறுக்க முடியாது போலும்.

தேசியஇன உரிமைகளும், ஊடகங்களின் சித்து விளையாட்டும்

.
இப்போது நாடு தழுவிய அளவில் விவாதிக்கப்படுவது காஷ்மீரில் நடைபெற்றுவரும் வன்முறை பற்றித்தான். வன்முறை என்றவுடன் நமது நாட்டு அறிவுஜீவிகளுக்கு மட்டும் அரசு சார்பற்ற சக்திகள் செய்யும் அல்லது ஈடுபட்டுவரும் அல்லது எதிரொலித்துவரும் அதாவது திருப்பி கொடுத்துவரும் வன்முறை பற்றிமட்டும்தான் நினைவுக்குவரும். உண்மையில் வன்முறையை யார் செய்தாலும் அது வன்முறைதான். நன்முறையல்ல. அதை அரசு தரப்பு செய்தாலும், அரசுசாரா சக்திகள் செய்தாலும் அது வன்முறைதான். அரசுசாரா சக்திகள் பொதுவாக வலியச்சென்று வன்முறையில் ஈடுபடுத்து இல்லை. அப்படியானால் அரச சக்திகள் மட்டும் வலியச்சென்று வன்முறையில் ஈடுபடுகிறார்களா? என்றால் அதுவும் இல்லை. அப்படியானால் வன்முறைகள் ஏன் நடக்கின்றன? அவை ஏன் தொடர்ந்து நடக்கின்றன? அதற்க்கான காரண, காரியங்கள் ஆராயப்படவேண்டும். ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியில் நடக்கும் வன்முறைக்கும் ஒரு புறநிலை காரணம் இருக்கும். இப்போது நடந்துவரும் விவாதம் காஷ்மீரில் நடந்துவரும் வன்முறை பற்றியது. அதை காஷ்மீரில் நடந்துவரும் ஆட்சி, அதற்கு கொடுக்கப்பட்டுள்ள அதிகாரம், அதில் அந்த பகுதி மக்களுக்கு உள்ள பங்கு, அந்த பகுதி மக்களுக்கு வரலாற்றில் இந்திய ஆட்சியாளர்களால் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதி, அந்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றினார்களா என்ற கேள்வி ஆகிய அனைத்து விசயங்களும் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு விஷயம். அப்படியானால் அதை வெறும் வன்முறை என்றும் அதை நிறுத்தவேண்டும் என்றும் மட்டும் பார்த்தால் போதாது. அதற்கான அடிப்படைகளை இல்லாமல் செய்ய என்ன செய்யவேண்டும் என்பது இப்போதாவது உணரப்படவேண்டும். அததகைய சிந்தனை தங்களுக்கு இருப்பதுபோல இந்திய ஆட்சியாளர்கள் காட்டிக்கொள்கிறார்கள். இப்போது இந்த சிக்கல் பற்றி பேசியுள்ள தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன், காஷ்மீரில் நடந்துவரும் நிகழ்வுகள் கவலை தருகின்றன என்று கூறியுள்ளார். அங்குள்ள இளைஞர்கள் நமது குடிமக்கள், ஆகவே அவர்களது கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றவேண்டும் என்று கூறியுள்ளார். அது சில இடங்களிலாவது ஆயுதப்படையின் சிறப்பு சட்டத்தை திரும்ப பெறலாம் என்று இருக்கலாம். ஏன் என்றால் இரண்டு நாட்களாக இந்த ஏ.எப்.எஸ். ஏ. என்ற ஆய்தப்படையின் சிறப்பு சட்டம் சில இடங்களிலாவது திரும்ப பெறப்பட வேண்டும் என்றும், திரும்ப பெறப்படவேண்டாம் என்றும் சர்ச்சையை நமது மத்திய ஆட்சியாளர்களான காங்கிரசு கட்சியின் மைய முக்கிய குழு விவாதித்தது. ஏற்கனவே காஷ்மீர் சென்ற போது, உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் முழு ராணுவத்தையும் திரும்ப பெறுவதற்கு முன்னோட்டமாக, காஷ்மீர் காவல்படையின் கையில் அங்குள்ள சட்ட-ஒழுங்கை கொடுத்துவிட்டு, ராணுவம் பின்னே நிற்கும் என்று திருவாய்மலர்ந்தவர்தான் என்பது நினைவு கொள்ளத்தக்கது. ஏன் என்றால் இப்போது , சில இடங்களிலாவது ஆயுதப்படையின் சிறப்பு சட்டத்தை திரும்ப பெறலாம் என்பதாக அவர் கூறியதாக செய்திகள் தெரியவருகிறது. அதேசமயம் பாதுகாப்பு துறையின் அமைச்சரான ஏ.கே.அந்தோணி அவ்வாறு ஆயுதப்படை சிறப்பு சட்டத்தை திரும்ப பெறக்கூடாது என்று காங்கிரசு கட்சியின் தலைமைக்குழுவில் கூறியதாக தெரியவருகிறது. இப்போது நமது பிரதமர் வன்முறையை கைவிடும் எந்த குழுவுடனும் பேசத்தயார் என்று அறிவித்துள்ளார். அதேசமயம் அங்குள்ள காஷ்மீர் முதல்வர் ஓமர் அப்துல்லா, ஆயுதப்படை சிறப்பு சட்டத்தை அந்த மாநிலத்திலிருந்து முழுமையாக திரும்ப பெறவேண்டும் என்று கோரிக்கை வைத்துள்ளார்.
கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக, ஆயுதப்படை சிறப்பு சட்டம் காஷ்மீர் பகுதியில் அமுலில் இருக்கிறது. அதேசமயம் ஐம்பத்தி இரண்டு ஆண்டுகளாக அந்த சட்டம் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் அமுலில் இருக்கிறது. அதை எதிர்த்துதான் ஷர்மிளா என்ற மணிப்பூர் பெண் தொடர் உண்ணாவிரதத்தை எட்டு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக மேற்கொண்டுள்ளார். இப்படி இந்திய அரசு காஷ்மீரிலும், வடகிழக்கு மாநிலங்களிலும் அங்குள்ள மக்களது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஆட்சிகளுக்கு கூட அதிகாரத்தை கொடுக்காமல், அப்படி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில ஆட்சியாளர்களின், அதிலும் முதல்வர்களின் கோரிக்கைகளையும் மீறி, ஆயதப்படை சிறப்பு சட்டத்தை அந்த இடங்களில் அமுலில் வைத்திருக்கிறார்கள் என்றால், அதன்மூலம் அந்த பகுதிகளில் இந்திய ராணுவ ஆட்சியை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றுதானே பொருள். அதை இந்தியாவில் இருக்கும் அறிவுஜீவிகளும், ஊடகத்தினரும் உணர்ந்திருக்கிறார்களா என்ற கேள்வி எழுகிறது. ஏன் என்றால் இந்திய ஊடகங்களில் காஷ்மீரில் அரசியல் உரிமையை விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசிவரும், ஹுரியத் மாநாடு என்ற கூட்டமைப்பினரை தொடர்ந்து பிரிவினைவாதிகள் என்றே இந்த ஊடகங்கள் அழைத்துவருகின்றன. இந்த ஹுரியத் மாநாடு அமைப்பினருடன் அவ்வப்போது நமது மத்திய அரசு பேச்சுவார்க்த்தை நடத்திவருகிறது. அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் அவர்களை பிரிவினைவாதிகள் என்று முத்திரை குத்தி அழைப்பது என்பது அவர்களுக்கு எதிரான ஒரு கருத்தை இந்திய மக்களிடம் பரப்புவது என்பதாக பொருள்பட்டு விடுமல்லவா? மத்திய அரசின் கொள்கைப்படி இப்போது பிரதமர் கூறுவது போலவே, அரசு பேச்சுவார்த்தைக்கு தயாராய் இருக்கும் குழுக்கள் பற்றி, பகை உணர்வு கொள்ளும் கருத்துக்களை பரப்பாமலாவது ஊடகங்கள் இருக்கவேண்டுமல்லவா? ஆனால் ஊடகங்களுக்கு அப்படிப்பட்ட பொறுப்புணர்வு இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. இன்று ஊடகங்களின் காலம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதாவது அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள் ஆகியோரைவிட ஊடகங்கள் மக்கள் மத்தியில் கருத்துருவாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதில் முதன்மையாக நிற்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட சூழலில், தேசிய இன உரிமை வேண்டுவோரை, பிரிவினைவாதிகள் என்ற முத்திரை குத்தவேண்டிய அவசியம் இல்லை. அவர்கள் அவர்களது கோரிக்கையான காஷ்மீர் சுயாட்சி என்பதற்கு, வரலாறு ரீதியான காரணங்களை கூறுகிறார்கள். அந்த வரலாற்று காரணங்களை இந்த ஊடகங்கள் மறுக்கின்றனவா? பாகிஸ்தான் வசம் உள்ள காஷ்மீர் என்றும், இந்தியா வசம் உள்ள காஷ்மீர் என்பதும் யதார்த்தத்தில் இருப்பது எல்லோரும் அறிந்த செய்திதானே? அப்படியானால் காஷ்மீரிகள் மனதில் என்ன எண்ணம் வரும்? அல்லது இருக்கமுடியும்? நீயும் வேண்டாம், அவனும் வேண்டாம் என்னை தனியாக விட்டுவிடு என்ற எண்ணம் தானே வரமுடியும்? அங்கே போய் இந்திய அரசின் மத்திய ராணுவப்படையை நிறுத்திக்கொண்டு அதற்கு ஆயதப்படை சிறப்பு சட்டம் என்ற பெயரில், ராணுவக்காரர்கள் யாரை வேண்டுமானாலும், எந்த இடத்தில் வேண்டும் என்றாலும் சுட்டுகொல்லலாம் என்றும் அதுதான் எங்கள் சட்டம் என்றும் கூறும் ஒரு அரசை எப்படி நம்பி அவர்கள் இருக்கமுடியும்? அதை புரிந்தும், புரியாததுபோல, ஊடகங்கள் அவர்களை பிரிவினை வாதிகள் என்றுமட்டும் முத்திரை குத்துவது எந்த விதத்தில் நியாயம் ஆகும்?
