காஷ்மீர் பிரச்சனை என்று ஒன்று இருப்பதாக இந்தியா முழுவதும் ஊடகங்கள் மக்களுக்கு சொல்லிவருகின்றன. ஆனாலும் காஷ்மீர் பிரச்சனை என்ன என்று சொல்லியிருக்கிறார்களா? இப்படி கேள்வி கேட்டோம் என்றால், அதற்கு பதில் சொல்ல சரியான ஆள் இப்போது கிடைத்துவிட்டார். காஷ்மீர் பிரச்சனை பற்றி வெள்யே சொல்வதற்கு அங்குள்ள ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல்வரைத்தவிர, வேறு யார் சிறந்தவர் என்பது நமக்கு தெரியவில்லை. ஏன் என்றால் இதுவரை ஊடகங்கள் நமக்கு சொல்லிவந்த செய்திகள் எல்லாம், காஷ்மீரில் பிரிவினைவாதிகள் இருக்கிறார்கள் என்றனர். நாமும் ஓஹோ அப்படியா? என்றோம். பிறகு காஷ்மீர் பிரிவினைவாதிகள்தான், ஹுரியத் மாநாடு என்று ஊடகங்கள் கூறின. நாமும் அப்படியா? என்றோம். பிறகு அந்த பிரிவினைவாதிகளில் தீவிரமானவர் கிலானி என்று ஊடகங்கள் கூறின. நாமும் அப்படியா? என்றோம்.
நாம் தமிழ்நாட்டில் இந்தியாவின் கடை கோடியில் இருக்கிறோம்., காஷ்மீர் இந்தியாவின் தலை என்று சொல்லக்கூடிய மறு கோடியில் உள்ளது. ஆகவே ஊடகங்கள் சொல்வதுதானே நமக்கு தெரியும்? இப்போது அந்த பிரிவினைவாதி என்று வர்ணிக்கப்பட்ட, பிரிவினைவாதிகளுக்குள் தீவிரவாதி என்று விளக்கப்பட்ட கிலானி, தாங்கள் கூறியதை வழிமொழிந்துள்ளார் முதல்வர் ஓமர் அப்துல்லா என்று கூறுகிறார். அப்படியானால் கிலானி என்ற தீவிரவாத பிரிவினைவாதி கூறியதை, ஆமோதிக்கும் காஷ்மீரின் முதல்வர் ஓமர் அப்துல்லாவும் ஒரு பிரிவினைவாதி என்று இந்த பிரபல ஊடகங்கள் முத்திரை குத்த தயாரா? அரசியல் கட்சிகளில் வலதுசாரி கட்சி என்ற பெயரை தக்கவைத்துக்கொள்ள விரும்பும் பா.ஜ.க. போன்ற கட்சிகள் வேண்டுமானால் ஓமர் அப்துல்லாவை, பிரிவினைவாத கருத்துகளுக்கு துணை போகிறவர் என்று கூறலாம்.
ஆனால் இந்தியாவின் பிரபல காட்சி ஊடகங்களும், அச்சு ஊடகங்களும் அவ்வாறு ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல்வரை சொல்ல துணிவார்களா? அப்படி செய்து விட்டார்கள் என்றால் அவர்கள் கூறிவரும், இந்தியாவின் நாடாளுமன்ற பாதை உலகிலேயே பெரிய ஜனநாயக தன்மை வாய்ந்தது என்பது பொய்யாகி போகுமே என்பதனால் அவ்வாறு சொல்லமாட்டார்கள். அதுமட்டுமின்றி இந்த ஊடகங்களுக்கு உண்மை எது என்பதைவிட, காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக இருக்கவேண்டும் என்ற பேராசைதான் அதிகம்.
உதாரணமாக அறிவுஜீவிகள் படிக்கும் ஏடு என்று பெயர் பெற்ற அந்த சென்னையிலிருந்து வெளிவரும் தமிழ் ஏடு, தனது தலையங்கத்தில் நேற்று, " தீவிரவாதத்தின் ஊற்றுக்கண்" என்று தலைப்பிட்டு சில கருத்துக்களை, அல்லது நச்சு விதைகளை தூவியுள்ளார். " இந்தியாவும் பயங்கரவாதிகளை உருவாக்கி, பாகிஸ்தானுக்கு எதிராக அனுப்பி விடுவது என்பது இயலாத காரியமல்ல" என்று அதன் ஆசிரியர் கூறுகிறார். இந்த நேரத்தில் இப்படி ஒரு முன்னுதாரணத்தை , லாகூரில் இலங்கை விளையாட்டு வீரர்கள் மீதான தாக்குதலையும், பலூசிஸ்தான் பகுதியில் நடக்கும் கலவரத்தையும், காட்டி எவரும் பேசுவார்களே என்ற கவலை அவருக்கு இல்லைபோலும். அடுத்து அவர் சொல்லவருவது பெரும் வேடிக்கையாக ஒரு வரலாற்று திரிபாக ஆகிவிட்டது. " உலக சரித்திரத்தின் பக்கங்களை புரட்டிப்பார்த்தால், இதுவரை எந்த ஒரு அந்நிய நாட்டின்மீதும் படையெடுத்து தனது எல்லைகளை விரிவுபடுத்தி கொள்ளாத நாடாக இந்தியா மட்டுமே காட்சி அளிக்கிறது" என்பதாக ஏழாவது பாராவில் எழுதியுள்ளார். தமிழ் ஏட்டின் ஆசிரியர் அவர்களே, நீங்கள் சொல்லும் இந்த செய்தி உணமைதானா? அப்படியானால் சிக்கிம் என்று ஒரு சிறிய நாடு நமது நாட்டுக்கு அருகே இருந்ததே? அந்த நாட்டிற்கு என்று ஒரு தனி தேசிய கொடியும், தேசிய கீதமும் இருந்ததே? அந்த நாட்டை இந்திய ஆரசு அதன் படைகளுடன் சென்று, 1996 ஆம் ஆண்டுவாக்கில், இந்தியாவுடன் சேர்த்து கொண்டார்களே? அது எந்த சரித்திரத்தில் வரும்?
சிக்கிம் நாட்டை இந்தியாவுடன் சேர்த்து கொண்டது பற்றி அப்போது தலைமை அமைச்சராக புதிதாக பொறுப்பேற்ற மொரார்ஜி தேசாய், தனது லண்டன் பயணத்தின் போது, ஊடவியலாளர்கள் கேட்ட கேள்விக்கு என்ன பதில் சொன்னார் என்பது நினைவு இருக்கிறதா? தனிப்பட்ட முறையில் சிக்கிம் இணைப்புக்கு தான் ஆதரவாளன் அல்ல என்றும், ஆனால் தன்னால் எதுவும் செய்யமுடியாது எனவும் கூறினார். அந்த அளவுக்கு இந்தியாவில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதமருக்கே, ஒன்றும் செய்ய முடியாத படி, இந்திய அரசு இயந்திரம் என்பது விரிவாக்க கொள்கைகளை தனது தன்மையாக, பண்பாக, வரலாறாக, வைத்திருக்கிறது என்றுதானே பொருள்? இப்படி ஒரு முழு பூசணிக்காயை சோற்றில் போட்டு மறைக்க, அந்த தமிழ் ஏட்டின் ஆசிரியருக்கு முடிகிறது என்றால் அவர்தானே பெரிய அரசியல்வாதி? அது இந்துத்துவா அரசியலாக இருந்தால் என்ன, வேறொரு அரசியலாக இருந்தால் என்ன; ஊடகங்களின் பொறுப்பாளர்கள் தங்களது அரசியலை உண்மையற்ற முறையிலும் எழுதி அதற்கேற்ற படி, கருத்துக்களை உருவாக்குவார்கள் என்பது இதிலிருந்து புரிகிறது அல்லவா?
அத்தோடு விடாமல் அந்த ஆசிரியர் மீண்டும் எழுதுகிறார். 1947 இல் படை பலத்தால் காஷ்மீர் இந்தியாவின் பிரிக்க முடியாத பகுதி என்பதை நிலை நிறுத்தாத தவறுக்குதான், இப்போது விலை கொடுத்து கொண்டு இருக்கிறோம் என்கிறார். அந்த அளவுக்கு வன்முறை கலந்த வார்த்தைகள் அவருக்கு கை கொடுக்கிறது. மேலும் கூறும் அவர், பாகிஸ்தானிலிருந்து விரட்டப்பட்ட பஞ்சாபிகளையும், சிந்திகளையும், காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் குடியேற்றி இருக்கமுடியும் என்று வேறு கூறுகிறார். இதே கருத்தை அவர் ஏற்கனவே இலங்கையில் ராஜபக்சே எப்படி சிங்களர்களை கொண்டுவந்து, வடக்கு-கிழக்கு தமிழர் பகுதிகளில் குடி ஏற்றினாரோ அதேபோல காஷ்மீருக்குள், இந்தியாவில் உள்ள அனைவரையும் குடியேற்ற வேண்டும் என்று சில வாரங்களுக்கு முன்பு எழுதியவர். இவ்வாறு அவரது தேசிய இன எதிர்ப்பு உணர்வுகள் வெவ்வேறு விதங்களில் வெளிப்பட்டு வருகிறது.
இவ்வாறு அடிப்படையில் வட்டார மக்களின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு விரோதமாக ஊடவியலாளர்களின் சிந்தனைகள் இருக்கின்றன என்பதற்கு இவரே ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் என்பதுபோல.
இப்போது ஹுரியத் மாநாடு தலைவரில் ஒருவரான கிலானி, சட்டவிரோத ராணுவ நிறுத்தல்தான் முதல்வர் ஓமரை இப்படி உண்மை பேச வைத்துள்ளது என்கிறார். காஷ்மீர் துரோகங்களையும், வாக்குறுதி மீறல்களையும் சந்தித்துள்ளது என்று ஓமர் கூறியிருப்பது, உண்மை என்றால், அந்த வாக்குறுதி மீறல்களை எதிர்த்துதான் தாங்கள் போராடி வருகிறோம் என்றார். காஷ்மீர் சட்டமன்றத்தில் . தொடங்கி, ஐ.நா. வரை காஷ்மீர் பிரச்சனைக்கான வரலாற்று உண்மைகள் வலுவாக இருக்கின்றன என்று முதல்வரின் சட்டபேரவை உரையை கிலானி வர்ணித்துள்ளார். காஷ்மீர் ஒரு பிரதமராலோ அல்லது முதல்வராலோ, ஆளப்பட்டாலும், ராணுவம் இருந்தால் அந்த பதவியும் ஒரு பொம்மை பதவிதான் என்றார். அந்த அளவுக்கு காஷ்மீர் முதல்வர் ஓமர் அப்துல்லாவின் சட்டமன்ற உரை எதிரொலிகளை ஏற்படுத்தி உள்ளது.
அப்படி சட்டமன்ற உரையில் அவர் என்ன சொல்லிவிட்டார்? இந்தியாவின் பிற மாநிலங்களை போல காஷ்மீரை மத்திய அரசு நடத்தக்கூடாது என்றார். அடிப்படையில் காஷ்மீர் இந்தியாவுடன் சேர்ந்து இருக்கிறதே ஒழிய இணையவில்லை என்றார். ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில்தான் அந்த இணைப்பு உருவானது என்றார். அந்த ஒப்பந்தத்தை மற்றவர்கள் உடைத்தால், காஷ்மீர் மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்கள்; அவர்கள் கோபம் கொள்வார்கள் என்றும் கூறினார். பாலம் கட்டுவதும் , ரேஷன் கடைகளில் உரிய பொருள்களை வழங்குவதோ, வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கி கொடுப்பதோ, அந்த பிரச்சனயை தீர்க்காது என்றார். பாகிஸ்தானை பேச்சுவார்த்தையில் சேர்க்காமல் பிரச்னையை தீர்க்க முடியாது என்றார். அதனால்தான் வாஜ்பாயி பிரதமராக இருக்கும் போது, லாகூர் சென்று காஷ்மீர் பிரச்சனயை பேசினார் என்று சுட்டி காட்டினார்.
ஆக்ராவிலும், டில்லியிலும், ஏன் இரு நாட்டு அரசுகளும் காஷ்மீர் பற்றி பேசினார்கள் என்று வினவினார். இவ்வாறு வலுவாக ஒரு முதல்வர் பேசியதால்தான் அது பெரிய பிரச்சனையாக பற்றி எரிகிறது.
" இந்தியாவே வெளியேறு " என்று காஷ்மீர் மக்கள் முழக்கம் எழுப்புகிறார்கள் என்று அந்த முதல்வரே கூறியுள்ளார். அதேபோல வட-கிழக்கு மாநிலங்களிலும் மக்கள் நம்மை பார்த்து, " நீங்கள் இந்தியாவிலிருந்து வந்திருக்கிறீர்கள்" என்று கூறுவது வழமையாக இருக்கிறது. அப்படிஎன்றால் இந்தியா என்று நமக்கு காட்டப்படும் வரைபடத்தில், காஷ்மீர், அஸ்ஸாம், மணிப்பூர், நாகாலாந்து, அருணாச்சல் பிரதேசம் போன்ற பகுதிகளில் வாழும் மக்களை அறுபத்தி மூன்று ஆண்டுகளாக இந்திய மத்திய அரசு, தனது ராணுவத்தின் மூலம்தான் தக்க வைத்து கொண்டு இருக்கிறதா? நமக்கு தலை சுற்றுகிறது?
Friday, October 8, 2010
Thursday, October 7, 2010
பெண்களுக்கு எதிராக பெண்களை நிறுத்துவது, ஆண்களுக்குதானே லாபம்?
இன்று ஊடகங்களில், பர,பரப்பு செய்திகளில் முக்கியமாக பெண்கள் யாராவது வேறொரு பெண்ணுக்கு எதிராக கருத்து சொன்னாலோ, வழக்கு தொடுத்தாலோ, அதை பெரிய கட்டம் போட்ட செய்தியாக போடுவதும் அதையே நாளேடு, அல்லது வார ஏட்டின் சுவரொட்டி செய்தியாக போடுவதும், அதன்மூலம் தங்களது வணிக நோக்கங்களை அதிகப்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்று ஊடகங்கள் எண்ணுவதும் வழமையாக ஆகிக்கொண்டு இருக்கிறது. அவ்வாறு வருகின்ற செய்திகளில் குறிப்பாக சம்பந்தப்பட்ட பெண் ஒரு சினிமா நடிகையாக இருந்துவிட்டால், அதைவிட சுவாரசியமான செய்தி உலகத்திலேயே கிடையாது என்று ஊடக நண்பர்கள் கருதுவதும் , அப்படியே சில வாசகர்களும் கருதுவதும் அன்றாட நடப்பாக இருக்கிறது. இந்த விசயம்தான் இன்று ஊடகங்களை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு இருக்கும், பிரபுதேவா-நயன்தாரா--லதா ஆகியோரின் விவகாரத்திலேயும் நடந்து வருகிறது.
பிரபுதேவா என்ற சினிமா நடிகரின் மனைவி லதா, குடும்ப நீதிமன்றத்திற்கு சென்று மனு செய்கிறார். தனது கணவன், இன்னொரு நடிகையான நயன்தாராவுடன் திருமணம் செய்துகொள்ளப்போகிறார் என்றும், அதை தடுக்க வேண்டும் என்றும் அவர் கோருகிறார். நீதிமன்றமும் அவரது மனுவை ஏற்று வழக்கை இரண்டு வாரத்திற்கு தள்ளி போடுகிறது. இது சாதரணமாக நடக்கின்ற குடும்ப நீதிமன்றத்தின் முன் வந்துள்ள பல வழக்குகள் போன்ற ஒரு வழக்குதான். ஆனால் இந்த வழக்கில் ஒரு பிரபல நடிகையும், பிரபல நடிகரும் இருப்பதால் இதுவே வணிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வழக்காக மாறி விட்டது. அதனால்தான் அதற்கு அவ்வளவு விளம்பரம். இதில் பிரபுதேவா மனைவி, நயன்தாரா என்ற இன்னொரு பெண்ணை பற்றி கடுமையாக பேசுவதாக ஊடகங்கள் எழுதுவதில் ஊடகங்களுக்கு ஒரு திரில் இருக்கிறது. அதை படிப்பதில் வாசகர்களுக்கும் ஒரு திரில் ஏற்படுகிறது. இங்கேதான் பாலின உயரிமை என்ற ஒரு விஷயம் கவனிக்கப்பட வேண்டியிருக்கிறது. ஆண்களும், ஆண்களின் மேலாதிக்கத்தை ஒப்புக்கொள்ளும் பெண்களும் ஊடகங்களில் இருந்தாலும், வாசகர்களில் இருந்தாலும் அவர்கள் இதை ஒரு திரில் எனவும், மற்றும் மாற்றார் கணவனிடம் ஏன் இந்த நயன்தாரா செல்கிறார் என்றும் கேட்கிறார்கள். அவர்களது கேள்வி பிரபுதேவா என்ற சம்பந்தப்பட்ட ஆண் மீது பாய மறுப்பது ஏன்? மனைவி இருக்கும்போது ஏன் இந்த பிரபுதேவா இப்படி அலறுகிறார் என்று கேட்பதில்லை.
இப்போது இந்த பிரச்னைக்கு இசை சேர்ப்பது போல ஒரு செய்தி தெலுங்கு திரைப்பட உலகிலிருந்து வந்துள்ளது. "ஸ்ரீ ராமஜெயம்" என்ற தெலுங்கு சினிமா படத்தில் என்.டி.ராமாராவின் மகன் பாலகிருஷ்ணன் உடன் நயன்தாரா சீதை பாத்திரத்தில் நடிப்பதாக ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டு இருந்தது. ஆனால் இப்போது நடிகை நயன்தாராவிற்கு, பிரபுதேவாவுடன் திருமணம் என்ற பேச்சு வந்துள்ளதால், சீதை வேடத்தில் நயன்தாரா நடிக்க கூடாது என்று சில அமைப்புகள் பிரச்னையை கிளப்புவதாக ஒரு செய்தி வந்துள்ளது இது எந்த வகையில் நியாயம்? இதற்க்கு முன்பு சீதை வேடத்தில் நடித்த நடிகைகள் பற்றியெல்லாம் இது போல பல்வேறு பிரச்சனைகள் வராமல் இருந்தனவா? அல்லது இதற்க்கு முன்பும், இப்போதும் ராமர் வேடத்தில் நடிக்கும் எந்த ஆண் நடிகராவது ஒரு தாரம் என்ற கோட்பாட்டில் பிறழாமல் இருப்பவர்களா?