இவ்வாறான முத்திரையையும் தாண்டி தமிழ்நாட்டு தமிழ் ஏடு ஒன்று ஒரு தலையங்கம் எழுதி உள்ளது. அந்த ஏடு அறிவிஜீவிகளின் கட்டுரைகளை வெளியிடும் ஏடு என்று பெயர்பெற்றது. அறிவாளிகளால் படிக்கப்படும் ஏடு என்றும் பெயர் பெற்றது. அத்தகைய ஏடு அதன் தலையங்கத்தில், "இனி துப்பாக்கிதான் துணை" என்ற தலைப்பில் தனது தலையங்கத்தை எழுதியுள்ளது. காஷ்மீரில் நடப்பது பற்றிதான் அப்படி ஒரு தீர்வை அது இந்திய ஆட்சியாளர்களுக்கு கொடுத்துள்ளது. எதோ இந்திய ஆட்சியாளர்கள் ஏற்கனவே காஷ்மீரில் புல்லை அரிந்துகொண்டிருப்பதுபோல, இவர்கள் துப்பாக்கியை துணையாகக புதிதாக வந்துவிட்டார்கள். கல்லெறிந்தே காஷ்மீர் கனியை வீழ்த்தி விடுவார்களோ என்று இந்த ஏடு கவலைப்படுகிறது. அதாவது காஷ்மீர் மக்கள் தங்கள் பகுதியை, கல்லெறிந்தே பறித்து விடுவார்களோ என்று இங்குள்ள இவருக்கு கவலை. அதாவது காஷ்மீர் இவர்களது கனியாக, இவர்கள் பறித்து சாப்பிட இருக்கவேண்டும் என்று நினைகிறாரோ என்று தெரியவில்லை. அடுத்து அங்கு இவர்கள் அதிகமாக பேசிவரும் தேர்தல் முறை மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல்வர் ஓமர் அப்துல்லா, அங்குள்ள ஹுரியத் தலைவரான மிர்வைஸ் உமர் பாரூகிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவது இவருக்கு பிடிக்கவில்லை என்று எழுதுகிறார். அது சமாதான சிந்தனையா அல்லது வன்முறை கலந்த எழுத்தா என்பதை இவர் ஒருகாலத்தில் விளக்க வேண்டியிருக்கும். நான்கு மாவட்டங்களிலிருந்து ராணுவத்தை திருப்பபெறவேண்டும் என்று டில்லி சென்று காஷ்மீர் முதல்வர் எப்படி கேட்கலாம் என்பது இந்த தலையங்கம் எழுதிய ஆசிரியரின் ஆதங்கம். அதன்பிறகே இந்த குறிப்பட்ட ஆசிரியரின் உள்நோக்கம் வெளிவருகிறது. தமிழ் ஈழத்தை ஆதரித்தால் நாம் காஷ்மீரிலும் அதே பிரச்னையை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்பதால், இரும்புக்கரம் கொண்டு ஈழத்தமிழரின் நியாயமான இனப்போராட்டத்தை அடக்க உதவிய இந்திய அரசு, அதேபோல இரும்புகரத்துடன் ராணுவத்தை முழுமையாக இயங்கவிட்டு அநியாயமான காஷ்மீர் பிரிவினையை ஒடுக்குவதுதானே? என்று அவர் கேட்கிறார். இதில் ஈழ விடுதலை நியாயமானது என்று ஒப்புக்கொண்டது ஒருபுறம். அதேநேரம் காஷ்மீர் விடுதலை அநியாயமானது என்பதில், ஒருமதபார்வை தவிர வேறு எதுவும் தெரியவில்லை. சரி அதுதான் இல்லை என்றே வைத்துகொள்வோம். ஒரு தேசிய இன பிரச்னையை அங்கீகரிக்கும்போது, இன்னொரு தேசிய இனப்பிரச்சனையை எந்த அடிப்படையில் எதிர்க்கமுடியும்? சரி. அதுவும் வேண்டாம். ஈழப்பிரச்சனையை அடக்கி ஒடுக்கியது தவறு என்றால் அதே தவறை இன்னொரு முறை செய் என்று அரசுக்கு சொல்வதில் எங்கே ஊடக நீதி இருக்கிறது? அப்படியானால் ஈழ விடுதலையை அடக்கிய இந்திய அரசின் செயல் சரிதான் என்ற பொருள்பட்டுவிடாதா?
அடுத்து அதைவிட கொடூரமான ஒரு செய்தியை ஒரு கருத்தை இந்த ஆசிரியர் கூறியுள்ளார். அதாவது ராஜபக்சே செய்ததுபோல, காஷ்மீரில் இந்தியாவின் பிற பகுதியில் உள்ளவர்களை, குடியேற்றும் புத்திசாலித்தனம் நமக்கு இல்லாமல போனதுதான், காஷ்மீர் பிரச்சனை தொடர காரணம் என்று எழுதியுள்ளார். அதாவது ராஜபக்சேயின் திட்டமான வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் சிங்களரை கொண்டுவந்து குடியேற்றும் திட்டம் இன்றும்கூடமுழுவெற்றி பெறவில்லை என்ற சூழலில், இந்த எழுத்தாளருக்கு அது ஒரு நல்ல திட்டமாக தெரிகிறது. அதனால்தான் அதை காஷ்மீரில் அமுல்படுத்தவில்லையே என்று வருத்தப்படுகிறார். அதாவது சாரம்சத்தில் இவர் தமிழர்களின் ஈழ தேசிய இன விடுதலைக்கு எதிரான கருத்தை கருத்தியல் மட்டத்தில் கொண்டுள்ளார் என்பது இங்கே வெளிப்படுகிறது. ஆனால் ஒருபுறம் ஈழ ஆதரவு போலவும், தமிழ் ஆதரவு போலவும் இவர்களால் காட்டிக்கொள்ள முடிகிறது. பூனை கடைசியாக பையை விட்டு வெளியே வந்துவிட்டது என்பதைத்தவிர இதை எப்படி விளக்க முடியும்? இவ்வாறு வன்முறைமூலம், அதாவது ராணுவ வன்முறை மூலம் ஒரு தேசிய இனத்தின் உரிமை உணர்வுகளை அடக்கும் அணுகுமுறையை ஒரு ஊடகம் வலிய வலியுறுத்துகிறது என்றால் இது எழுத்து வன்முறை என்பதை தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.

நம்பிக்கைகளை புண்படுத்தும் மதவெறியர்கள்

உலகமெங்கிலும் ஒரே நேரத்தில் கணிசமான மக்களை, புண்படுத்திய நிகழ்வு இப்போது நடந்துள்ளது. இத்தகைய அதிர்வை ஏற்படுத்திய பாதிரியார், அமெரிக்காவின் ப்ளோரிடா மாநிலத்தை சேர்ந்த ஒரு சிறிய திருச்சபையின் பிரதிநிதி. அவர் பெயர் டெர்ரி ஜோன்ஸ். அவர் டோவ் வேர்ல்ட் அவுட்ரீச் மையம் என்ற திருச்சபையின் பாதிரி. இவரது திருச்சபையில் இருக்கும் உறுப்பினர் எண்ணிக்கையோ ஐம்பதுக்கும் குறைவு. இப்படி 50 பேர் கூட இல்லாத ஒரு திருச்சபையின் பாதிரியார், உலகில் உள்ள எல்லா முஸ்லிம் மக்களையும் ஒரே நேரத்தில் புண்படுத்தி அதிர்ச்சியடையச்செய்யமுடியும் என்றால், இது என்ன கூத்து என்று கேட்கத்தோன்றும். அந்த பாதிரி செப்டம்பர் பதினோராம் நாள் நடத்தப்பட்ட அல்-கொய்தா தாக்குதலை கண்டிப்பதற்காக, அதேநாளில் உலக அளவில் குரானை எரிக்கும் போராட்டம் நடத்தவேண்டும் என்று அறிவித்ததை ஒட்டியே இந்த விவகாரம் சூடு பிடித்துள்ளது. அந்த பாதிரியும் அதற்க்கான ஊடவியலாளர் சந்திப்பை நடத்தியுள்ளார். அதில் அமெரிக்காவின் மீது அல்-கொய்தா தீவிரவாதிகள் நடத்திய தாக்குதலின் நாளில், அந்த அல்-கொய்தாவின் நம்பிக்கை எங்கிருந்து வருகிறதோ அந்த குரானை எரிக்கவேண்டும் என்பதாக ஒரு வாதத்தை முன்வைத்து, அதற்காக உலகம் முழுவதையும் கலந்துகொள்ள அழைப்பு விடுத்திருந்தார். இப்படி மிகச்சிறிய எண்ணிக்கையில் உள்ள ஒரு திருச்சபையை நடத்தும் ஒரு பாதிரிர் செய்ததால் இது திட்டமிட்டு தனது பெயர் பிரபலமாவதற்க்காக செய்கிறார் என்றும் தெரிகிறது. அதைத்தான் அமெரிக்காவின் கூட்டு ராணுவ தளபதியும், அமெரிக்க அதிபர் ஒபமாவும் கூறியுள்ளனர். இப்படி நாடகமாடும் முதலில் இந்த பாதிரியை கடுமையாக கண்டித்து அமெரிக்க வெளிவிவகார அமைச்சர் ஹிலாரி கிளிண்டன் அறிக்கை விடுத்தார். அப்போதும் இந்த பாதிரி இறங்கிவரவில்லை. அதற்குப்பின் ஈராக் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தானில் இருக்கும் அமெரிக்க ராணுவத்தின் கூட்டு ராணுவ தளபதி இது ராணுவத்தில் உள்ள தங்கள் வீரர்களுக்கு பெரும் சிக்கலை ஏற்படுத்தும் ஏறு எச்சரிக்கை விடுத்தார். அடஹ்ர்க்கும் இந்த பாதிரி இணங்கவில்லை. எதிர்க்கட்சியான குடியரசுக்கட்சியின் சார பாலின், சினிமா நட்ச்சத்திரம் ஏஞ்செலினா ஜோலி ஆகியோர் கூறியும் இந்த பாதிரி கேட்டபாடில்லை. பிறகு ஒபாமாவே இது பற்றி கடுமையாக எச்சரித்தார். இந்த பாதிரியின் அறிவிப்பு, பல நாடுகளில் குறிப்பாக பாகிஸ்தானிலும், ஆப்கானிஸ்தானிலும் முஸ்லிம் இளைஞர்களை தீவிரப்படுத்தி அவர்களை அல்-கொய்தாவில் சேரும் நிலைக்கு இட்டுச்செல்லும் என்று கூறினார். அதுமட்டுமல்ல அவர்கள் தங்கள் உயிரைகொடுத்து அமெரிக்க நகரங்களையும், ஐரோப்பிய நகரங்களையும் தாக்க முன்வருவார்கள் என்றும் எச்சரிக்கை செய்தார். அதன்பிறகு இந்த பத்திரி நடிகன், தன்னை வெள்ளை மாளிகையோ, அமெரிக்க அதிபரோ கேட்டுக்கொண்டால் தான் தனது எரிப்பு திட்டத்தை கைவிடத்தயார் என்றான். அதற்குள் அமெரிக்காவின் உள்நாட்டு உளவுத்துறையான எப்.பி.ஐ. தனது ஆலோசனை கூட்டத்தை நடத்தியது. அவசர ஆலோசனை குழுவை அமேரிக்கா கூட்டியது. அதில் எங்கெல்லாம் இந்த பாதிரி அர்விப்புக்கு எதிராக அல்-கொய்தா திட்டமிடுகிறார்கள் என்று ஆய்வு செய்யப்பட்டது. அதில் எந்த இடத்திலும் அல்--கொய்தா அப்படி எதுவும் திட்டமிடவில்லை என்று தெரிய வந்தது. அதன் பிறகு இப்போது அந்த பாதிரி தனது திட்டத்தை கைவிட்டிறிப்பதாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