சீதை--ராமர் என்ற கதையே, புராணக்கதைதானே? அந்த கதையை தானே சினிமாவாக எடுக்கிறீர்கள்? சினிமா என்பது படம்தானே? அது உண்மையாக ஆகிவிடுமா? முதலில் சினிமாவாக புனித மத நூல்களை, அவற்றின் கதைகளை, எடுக்கலாமா? அப்படி எடுப்பதால் எந்த ஒரு புனிதமும் கெட்டுவிடாது என்று கருதுவீர்களானால், அதற்கு ஏற்ற கலைஞர்களைத்தானே போடுவீர்கள்? இப்படித்தானே பெரியார் படம் எடுப்பதற்கும் குஷ்புவை, மணியம்மை பாத்திரத்தில் நடிக்க வைக்கலாமா? என்ற கேள்வி எழுந்தது? அப்போது எல்லா பெரியார்வாதிகளும், யார் மணியம்மையை ஒத்த உருவம் இருக்கிறார்களோ, அவர்கள் நடிப்பதில் தவறு இல்லை என்று கூறவில்லையா? அதை ஒட்டி குஷ்பு அந்த பாத்திரத்தில் நடிப்பதில் தவறில்லை என்று கூறப்படவில்லையா? அதேபோல குஷ்புவும் நடித்தாரே? படமும் வெளிவந்ததே? அதை பார்த்த எந்த பெரியார்வாதிகளும், அய்யகோ என்று கொந்தளிக்கவில்லையே? அப்போதும்கூட, யாரும் சத்தியராஜ் எப்படி பெரியாராக நடிக்கலாம் என்று கேட்கவில்லையே? ஏன் பெரியாருக்கு உள்ள எல்லா பண்புகளும் கொண்டவர் என்று அந்த நடிகரை மக்கள் மதிப்பீடு செய்தார்களா? ஆண்கள் விசயத்தில் மட்டும் இந்த கேள்விகளை யாரும் கேட்பதில்லை.
இங்கேயும் அந்த கதைதான் நடந்துள்ளது. பெண்ணான நயன்தாராவை, பெண்ணான லதா கேள்வி கேட்கிறார்; வழக்கு போடுகிறார்; சரி. ஆனால் ஆணான பிரபுதேவா எதற்குமே சம்பந்தமில்லாதவர் போலவும், வாயில் விரலை விட்டால் கடிக்க தெரியாதவர் என்பது போலவும் வர்ணிப்பதோ, அதை ஊடகங்கள் உற்ச்சாகப்படுத்துவதோ, எப்படி சரி? இதற்க்கு முன்னால் தமிழ்பட வரலாற்றில் இது போன்ற நிகழ்ச்சிகள் நடக்காமல் இருந்ததா? ராதிகா-பிரதாப் போதன் விவகாரம், ரேவதி, கணவருடன் உள்ள விவகாரம், ஊர்வசி கணவரிடம் பட்ட வன்முறை பற்றிய விவகாரம், சரத்குமார்-மனைவியுடன் இருந்த விவகாரம், கமலஹாசன்-வாணி கணபதி விவகாரம், இப்படி பல விவகாரங்களை பட்டியல் போட முடியாத அளவில் தமிழ் சினிமா சந்தித்தது இல்லையா? இவை ஒவ்வொன்றிலும் பெண்ணை சித்தரிக்கும் போது தனியாகவும், ஆணை அணுகும் போது வேறுவிதமாகவும் இந்த சமுதாயம் அனுகுகிறதே? அது எப்படி நியாயம்?
தமிழ் திரை உலகில் எடுத்துக்கொண்டாலும் அதிகமாக பெண் நடிகைகள்தானே தற்கொலைகள் செய்துகொண்டுள்ளார்கள்? அதற்கு யார் காரணம்? வேறொரு பெண்ணை சொல்ல முடியுமா? ஒவ்வொரு தற்கொலைக்கும் ஒரு ஆண் காரணமாக இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதை யாராவது மறுக்க முடியுமா? இதற்கெல்லாம் பதில் சொல்வதற்கு சில ஆண் மேலாதிக்கவாதிகளிடமும், சில ஊடக இயலாலர்களிடமும் தயாராக ஒரு பதில், இருக்கிறது. அதுதான் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு பெண்ணையே, பெண்ணுக்கு எதிராக நிறுத்தி விடுவார்கள். அதில் அவர்கள் தப்பிவிட்டதாக ஒரு மாயை. ஒரு மயக்கம். ஒரு திருப்தி. எந்த காட்சி ஊடகத்திலும் வருகின்ற தொடர் நாடகங்களில், ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு பெண்ணுக்கு எதிராக ஒரு பெண்ணை வில்லி போல காண்பித்து ஒவ்வொரு வீட்டிற்குள்ளும் வில்லிகளை உருவாக்க உதவுவதை என்னவென்று சொல்வது? இது ஆண் ஆதிக்க மனோபாவம் கொண்ட பெண்கள் எடுக்கும் நாடகங்கள் என்று அடையாளம் காணலாமா? இதற்க்கு பெயர் ஆண் ஆதிக்க பண்பாட்டு ஆக்கிரமிப்பு என்று அழைக்கலாமா? எந்த சாதி ஆனாலும், எந்த மதம் ஆனாலும் இதுதான் நடக்கிறது. பெரியாரை ஏற்றுக்கொண்டதாக கூறும் பூமி என்பதால் இதை இன்னமும் அழுத்தமாக பேச நாம் விரும்புகிறோம். பெண்ணுக்கு எதிராக பெண்ணை நிறுத்துவது ஆண்களின் தந்திரம் என்று சொல்வதை தவிர வேறு என்ன கூறமுடியும்?
பொம்பளை சிரிச்சா போச்சு, புகையில விரிச்சா போச்சு என்று பாடும் பூமியாயிற்றே இது? ஆம்பள எங்கயும் காலை நனைக்கலாம் என்று அனுமதி கொடுத்துள்ள பூமியாயிற்றே இது? இங்கே பெண்கள் மட்டுமே கற்பு என்ற விலங்கால் பூட்டப்படவேண்டும். ஆண்களுக்கு அந்த கற்பு தேவை இல்லை என்று எழுதப்படாத சட்டத்தை தாங்கி நிற்கும் பூமியாயிற்றே? அதனால்தான் இங்கேயும் பெண் செய்தால் பிழையை பெரிதாக விவாதிப்போம். ஆண் செய்தால் கண்டு கொள்ளமாட்டோம் என்ற கருத்து யாரும் அறிவிக்காமலேயே நடைமுறையில் அமுலில் இருந்து வருகிறது. இது இந்த சமூகத்தில் எந்த விதமான முன்னேற்றத்திற்கும் உதவப்போவதில்லை.
அகவே இனி ஒரு விதி செய்வோம். அதை எந்த நேரமும் காப்போம். கற்பு என்று வந்தால் அதை இரு பாலர்க்கும் பொதுவென்று வைப்போம் என்ற் பாரதியின் வரிகளில் பொதிந்துள்ள உண்மை என்ன சொல்கிறது என்று பார்ப்போம். கற்பு என்பது பெண்களுக்கு விலங்கு என்று பெரியார் சொன்ன வார்த்தைகளின் பொருளை தேடுவோம்.
பிரபுதேவா என்ற சினிமா நடிகரின் மனைவி லதா, குடும்ப நீதிமன்றத்திற்கு சென்று மனு செய்கிறார். தனது கணவன், இன்னொரு நடிகையான நயன்தாராவுடன் திருமணம் செய்துகொள்ளப்போகிறார் என்றும், அதை தடுக்க வேண்டும் என்றும் அவர் கோருகிறார். நீதிமன்றமும் அவரது மனுவை ஏற்று வழக்கை இரண்டு வாரத்திற்கு தள்ளி போடுகிறது. இது சாதரணமாக நடக்கின்ற குடும்ப நீதிமன்றத்தின் முன் வந்துள்ள பல வழக்குகள் போன்ற ஒரு வழக்குதான். ஆனால் இந்த வழக்கில் ஒரு பிரபல நடிகையும், பிரபல நடிகரும் இருப்பதால் இதுவே வணிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வழக்காக மாறி விட்டது. அதனால்தான் அதற்கு அவ்வளவு விளம்பரம். இதில் பிரபுதேவா மனைவி, நயன்தாரா என்ற இன்னொரு பெண்ணை பற்றி கடுமையாக பேசுவதாக ஊடகங்கள் எழுதுவதில் ஊடகங்களுக்கு ஒரு திரில் இருக்கிறது. அதை படிப்பதில் வாசகர்களுக்கும் ஒரு திரில் ஏற்படுகிறது. இங்கேதான் பாலின உயரிமை என்ற ஒரு விஷயம் கவனிக்கப்பட வேண்டியிருக்கிறது. ஆண்களும், ஆண்களின் மேலாதிக்கத்தை ஒப்புக்கொள்ளும் பெண்களும் ஊடகங்களில் இருந்தாலும், வாசகர்களில் இருந்தாலும் அவர்கள் இதை ஒரு திரில் எனவும், மற்றும் மாற்றார் கணவனிடம் ஏன் இந்த நயன்தாரா செல்கிறார் என்றும் கேட்கிறார்கள். அவர்களது கேள்வி பிரபுதேவா என்ற சம்பந்தப்பட்ட ஆண் மீது பாய மறுப்பது ஏன்? மனைவி இருக்கும்போது ஏன் இந்த பிரபுதேவா இப்படி அலறுகிறார் என்று கேட்பதில்லை.
இப்போது இந்த பிரச்னைக்கு இசை சேர்ப்பது போல ஒரு செய்தி தெலுங்கு திரைப்பட உலகிலிருந்து வந்துள்ளது. "ஸ்ரீ ராமஜெயம்" என்ற தெலுங்கு சினிமா படத்தில் என்.டி.ராமாராவின் மகன் பாலகிருஷ்ணன் உடன் நயன்தாரா சீதை பாத்திரத்தில் நடிப்பதாக ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டு இருந்தது. ஆனால் இப்போது நடிகை நயன்தாராவிற்கு, பிரபுதேவாவுடன் திருமணம் என்ற பேச்சு வந்துள்ளதால், சீதை வேடத்தில் நயன்தாரா நடிக்க கூடாது என்று சில அமைப்புகள் பிரச்னையை கிளப்புவதாக ஒரு செய்தி வந்துள்ளது இது எந்த வகையில் நியாயம்? இதற்க்கு முன்பு சீதை வேடத்தில் நடித்த நடிகைகள் பற்றியெல்லாம் இது போல பல்வேறு பிரச்சனைகள் வராமல் இருந்தனவா? அல்லது இதற்க்கு முன்பும், இப்போதும் ராமர் வேடத்தில் நடிக்கும் எந்த ஆண் நடிகராவது ஒரு தாரம் என்ற கோட்பாட்டில் பிறழாமல் இருப்பவர்களா?
சீதை--ராமர் என்ற கதையே, புராணக்கதைதானே? அந்த கதையை தானே சினிமாவாக எடுக்கிறீர்கள்? சினிமா என்பது படம்தானே? அது உண்மையாக ஆகிவிடுமா? முதலில் சினிமாவாக புனித மத நூல்களை, அவற்றின் கதைகளை, எடுக்கலாமா? அப்படி எடுப்பதால் எந்த ஒரு புனிதமும் கெட்டுவிடாது என்று கருதுவீர்களானால், அதற்கு ஏற்ற கலைஞர்களைத்தானே போடுவீர்கள்? இப்படித்தானே பெரியார் படம் எடுப்பதற்கும் குஷ்புவை, மணியம்மை பாத்திரத்தில் நடிக்க வைக்கலாமா? என்ற கேள்வி எழுந்தது? அப்போது எல்லா பெரியார்வாதிகளும், யார் மணியம்மையை ஒத்த உருவம் இருக்கிறார்களோ, அவர்கள் நடிப்பதில் தவறு இல்லை என்று கூறவில்லையா? அதை ஒட்டி குஷ்பு அந்த பாத்திரத்தில் நடிப்பதில் தவறில்லை என்று கூறப்படவில்லையா? அதேபோல குஷ்புவும் நடித்தாரே? படமும் வெளிவந்ததே? அதை பார்த்த எந்த பெரியார்வாதிகளும், அய்யகோ என்று கொந்தளிக்கவில்லையே? அப்போதும்கூட, யாரும் சத்தியராஜ் எப்படி பெரியாராக நடிக்கலாம் என்று கேட்கவில்லையே? ஏன் பெரியாருக்கு உள்ள எல்லா பண்புகளும் கொண்டவர் என்று அந்த நடிகரை மக்கள் மதிப்பீடு செய்தார்களா? ஆண்கள் விசயத்தில் மட்டும் இந்த கேள்விகளை யாரும் கேட்பதில்லை.
இங்கேயும் அந்த கதைதான் நடந்துள்ளது. பெண்ணான நயன்தாராவை, பெண்ணான லதா கேள்வி கேட்கிறார்; வழக்கு போடுகிறார்; சரி. ஆனால் ஆணான பிரபுதேவா எதற்குமே சம்பந்தமில்லாதவர் போலவும், வாயில் விரலை விட்டால் கடிக்க தெரியாதவர் என்பது போலவும் வர்ணிப்பதோ, அதை ஊடகங்கள் உற்ச்சாகப்படுத்துவதோ, எப்படி சரி? இதற்க்கு முன்னால் தமிழ்பட வரலாற்றில் இது போன்ற நிகழ்ச்சிகள் நடக்காமல் இருந்ததா? ராதிகா-பிரதாப் போதன் விவகாரம், ரேவதி, கணவருடன் உள்ள விவகாரம், ஊர்வசி கணவரிடம் பட்ட வன்முறை பற்றிய விவகாரம், சரத்குமார்-மனைவியுடன் இருந்த விவகாரம், கமலஹாசன்-வாணி கணபதி விவகாரம், இப்படி பல விவகாரங்களை பட்டியல் போட முடியாத அளவில் தமிழ் சினிமா சந்தித்தது இல்லையா? இவை ஒவ்வொன்றிலும் பெண்ணை சித்தரிக்கும் போது தனியாகவும், ஆணை அணுகும் போது வேறுவிதமாகவும் இந்த சமுதாயம் அனுகுகிறதே? அது எப்படி நியாயம்?
தமிழ் திரை உலகில் எடுத்துக்கொண்டாலும் அதிகமாக பெண் நடிகைகள்தானே தற்கொலைகள் செய்துகொண்டுள்ளார்கள்? அதற்கு யார் காரணம்? வேறொரு பெண்ணை சொல்ல முடியுமா? ஒவ்வொரு தற்கொலைக்கும் ஒரு ஆண் காரணமாக இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதை யாராவது மறுக்க முடியுமா? இதற்கெல்லாம் பதில் சொல்வதற்கு சில ஆண் மேலாதிக்கவாதிகளிடமும், சில ஊடக இயலாலர்களிடமும் தயாராக ஒரு பதில், இருக்கிறது. அதுதான் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு பெண்ணையே, பெண்ணுக்கு எதிராக நிறுத்தி விடுவார்கள். அதில் அவர்கள் தப்பிவிட்டதாக ஒரு மாயை. ஒரு மயக்கம். ஒரு திருப்தி. எந்த காட்சி ஊடகத்திலும் வருகின்ற தொடர் நாடகங்களில், ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு பெண்ணுக்கு எதிராக ஒரு பெண்ணை வில்லி போல காண்பித்து ஒவ்வொரு வீட்டிற்குள்ளும் வில்லிகளை உருவாக்க உதவுவதை என்னவென்று சொல்வது? இது ஆண் ஆதிக்க மனோபாவம் கொண்ட பெண்கள் எடுக்கும் நாடகங்கள் என்று அடையாளம் காணலாமா? இதற்க்கு பெயர் ஆண் ஆதிக்க பண்பாட்டு ஆக்கிரமிப்பு என்று அழைக்கலாமா? எந்த சாதி ஆனாலும், எந்த மதம் ஆனாலும் இதுதான் நடக்கிறது. பெரியாரை ஏற்றுக்கொண்டதாக கூறும் பூமி என்பதால் இதை இன்னமும் அழுத்தமாக பேச நாம் விரும்புகிறோம். பெண்ணுக்கு எதிராக பெண்ணை நிறுத்துவது ஆண்களின் தந்திரம் என்று சொல்வதை தவிர வேறு என்ன கூறமுடியும்?
பொம்பளை சிரிச்சா போச்சு, புகையில விரிச்சா போச்சு என்று பாடும் பூமியாயிற்றே இது? ஆம்பள எங்கயும் காலை நனைக்கலாம் என்று அனுமதி கொடுத்துள்ள பூமியாயிற்றே இது? இங்கே பெண்கள் மட்டுமே கற்பு என்ற விலங்கால் பூட்டப்படவேண்டும். ஆண்களுக்கு அந்த கற்பு தேவை இல்லை என்று எழுதப்படாத சட்டத்தை தாங்கி நிற்கும் பூமியாயிற்றே? அதனால்தான் இங்கேயும் பெண் செய்தால் பிழையை பெரிதாக விவாதிப்போம். ஆண் செய்தால் கண்டு கொள்ளமாட்டோம் என்ற கருத்து யாரும் அறிவிக்காமலேயே நடைமுறையில் அமுலில் இருந்து வருகிறது. இது இந்த சமூகத்தில் எந்த விதமான முன்னேற்றத்திற்கும் உதவப்போவதில்லை.
அகவே இனி ஒரு விதி செய்வோம். அதை எந்த நேரமும் காப்போம். கற்பு என்று வந்தால் அதை இரு பாலர்க்கும் பொதுவென்று வைப்போம் என்ற் பாரதியின் வரிகளில் பொதிந்துள்ள உண்மை என்ன சொல்கிறது என்று பார்ப்போம். கற்பு என்பது பெண்களுக்கு விலங்கு என்று பெரியார் சொன்ன வார்த்தைகளின் பொருளை தேடுவோம்.