இது அடிபப்டையில் எப்படி ஒரு நம்பிக்கை மீது நடத்தப்படும் தாக்குதல் அல்லது நடத்தப்படப்போவதாக அறிவிக்கப்படும் ஒரு தாக்குதல், உலகை உலுக்கிவிடும் என்று காட்டக்கூடிய நிகழ்வு. இந்த அறிவிப்பை இந்திய றரசு உடனடியாக எதிர்த்து அறிக்கை விட்டது. அதுவும் நமது உளவுத்துறை உடனடியாக இது இந்தியாவில் உள்ள மக்களை மதரீதியாக பிரிப்பதில் கொண்டுபோய் விடும் என்று எச்சரித்துள்ளது. அதேசமயம் இதை ஊடகங்கள் பெரிது படுத்தி பிரச்னையை ஏற்படுத்திவிடக்கூடாது என்றும் எச்சரித்துள்ளது. உலக மக்கள் பல மதங்களின் நம்பிக்கைகளை கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் நம்பிக்கைகளையும் எதிர்த்து எதையும் செய்வதற்கு யாருக்குமே இந்த உலகில் உரிமை கிடையாது. மனித உரிமைகளில் மத நம்பிக்கைகளும் ஒரு இடத்தை பிடித்துள்ளன. ஐ.நா. சபையின் பிரபஞ்சம் தழுவிய மனித உயரிமைகள் பிரகடனத்தில், மத உரிமைகள் மனிதனின் அடிப்படை உரிமைகள் ஆகவே இது மனத்தளவில் மட்டுமல்ல, மனித உரிமை என்ற அடிப்படையிலும் ஏற்றுக்கொள்ளமுடியாத ஒன்று. அடுத்தவர் மத நம்பிக்கைகளை பறிக்கவோ, கேலி செய்யவோ, எதிர்க்கவோ, இந்த ப்போவுலகில் யாருக்கும் உரிமை கிடையாது. அப்படியிருக்க மேற்கண்ட பாதிரியார் ஏன் இவ்வாறு செய்தார்? அவரும் ஒரு மத நம்பிக்கை கொண்டவர்தானே? அவரது மதமான கிறித்துவத்தில் எத்தனையோ பிரிவுகள் உள்ளனவே? அதில் இவர் ஒரு மிகச்சிறிய பிரிவை சேர்ந்தவர்தானே? வர இப்படி பிரச்னையை கிளப்பியதர்க்கும், அமெரிக்க உளவுத்துறைக்கும் சம்பந்தம் உண்டா? இவ்வாறு பல கேள்விகள் எழும்பினாலும், அடிப்படையில் மத நம்பிக்கைகள் கொண்டோரும், மத நம்பிக்கைகள் இல்லாதோரும் சேர்ந்து இது போன்ற செயல்களை எத்ரிக்க வேண்டும.
இங்கே நமது தமிழ்நாட்டில் இதே போல ஒரு பிரச்சனை உள்ளது. அது விநாயகர் சதுர்த்தியை ஒட்டி நடக்கும் ஊர்வலம் சம்பந்தப்பட்டது. அத்தகைய ஊர்வலத்த்ளும் பத்து ஆண்டுகளுக்குமுன்னால் கலவரம் வெடித்தது. அதுவும் கூட தூண்டிவிடப்பட்டதுதான். தமிழர்கள் மத்தியில் அமைதி நிலவிவந்த சூழ்நிலையில், அதுவும் குறிப்பாக முஸ்லிம், கிருத்துவர், இந்து என்ற பகை உணர்வு இன்றி அமைதி நிலவி வந்த சூழ்நிலையில், இந்த விநாயகர் ஊர்வலங்கள் திடீரென இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பெரிதாக நடத்த திட்டமிடப்பட்டன. அப்படி நடத்த ஆர்வம் காட்டியவர்கள் சென்னை வந்து வணிகம் செய்துவரும், வடநாட்டு மார்வாடி சமூகத்தினராக இருந்தனர். அவர்களுக்கு இந்த விநாயகர் சதுர்த்தி மீது மட்டும் அப்படி அக்கரைவந்ததால் இநத்தகைய ஊர்வலங்களை கட்டமைத்தர்களா? அப்படித்தெரியவில்லை. ஏன் என்றால் அவர்கள் வணிகம் செய்யும் இடங்களான சௌகார்பேட்டை போன்ற பகுதிகளில், முஸ்லிம்கள் இவர்கள் செய்துவரும் அதே தொழிலை செய்துவருகிறார்கள்.