Wednesday, October 6, 2010
புலிகளின் தாகம், " அகண்ட தமிழகமா?"
இப்போது இந்திய அரசு கிளப்பியிருக்கும் புதிய பூதம் இதுதான். இது தமிழின உணர்வாளர்கள் மத்தியில் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அதாவது நமக்கெல்லாம் தெரிந்த, பிரபாகரன் தலைமையிலான, "தமிழீழ விடுதலை புலிகள்" அமைப்பு இப்படி ஒரு முழக்கத்தையோ, கொள்கையையோ, இலட்சியத்தையோ, அதற்க்கான வரை படத்தையோ, வைத்ததாக நமக்கு இதுவரை தெரியவில்லை என்பதால், இது ஒரு பெரும் அதிர்ச்சிக்கு உரிய செய்தி என்பதை சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும். இந்த செய்தியை மத்திய அரசின் உள்துறை நியமித்துள்ள, " சட்டவிரோத கூட்ட தடுப்பு சட்டத்தின்" கீழ் நடத்தப்படும் விடுதலை புலிகள் மீதான தடை பற்றிய தீர்ப்பாய விசாரணையில், அரசு தரப்பு முன்வைத்த " ஆதாரங்கள்" என்ற ஆவணத்தால் விவாதமாக கிளப்பப்பட்டுள்ளது. அதுதான் விடுதலை புலிகள் அமைப்பு, " அகண்ட தமிழகம்" என்ற கொள்கையை அடிப்படையாக கொண்டிருந்தது என்றும், அதில் இந்தியாவில் உள்ள தமிழ்நாடு வரும் என்றும், அதற்க்கான அவர்களது வரைபடம் இதுதான் என்றும் ஒரு வரைபடத்தை, அரசு தரப்பு முன்வைத்ததை ஒட்டியே, இந்த விவாதம் அதிக முக்கியத்துவம் பெற்று விட்டது.
இந்த வாதத்தை மத்திய அரசு, டில்லியில் நடந்த தீர்ப்பாயத்தின் விசாரணையில் வைத்தது என்றால், அதுவே சென்னையில் நடந்த விசாரணையிலும் நடந்தது. வேடிக்கை என்னவென்றால், மத்திய அரசின் இந்த முன்முயற்சி, தமிழ்நாட்டில் உள்ள அரசு இயந்திரத்தையும் பயன்படுத்தி, அவர்களையும் ஈடுபடுத்தி, அவர்கள் மூலமாகவும் இத்தகைய ஆவணத்தை முன்வைக்க சொல்லிவிட்டார்கள் என்பதுதான் விஷயத்தை மேலும் சிக்கலாக்கி விட்டது. தமிழ்நாடு அரசின் நிலைப்பாடு என்ன என்று கேட்டறிந்து வைத்தார்களா என்ற கேள்வி அப்படியே நிற்கிறது. இதுதான் அரசு இயந்திரத்திற்கும், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் அரசாங்கத்திற்கும் உள்ள பிரச்சனை.
மத்திய அரசு. பல்வேறு அமைச்சரவைகளை கொண்டுள்ளது. அவற்றில் வெளிவிவகார துறை இருக்கிறது. அதேபோல உள்துறை இருக்கிறது. இவை இரண்டுமே சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சனையாக, புலிகளின் தடை என்ற பிரச்சனை வருகிறது. ஏன் என்றால் விடுதலை புலிகள் அமைப்பு என்பது, யார் விரும்பினாலும், விரும்பாவிட்டாலும், அந்நிய நாட்டை சேர்ந்த அமைப்பு. அது அருகாமை நாடான இலங்கையாக இருக்கலாம். அந்த நாட்டிற்கு இந்திய அரசு ஒரு கச்சதீவை கொடுத்திருக்கலாம். அந்த நாட்டுடன் ராஜீவ் காலத்திலேயே ஒப்பந்தம் ஒன்றை டில்லி போட்டிருக்கலாம். இப்போதும் அந்த நாட்டில் உள்ள தமிழர்களின் போரை ஒடுக்க இந்திய அரசு உதவி செய்திருக்கலாம். இப்போதும் அந்த நாட்டுடன் அரசுமட்டத்தில் நல்லுறவை டில்லி பேணிக்கொண்டு இருக்கலாம். அதற்காக அந்த நாட்டு விவகாரம் வேறு, இந்திய நாட்டு விவகாரம் வேறுதான்.
ஆகவேஅந்த நாட்டிலுள்ள ஒரு அமைப்பான விடுதலை புலிகள் அமைப்பு இந்திய நாட்டிற்கு வெளியே உள்ள அமைப்புதான். அதனால் அந்த அமைப்பு பற்றி எடுக்கும் முடிவுகளுக்கு வெளிவிவகார துறை என்பது முக்கிய பொறுப்பு ஆகும். அதாவது அந்த விசயத்தில், வெளிவிவகார துறையின் உளவு பிரிவான" ரா" அமைப்பு தனது முழுமையான பங்களிப்பை செலுத்தித்தான் அது பற்றிய முடிவு எடுக்கப்படும். அதேபோல ஒரு அமைப்பிற்கு இந்திய அரசு தடை விதிக்கிறது என்றால், அது இந்திய நாட்டிற்குள் உள்ள சட்ட-ஒழுங்கு பிரச்சனை என்று அர்த்தம். அதை தீர்மானிப்பது உள்துறை அமைச்சகமாக இருக்கும். அகவே உள்துறையின் பங்களிப்பு இன்றி புலிகள் மீதான தடையை தீர்மானிக்க முடியாது. அகவே இந்த புலிகளின் மீதான தடை என்ற விசயத்தில் மட்டும், சிமி போல இல்லாமல், உல்பா போல இல்லாமல், இரண்டு அமைச்சகங்களும் சேர்ந்துதான் முடி செய்திருக்க முடியும்.
அதாவது அந்த அமைச்சகங்களில் உள்ள அமைச்சர்கள் ஒப்புதல் கொடுத்திருக்கலாம். ஆனால் தீர்மானகரமான பாத்திரத்தை அந்த அமைச்சகங்களில் உள்ள ஐ.எப்.எஸ். என்று சொல்லக்கூடிய அதிகாரிகள் எடுப்பார்கள். அதாவது இந்திய வெளிவிவகார சேவை என்ற படிப்பை படித்து தேர்ந்த மூத்த அதிகாரிகள், எடுத்திருப்பார்கள். அதாவது மத்திய அரசில் இவ்வாறு அரசு இயந்திர்த்தை இயக்கும் அதிகாரிகளும், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைச்சர்களும் இணைந்து செயல்பட வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஆனால் மாநில அரசாங்கத்திற்கு அந்த பங்கு இருக்கிறதா?
புலிகள் விசயத்தில் தடையை தீர்மானிக்கும் மத்திய அரசு மாநில அரசிடம், அது மத்தியில் கூட்டணி ஆட்சியாக இருந்தாலும் கூட, கலந்து முடிவு செய்தலையோ, ஒப்புதல் பெறுவதையோ செய்வார்களா? அப்படி செய்யும் பழக்கம் இந்தியாவில் இல்லை. ஏன் என்றால் இங்கே இருக்கும் அரசு இயந்திரம் மாநில சுயாட்சிகளை வழங்கவில்லை. இங்கே இருக்கும் அரசு கட்டமைப்பு, கூட்டமைப்பு தன்மை கொண்டதாக இல்லை. இங்கே இருக்கும் அரசு கட்டமைப்பு ஒற்றையாட்சி தன்மை கொண்டதாகத்தான் இருக்கிறது. அதனால் அபப்டி ஒரு வாய்ப்பு இங்கே இல்லை.
அதனால்தான் வன்னி போர் நடக்கும் காலத்திலேயே புலிகளின் அரசியல் பிரிவின் தலைவர் சுப.தமிழ்செல்வன் ராணுவ நடவடிக்கையால் கொல்லப்படுகிறார். உடனேயே தமிழக முதல்வர் அதற்கு அனுதாபம் தெரிவித்து ஒரு தமிழ் கவிதை எழுதுகிறார்.. இது தமிழர்களின் பாரம்பர்யத்தில் வருகின்ற அஞ்சலி செலுத்தும் முறை. ஆனால் அந்த கவிதையை கூட, இந்திய மத்திய அரசின் வெளிவிவகார துறையினர் அதன் உளவுத்துறையினர் ரசிக்கவில்லை என்று கேள்விப்படுகிறோம். அந்த அளவு தமிழர் பிரச்சனையில் வேறுபாடு என்பது தொடர்ந்து இருந்து வரும் ஒன்றுதான். ஆனால் இந்த விடுதலை புலிகள் மீதான தடை பற்றிய பிரச்சனையில் மட்டும் ஒற்றுமை இருந்ததா? அலல்து முறையாக தமிழ்நாடு அரசாங்கத்தை மத்திய ஆள்வோர் கலந்து கொண்டார்களா?
இங்கே புலிகள் அமைப்பின் மீது புதிய ஒரு குற்றச்சாட்டு வைக்கப்பட்டு இருக்கிறது. இதுவரை வைக்கப்படாத ஒரு குற்றச்சாட்டு இது. புலிகள் அமைப்பு இந்தியாவில் உள்ள தமிழ் நாட்டை சேர்த்து தங்களது வரை படத்தில் போட்டு அதன்மூலம், அகண்ட தமிழகம் படைக்க ஏற்பாடு செய்தார்கள் என்பதே அந்த குற்றச்சாட்டு. இது அப்பாண்டம் இல்லையா என்று நீங்கள் கேட்கலாம். ஆனால் இந்திய மத்திய அரசுக்கு இந்த நேரத்தில், இதை விட வேறு வழி தெரிய வில்லை. அதாவது புலிகள் அமைப்பு அழிக்கப்பட்டு விட்டது என்று இந்திய அரசும் ,இலங்கை அரசும் ஒன்று சேர்ந்து கூவும் நேரத்தில் எதை சொல்லி அந்த அமைப்பை தடை செய்வார்கள்? அதற்காக அவர்கள் உருவாக்கிய ஒரு முயற்ச்சிதான் இது. மே மாதம் புலிகள் அமைப்பின் மீது தடையை நீட்டிக்க எண்ணிதானே மத்திய அரசின் உளவுத்துறைகள் துணையோடு, இங்கே ரயில்வே தண்டவாளங்கள் உடைக்கப்பட்டன என்ற் செய்திகள் அப்போதே வரவில்லையா? அப்போதிலிருந்து இந்த முயற்ச்சிகள் தொடங்கி விட்டன என்று தெரிய வருகிறது. இப்போது வைக்கப்பட்டுள்ள குற்றச்சாட்டுக்கு நாம் விடை காண வேண்டும்.
" புலிகளின் தாகம், தமிழீழ தாயகம்" என்பதுதான் அன்றும், இன்றும் புலிகளின் முழக்கம் என்பது யாவரும் அறிந்த ஒன்று.அப்படி இருக்கையில் எப்படி இபப்டி ஒரு கதையை இவர்கள் கட்டவிழ்த்து விட முடிகிறது? அதுவும் சம்பந்தப்பட்டதீர்ப்பாணையில் தமிழக அரசின் " கியூ" பிரிவின் தலைமை அதிகாயையே வைத்து அப்படி ஒரு ரகசிய ஆவணம் புலிகள் கையில் உள்ளதாக இவர்கள் ஒரு அதிர்ச்சி செய்தியை கட்டவிழ்த்து விட்டுள்ளனர். அந்த முடிவுதான் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தமிழ்நாட்டு அமைச்சரவையின் ஒப்புதலுடனா? இல்லாமலா? என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது. அப்படியானால் எப்படி தமிழ்நாட்டு உளவுத்துறையின் அதிகாரிகள் இப்படிப்பட்ட ஒரு குற்றச்சாட்டை புலிகள் அமைப்பு மீது வைக்கலாம்? அப்படியானால் புலிகள் அமைப்பின் அரசியல் பிரிவு தலைவர் மறைவுக்கு இங்கிருந்து தெரிவிக்கப்பட்ட அஞ்சலி கவிதையை எப்படி பார்கிறார்கள்? இத்தனை கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்லவேண்டிய இடத்தில் மத்திய அரசின் வழக்கறிஞர் குழாம் இருப்பதால்தான் அவர்கள் தீர்ப்பாயத்தில் குறுக்கு கேள்வி கேட்க அனுமதிக்கவில்லை போலும்.
1978 ஆம் ஆண்டு பிரபாகரனும், உமா மகேஸ்வரனும் ஒரே அமைப்பில் இருக்கும் போது அன்றைய நக்சல்பாரி தலைமறைவு அமைப்பான வினோத் மிஸ்ரா தலைமையிலான ரகசிய அமைப்புடன் தொடர்பு கிடைத்துள்ளது என்று உமா, பிரபாகரனிடம் கூறினார். அதன்மூலம் பதினாலு மாநிலங்களில் உள்ள ஆயுதம் தாங்கிய படை அமைப்பு தங்களுக்கு உதவும் என்றார். ஆனால் பிரபாகரன் அதை அப்போதே நிராகரித்தார். இந்திய அரசுக்கு எதிரான எந்த அமைப்புடனும் தாங்கள் தொடர்பு வைத்துக்கொள்ள கூடாது என்று பிரபாகரன் மறுத்து விட்டார். இதுதான் வரலாறு. இப்போது தெரிகிறதா இந்திய அரசின் புதிய விளையாட்டு?
புலிகள் என்றுமே இந்திய அரசை தங்களது நட்பு அரசாக பார்த்து வந்தார்கள் என்ற உண்மையையும், என்றுமே இந்தியாவிற்குள் ஒரு பிளவை ஊக்குவிக்க பிரபாகரன் தயாராய் இருந்தது இல்லை என்பதையும் நாம் உரக்க சொன்னாலும் உலகம் முழுக்க தமிழர்கள் அனைவரும் சொல்ல வேண்டிய கட்டம் வந்துள்ளது.
இந்த வாதத்தை மத்திய அரசு, டில்லியில் நடந்த தீர்ப்பாயத்தின் விசாரணையில் வைத்தது என்றால், அதுவே சென்னையில் நடந்த விசாரணையிலும் நடந்தது. வேடிக்கை என்னவென்றால், மத்திய அரசின் இந்த முன்முயற்சி, தமிழ்நாட்டில் உள்ள அரசு இயந்திரத்தையும் பயன்படுத்தி, அவர்களையும் ஈடுபடுத்தி, அவர்கள் மூலமாகவும் இத்தகைய ஆவணத்தை முன்வைக்க சொல்லிவிட்டார்கள் என்பதுதான் விஷயத்தை மேலும் சிக்கலாக்கி விட்டது. தமிழ்நாடு அரசின் நிலைப்பாடு என்ன என்று கேட்டறிந்து வைத்தார்களா என்ற கேள்வி அப்படியே நிற்கிறது. இதுதான் அரசு இயந்திரத்திற்கும், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் அரசாங்கத்திற்கும் உள்ள பிரச்சனை.
மத்திய அரசு. பல்வேறு அமைச்சரவைகளை கொண்டுள்ளது. அவற்றில் வெளிவிவகார துறை இருக்கிறது. அதேபோல உள்துறை இருக்கிறது. இவை இரண்டுமே சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சனையாக, புலிகளின் தடை என்ற பிரச்சனை வருகிறது. ஏன் என்றால் விடுதலை புலிகள் அமைப்பு என்பது, யார் விரும்பினாலும், விரும்பாவிட்டாலும், அந்நிய நாட்டை சேர்ந்த அமைப்பு. அது அருகாமை நாடான இலங்கையாக இருக்கலாம். அந்த நாட்டிற்கு இந்திய அரசு ஒரு கச்சதீவை கொடுத்திருக்கலாம். அந்த நாட்டுடன் ராஜீவ் காலத்திலேயே ஒப்பந்தம் ஒன்றை டில்லி போட்டிருக்கலாம். இப்போதும் அந்த நாட்டில் உள்ள தமிழர்களின் போரை ஒடுக்க இந்திய அரசு உதவி செய்திருக்கலாம். இப்போதும் அந்த நாட்டுடன் அரசுமட்டத்தில் நல்லுறவை டில்லி பேணிக்கொண்டு இருக்கலாம். அதற்காக அந்த நாட்டு விவகாரம் வேறு, இந்திய நாட்டு விவகாரம் வேறுதான்.
ஆகவேஅந்த நாட்டிலுள்ள ஒரு அமைப்பான விடுதலை புலிகள் அமைப்பு இந்திய நாட்டிற்கு வெளியே உள்ள அமைப்புதான். அதனால் அந்த அமைப்பு பற்றி எடுக்கும் முடிவுகளுக்கு வெளிவிவகார துறை என்பது முக்கிய பொறுப்பு ஆகும். அதாவது அந்த விசயத்தில், வெளிவிவகார துறையின் உளவு பிரிவான" ரா" அமைப்பு தனது முழுமையான பங்களிப்பை செலுத்தித்தான் அது பற்றிய முடிவு எடுக்கப்படும். அதேபோல ஒரு அமைப்பிற்கு இந்திய அரசு தடை விதிக்கிறது என்றால், அது இந்திய நாட்டிற்குள் உள்ள சட்ட-ஒழுங்கு பிரச்சனை என்று அர்த்தம். அதை தீர்மானிப்பது உள்துறை அமைச்சகமாக இருக்கும். அகவே உள்துறையின் பங்களிப்பு இன்றி புலிகள் மீதான தடையை தீர்மானிக்க முடியாது. அகவே இந்த புலிகளின் மீதான தடை என்ற விசயத்தில் மட்டும், சிமி போல இல்லாமல், உல்பா போல இல்லாமல், இரண்டு அமைச்சகங்களும் சேர்ந்துதான் முடி செய்திருக்க முடியும்.
அதாவது அந்த அமைச்சகங்களில் உள்ள அமைச்சர்கள் ஒப்புதல் கொடுத்திருக்கலாம். ஆனால் தீர்மானகரமான பாத்திரத்தை அந்த அமைச்சகங்களில் உள்ள ஐ.எப்.எஸ். என்று சொல்லக்கூடிய அதிகாரிகள் எடுப்பார்கள். அதாவது இந்திய வெளிவிவகார சேவை என்ற படிப்பை படித்து தேர்ந்த மூத்த அதிகாரிகள், எடுத்திருப்பார்கள். அதாவது மத்திய அரசில் இவ்வாறு அரசு இயந்திர்த்தை இயக்கும் அதிகாரிகளும், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைச்சர்களும் இணைந்து செயல்பட வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஆனால் மாநில அரசாங்கத்திற்கு அந்த பங்கு இருக்கிறதா?
புலிகள் விசயத்தில் தடையை தீர்மானிக்கும் மத்திய அரசு மாநில அரசிடம், அது மத்தியில் கூட்டணி ஆட்சியாக இருந்தாலும் கூட, கலந்து முடிவு செய்தலையோ, ஒப்புதல் பெறுவதையோ செய்வார்களா? அப்படி செய்யும் பழக்கம் இந்தியாவில் இல்லை. ஏன் என்றால் இங்கே இருக்கும் அரசு இயந்திரம் மாநில சுயாட்சிகளை வழங்கவில்லை. இங்கே இருக்கும் அரசு கட்டமைப்பு, கூட்டமைப்பு தன்மை கொண்டதாக இல்லை. இங்கே இருக்கும் அரசு கட்டமைப்பு ஒற்றையாட்சி தன்மை கொண்டதாகத்தான் இருக்கிறது. அதனால் அபப்டி ஒரு வாய்ப்பு இங்கே இல்லை.
அதனால்தான் வன்னி போர் நடக்கும் காலத்திலேயே புலிகளின் அரசியல் பிரிவின் தலைவர் சுப.தமிழ்செல்வன் ராணுவ நடவடிக்கையால் கொல்லப்படுகிறார். உடனேயே தமிழக முதல்வர் அதற்கு அனுதாபம் தெரிவித்து ஒரு தமிழ் கவிதை எழுதுகிறார்.. இது தமிழர்களின் பாரம்பர்யத்தில் வருகின்ற அஞ்சலி செலுத்தும் முறை. ஆனால் அந்த கவிதையை கூட, இந்திய மத்திய அரசின் வெளிவிவகார துறையினர் அதன் உளவுத்துறையினர் ரசிக்கவில்லை என்று கேள்விப்படுகிறோம். அந்த அளவு தமிழர் பிரச்சனையில் வேறுபாடு என்பது தொடர்ந்து இருந்து வரும் ஒன்றுதான். ஆனால் இந்த விடுதலை புலிகள் மீதான தடை பற்றிய பிரச்சனையில் மட்டும் ஒற்றுமை இருந்ததா? அலல்து முறையாக தமிழ்நாடு அரசாங்கத்தை மத்திய ஆள்வோர் கலந்து கொண்டார்களா?
இங்கே புலிகள் அமைப்பின் மீது புதிய ஒரு குற்றச்சாட்டு வைக்கப்பட்டு இருக்கிறது. இதுவரை வைக்கப்படாத ஒரு குற்றச்சாட்டு இது. புலிகள் அமைப்பு இந்தியாவில் உள்ள தமிழ் நாட்டை சேர்த்து தங்களது வரை படத்தில் போட்டு அதன்மூலம், அகண்ட தமிழகம் படைக்க ஏற்பாடு செய்தார்கள் என்பதே அந்த குற்றச்சாட்டு. இது அப்பாண்டம் இல்லையா என்று நீங்கள் கேட்கலாம். ஆனால் இந்திய மத்திய அரசுக்கு இந்த நேரத்தில், இதை விட வேறு வழி தெரிய வில்லை. அதாவது புலிகள் அமைப்பு அழிக்கப்பட்டு விட்டது என்று இந்திய அரசும் ,இலங்கை அரசும் ஒன்று சேர்ந்து கூவும் நேரத்தில் எதை சொல்லி அந்த அமைப்பை தடை செய்வார்கள்? அதற்காக அவர்கள் உருவாக்கிய ஒரு முயற்ச்சிதான் இது. மே மாதம் புலிகள் அமைப்பின் மீது தடையை நீட்டிக்க எண்ணிதானே மத்திய அரசின் உளவுத்துறைகள் துணையோடு, இங்கே ரயில்வே தண்டவாளங்கள் உடைக்கப்பட்டன என்ற் செய்திகள் அப்போதே வரவில்லையா? அப்போதிலிருந்து இந்த முயற்ச்சிகள் தொடங்கி விட்டன என்று தெரிய வருகிறது. இப்போது வைக்கப்பட்டுள்ள குற்றச்சாட்டுக்கு நாம் விடை காண வேண்டும்.
" புலிகளின் தாகம், தமிழீழ தாயகம்" என்பதுதான் அன்றும், இன்றும் புலிகளின் முழக்கம் என்பது யாவரும் அறிந்த ஒன்று.அப்படி இருக்கையில் எப்படி இபப்டி ஒரு கதையை இவர்கள் கட்டவிழ்த்து விட முடிகிறது? அதுவும் சம்பந்தப்பட்டதீர்ப்பாணையில் தமிழக அரசின் " கியூ" பிரிவின் தலைமை அதிகாயையே வைத்து அப்படி ஒரு ரகசிய ஆவணம் புலிகள் கையில் உள்ளதாக இவர்கள் ஒரு அதிர்ச்சி செய்தியை கட்டவிழ்த்து விட்டுள்ளனர். அந்த முடிவுதான் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தமிழ்நாட்டு அமைச்சரவையின் ஒப்புதலுடனா? இல்லாமலா? என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது. அப்படியானால் எப்படி தமிழ்நாட்டு உளவுத்துறையின் அதிகாரிகள் இப்படிப்பட்ட ஒரு குற்றச்சாட்டை புலிகள் அமைப்பு மீது வைக்கலாம்? அப்படியானால் புலிகள் அமைப்பின் அரசியல் பிரிவு தலைவர் மறைவுக்கு இங்கிருந்து தெரிவிக்கப்பட்ட அஞ்சலி கவிதையை எப்படி பார்கிறார்கள்? இத்தனை கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்லவேண்டிய இடத்தில் மத்திய அரசின் வழக்கறிஞர் குழாம் இருப்பதால்தான் அவர்கள் தீர்ப்பாயத்தில் குறுக்கு கேள்வி கேட்க அனுமதிக்கவில்லை போலும்.
1978 ஆம் ஆண்டு பிரபாகரனும், உமா மகேஸ்வரனும் ஒரே அமைப்பில் இருக்கும் போது அன்றைய நக்சல்பாரி தலைமறைவு அமைப்பான வினோத் மிஸ்ரா தலைமையிலான ரகசிய அமைப்புடன் தொடர்பு கிடைத்துள்ளது என்று உமா, பிரபாகரனிடம் கூறினார். அதன்மூலம் பதினாலு மாநிலங்களில் உள்ள ஆயுதம் தாங்கிய படை அமைப்பு தங்களுக்கு உதவும் என்றார். ஆனால் பிரபாகரன் அதை அப்போதே நிராகரித்தார். இந்திய அரசுக்கு எதிரான எந்த அமைப்புடனும் தாங்கள் தொடர்பு வைத்துக்கொள்ள கூடாது என்று பிரபாகரன் மறுத்து விட்டார். இதுதான் வரலாறு. இப்போது தெரிகிறதா இந்திய அரசின் புதிய விளையாட்டு?
புலிகள் என்றுமே இந்திய அரசை தங்களது நட்பு அரசாக பார்த்து வந்தார்கள் என்ற உண்மையையும், என்றுமே இந்தியாவிற்குள் ஒரு பிளவை ஊக்குவிக்க பிரபாகரன் தயாராய் இருந்தது இல்லை என்பதையும் நாம் உரக்க சொன்னாலும் உலகம் முழுக்க தமிழர்கள் அனைவரும் சொல்ல வேண்டிய கட்டம் வந்துள்ளது.
Tuesday, October 5, 2010
விடுதலை புலிகளின் மீதான தடையை நீக்க விசாரணை என்றால் நம்பலாமா?
நேற்று சென்னையில் ஒரு எதிர்பார்ப்புடன் கூடிய அகலக்கண் விழிக்கும் நிகழ்வு நடந்தது. மத்திய அரசின் முயற்ச்சியில், யு.ஏ.பி.ஏ.. என்ற "சட்டவிரோத கூட்ட தடுப்பு சட்டம்" அடிப்படையில், தமிழீழ விடுதலை புலிகள் அமைப்பை தடை செய்த மத்திய ஆரசின் செயலை, பற்றிய பொது விசாரணை ஒன்று நடந்தது. இந்த பொது விசாரணை பொதுமக்களிடம் கருத்து கேட்க என்று நாம் தப்பாக நினத்துவிடக் கூடாது. இது ஒருவிதமான தனி ஆனால் பொது விசாரணை. அதாவது சென்னையில் நடக்கும் இந்த விசாரணையில் சென்னை வாழ் மக்கள் யாரும், பேச அனுமதிக்கப்பட மாட்டார்கள். அதாவது தமிழ்நாட்டு மக்கள் யாரும் தங்களை தமிழர்கள் என்று எண்ணிக்கொண்டு, விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் தமிழர் விடுதளைக்குத்தானே என்பதால் தாங்களும் கருத்து சொல்லலாம் என்று தவறாக எண்ணிவிடக்கூடாது. அதாவது இந்திய குடிமகன் யாரும், இந்தியாவில் விடுதலை புலிகள் என்ற அமைப்பின் மீது தடை விதித்து இருக்கிறார்களே, அதனால் அது பற்றி ஒரு குடிமகன் என்ற ளவில் தங்களுக்கு உரிமை உண்டே என்று தவறாக நினைத்து விடக்கூடாது.
இது மத்திய அரசிலிருந்து வரும் ஒரு தீர்ப்பாயம். அதாவது வானத்திலிருந்து, வானத்தில் இருப்பவர்கள் பற்றி கருத்து கேட்க, வானத்திலிருக்கும் நட்ச்சத்திரங்கள் போன்ற விதிகளின் அடிப்படையில் நடத்தப்படும் ஒரு விசாரணை. அப்படியானால் இதை பார்க்கத்தான் இங்குள்ள தமிழனால் முடியுமே தவிர பங்கு கொள்ள முடியாது என்ற விதியை அவர்கள் சொன்னார்கள்.
இந்த தடை யு.ஏ..பி.ஏ.யின் ஒன்பதாவது பிரிவின் கீழ், குடி உரிமையின் 151 வது பிரிவின்படி, 1967 இன் சட்டத்தின் கீழ், 10 இன் இரண்டாவது விதிப்படி, அதற்க்கான விசாரணையை நடத்துகிறது. டில்லி உயர்நீதிமன்றத்தின் மூத்த நீதியரசர் விக்கிரம சித் சென் இந்த தனி நபர் நீதிமன்றத்தின் பொறுப்பில், இந்த விசாரணையை நடத்தினார். அவருக்கு ஒத்துழைக்க, மத்திய அரசின் உதவி சாளிசிடர் ஜெனரல் சந்தியாக் என்ற மூத்த சீக்கிய வழக்கறிஞர் வந்திருந்தார். அவருடன் ஒரு படை போல வழக்கறிஞர்கள் வடக்கே இருந்து வந்திருந்தார்கள். வடக்கே இருந்து வரும் அரசு வழக்கறிஞர்களுக்கு சம்பளம் உண்டாம். ஆனால் டில்லி போல அல்லாமல், மும்பை போல அல்லாமல், தென்னிந்திய அரசு வழக்கறிஞர்களுக்கு அவ்வாறு சம்பளம் கிடையாதாம். ஒரு மூத்தவருடன் அங்கெல்லாம் எத்தனை பேர் வேண்டுமானாலும் செல்வார்களாம். சம்பளம் உண்டாம். இங்கிருந்து செல்பவருக்கு ஒரு அரசு வழக்கறிஞருக்கு மட்டும்தான் சம்பளமாம். இதுவேற ஏற்றத்தாழ்வா? இது மாநில சுயாட்சி கோரிக்கையில் வராதா?
இப்படித்தான் செப்டம்பர்-24 அன்று டில்லியில் இந்த மன்றத்தின் விசாரணை நடந்தது. அதில் வைகோ பேச முற்ப்பட்ட போது, என்ன பதில் கிடைத்ததோ அதுவே இப்போது சென்னையிலும் அனைவருக்கும் கிடைத்தது. அதாவது காலையில் தொடங்கிய விசாரணையில், நீதியரசர் முதலில் இந்த மன்றம் பற்றிய நிபந்தனைகளை முன்வைக்கச்சொன்னார். அதில் சம்பந்தப்பட்ட தடை செய்யப்ப்பட்ட அமைப்பை சேர்ந்த யாராவது இங்கே விசாரணையில், பேசலாம், வாதிடலாம், கருத்துக்களை முன்வைக்கலாம், என்பதாக தெரியப்படுத்தப்பட்டது. இதன் விளக்கங்களை குறிப்பாக விடுதலை புலிகளின் தடை சம்பந்தப்பட்ட அளவில் எப்படி பொருத்தி பார்ப்பது என்பது விளங்காமல் அனைவரும் திணறினார்கள்.
ஏன் என்றால் ஒரு இந்திய நாட்டை சேர்ந்த அமைப்பு தடை செய்யப்பட்டது என்றால், அந்த அமைப்பின் தடை கூடுமா அல்லது கூடாதா என்று விவாதிக்க, அதை விசாரிக்கும் ஆணையத்தில் அந்த குறிப்பிட்ட அமைப்பை சேர்ந்தவர்கள் நேரில் வந்து விவாதிப்பது, அல்லது விசாரணையில் பங்கு கொள்வது, அல்லது அதை எதிர்த்து கருத்து சொல்வது பொருத்தமானதாக இருக்கும். உதாரணமாக இப்போது தடை செய்யப்பட்டுள்ள சிமி அமைப்பு பற்றி அந்த அமைப்பில் இருப்பவர்கள் வந்து பேசலாம். அதேபோல ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பை சேர்ந்த பொறுப்பாளர்கள் வந்து நேரில் பேசித்தான் இருபது ஆண்டுகள் முன்பு, அவர்கள் அமைப்பின் மீதான தடையை நீக்கினார்கள் என்பது அங்கே கூறப்பட்டது இப்போது தடை செய்யப்பட்டுள்ள உல்பா என்ற " ஒன்றுபட்ட அஸ்ஸாம் விடுதலை முன்னணி" என்ற ஆயுதம் தாங்கி புரட்சி நடத்தும் அமைப்புடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த மத்திய அரசு விரும்பியவுடன், அதன் மீதான தடையை நீக்க, சிறையில் உள்ள அந்த அமைப்பின் தலைவர்களுக்கு, பிணை கொடுக்க திட்டமிட்டுள்ளது.
இது இந்தியாவிற்குள் உள்ள அமைப்புகளின் நிலைமை. ஆனால் இதே அளவுகோல், தமிழீழ விடுதலை புலிகளுக்கு எப்படி பொருந்தும்? இதுதான் நமது கேள்வி. விடுதலை புலிகள் அமைப்பு இலங்கை நாட்டை சேர்ந்தது. அந்த நாட்டில் ஆயுதம் தாங்கி புரட்சி செய்தவர்கள். அவர்களை அழித்து முடித்து விட்டதாக, இலங்கை அரசும், இந்திய அரசும் கூறிவருகின்றன. அதன் தலைவர்களும் கொல்லப்பட்டதாக இந்த இரு அரசுகளும் ஏற்கனவே அறிவித்து விட்டன. அதன் பிறகும் அந்த குறிப்பிட்ட அமைப்பை இந்திய நாட்டில் தடை செய்யவேண்டிய அவசியம் என்ன என்பதுதான் நமக்கு புரியவில்லை. பதினெட்டு ஆண்டுகளாக அந்த அமைப்பை இந்தியாவில் தடை செய்து வருகிறார்கள். முதலில் அவர்கள் கூறிய காரணம், ராஜீவ் காந்தி மரணமும், இந்தியாவிற்குள் அவர்கள் வன்முறை செய்வார்கள் என்ற யூகமுமாக இருந்தது. இப்போது அங்கே இலங்கையில் போர் முடிந்த நிலையில் எதற்க்காக இப்படி ஒரு வலிந்த முயற்ச்சியை இந்திய அரசு செய்யவேண்டும்?
இலங்கையில் உள்ள அரசு நிறைய கதைகள் சொல்லலாம். நிறைய சந்தேகப்படலாம். முன்னெச்சரிக்கை செய்யலாம். அது அவர்கள் கணக்கு. அந்த கணக்குகள் எப்படி இந்திய அரசுக்கு பொருந்தும்? இலங்கை அரசு தனது புதிய அமைப்பு ஒன்றின் மூலம் புதிய எச்சரிக்கையை அறிவித்துள்ளது. எல்.எல்.ஆர்.சி. என்ற "கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் மறுவாழ்வு ஆணையம்" சார்பாக சித்தரஞ்சன் டி சில்வா, 2002 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி முதல், 2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் வரை நடந்தவற்றை தொகுக்கிறார். அனைத்து நாட்டு பயங்கரவாத எதிர்ப்பு நிபுணர் ரோகன குனரத்னா, புலிகளின் அனைத்து நாட்டு வலைப்பின்னலை உடைக்க அதிகமான முயற்ச்சிகள் வேண்டும் என்று கூறியிருக்கிறார். வட கொரியா, புலிகளுக்கு 1997 இல் ஆயதங்களை விற்பனை செய்துள்ளது என்று குற்றச்சாட்டையும் இலங்கை கூறியுள்ளது. புலிகளின் கணக்கு மேற்பார்வையாளர் பொன்னையா தாய்லாந்துக்கு வெள்யே வந்து அந்த ஆயுத கொள்முதல் செய்தார் என்பதாக இப்போது குற்றம் சாட்டுகிறது. அப்படியானால், 1987 க்கு முன்னால், புலிகளுக்கு ஆயுதம் கொடுத்தவர்கள் என்று இந்திய மத்திய அரசையும் குற்றம் சொல்ல மாட்டார்களா?