அதில் இருசாராருக்கும் வணிகப்போட்டி உண்டு. அந்த வணிகபோட்டி இந்த ஊர்வலங்களில் எதிரொலித்ததா? ஆம். ஏன் என்றால் இந்த ஊர்வலங்கள் திருவல்லிகேணியில் வரும்போது, ஐஸ் ஹவுஸ் முன்பு உள்ள மச்சொதி முன்பு திட்டமிட்டு மத்தளம் அடித்து ஓசையை கிளப்பினார்கள். அது தொழுகை நேரம். ஆகவே முஸ்லிம்கள் எரிச்சல் அடைந்தனர். அதுவே கலவரமாக மாறியது. இது திட்டமிட்டு செய்யப்பட்டது. இதுவும்கூட ஒரு மத நம்பிக்கை மீது வேண்டுமென்றே தாக்குதல் நடத்தி அதன்மூலம் ஆதாயம் பெற முயர்ச்சிப்பதுதான். அப்போது அந்த கலவரம் போலிசின் துப்பாக்கி சூடுவரை கொண்டுவிட்டது. அதில் இரண்டு முஸ்லிம்கள் இறந்துவிட்டனர். அதுபோன்ற கலவர் நடத்துவது திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டதும, அதை நடத்தியவர்கள் தங்களது வணிக நோக்கத்திற்காக செய்தார்கள் என்பதும் தெருய வந்த பிறகு, இந்து மக்கள் இதுபோன்ற விநாயகர் ஊர்வலங்களில் கலந்துகொள்வதை தவிர்த்துவிட்டனர். அதன்பிறகு விநாயகர் ஊர்வலங்களை நடத்தும் அமைப்புகள் மட்டுமே அதில் கலந்து கொண்டனர். அனாலும் ஒவ்வொரு விநாயகர் சதுர்த்தி ஊர்வலனகளின் போதும் ஒருவிதமான பதட்டம் இப்போதும் நிலவுகிறது. இது தேவையற்ற நிலைதானே? எதற்க்காக ஒருவருடைய மத நம்பிக்கைகள் மீது இன்னொருவர் தலையிடவேண்டும்? மத நல்லிணக்கம் இந்த மக்கலதி வரலாற்று ரீதியான பண்புதானே? அதை பின்பற்ற ஏன் எல்லோரும் சேர்ந்து ஒத்துழைக்க மறுக்கிறார்கள்?

மாவோ நினைவு ஒருநாள் மட்டுமா?

செப்டம்பர்-9 ஆம் நாள், உலகம் முழுவதும் மா-சே--துங் நினைவு நாளாக கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. அந்த நாளில் உலகம் முழுவதும் புரட்சியாளர்கள், சீனப்புரட்சியில் மாவோவின் பங்கைப்பற்றி பேசுகிறார்கள்; எழுதுகிறார்கள்; பரிமாறிக்கொள்கிரார்கள். ஆனால் இந்தியாவில் இன்று மாவோ என்ற பெயர் அடிபடாத நாளே இல்லை. தாளே இல்லை. அந்த அளவுக்கு மாவோ என்ற சொல் இந்தியாவின் வயல்வெளிகளிலும், மலைகளிலும், காடுகளிலும், அதில் வாழும் பழங்குடியினர் மத்தியிலும், பிரபலமாக இருக்கிறது. அதன்விளைவாக பழங்குடியினரை அடக்குவதற்காக அங்கே சென்றுள்ள மத்திய துணை ராணுவம் மத்தியிலும், மாவோ என்ற பெயர் ஒரு அச்சத்தை ஏற்படுத்தும் பெயராக இருக்கிறது. அதேபோல மத்திய, மாநில ஆட்சியாளர்கள் மத்தியிலும் மாவோ என்ற பெயர் இன்று ஒருவிதமான கலக்கத்தை ஏற்படுத்துவதாக இருந்து வருகிறது. அவ்வாறு மாவோ ஏன் இன்று இந்திய அளவில் ஒரு பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி வருகிறார்? சீன நாட்டில் மா-சே-துங் தலைமை தாங்கிய புரட்சி, அந்த நாட்டில் ஆண்டாண்டு காலமாக வேரூன்றியிருந்த நிலப்பிரபுத்துவத்தை, வேரடி மண்ணோடு பிடுங்கி தூக்கி எறிந்தது. அதுமட்டுமின்றி சீன நாட்டில் ஆதிக்கம் செலுத்திவந்த சியாங்-கே-ஷேக் ஆட்சியதிகாரத்தை விரட்டியடித்தது. அதுமட்டுமின்றி சீனாவை ஆதிக்கம் செலுத்த வந்த, ஜப்பான் ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்து, மாவோ நடத்திய புரட்சியின் மூலம் ஒரு சுதந்திர சீனாவை உருவாக்கிக்கொடுத்தார். அதனால் அவர் நடத்திய புரட்சி, புதிய ஜனநாயகப்புரட்சி என்று அழைக்கப்பட்டது. ஒரே நேரத்தில் நிலப்பிரபுத்துவ எதிர்ப்பையும், ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பையும் இணைத்து நடத்தப்பட்ட புரட்சி