இலங்கை தனது நாட்டு விடுதலை அமைப்பை பற்றி கூறியவை நமது நாட்டில் அந்த நாட்டு அமைப்பை தடை செய்ய போதுமான ஆதாரமாக எப்படி இருக்க முடியும்? அப்படியானால் பாகிஸ்தான் இப்போது ஒரு குற்றச்சாட்டை கூறியுள்ளது. அதாவது இந்திய அரசுதான் தெற்காசியாவிலேயே தற்கொலை செய்யும் மனித வெடிகுண்டுகளை தயார்செய்யும் புலிகளுக்கு ஆயுதம் கொடுத்து குழப்பம் செய்த அரசு என்று பாகிஸ்தான் இப்போது குற்றம் சுமத்தியுள்ளது. பாகிஸ்தானின் லஷ்கர் அமைப்பு, கொழும்பில் இருந்து கொண்டு, தென்னிந்தியாவில் வன்முறை செய்ய திட்டமிடுகிறது என்று இந்திய ஏடுகள் கூறியதற்கு இப்படி ஒரு பதில் தாக்குதலை பாகிஸ்தான் செய்துள்ளது.
ஆனால் இந்த தீர்ப்பாயத்தில், சம்பந்தப்பட்ட புலிகள் அமைப்பின் பொறுப்பாளர்கள் அல்லது அந்த அமைப்பின் உறுப்பினர்கள் யாராவதுதான் மனு செய்து தடையை எதிர்த்து வாதிடலாம் என்ற நிபந்தனை எப்படி சாத்தியம் எனபதே கேள்வியாக இருக்கிறது. அத்தகைய தடையினால் தங்கள் அமைப்போ, தாங்களோ பாதிக்கப்பட்டுள்ளோம் என்ற நிலையில் ஒருவர் இந்த விசாரணையில் கலந்துகொள்ளலாம் என்பதை வைத்துதான், வைகோவும், நெடுமாறனும், தமிழக மக்கள் உரிமை கழகமும் இந்த தீர்ப்பாயத்தில் முறையிட்டன. ஆனால் அவர்கள் புலிகள் அமைப்பின் உறுப்பினர்கள் அல்ல என்றும், அதனால் எப்படி பங்கு கொள்ள முடியும் என்றும் நீதியரசரும். அரசு வழக்கறிஞர்களும் வினவுகிறார்கள்.
தங்கள் அமைப்பினர் மீது புலிகள் அமைப்பிற்கு ஆதரவு கொடுத்ததற்காக, ஆதரித்து பேசியதற்காக, வழக்குகள் போடப்பட்டுள்ளன என்பதை டில்லியிலேயே வைகோ வாதாட, அதையும் கூட நீதியரசர் ஏற்காமல் தள்ளுபடி செய்திருந்தார். இப்போது நெடுமாறனும், அவரது வழக்கறிஞரான சந்திரசேகரும், இதே வாதத்தை முன்வைத்தனர். அதாவது தங்களது அமைப்பான தமிழ் தேசிய இயக்கத்தை. தடை செய்ப்பட்ட புலிகளை ஆதரிப்பதாக சொல்லித்தான் தடை செய்துள்ளார்கள் என்பதால் தாங்களும் இந்த தடையால் பாதிக்கப்பட்டோர்தான் என்ற அவர்களது வாதமும் கேட்கப்பட்டது . அதேபோல வழக்கறிஞர் புகழேந்தியும், தங்களது தமிழக மனித உரிமை கழகம், புலிகளை ஆதரிக்கும் அமைப்பு என்றும், இந்தியாவில் அடுத்த நாட்டின் புலிகள் அமைப்பு இருக்க முடியாது என்றும், அதனால் புலிகளின் ஏஜெண்டுகளோ, அனுதாபிகளோதான் இருக்க முடியும் என்றும் அதனால் அனுதாபிகளான தாங்கள் விசாரிக்கப்பட வேண்டும் எனவும் வாதம் செய்தார்.
முதலில் சென்னையில் பேசிய கியூ பிரிவின் மாநில கண்காணிப்பாளர், அசோக் குமார், பல ஆவணங்களை முன்வைத்து புலிகள் தடை செயப்பட வேண்டும் என்று கூறும்போது, ஒரு அதிர்ச்சி தகவலை கூறினார். அதாவது புலிகள் தமிழ்நாட்டையும் சேர்த்து, தமிழீழம் உட்பட அகண்ட தமிழகம் காண திட்டமிட்டதாக ஒரு குண்டை போட்டார். அதற்கு புலிகளின் ஆவணங்களை கொடுக்கமுடியுமா என்று கேட்டதற்கு, அது ரகசிய தகவல் என்று கூறி ஒரு வரைபடத்தை[ காவலர்களே தயாரித்த வரைபடத்தை] காட்டி பேசினார். அப்படியானால் அது எந்த ஆண்டு புலிகளின் வெளியீடு? 1987 வரை புலிகளுக்கு ஆயுதமும், பயிற்ச்சியும் கொடுத்தது இந்திய அரசுதானே என்ற கேள்வியை நாம் கேட்க தூண்டுகிறது. ஒரு குடையின் கீழ் அகண்ட தமிழகம் படைப்பதை புலிகள் நோக்கமாக கொண்டதாக கூறுவது பொய் என்று பலரும் கூறினார்கள். புகழேந்தி ஒரு முன்னாள் புலி உறுப்பினரின் ஒப்புதலை பெற்றுவந்த மனுவை கொடுத்தார். அதை மன்றம் கவனித்தது.
இவ்வாறு ஒரு பொருந்தாத விசாரணையை நடத்த முயலும்போது, இங்கே தமிழ்நாட்டில் ஈழ அகதிகள் வன்னி போர் முடிவுக்கு பின், வந்திறங்கி படுகின்ற கடினகளையும், ஈழ அகதிகள் இந்த தடையால் பயந்து வாழும் நிலைமையையும், அதனாலேயே அவர்கள் தங்களது மனித உரிமைகள் பாதிக்கபட்டு உளவியல் ரீதியான சித்தரவதைகளுக்கு உள்ளாவதையும் இந்த தீர்ப்பாயம் எண்ணிப்பார்க்குமா என்பதே நமது கேள்வி. இல்லாத அதுவும் இந்த நாட்டில், இந்தியாவில் இல்லாத அமைப்பிற்கு தடை விதிப்பதும் , அதை இந்தியாவில் இல்லாத உறுப்பினர்கள் வந்து பேச வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதிப்பதும், வேடிக்கையாக இருக்கிறது. பி.யு.சி.எல். அமைப்பின் தேசிய குழு உறுப்பினர் கேட்டதற்கும் இதே பதிலை அரசு தரப்பு கூறி, உங்களை புலிகள் அமைப்பின் உறுப்பினராக அறிவித்துக்கொண்டு வாதாடுங்கள் என்று கேட்டுக்கொண்டது அதைவிட வேடிக்கையாக இருந்தது. அதற்கு இந்திய மக்கள் தான் தீர்ப்பு கூறவேண்டும்.
இது மத்திய அரசிலிருந்து வரும் ஒரு தீர்ப்பாயம். அதாவது வானத்திலிருந்து, வானத்தில் இருப்பவர்கள் பற்றி கருத்து கேட்க, வானத்திலிருக்கும் நட்ச்சத்திரங்கள் போன்ற விதிகளின் அடிப்படையில் நடத்தப்படும் ஒரு விசாரணை. அப்படியானால் இதை பார்க்கத்தான் இங்குள்ள தமிழனால் முடியுமே தவிர பங்கு கொள்ள முடியாது என்ற விதியை அவர்கள் சொன்னார்கள்.
இந்த தடை யு.ஏ..பி.ஏ.யின் ஒன்பதாவது பிரிவின் கீழ், குடி உரிமையின் 151 வது பிரிவின்படி, 1967 இன் சட்டத்தின் கீழ், 10 இன் இரண்டாவது விதிப்படி, அதற்க்கான விசாரணையை நடத்துகிறது. டில்லி உயர்நீதிமன்றத்தின் மூத்த நீதியரசர் விக்கிரம சித் சென் இந்த தனி நபர் நீதிமன்றத்தின் பொறுப்பில், இந்த விசாரணையை நடத்தினார். அவருக்கு ஒத்துழைக்க, மத்திய அரசின் உதவி சாளிசிடர் ஜெனரல் சந்தியாக் என்ற மூத்த சீக்கிய வழக்கறிஞர் வந்திருந்தார். அவருடன் ஒரு படை போல வழக்கறிஞர்கள் வடக்கே இருந்து வந்திருந்தார்கள். வடக்கே இருந்து வரும் அரசு வழக்கறிஞர்களுக்கு சம்பளம் உண்டாம். ஆனால் டில்லி போல அல்லாமல், மும்பை போல அல்லாமல், தென்னிந்திய அரசு வழக்கறிஞர்களுக்கு அவ்வாறு சம்பளம் கிடையாதாம். ஒரு மூத்தவருடன் அங்கெல்லாம் எத்தனை பேர் வேண்டுமானாலும் செல்வார்களாம். சம்பளம் உண்டாம். இங்கிருந்து செல்பவருக்கு ஒரு அரசு வழக்கறிஞருக்கு மட்டும்தான் சம்பளமாம். இதுவேற ஏற்றத்தாழ்வா? இது மாநில சுயாட்சி கோரிக்கையில் வராதா?
இப்படித்தான் செப்டம்பர்-24 அன்று டில்லியில் இந்த மன்றத்தின் விசாரணை நடந்தது. அதில் வைகோ பேச முற்ப்பட்ட போது, என்ன பதில் கிடைத்ததோ அதுவே இப்போது சென்னையிலும் அனைவருக்கும் கிடைத்தது. அதாவது காலையில் தொடங்கிய விசாரணையில், நீதியரசர் முதலில் இந்த மன்றம் பற்றிய நிபந்தனைகளை முன்வைக்கச்சொன்னார். அதில் சம்பந்தப்பட்ட தடை செய்யப்ப்பட்ட அமைப்பை சேர்ந்த யாராவது இங்கே விசாரணையில், பேசலாம், வாதிடலாம், கருத்துக்களை முன்வைக்கலாம், என்பதாக தெரியப்படுத்தப்பட்டது. இதன் விளக்கங்களை குறிப்பாக விடுதலை புலிகளின் தடை சம்பந்தப்பட்ட அளவில் எப்படி பொருத்தி பார்ப்பது என்பது விளங்காமல் அனைவரும் திணறினார்கள்.
ஏன் என்றால் ஒரு இந்திய நாட்டை சேர்ந்த அமைப்பு தடை செய்யப்பட்டது என்றால், அந்த அமைப்பின் தடை கூடுமா அல்லது கூடாதா என்று விவாதிக்க, அதை விசாரிக்கும் ஆணையத்தில் அந்த குறிப்பிட்ட அமைப்பை சேர்ந்தவர்கள் நேரில் வந்து விவாதிப்பது, அல்லது விசாரணையில் பங்கு கொள்வது, அல்லது அதை எதிர்த்து கருத்து சொல்வது பொருத்தமானதாக இருக்கும். உதாரணமாக இப்போது தடை செய்யப்பட்டுள்ள சிமி அமைப்பு பற்றி அந்த அமைப்பில் இருப்பவர்கள் வந்து பேசலாம். அதேபோல ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பை சேர்ந்த பொறுப்பாளர்கள் வந்து நேரில் பேசித்தான் இருபது ஆண்டுகள் முன்பு, அவர்கள் அமைப்பின் மீதான தடையை நீக்கினார்கள் என்பது அங்கே கூறப்பட்டது இப்போது தடை செய்யப்பட்டுள்ள உல்பா என்ற " ஒன்றுபட்ட அஸ்ஸாம் விடுதலை முன்னணி" என்ற ஆயுதம் தாங்கி புரட்சி நடத்தும் அமைப்புடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த மத்திய அரசு விரும்பியவுடன், அதன் மீதான தடையை நீக்க, சிறையில் உள்ள அந்த அமைப்பின் தலைவர்களுக்கு, பிணை கொடுக்க திட்டமிட்டுள்ளது.
இது இந்தியாவிற்குள் உள்ள அமைப்புகளின் நிலைமை. ஆனால் இதே அளவுகோல், தமிழீழ விடுதலை புலிகளுக்கு எப்படி பொருந்தும்? இதுதான் நமது கேள்வி. விடுதலை புலிகள் அமைப்பு இலங்கை நாட்டை சேர்ந்தது. அந்த நாட்டில் ஆயுதம் தாங்கி புரட்சி செய்தவர்கள். அவர்களை அழித்து முடித்து விட்டதாக, இலங்கை அரசும், இந்திய அரசும் கூறிவருகின்றன. அதன் தலைவர்களும் கொல்லப்பட்டதாக இந்த இரு அரசுகளும் ஏற்கனவே அறிவித்து விட்டன. அதன் பிறகும் அந்த குறிப்பிட்ட அமைப்பை இந்திய நாட்டில் தடை செய்யவேண்டிய அவசியம் என்ன என்பதுதான் நமக்கு புரியவில்லை. பதினெட்டு ஆண்டுகளாக அந்த அமைப்பை இந்தியாவில் தடை செய்து வருகிறார்கள். முதலில் அவர்கள் கூறிய காரணம், ராஜீவ் காந்தி மரணமும், இந்தியாவிற்குள் அவர்கள் வன்முறை செய்வார்கள் என்ற யூகமுமாக இருந்தது. இப்போது அங்கே இலங்கையில் போர் முடிந்த நிலையில் எதற்க்காக இப்படி ஒரு வலிந்த முயற்ச்சியை இந்திய அரசு செய்யவேண்டும்?
இலங்கையில் உள்ள அரசு நிறைய கதைகள் சொல்லலாம். நிறைய சந்தேகப்படலாம். முன்னெச்சரிக்கை செய்யலாம். அது அவர்கள் கணக்கு. அந்த கணக்குகள் எப்படி இந்திய அரசுக்கு பொருந்தும்? இலங்கை அரசு தனது புதிய அமைப்பு ஒன்றின் மூலம் புதிய எச்சரிக்கையை அறிவித்துள்ளது. எல்.எல்.ஆர்.சி. என்ற "கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் மறுவாழ்வு ஆணையம்" சார்பாக சித்தரஞ்சன் டி சில்வா, 2002 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி முதல், 2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் வரை நடந்தவற்றை தொகுக்கிறார். அனைத்து நாட்டு பயங்கரவாத எதிர்ப்பு நிபுணர் ரோகன குனரத்னா, புலிகளின் அனைத்து நாட்டு வலைப்பின்னலை உடைக்க அதிகமான முயற்ச்சிகள் வேண்டும் என்று கூறியிருக்கிறார். வட கொரியா, புலிகளுக்கு 1997 இல் ஆயதங்களை விற்பனை செய்துள்ளது என்று குற்றச்சாட்டையும் இலங்கை கூறியுள்ளது. புலிகளின் கணக்கு மேற்பார்வையாளர் பொன்னையா தாய்லாந்துக்கு வெள்யே வந்து அந்த ஆயுத கொள்முதல் செய்தார் என்பதாக இப்போது குற்றம் சாட்டுகிறது. அப்படியானால், 1987 க்கு முன்னால், புலிகளுக்கு ஆயுதம் கொடுத்தவர்கள் என்று இந்திய மத்திய அரசையும் குற்றம் சொல்ல மாட்டார்களா?
இலங்கை தனது நாட்டு விடுதலை அமைப்பை பற்றி கூறியவை நமது நாட்டில் அந்த நாட்டு அமைப்பை தடை செய்ய போதுமான ஆதாரமாக எப்படி இருக்க முடியும்? அப்படியானால் பாகிஸ்தான் இப்போது ஒரு குற்றச்சாட்டை கூறியுள்ளது. அதாவது இந்திய அரசுதான் தெற்காசியாவிலேயே தற்கொலை செய்யும் மனித வெடிகுண்டுகளை தயார்செய்யும் புலிகளுக்கு ஆயுதம் கொடுத்து குழப்பம் செய்த அரசு என்று பாகிஸ்தான் இப்போது குற்றம் சுமத்தியுள்ளது. பாகிஸ்தானின் லஷ்கர் அமைப்பு, கொழும்பில் இருந்து கொண்டு, தென்னிந்தியாவில் வன்முறை செய்ய திட்டமிடுகிறது என்று இந்திய ஏடுகள் கூறியதற்கு இப்படி ஒரு பதில் தாக்குதலை பாகிஸ்தான் செய்துள்ளது.
ஆனால் இந்த தீர்ப்பாயத்தில், சம்பந்தப்பட்ட புலிகள் அமைப்பின் பொறுப்பாளர்கள் அல்லது அந்த அமைப்பின் உறுப்பினர்கள் யாராவதுதான் மனு செய்து தடையை எதிர்த்து வாதிடலாம் என்ற நிபந்தனை எப்படி சாத்தியம் எனபதே கேள்வியாக இருக்கிறது. அத்தகைய தடையினால் தங்கள் அமைப்போ, தாங்களோ பாதிக்கப்பட்டுள்ளோம் என்ற நிலையில் ஒருவர் இந்த விசாரணையில் கலந்துகொள்ளலாம் என்பதை வைத்துதான், வைகோவும், நெடுமாறனும், தமிழக மக்கள் உரிமை கழகமும் இந்த தீர்ப்பாயத்தில் முறையிட்டன. ஆனால் அவர்கள் புலிகள் அமைப்பின் உறுப்பினர்கள் அல்ல என்றும், அதனால் எப்படி பங்கு கொள்ள முடியும் என்றும் நீதியரசரும். அரசு வழக்கறிஞர்களும் வினவுகிறார்கள்.
தங்கள் அமைப்பினர் மீது புலிகள் அமைப்பிற்கு ஆதரவு கொடுத்ததற்காக, ஆதரித்து பேசியதற்காக, வழக்குகள் போடப்பட்டுள்ளன என்பதை டில்லியிலேயே வைகோ வாதாட, அதையும் கூட நீதியரசர் ஏற்காமல் தள்ளுபடி செய்திருந்தார். இப்போது நெடுமாறனும், அவரது வழக்கறிஞரான சந்திரசேகரும், இதே வாதத்தை முன்வைத்தனர். அதாவது தங்களது அமைப்பான தமிழ் தேசிய இயக்கத்தை. தடை செய்ப்பட்ட புலிகளை ஆதரிப்பதாக சொல்லித்தான் தடை செய்துள்ளார்கள் என்பதால் தாங்களும் இந்த தடையால் பாதிக்கப்பட்டோர்தான் என்ற அவர்களது வாதமும் கேட்கப்பட்டது . அதேபோல வழக்கறிஞர் புகழேந்தியும், தங்களது தமிழக மனித உரிமை கழகம், புலிகளை ஆதரிக்கும் அமைப்பு என்றும், இந்தியாவில் அடுத்த நாட்டின் புலிகள் அமைப்பு இருக்க முடியாது என்றும், அதனால் புலிகளின் ஏஜெண்டுகளோ, அனுதாபிகளோதான் இருக்க முடியும் என்றும் அதனால் அனுதாபிகளான தாங்கள் விசாரிக்கப்பட வேண்டும் எனவும் வாதம் செய்தார்.
முதலில் சென்னையில் பேசிய கியூ பிரிவின் மாநில கண்காணிப்பாளர், அசோக் குமார், பல ஆவணங்களை முன்வைத்து புலிகள் தடை செயப்பட வேண்டும் என்று கூறும்போது, ஒரு அதிர்ச்சி தகவலை கூறினார். அதாவது புலிகள் தமிழ்நாட்டையும் சேர்த்து, தமிழீழம் உட்பட அகண்ட தமிழகம் காண திட்டமிட்டதாக ஒரு குண்டை போட்டார். அதற்கு புலிகளின் ஆவணங்களை கொடுக்கமுடியுமா என்று கேட்டதற்கு, அது ரகசிய தகவல் என்று கூறி ஒரு வரைபடத்தை[ காவலர்களே தயாரித்த வரைபடத்தை] காட்டி பேசினார். அப்படியானால் அது எந்த ஆண்டு புலிகளின் வெளியீடு? 1987 வரை புலிகளுக்கு ஆயுதமும், பயிற்ச்சியும் கொடுத்தது இந்திய அரசுதானே என்ற கேள்வியை நாம் கேட்க தூண்டுகிறது. ஒரு குடையின் கீழ் அகண்ட தமிழகம் படைப்பதை புலிகள் நோக்கமாக கொண்டதாக கூறுவது பொய் என்று பலரும் கூறினார்கள். புகழேந்தி ஒரு முன்னாள் புலி உறுப்பினரின் ஒப்புதலை பெற்றுவந்த மனுவை கொடுத்தார். அதை மன்றம் கவனித்தது.
இவ்வாறு ஒரு பொருந்தாத விசாரணையை நடத்த முயலும்போது, இங்கே தமிழ்நாட்டில் ஈழ அகதிகள் வன்னி போர் முடிவுக்கு பின், வந்திறங்கி படுகின்ற கடினகளையும், ஈழ அகதிகள் இந்த தடையால் பயந்து வாழும் நிலைமையையும், அதனாலேயே அவர்கள் தங்களது மனித உரிமைகள் பாதிக்கபட்டு உளவியல் ரீதியான சித்தரவதைகளுக்கு உள்ளாவதையும் இந்த தீர்ப்பாயம் எண்ணிப்பார்க்குமா என்பதே நமது கேள்வி. இல்லாத அதுவும் இந்த நாட்டில், இந்தியாவில் இல்லாத அமைப்பிற்கு தடை விதிப்பதும் , அதை இந்தியாவில் இல்லாத உறுப்பினர்கள் வந்து பேச வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதிப்பதும், வேடிக்கையாக இருக்கிறது. பி.யு.சி.எல். அமைப்பின் தேசிய குழு உறுப்பினர் கேட்டதற்கும் இதே பதிலை அரசு தரப்பு கூறி, உங்களை புலிகள் அமைப்பின் உறுப்பினராக அறிவித்துக்கொண்டு வாதாடுங்கள் என்று கேட்டுக்கொண்டது அதைவிட வேடிக்கையாக இருந்தது. அதற்கு இந்திய மக்கள் தான் தீர்ப்பு கூறவேண்டும்.
Monday, October 4, 2010
காமன்வெல்த் விளையாட்டு யாருக்கு லாபம்?
தொடங்கியது விளையாட்டு. சாதாரண விளயாட்டா? மாபெரும் விளயாட்டு விழா? பாலிவுட் பாணி என விமர்சித்தது ஒரு ஏடு. முதல்நாள் உலகையே உலுக்கியது. டில்லியின் ஜவஹர்லால் நேரு ஸ்டேடியம் என்பது ஏற்கனவே புகழ் வாய்ந்த இடம். விழா தொடங்கும் போதே பண்பாட்டு நிகழ்வுகள். ஆட்டம், பாட்டங்கள். இரவு ஏழு மணிக்கு தொடங்கிய தொடக்கநாள் விழா, இரவு பதினோரு தாண்டியும் மாறி, மாறி நிகழ்வுகளால் நிரப்பப்பட்டது. வண்ண, வண்ண உடுப்புகளுடன், எல்லா நாட்டு விளயாட்டு வீரர்களும், வீராங்கனைகளும் வரிசையாக கொடி பிடித்து வர, அதை பின்னணியில் வர்ணனை செய்ய, அதை கூடியிருந்த 60000 பேர் ரசிக்க, ஒரே இடத்தில் பறந்து கொண்டிருந்த வாயு பலூன், ஒவ்வொரு நாட்டு பெயர்களையும் வரிசையாக காண்பிக்க, அதுவே பெரும் கரவொலிகளை எழுப்ப, அப்பப்பா....... இதுதான் இந்தியா என வந்தவர்கள் மகிழ்ந்திருப்பார்கள்.
காமன்வெல்த் நாடுகள் என்று சொல்லப்படுபவை, அந்த காலத்தில் ஆங்கிலேயர் ஆண்டுவந்த நாடுகளின் ஐக்கிய முன்னணி என்பதாக பெருமையாக கூறப்பட்டது. இதில் என்ன பெருமை இருக்கிறது? ஆங்கிலேயன் இந்தியா உட்பட பல நாடுகளை ஒரு காலத்தில் ஆண்டுவந்தனர். அது பெருமைப்படக்கூடிய செய்தியா? அல்லது வெட்கப்பட வேண்டிய செய்தியா?அப்படியானால் அதே நாடுகள் அதே ஆங்கிலேய அரசியின் தலைமையில் இணைந்து, அதற்கு காமன்வெல்த் நாடுகள் என்று பெயரிட்டுக்கொண்டு அதன் பெயரில் ஒரு விளையாட்டு போட்டியையும் நடத்தி அதை எப்படி பெருமை என்று கூறிக்கொள்ளமுடியும்?
அதுதான் இங்கே நமது டில்லியில் இப்போது கோலாகலமாக கொண்டாடப்படுகிறது. அதாவது ஆங்கிலேயரின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டு அடிமை நாடுகளாக இருந்த 71 நாடுகள் இப்போது இந்த காமன்வெல்த் நாடுகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அதாவது ஆங்கிலேயனிடம் அடிமையாக இருந்ததை இவர்கள் அதாவது இந்த நாட்டின் அரசுகள் பெருமையாக கருதுகிறார்களா? அல்லது இழிவாக கருதுகிறார்களா? என்ற அடிப்படை கேள்வி இதில் புதைந்து இருக்கிறது. ஏன் என்றால் இந்த மாபெரும் விழாவிற்கு யார் துவக்கிவைக்க வருவார்கள் என்ற கேள்வி அதிக சர்ச்சையை ஏற்படுத்தி வந்தது. அதில் இங்கிலாந்தின் ராணி வந்துதான் துவங்கி வைக்கவேண்டும் என்ற கருத்து வந்தது. அதன் பிறகு, இந்தியாவில் விழா நடக்கும்போது, இந்திய குடியரசு தலைவர் தான் துவங்கி வைக்க வேண்டும் என்ற கருத்து சுதந்திர குரல் என்பதாக எழுப்பப்பட்டது. அதன் பிறகு அதில் ஒரு சமரசம் செய்யப்பட்டது.
முதல்நாள் அதாவது அக்டோபர்-மூன்றாம் நாள், இரவு இங்கிலாந்து ராணியின் மகன் சார்லஸ் வந்திருந்தார். அவர் தனது தாயாரின் கடிதத்தை வாசித்தார்., அதன்மூலம் ராணி இந்த விழாவுக்கு வாழ்த்து கூறியிருந்தார். அதன்பிறகு தான் இந்த விளையாட்டு போட்டியை தொடங்கி வைப்பதாக அந்த சார்லஸ் கூறினார். அதை அடுத்து நமது குடியரசு தலைவர் பிரதீபா பாட்டில் பேசினார். அவரது பேச்சின் முடிவில் அவர் விளையாட்டை தொடங்கி வைக்கும் பாணியில், தொடங்குங்கள், தொடங்குங்கள் என்று உரத்த குரலில் கூறினார். ஏன் அப்படி அவர் கூக்குரலிட வேண்டும்?
அதுதான் சுதந்திர குரல்களுக்கும், அடிமைக்குரல்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. அதாவது காமன்வெல்த் என்ற பெயரில் இன்னமும் இயங்குவதே, ஒரு வகையில் அடிமை உணர்வை ஏற்றுக்கொள்வதுதான் என்பது இவர்களது விவாதத்திற்கே வருவதில்லை. எழுபத்தியோரு நாடுகளும் இந்த வகையை சேர்ந்தவர்கள்தான் என்பது நமக்கு இப்போது புரிகிறது. இந்தியாவின் சுதந்திரம் ஏற்கனவே பிரச்னைக்கு உள்ளானது தான் என்பது பரந்து பட்ட மக்கள் மத்தியில் இருக்கும் கருத்து. அதை நிரூபிக்கும் வகையில் இந்த காமன்வெல்த் நடக்கிறது. அப்படிப்பட்ட காமன்வெல்த் நாடுகளின் விளயாட்டு போட்டிக்கு, யார் தொடங்கி வைத்து உரையாற்றுவது என்பதில் அவர்களால் இங்கிலாந்து நாட்டு ராணியையும், அவரது மகனையும் விட முடியவில்லை. அவர்களை முதலில் பேசவைத்து, அந்த ஏகாதிபத்தியவாதிகளுக்கு முதல் மரியாதை கொடுத்து பிறகுதான் இந்திய நாட்டின் குடியரசு தலைவர் தொடக்க உரை நிகழ்த்தவும், தொடன்கிவைக்கவும் முடிகிறது என்பதே அங்கே நிறைவேற்றப்பட்ட நடைமுறைகள்.
ஒதுக்கப்பட்டதாக கற்பனை செய்தவர்கள் மத்தியில், ஓரங்கட்டப்பட்டதாக வெளியிட்டவர்கள் மத்தியில், மீண்டும் கல்மாடி தோன்றினார். சுரேஷ் கல்மாடி என்ற பெயர் அறிவிப்புடன் பேசினார். தனது முதன்மை பங்கை நிரூபித்தார். அதற்கு பிறகு மொத்த விளையாட்டு குழுவின் தலைவர் மைக் பின்னர் பேசினார். அவர் கல்மாடிக்காக வாதிட்டார். அவதூறு செய்தவர்கள் தோல்வி அடையும் வகையில் இந்த போட்டி வெற்றிகரமாக நடக்கிறது என்றார். நம்மூர் அரசியல்வாதிகள் நினைவுதான் நமக்கு வந்தது.
அதன்பிறகு மீண்டும் ஒவ்வொரு மாநிலங்களின் ஆட்டங்களும், பாட்டுக்களும் அரங்கேற்றப்பட்டன. அதை வரிசையாக வந்து ஊர்வலம் போல செய்து காட்டினர். அதை எழுபத்தொரு நாடுகளின் விளயாட்டு வீரர்களும், வீராங்கனைகளும் மற்றும் வந்திருந்த விருந்தினர்களும், பார்வையாளர்களும் பார்த்து ரசித்தனர். அதாவது நமது நாட்டு மாநிலங்களின் பண்பாடுகளை காட்டி சுற்றுலா கழகத்திற்கு பயனுள்ள வேலையை செய்தனர். இடையில் யோகா கற்றுக்கொடுத்தனர். அதை சம்ஸ்கிருத மொழியில் பாடி காண்பித்தனர். யோகாவின் பல உடற்பயிற்சிகளை இளம் பெண்கள் செய்து காண்பித்தனர். அதையும் வெளிநாட்டினர் மகிழ்ந்து பார்த்தனர். அதுதான் இந்திய மக்களது பண்பாடு என்று அவர்களை இவர்கள் புரிய வைத்தனர். மணிபுரி நடனம் நடந்தது. மணிப்பூர் ஆதிவாசிகள் துயரம் தெரியாமல் மறைக்கப்பட்டது.அதன் பிறகு நமது மாபெரும் இசை அமைப்பாளர் ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் வந்தார். வழமையான அவரது பாடலை, ராகத்தை, பாடினார். ஜெய் ஹோ என்றார். எல்லோரும் அவருடன் சேர்ந்துகொண்டு ஜெய் ஹோ என்றனர். ஆகா. என்ன அருமையான இசையப்பா? அதற்கேற்ற ஒலி எழுப்பல்.? இப்படியாக முதல்நாள் முடிந்ததா?
இரண்டாம் நாள். அதுதான் விளையாட்டு போட்டிகள் உண்மையில் தொடங்கும் நாள். இந்தியாவின் சந்தியா ராணி தேவி அடம் ஒரு வெண்கல பதக்கம் வென்றார். அடுத்து ஒரு வெள்ளி பதக்கம் இந்தியாவிற்கு கிடைத்தது.. வாழ்க. ஆனால் இவ்வளவு செலவழித்து இந்த போட்டியால் யாருக்கு லாபம்? எழுபத்தொராயிரம் கோடி பணத்தை இதில் போடும் இந்தியாவில், இன்னமும் வறுமையின் எல்லை கோடிற்கு கீழே பல கோடி இந்தியர்கள் இருப்பதாக சொன்னார்களே? எல்லாம் பொய்தானா? விவசாயம் இந்த ஆண்டு பொய்த்து விட்டது என்று சொன்னார்களே? அதுவும் பொய்தானா? பஞ்சம் வரும் ஆபத்து இருக்கிறது என்று சொன்னார்களே? அதுவும் பொய்தானா? ஐ.நா. கொடுத்த இலட்சியத்தை இந்த புத்தாயிரத்தில் நிறைவேற்ற முடியாமல் இந்தியா வறுமையிலும், ஏழ்மையிலும் இருப்பதாக அறிவித்தார்களே? அதுவும் பொய்தானா?
காமன்வெல்த் நாடுகள் என்று சொல்லப்படுபவை, அந்த காலத்தில் ஆங்கிலேயர் ஆண்டுவந்த நாடுகளின் ஐக்கிய முன்னணி என்பதாக பெருமையாக கூறப்பட்டது. இதில் என்ன பெருமை இருக்கிறது? ஆங்கிலேயன் இந்தியா உட்பட பல நாடுகளை ஒரு காலத்தில் ஆண்டுவந்தனர். அது பெருமைப்படக்கூடிய செய்தியா? அல்லது வெட்கப்பட வேண்டிய செய்தியா?அப்படியானால் அதே நாடுகள் அதே ஆங்கிலேய அரசியின் தலைமையில் இணைந்து, அதற்கு காமன்வெல்த் நாடுகள் என்று பெயரிட்டுக்கொண்டு அதன் பெயரில் ஒரு விளையாட்டு போட்டியையும் நடத்தி அதை எப்படி பெருமை என்று கூறிக்கொள்ளமுடியும்?
அதுதான் இங்கே நமது டில்லியில் இப்போது கோலாகலமாக கொண்டாடப்படுகிறது. அதாவது ஆங்கிலேயரின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டு அடிமை நாடுகளாக இருந்த 71 நாடுகள் இப்போது இந்த காமன்வெல்த் நாடுகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அதாவது ஆங்கிலேயனிடம் அடிமையாக இருந்ததை இவர்கள் அதாவது இந்த நாட்டின் அரசுகள் பெருமையாக கருதுகிறார்களா? அல்லது இழிவாக கருதுகிறார்களா? என்ற அடிப்படை கேள்வி இதில் புதைந்து இருக்கிறது. ஏன் என்றால் இந்த மாபெரும் விழாவிற்கு யார் துவக்கிவைக்க வருவார்கள் என்ற கேள்வி அதிக சர்ச்சையை ஏற்படுத்தி வந்தது. அதில் இங்கிலாந்தின் ராணி வந்துதான் துவங்கி வைக்கவேண்டும் என்ற கருத்து வந்தது. அதன் பிறகு, இந்தியாவில் விழா நடக்கும்போது, இந்திய குடியரசு தலைவர் தான் துவங்கி வைக்க வேண்டும் என்ற கருத்து சுதந்திர குரல் என்பதாக எழுப்பப்பட்டது. அதன் பிறகு அதில் ஒரு சமரசம் செய்யப்பட்டது.
முதல்நாள் அதாவது அக்டோபர்-மூன்றாம் நாள், இரவு இங்கிலாந்து ராணியின் மகன் சார்லஸ் வந்திருந்தார். அவர் தனது தாயாரின் கடிதத்தை வாசித்தார்., அதன்மூலம் ராணி இந்த விழாவுக்கு வாழ்த்து கூறியிருந்தார். அதன்பிறகு தான் இந்த விளையாட்டு போட்டியை தொடங்கி வைப்பதாக அந்த சார்லஸ் கூறினார். அதை அடுத்து நமது குடியரசு தலைவர் பிரதீபா பாட்டில் பேசினார். அவரது பேச்சின் முடிவில் அவர் விளையாட்டை தொடங்கி வைக்கும் பாணியில், தொடங்குங்கள், தொடங்குங்கள் என்று உரத்த குரலில் கூறினார். ஏன் அப்படி அவர் கூக்குரலிட வேண்டும்?