என்பதால், சீனப்புரட்சியும் புதிய ஜனநாயகப்புரட்சி என்று அழைக்கப்பட்டது. அதாவது மாவோ முன்வைத்த தத்துவ விளக்கத்தின்படி, நிலப்பிரபுத்துவத்தை அழிக்கும் புரட்சியை, முதலாளித்திவ புரட்சி என்று அழைக்கவேண்டும். சீனத்தில் நடந்தது ஒரே நேரத்தில் நிலபிரபுத்துவத்தையும், ஏகாதிபத்தியத்தையும் எதிர்க்கும் புரட்சி என்பதால் இந்த முதலாளித்திவ புரட்சி புதிய வகையானது என்பதால் அதை புதிய ஜனநாயக புரட்சி என்று அழைக்கிறோம் என்றார் மாவோ. அதுமட்டுமின்றி நிலப்பிரபுத்துவ எதிர்ப்பு வழமையாக உலகம் முழுமையிலும், முதலாளிகளால் தலைமை தாங்கப்பட்டு நடத்தப்பட்டதால், முதலாளித்துவ புரட்சி என்று பெயர் பெற்றது. ஆனால் சீனாவில் நடத்தப்பட்ட புரட்சி, பாட்டளிவர்க்கத்தின் தலைமையில் கம்யுனிஸ்டு கட்சியால் நடத்தப்பட்டதால், அது புதிய ஜனநாயக புரட்சி என்று அழைக்கப்பட வேண்டும் என்று மாவோ கூறினார். அதுவே உலகம் முழுவதும் உள்ள கமயுனிச்டுகளால், காலனி நாடுகளின் புரட்சியில் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. அதாவது அவர்கள் கூற்றுப்படி, ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்க்கும் அரசியல் சுதந்திரத்திர்க்கான போராட்டத்துடன், நிலவுடமைக்கு எதிரான ஜனநாயக புரட்சியும் சேரும்போது, அதை பல உலக நாடுகளும் மாவோ வழி என்று பின்பற்றுகிறார்கள்.
அத்தகைய மாவோ வழி, பண்ணை அதிகாரமான நிலவுடமை ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து நடத்தும் போரை, மக்கள் போர் என்று அழைக்கிறது. அதற்க்கான செயல்தந்திரத்தை, கிராமப்புறங்களை விடுதலை செய்து, நகர்ப்புறங்களை சுற்றி வளைத்து விடுதலை செய்தல் என்பதாக அழைக்கிறது. அதற்க்கான போரை கிராமப்புரங்களிளிருந்து தொடங்குகிறது. அதையேதான் இந்தியாவில் உள்ள மாவோவாதிகளும் பின்பற்றுகிறார்கள்.
அதனால்தான் அவர்கள் முதலில் நக்சல்பாரி என்ற கிராமத்தில், விவசாயிகளை அணிதிரட்டி அங்குள்ள பண்ணைத்திமிங்கிலங்களிடம் உள்ள ஆயுதங்களை பிடுங்கி அதன்மூலம் அங்குள்ள நிலங்களை மீட்டு, அந்த கிராமங்களை விடுதலை செய்தனர். அதையே அவர்கள் ஆந்திராவிலும் பின்பற்றி பல இடங்களை தங்கள் செல்வாக்கிற்கு கீழ் கொண்டு வந்தார்கள். அத்தகைய கிராமப்புற போர்களை, பீகார், ஒரிஸ்ஸா, மேற்குவங்கம், மத்திய பிரதேசம், ஆந்திரா போன்ற மாநிலங்களில் எழுபதின் தொடக்க ஆண்டுகளில் அவர்களால் செயல்படுத்த முடிந்தது. அதை ஆளும்வர்க்கம் கடுமையாக அடக்கியது. மத்திய அரசின் துணை ராணுவ படைகள், மத்திய சிறப்பு காவல் படை, எல்லை பாதுகாப்பு படை, கிழக்கு எல்லை துப்பாக்கி படை, போன்றவை ஒவ்வொரு மாநிலங்களுக்கும் அனுப்பப்பட்டு, மாவோவாதிகளை அடக்குவதற்காக பயன்படுத்தப்பட்டன. நாட்டை பாதுக்காக உருவாக்கப்பட்ட துணை ராணுவத்தை எப்படி உள்நாட்டு போரை அடக்க பயன்படுத்தலாம் என்ற விமர்சனம் எழுந்தது. ஆனாலும் அத்தகைய விமர்சனகளுக்கு செவிமடுக்காமல், மத்திய அரசு பல மாநிலங்களிலும் நக்சல்பாரிகளை கொன்று குவித்தது. அதன்மூலம் இரு பத்தாண்டுகளுக்கு மாவோயிஸ்டுகளின் செயல்பாடுகள் பிரபலம் அடையாமல், அங்கொன்றும், இங்கொன்றுமாக இருந்து வந்தன. இப்போது நிலைமை அப்படி இல்லை. இந்தியாவின் இதயப்பகுதியில் அந்த புரட்சியாளர்களது செயல்பாடுகள் தீவிரம் அடைந்தவுடன், அதுவே நாடெங்கிலும் பெரும் பிரச்சனையாக பேசப்படுகிறது.