அதுதான் சுதந்திர குரல்களுக்கும், அடிமைக்குரல்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. அதாவது காமன்வெல்த் என்ற பெயரில் இன்னமும் இயங்குவதே, ஒரு வகையில் அடிமை உணர்வை ஏற்றுக்கொள்வதுதான் என்பது இவர்களது விவாதத்திற்கே வருவதில்லை. எழுபத்தியோரு நாடுகளும் இந்த வகையை சேர்ந்தவர்கள்தான் என்பது நமக்கு இப்போது புரிகிறது. இந்தியாவின் சுதந்திரம் ஏற்கனவே பிரச்னைக்கு உள்ளானது தான் என்பது பரந்து பட்ட மக்கள் மத்தியில் இருக்கும் கருத்து. அதை நிரூபிக்கும் வகையில் இந்த காமன்வெல்த் நடக்கிறது. அப்படிப்பட்ட காமன்வெல்த் நாடுகளின் விளயாட்டு போட்டிக்கு, யார் தொடங்கி வைத்து உரையாற்றுவது என்பதில் அவர்களால் இங்கிலாந்து நாட்டு ராணியையும், அவரது மகனையும் விட முடியவில்லை. அவர்களை முதலில் பேசவைத்து, அந்த ஏகாதிபத்தியவாதிகளுக்கு முதல் மரியாதை கொடுத்து பிறகுதான் இந்திய நாட்டின் குடியரசு தலைவர் தொடக்க உரை நிகழ்த்தவும், தொடன்கிவைக்கவும் முடிகிறது என்பதே அங்கே நிறைவேற்றப்பட்ட நடைமுறைகள்.
ஒதுக்கப்பட்டதாக கற்பனை செய்தவர்கள் மத்தியில், ஓரங்கட்டப்பட்டதாக வெளியிட்டவர்கள் மத்தியில், மீண்டும் கல்மாடி தோன்றினார். சுரேஷ் கல்மாடி என்ற பெயர் அறிவிப்புடன் பேசினார். தனது முதன்மை பங்கை நிரூபித்தார். அதற்கு பிறகு மொத்த விளையாட்டு குழுவின் தலைவர் மைக் பின்னர் பேசினார். அவர் கல்மாடிக்காக வாதிட்டார். அவதூறு செய்தவர்கள் தோல்வி அடையும் வகையில் இந்த போட்டி வெற்றிகரமாக நடக்கிறது என்றார். நம்மூர் அரசியல்வாதிகள் நினைவுதான் நமக்கு வந்தது.
அதன்பிறகு மீண்டும் ஒவ்வொரு மாநிலங்களின் ஆட்டங்களும், பாட்டுக்களும் அரங்கேற்றப்பட்டன. அதை வரிசையாக வந்து ஊர்வலம் போல செய்து காட்டினர். அதை எழுபத்தொரு நாடுகளின் விளயாட்டு வீரர்களும், வீராங்கனைகளும் மற்றும் வந்திருந்த விருந்தினர்களும், பார்வையாளர்களும் பார்த்து ரசித்தனர். அதாவது நமது நாட்டு மாநிலங்களின் பண்பாடுகளை காட்டி சுற்றுலா கழகத்திற்கு பயனுள்ள வேலையை செய்தனர். இடையில் யோகா கற்றுக்கொடுத்தனர். அதை சம்ஸ்கிருத மொழியில் பாடி காண்பித்தனர். யோகாவின் பல உடற்பயிற்சிகளை இளம் பெண்கள் செய்து காண்பித்தனர். அதையும் வெளிநாட்டினர் மகிழ்ந்து பார்த்தனர். அதுதான் இந்திய மக்களது பண்பாடு என்று அவர்களை இவர்கள் புரிய வைத்தனர். மணிபுரி நடனம் நடந்தது. மணிப்பூர் ஆதிவாசிகள் துயரம் தெரியாமல் மறைக்கப்பட்டது.அதன் பிறகு நமது மாபெரும் இசை அமைப்பாளர் ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் வந்தார். வழமையான அவரது பாடலை, ராகத்தை, பாடினார். ஜெய் ஹோ என்றார். எல்லோரும் அவருடன் சேர்ந்துகொண்டு ஜெய் ஹோ என்றனர். ஆகா. என்ன அருமையான இசையப்பா? அதற்கேற்ற ஒலி எழுப்பல்.? இப்படியாக முதல்நாள் முடிந்ததா?
இரண்டாம் நாள். அதுதான் விளையாட்டு போட்டிகள் உண்மையில் தொடங்கும் நாள். இந்தியாவின் சந்தியா ராணி தேவி அடம் ஒரு வெண்கல பதக்கம் வென்றார். அடுத்து ஒரு வெள்ளி பதக்கம் இந்தியாவிற்கு கிடைத்தது.. வாழ்க. ஆனால் இவ்வளவு செலவழித்து இந்த போட்டியால் யாருக்கு லாபம்? எழுபத்தொராயிரம் கோடி பணத்தை இதில் போடும் இந்தியாவில், இன்னமும் வறுமையின் எல்லை கோடிற்கு கீழே பல கோடி இந்தியர்கள் இருப்பதாக சொன்னார்களே? எல்லாம் பொய்தானா? விவசாயம் இந்த ஆண்டு பொய்த்து விட்டது என்று சொன்னார்களே? அதுவும் பொய்தானா? பஞ்சம் வரும் ஆபத்து இருக்கிறது என்று சொன்னார்களே? அதுவும் பொய்தானா? ஐ.நா. கொடுத்த இலட்சியத்தை இந்த புத்தாயிரத்தில் நிறைவேற்ற முடியாமல் இந்தியா வறுமையிலும், ஏழ்மையிலும் இருப்பதாக அறிவித்தார்களே? அதுவும் பொய்தானா?
Sunday, October 3, 2010
எந்திரன் படம் வசீகரிக்கிறதா? விமர்சிக்கப்படுகிறதா?
நூற்று எண்பது கோடியை செலவழித்து, ஒரு பெரிய சினிமா பேனர் ஒரு பெரிய நடிகரை போட்டு ஒரு பெரிய விளம்பரம் செய்யப்பட்டு , ஒரு பெரிய படத்தை எடுத்திருக்கும் போது, அதை சாதாரணமாக விமர்சிக்கலாமா? படம் சுமார் மூவாயிரம் கொட்டகைகளில் திரையிடப்பட்டு, தமிழ்நாடெங்கும் தொண்ணூறு விழுக்காடு கொட்டகைகளில் வெளியாகி, முதல் மூன்று நாள் வசூலிலேயே முழு செலவையும் எடுத்துவிடும் என்று கூறப்படுகிறது என்றால், இது என்ன சினிமா தானா, வேறு ஏதாவதா என்று மலைக்க தோன்றும். இதுதான் இன்றைய வணிக உலகம் என்று நாம் ஏற்றுக்கொண்டாக வேண்டும். அதை எப்படி சாத்தித்தார்கள் என்பது அசிங்கமான வரலாறாக இருக்கலாம். ஆனால் சாதித்து விட்டார்கள் என்பது யதார்த்தமாக ஆகிவிட்டது.
இனி யார் படம் எடுத்தாலும் ஐந்து கோடிக்கு எடுக்கிறேன் என்று சொன்னால் மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். அதனால் எந்த ஒரு திறமையும், கலைப்படைப்பும், படைப்பாற்றலும் இனி பல நூறு கோடிகளுடன் வந்தால் மட்டும்தான் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் என்ற ஒரு மாயை பரவிவிடும்.
பல கோடிகள் மட்டுமே படத்தின் வெற்றியை தீர்மானித்து விட்டதா? ரஜினி என்ற ஒரு பெரிய சூபர் ஸ்டார் நடித்ததனால் இது பெரும் வெற்றியை எட்டிவிட்டதா? வெறும் பணமும், வெறும் ரஜினியும் இந்த படத்தின் வெற்றிக்கு முக்கிய காரணம் என்று தெரியவில்லையே? ரஜினி எப்போதுமே நடிப்புக்கு பெயர் பெற்றவர் அல்ல. அவரது ஸ்டைல் மட்டும்தான் எப்போதுமே உயர்ந்து நிற்கும். இந்த படத்திலும் அது அப்படியே நிற்கிறது. ஆனால் இந்த படத்தில் வழமையான ஸ்டைல் போல இன்னொரு ஸ்டைலும் இருக்கிறதே? அதுதானே ஐஸ்வர்யாராய் ? அந்த நடிகை நடிக்கவும் செய்கிறார். ஸ்டைலும் செய்கிறார்.. அழகாகவும் இருக்கிறார் என்பதுதானே இளைஞர்களின் கருத்து? அதனால் ரஜினியை தூக்கி சாப்பிட்டு விடுகிறாரே? இரண்டு ரஜினி வந்தும் ஒரு ஐஸ் சோபிக்கிறார் என்றால் என்ன அர்த்தம்? அதை ரஜினியே ஒரு விளம்பரத்தில் கூறியிருந்தாரே? தான் நாற்பது முறை பயிற்சி எடுத்தும், ஒரே மூவில் அந்த ஐஸ் நடனம் ஆடிவிட்டார் என்று சொல்லவில்லையா?
சரி. பணமோ, ரஜினியோ வெற்றியை தீர்மானிக்கவில்லை என்றால் யார்தான் தீர்மானித்தது? இசை அமைப்பாளர் பங்கை சொல்லாமல் இருக்க முடியாது. அது என்ன இந்த ஏ.ஆர். ரஹ்மான் இசை அமைக்கும்போதேல்லாம், முதல் முறை நாம் கேட்கும் பாட்டு ஈர்ப்பதில்லை. பிறகு மீண்டும் கேட்கும்போது, பயங்கரமா ஈர்க்குதே? அது எண் என்றே புரிய வில்லை. கேமெரா கோணங்களை எல்லோரும் பாராட்டறாங்க. ஆமா. சொல்லமாட்டாங்களா. இத்தனை காசை போட்டு கரியாக்கி கேமெரா கோணம் பெயர் வாங்கல்லைனா என்ன அர்த்தம்? அதே மாதிரி சாபுசரில் கேட்கணுமா? ஆர்ட் இயக்குனர்னா சும்மாவா? கிராபிக்ஸ் என்னாமாதிரி வருது? அம்மாடி. இந்தமாதிரி பெரிய அளவில் கிராபிக்ஸை பயன்படுத்தியவர்களே இல்லை என்று சொல்லும்படி செய்து விட்டாரே ஐயா? சரி இது திறமையா? திறமை போன்ற மாயையா? எப்படியோ எல்லோரும் சங்கரை இதற்காகவே பாராட்டிவிட்டார்கள். நாமும் சேர்ந்து கொள்ளா விட்டால், தனிமைபடுவோம் போல இருக்கே?
டானி டென்சான்க்பா வருகிறார்னு எழுத்து போடும் போது பார்த்தவுடன் எனக்கு ஒரே கொண்டாட்டம்தான். ஏன் என்றால் அவர் அஞ்சல் பெட்டி 520 ல நடிச்சார் பாருங்க. நான் அவரது ரசிகனா ஆயிட்டேன். ஆனா அந்த டானிய பார்க்க முடியல்லையே? சங்கர் அவர பேராசிரியர், விஞ்ஞானி அப்படின்னு காட்டுதுக்காக போட்டிருப்பார் போலும்.
எப்படியோ. தேர்தலில் வாக்காளர்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கா பணம் பட்டுவாடா செய்து இனிமே யாராவது தேர்தல்ல நில்லுங்க காசு இல்லாம பார்க்கலாம் என்று சவால் விட்டார்கள். முழு வணிகமாக தேர்தலை ஆக்கிவிட்டோமே என்று அவர்கள் பெருமைபடலாம். அதுபோல இப்போ எவனாவது நூறு கோடிக்கு குறைவா காசை எடுத்துக்கிட்டு வந்து சினிமா எடுக்கனும்னு சொல்லுங்க பார்க்கறோம் என்று சவால் விடுவதுதானே இது.அப்படியானால் சினிமாவை ஏகபோகப் படுத்தியாச்சா? சரி. சினிமா காட்டுற இடத்தையுமில்ல ஏகபோக படுத்திட்டாக? எல்லா சினிமா கொட்டகையையுமில்ல அவுக ஏகபோக படுத்திட்டாக? இப்போ புரியுதா ஏக போகம்னா என்னனு? இதுதான் ஏகபோகம்னு அமெரிக்காகாரனுக்கே இனிமே விளங்கப்படுத்துவோமில்லா? எப்படியோ ஒரு ஏகபோக படத்தை முதல்நாளே பார்த்த திருப்தி.
இனி யார் படம் எடுத்தாலும் ஐந்து கோடிக்கு எடுக்கிறேன் என்று சொன்னால் மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். அதனால் எந்த ஒரு திறமையும், கலைப்படைப்பும், படைப்பாற்றலும் இனி பல நூறு கோடிகளுடன் வந்தால் மட்டும்தான் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் என்ற ஒரு மாயை பரவிவிடும்.
பல கோடிகள் மட்டுமே படத்தின் வெற்றியை தீர்மானித்து விட்டதா? ரஜினி என்ற ஒரு பெரிய சூபர் ஸ்டார் நடித்ததனால் இது பெரும் வெற்றியை எட்டிவிட்டதா? வெறும் பணமும், வெறும் ரஜினியும் இந்த படத்தின் வெற்றிக்கு முக்கிய காரணம் என்று தெரியவில்லையே? ரஜினி எப்போதுமே நடிப்புக்கு பெயர் பெற்றவர் அல்ல. அவரது ஸ்டைல் மட்டும்தான் எப்போதுமே உயர்ந்து நிற்கும். இந்த படத்திலும் அது அப்படியே நிற்கிறது. ஆனால் இந்த படத்தில் வழமையான ஸ்டைல் போல இன்னொரு ஸ்டைலும் இருக்கிறதே? அதுதானே ஐஸ்வர்யாராய் ? அந்த நடிகை நடிக்கவும் செய்கிறார். ஸ்டைலும் செய்கிறார்.. அழகாகவும் இருக்கிறார் என்பதுதானே இளைஞர்களின் கருத்து? அதனால் ரஜினியை தூக்கி சாப்பிட்டு விடுகிறாரே? இரண்டு ரஜினி வந்தும் ஒரு ஐஸ் சோபிக்கிறார் என்றால் என்ன அர்த்தம்? அதை ரஜினியே ஒரு விளம்பரத்தில் கூறியிருந்தாரே? தான் நாற்பது முறை பயிற்சி எடுத்தும், ஒரே மூவில் அந்த ஐஸ் நடனம் ஆடிவிட்டார் என்று சொல்லவில்லையா?
சரி. பணமோ, ரஜினியோ வெற்றியை தீர்மானிக்கவில்லை என்றால் யார்தான் தீர்மானித்தது? இசை அமைப்பாளர் பங்கை சொல்லாமல் இருக்க முடியாது. அது என்ன இந்த ஏ.ஆர். ரஹ்மான் இசை அமைக்கும்போதேல்லாம், முதல் முறை நாம் கேட்கும் பாட்டு ஈர்ப்பதில்லை. பிறகு மீண்டும் கேட்கும்போது, பயங்கரமா ஈர்க்குதே? அது எண் என்றே புரிய வில்லை. கேமெரா கோணங்களை எல்லோரும் பாராட்டறாங்க. ஆமா. சொல்லமாட்டாங்களா. இத்தனை காசை போட்டு கரியாக்கி கேமெரா கோணம் பெயர் வாங்கல்லைனா என்ன அர்த்தம்? அதே மாதிரி சாபுசரில் கேட்கணுமா? ஆர்ட் இயக்குனர்னா சும்மாவா? கிராபிக்ஸ் என்னாமாதிரி வருது? அம்மாடி. இந்தமாதிரி பெரிய அளவில் கிராபிக்ஸை பயன்படுத்தியவர்களே இல்லை என்று சொல்லும்படி செய்து விட்டாரே ஐயா? சரி இது திறமையா? திறமை போன்ற மாயையா? எப்படியோ எல்லோரும் சங்கரை இதற்காகவே பாராட்டிவிட்டார்கள். நாமும் சேர்ந்து கொள்ளா விட்டால், தனிமைபடுவோம் போல இருக்கே?
டானி டென்சான்க்பா வருகிறார்னு எழுத்து போடும் போது பார்த்தவுடன் எனக்கு ஒரே கொண்டாட்டம்தான். ஏன் என்றால் அவர் அஞ்சல் பெட்டி 520 ல நடிச்சார் பாருங்க. நான் அவரது ரசிகனா ஆயிட்டேன். ஆனா அந்த டானிய பார்க்க முடியல்லையே? சங்கர் அவர பேராசிரியர், விஞ்ஞானி அப்படின்னு காட்டுதுக்காக போட்டிருப்பார் போலும்.
எப்படியோ. தேர்தலில் வாக்காளர்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கா பணம் பட்டுவாடா செய்து இனிமே யாராவது தேர்தல்ல நில்லுங்க காசு இல்லாம பார்க்கலாம் என்று சவால் விட்டார்கள். முழு வணிகமாக தேர்தலை ஆக்கிவிட்டோமே என்று அவர்கள் பெருமைபடலாம். அதுபோல இப்போ எவனாவது நூறு கோடிக்கு குறைவா காசை எடுத்துக்கிட்டு வந்து சினிமா எடுக்கனும்னு சொல்லுங்க பார்க்கறோம் என்று சவால் விடுவதுதானே இது.அப்படியானால் சினிமாவை ஏகபோகப் படுத்தியாச்சா? சரி. சினிமா காட்டுற இடத்தையுமில்ல ஏகபோக படுத்திட்டாக? எல்லா சினிமா கொட்டகையையுமில்ல அவுக ஏகபோக படுத்திட்டாக? இப்போ புரியுதா ஏக போகம்னா என்னனு? இதுதான் ஏகபோகம்னு அமெரிக்காகாரனுக்கே இனிமே விளங்கப்படுத்துவோமில்லா? எப்படியோ ஒரு ஏகபோக படத்தை முதல்நாளே பார்த்த திருப்தி.
கடைசி நேரத்தில் அலகாபாத் தீர்ப்பை மாற்றியவர்கள், டில்லிகாரர்களா?