இன்றைய இந்தியா ஏன் மாவோவாதிகளுக்கு உகந்த இடமாக இருக்கிறது என்பது கவனிக்கப்படவேண்டும். மாவோ கூறிய நிலபிரபுத்துவம் இந்திய யதார்த்தத்தில், சாதிகட்டுமானத்துடன் இருக்கிறது. இது மிகவும் கொடியது. சாதிகளது ஆதிக்கத்திற்காக அந்த ஆதிக்க சாதிகளாலேயே, பழமை நிலவுடமை பாதுகாக்கப்படுகிறது. முற்ப்பட்டோர் என்ற ஆதிக்க சாதிகள், தங்கள் கைகளில் உள்ள நில உடமைகளால், தங்கள் அதிகாரத்தை கிராமங்களில் நிறுவிக்கொள்கிரார்கள். அதனால் மிகவும் ஒடுக்கப்பட்ட தலித் சமுதாயம் மட்டுமின்றி, மற்ற பிற்ப்படுத்தப்பட்ட சமுதாய மக்களும் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். அதனால் அவர்களும் இணைந்து பண்ணை ஆதிக்க சாதியவாதிகளை எதிர்த்து போராட வருகிறார்கள். அதுதான் பீகார் மாநிலத்தில் யாதவர் சமுதாய விவசாயிகள் கிராமங்களில் மாவோவாதிகளுடன் சேர்ந்திருப்பதற்கு காரணமாக அமைகிறது. அவர்களுடன் கூலி விவசாயிகளாக உள்ள தலித் மக்களும், மாவோவாதிகளின் செம்படையில் இணைந்து செயல்படுகிறார்கள். அதேபோல இந்தியாவில் இன்னொரு சூழல் மாவோவாதிகளுக்கு சாதகமாக அமைந்துள்ளது. கிராமங்களில் உள்ள ஆதிக்க சாதி பண்ணையார்கள், இந்துமத சார்பாகவும் இருக்கிறார்கள். அதனால் முஸ்லிம்களும், கிருத்துவர்களும் அவர்களுக்கு எதிரிகள் போல தோன்றுகிறார்கள். அதவும் மாவோவாதிகளுக்கு சாதகமாக போய்விட்டது. பீகார் மாநிலத்திலும், உத்திரப்பிரதேச மாநிலத்திலும், மாவோவாதிகளின் ஆதரவு அணியில், தலித்துகளுடன், யாதவர்களும், முஸ்லிம்களும் இருப்பதை காண முடிகிறது. அதேநேரம் அவர்கள் இறங்கி வேலை செய்யும் பழங்குடி மக்கள் பகுதிகளில், பண்ணை அதிகாரத்திற்கு பதில் இப்போது கார்பரேட் என்று அழைக்கப்படும் பெரும் வணிக குழுமங்கள் அந்த பழங்குடி மக்களின் எதிரிகளாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இந்திய அரசுடன் போட்டுக்கொள்ளும் ஒப்பந்தங்கள் மூலம், பழங்குடி மக்களுக்கு சொந்தமான பாரம்பரிய காடுகள், மற்றும் மலைகளில் உள்ள மூலப்பொருள்களை கொள்ளையடிக்கின்றனர். அதுவே அந்த பழங்குடி மக்களை மாவோவாதிகள் பக்கம் தள்ளிவிட்டது. அதாவது இந்த கார்பரேட்டுகள் எனும் பன்னாட்டு பெருவணிக குழுமங்கள்தான் ஏகாதிபத்தியத்தின் பாத்திரத்தை நேரடியாக வகிக்கின்றன. அதனால் இங்குள்ள ஆதிவாசி கிராமங்களில், ஏகாதிபத்தியவாதிகள் நேரடியாக நில உடமையாளர்களாக அல்லது நில ஆக்கிரமிப்பலர்களாக ஆகிவிட்டதால், இங்கே இதுவே மாவோ கூறியபடி புதிய ஜனநாயக புரட்சியாக மாறிவிட்டது. இவ்வாறு இந்திய யதார்த்தம் மாவோவாதிகளின் தத்துவத்திற்கு ஏற்றவகையில் அமைந்துவிட்டது. ஆகவே இங்கே மாவோ நினைவு என்பது ஒரு நாள் கடைப்பிடிப்பாக இல்லாமல், ஆண்டு முழுவதும் முன்னூற்று அறுபத்து ஐந்து நாட்களும் கடைப்பிடிக்கும் ஒரு நினைவாக மாறிவிட்டது. இந்திய வரலாறு, மாவோயிசத்தை ஏற்றுக்கொள்ளபோகிறதா? அல்லது கார்பரேட் நலன்களை விடுத்து, நாட்டு சுதந்திரத்தை காப்பற்றபோகிறதா?