ஒரு அதிர்ச்சி செய்தி நாட்டை உலுக்கி வருகிறது. அதுதான் அலகாபாத் நீதிமன்றம் எழுதி வைத்திருந்த தீர்ப்பு, முக்கியமான செயல்பாட்டு பகுதிகளில், கடைசி நேரத் தலையீட்டால் மாற்றப்பட்டுள்ளது என்ற செய்தி. அந்த கடைசி நேர தலையீடு டில்லியிலிருந்து வந்தது என்பதும் இன்னொரு அதிர்ச்சி செய்தி. அதுவும் தீர்ப்பு கொடுக்கப்பட்ட நாளன்று அதிகாலையில் டில்லியிலிருந்து விமானத்தில் வந்து இறங்கியது என்பது கூடுதலான செய்தி. இத்தனை செய்திகளும் இரண்டே வரிகளில் ஒரு தமிழ் வாரம் இருமுறை வெளிவரும் ஏட்டில் வெளிவந்துள்ளது என்பது அச்சு ஊடக செய்தி. இந்த செய்திக்கான காரணம் என்ன? இந்த செய்திப்படி செய்யப்படட் மாற்றம்தான் என்ன? அந்த மாற்றம் செய்யப்படுவற்கு முன்பு அந்த செயல்பாட்டு பகுதியில் இருந்த தீர்ப்பு என்ன? இத்தகைய மாற்றம் செய்ய வேண்டிய காரணம் என்ன? அது அரசியல் காரணமா? அத்தகைய மாற்றத்தை செய்தவர்கள் அரசியல்வாதிகளா? அவர்களுக்கு பின்னால் இருந்த சக்திகள் என்ன? அதுபற்றிய ஆழமான ஆய்வுதான் நாம் பார்க்கவேண்டியுள்ளது.
1940 ஆம் ஆண்டு ஆங்கிலேயன் இந்தியாவை ஆண்டு வந்த நேரம். அப்போது இன்றைய இந்தியாவும், இன்றைய பாகிஸ்தானும் ஒரே நாடாக அன்கிலேயனின் ஆட்சிக்கு கீழ் இருந்த நேரம். அப்போது ஆங்கிலேயனின் ப்ரீவி கவுன்சில் என்ற நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கிற்கு தீர்ப்பு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த வழக்கும், அந்த தீர்ப்பும் இப்போது பாபர் மசூதி ---ராம ஜன்ம பூமிக்கு எப்படி சம்பந்தப்படுகின்றன என்று கேட்கலாம். அதுவும் ஒரு வழிபாட்டு தளத்தை இடித்து இன்னொரு வழிபட்டுக்காரர்கள் செய்த செயல் பற்றிய வழக்குதான். அதுவும் யாருக்கு அந்த இடம் சொந்தம் என்ற வழக்குதான். இடிக்கப்பட்ட வழிபாட்டுக்காரர்களுக்கா? அல்லது இடித்தவர்களுக்கா? யாருக்கு அந்த இடம் சொந்தம் என்ற வழக்குதான். அப்படியானால் அந்த வழக்கின் தீர்ப்பு இந்த அலஹாபாத் நீதிமன்றம் முன்னால் வந்த வழக்கிற்கு முன் உதாரணமாக எடுக்கப்படும் அல்லவா? அப்படி எடுக்கப்பட்டதா?
மேற்கண்ட லாகூர் வழக்கு என்று அறியப்பட்ட பிரபல வழக்கு, சீக்கியர்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் உள்ள வழக்கு. அதாவது சீக்கியர்களின் குருத்வாரா என்ற கோவிலை, முஸ்லிம்கள் உரிமை கொண்டாடினார்கள் என்ற வழக்கு அது. அலகாபாத் உயர்நீதிமன்ற தீர்ப்பு வருகின்ற நேரத்தில், ஆங்கில ஏடுகள் பழைய லாகூர் ப்ரீவி கவுன்சில் தீர்ப்பை சுட்டிக்காட்டி எழுதியிருந்தனர். அதாவது இன்றைய பாகிஸ்தானில் உள்ள லாகூர் நகரில், பிரபல நவுலகா பஜார் என்ற இடத்தில் 1722 இல் ஒரு மசூதி கட்டப்பட்டது. அதற்கு ஷஹித் கஞ்ச் மசூதி என்று பெயர். 1762 இல் சீக்கியர்கள் லாகூரை கைப்பற்றிய போது, அந்த மசூதியையும் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டனர். 1849 ஆம் ஆண்டுவரை சீக்கியர்களின் ஆக்கிரமிப்பின் கீழ் லாகூர் இருந்தது. அதுவரை இந்த மசூதியும் அவர்களது கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. 1849 இல் ஆங்கிலேயர்கள் லாகூரை கைப்பற்றியபோதும், அந்த மசூதி சீக்கியர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. 1850 ஆம் ஆண்டு நூர் அஹமது என்பவர் அந்த மசூதியின் பொறுப்பாளர் என்று ஒரு வழக்கை தொடுக்கிறார். அவர் நீண்ட காலமாக தனது பொறுப்பில் மசூதியை வைத்திருக்கவில்லை என்பதால், அவரது வழக்கு எடுபடவில்லை. 1855 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் இருபத்தைந்தாம் நாள் அவர் இன்னொரு வழக்கை சீக்கியர்களை எதிர்த்து தொடுக்கிறார். அதுவும் தள்ளுபடி செய்யப்படுகிறது.
அதன்பிறகு 1925 ஆம் ஆண்டு ஷஹித் கஞ்ச் குருத்வாரா, ஒரு சீக்கிய குருத்வாரா சட்டத்தை கொண்டுவருகிறார்கள். அதில் அந்த குறிப்பிட்ட வழிபாட்டுத்தலமும் சேர்க்கப்படுகிறது. பல்வேறு தரப்பினர் அந்த இடத்திற்கு சொந்தம் கொண்டாடினார்கள். ஆனால் சீக்கிய தீர்ப்பாயம் அந்த இடம் லாகூரின் சீக்கிய குருத்வாராவின் மேலாண்மை குழுவிடம்தான் இருக்கவேண்டும் என்று தீர்ப்பு கூறிவிட்டது. அதன்பிறகு 1935 ஆம் ஆண்டு ஜூலை ஏழாம் நாள், அந்த ஷஹித் கஞ்ச் கட்டிடம் இடிக்கப்பட்டது. அது லாகூரில் கலவரத்தையும், ஒழுங்கின்மையையும் ஏற்படுத்தியது. 1935 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர்-30 ஆம் நாள் சிரோன்மணி குருத்வாரா பற்பந்தக்குழுவை எதிர்த்து ஒரு வழக்கு போடப்பட்டது. அதில் அந்த கட்டிடம் ஒரு மசூதியாக இருந்தது என்றும், அதில் வழிபாடு நடத்த அனைத்து இஸ்லாமிய மக்களுக்கும் உரிமை இருக்கிறது என்றும் அறிவிக்கவேண்டும் என்பதாக கோரப்பட்டது. அந்த கட்டிடத்தை தவறாக பயன்படுத்த யாரையும் அனுமதிக்க கூடாது என்றும் கோரப்பட்டது. வழிபாடு நடத்த முஸ்லிம்களுக்கு உள்ள உரிமையில் யாரும் தலையிடக்கூடாது என்றும் கோரப்பட்டது.
ஆனால் 1938 ஆம் ஆண்டு லாகூர் உயர்நீதிமன்றத்தில், அந்த வழக்கு தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு பிறகு 1940 ஆம் ஆண்டு, ஆங்கிலேயரின் ப்ரீவி கவுன்சில், உயர்நீதிமன்ற தீர்ப்பை அங்கீகரிக்கிறது. அந்த இடத்தின் மீது உரிமை கோருதலை, குறிப்பிட்ட கால அளவான பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குள், முஸ்லிகள் உரிமை கோரவில்லை என்பதால் அவர்களது உரிமை முடிந்து விட்டது என்று தீர்ப்பு சொல்லப்பட்டது. அதன்மூலம் அங்கே குருத்வாரா தொடர்ந்து இயங்குவதற்கு அங்கீகாரம் கொடுத்து விடுகிறது. அது ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் கொடுக்கப்பட்ட தீர்ப்பு.
ஆனால் ஆங்கிலேயரின் அரசியல் சட்டத்தின் அடிப்படையில்தான் இன்றைய இந்திய மற்றும் இன்றைய பாகிஸ்தான் அரசியல் சட்டங்கள் இயங்குகின்றன என்பது இன்னொரு செய்தி. ஆனாலும்கூட அந்த முன்னுதாரணம் பின்பற்றப்பட்டுள்ளதா என்பதே இப்போதைய கேள்வி. சுதந்திரத்திற்கு முன்னால் உள்ள ப்ரீவி கவுன்சில் தீர்ப்புகளை, குறிப்பாக இந்திய உச்சநீதிமன்றம் தனது புதிய தீர்ப்பின் மூலம் மறுதலித்தால் மட்டும்தான், அந்த ப்ரீவி கவுன்சில் தீர்ப்பு செல்லாது. அகவே இந்த இடத்தில் அந்த ப்ரீவி கவுன்சில் தீர்ப்பு செல்லாது என்று கூறுவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. அதனால்தான் எல்லா ஊடக இயலாளர்களும், ஆர்வலர்களும் இந்த அலகாபாத் உயர்நீதிமன்ற தீர்ப்பை முஸ்லிம்களுக்கு சாதகமாக வரும் என்று எதிர்பார்த்தார்கள்.
அப்படிப்பட்ட எதிர்ப்பார்ப்பு கடைசி நேரத்தில் மாறியதற்கு காரணம் என்ன என்பதுதான் இப்போதுள்ள மில்லியன் டாலர் கேள்வி. அதற்குதான் இப்போது பதில் கிடைத்துள்ளது. ஒரு சதி டில்லியில் தீர்ப்பன்று முடுக்கி விடப்பட்டது. அதாவது அதிகாலை ஆறு மணிக்கே, டில்லியிலிருந்து ஒரு அறிவுஜீவி குழாம் , முழுமையான அதிகார வழிகாட்டலுடன் லக்னோவிற்கு, அதாவது அலகாபாத் உயர்நீதிமன்ற கிளை உள்ள இடத்திற்கு பறந்து சென்றது. அது அங்குபோய், அங்குள்ள அந்த மூன்று நீதியரசர்களை சந்தித்து, தீர்ப்பின் முக்கிய இடங்களை, அதாவது ஆபரேஷனல் பகுதி என்று சொல்லப்படும் செயல்பாட்டு பகுதியில் சில மாற்றங்களை செய்தது.
லாகூர் தீர்ப்பின் 1940 ஆம் ஆண்டின் தீர்ப்பு உதாரணங்களுடன், நானூறு ஆண்டுகளாக முஸ்லிம்களின் கையிருப்பில் இருந்த அய்யோத்தியின் சர்ச்சைக்குரிய இடம் , அவர்களுக்கே சொந்தம் என்றும், காலம் கடந்து வழக்கு தொடுத்த இந்துக்களின் உரிமை காலாவதி ஆகிவிட்டது எனவும் எழுதப்பட்டிருந்த தீர்ப்பு அன்று மாற்றப்பட்டது.
அவ்வாறு மாற்றப்பட்டது இந்தியாவில் பெரும்பான்மை இந்துக்கள் மத்தியிலிருந்து எந்த கலவரமும் வெடித்து விடக்கூடாது என்ற நல்லெண்ணத்தின் அடிப்படையிலா? இல்லவே இல்லை. ஏன் என்றால் 1941 ஆம் ஆண்டு கணக்குப்படி , லாகூரில் இருந்த மக்கள்தொகையில், 50 % முஸ்லிம்களும், 36 % இந்துக்களும், 13 % சீக்கியர்களும் இருந்தார்கள். அதாவது பெரும்பான்மையாக முஸ்லிம்கள் இருந்தும் அந்த நீதிமன்ற தீர்ப்பு எந்த ஒரு நிரந்தர கலவரத்தையும் அங்கு ஏற்படுத்தி விடவில்லை. மாறாக இன்னமும் அந்த இடம் சீக்கியர்களின் பொறுப்பில்தான் உள்ளது. அப்படியானால் ஒரு இஸ்லாமிய அரசு என்று அறிவித்துக்கொள்ளும் பாகிஸ்தானிலேயே இது சாத்தியம் என்றால், அதே விஷயம் மதச்சார்பற்ற நாடு என்று அறிவிக்கப்பட்ட இந்தியாவில் ,பெரும்பான்மை மக்களை நியாயம் பக்கம் திருப்ப, அதன்மூலம் அமைதியை ஏற்படுத்த முடியாதா? அதனால் இந்த மாற்றத்தை ஏற்படுதுவத்துவதற்க்கான காரணம் ஒரு அரசியல் சதியே என்பது தெளிவாகிறது.
அது என்ன அரசியல் சதி? பா.ஜ.க. அந்த காலத்தில் அள்ளிச்சென்ற இந்து மத உணர்வாளர்களின் வாக்கு வங்கிகளை , தாங்கள் அள்ளிச்செல்ல காங்கிரசு கட்சி செய்த அரசியல் சதி என்றுதான் பெரும்பாலும் ஊடகவியலாளர்கள் கருதுகிறார்கள். இந்த தீர்ப்பு விளையாட்டில் காங்கிரசு கட்சியின் அரசியல் சதி பலிக்குமா என்ற கேள்வியும் இங்கே எழுந்துள்ளது.
1940 ஆம் ஆண்டு ஆங்கிலேயன் இந்தியாவை ஆண்டு வந்த நேரம். அப்போது இன்றைய இந்தியாவும், இன்றைய பாகிஸ்தானும் ஒரே நாடாக அன்கிலேயனின் ஆட்சிக்கு கீழ் இருந்த நேரம். அப்போது ஆங்கிலேயனின் ப்ரீவி கவுன்சில் என்ற நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கிற்கு தீர்ப்பு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த வழக்கும், அந்த தீர்ப்பும் இப்போது பாபர் மசூதி ---ராம ஜன்ம பூமிக்கு எப்படி சம்பந்தப்படுகின்றன என்று கேட்கலாம். அதுவும் ஒரு வழிபாட்டு தளத்தை இடித்து இன்னொரு வழிபட்டுக்காரர்கள் செய்த செயல் பற்றிய வழக்குதான். அதுவும் யாருக்கு அந்த இடம் சொந்தம் என்ற வழக்குதான். இடிக்கப்பட்ட வழிபாட்டுக்காரர்களுக்கா? அல்லது இடித்தவர்களுக்கா? யாருக்கு அந்த இடம் சொந்தம் என்ற வழக்குதான். அப்படியானால் அந்த வழக்கின் தீர்ப்பு இந்த அலஹாபாத் நீதிமன்றம் முன்னால் வந்த வழக்கிற்கு முன் உதாரணமாக எடுக்கப்படும் அல்லவா? அப்படி எடுக்கப்பட்டதா?
மேற்கண்ட லாகூர் வழக்கு என்று அறியப்பட்ட பிரபல வழக்கு, சீக்கியர்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் உள்ள வழக்கு. அதாவது சீக்கியர்களின் குருத்வாரா என்ற கோவிலை, முஸ்லிம்கள் உரிமை கொண்டாடினார்கள் என்ற வழக்கு அது. அலகாபாத் உயர்நீதிமன்ற தீர்ப்பு வருகின்ற நேரத்தில், ஆங்கில ஏடுகள் பழைய லாகூர் ப்ரீவி கவுன்சில் தீர்ப்பை சுட்டிக்காட்டி எழுதியிருந்தனர். அதாவது இன்றைய பாகிஸ்தானில் உள்ள லாகூர் நகரில், பிரபல நவுலகா பஜார் என்ற இடத்தில் 1722 இல் ஒரு மசூதி கட்டப்பட்டது. அதற்கு ஷஹித் கஞ்ச் மசூதி என்று பெயர். 1762 இல் சீக்கியர்கள் லாகூரை கைப்பற்றிய போது, அந்த மசூதியையும் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டனர். 1849 ஆம் ஆண்டுவரை சீக்கியர்களின் ஆக்கிரமிப்பின் கீழ் லாகூர் இருந்தது. அதுவரை இந்த மசூதியும் அவர்களது கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. 1849 இல் ஆங்கிலேயர்கள் லாகூரை கைப்பற்றியபோதும், அந்த மசூதி சீக்கியர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. 1850 ஆம் ஆண்டு நூர் அஹமது என்பவர் அந்த மசூதியின் பொறுப்பாளர் என்று ஒரு வழக்கை தொடுக்கிறார். அவர் நீண்ட காலமாக தனது பொறுப்பில் மசூதியை வைத்திருக்கவில்லை என்பதால், அவரது வழக்கு எடுபடவில்லை. 1855 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் இருபத்தைந்தாம் நாள் அவர் இன்னொரு வழக்கை சீக்கியர்களை எதிர்த்து தொடுக்கிறார். அதுவும் தள்ளுபடி செய்யப்படுகிறது.
அதன்பிறகு 1925 ஆம் ஆண்டு ஷஹித் கஞ்ச் குருத்வாரா, ஒரு சீக்கிய குருத்வாரா சட்டத்தை கொண்டுவருகிறார்கள். அதில் அந்த குறிப்பிட்ட வழிபாட்டுத்தலமும் சேர்க்கப்படுகிறது. பல்வேறு தரப்பினர் அந்த இடத்திற்கு சொந்தம் கொண்டாடினார்கள். ஆனால் சீக்கிய தீர்ப்பாயம் அந்த இடம் லாகூரின் சீக்கிய குருத்வாராவின் மேலாண்மை குழுவிடம்தான் இருக்கவேண்டும் என்று தீர்ப்பு கூறிவிட்டது. அதன்பிறகு 1935 ஆம் ஆண்டு ஜூலை ஏழாம் நாள், அந்த ஷஹித் கஞ்ச் கட்டிடம் இடிக்கப்பட்டது. அது லாகூரில் கலவரத்தையும், ஒழுங்கின்மையையும் ஏற்படுத்தியது. 1935 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர்-30 ஆம் நாள் சிரோன்மணி குருத்வாரா பற்பந்தக்குழுவை எதிர்த்து ஒரு வழக்கு போடப்பட்டது. அதில் அந்த கட்டிடம் ஒரு மசூதியாக இருந்தது என்றும், அதில் வழிபாடு நடத்த அனைத்து இஸ்லாமிய மக்களுக்கும் உரிமை இருக்கிறது என்றும் அறிவிக்கவேண்டும் என்பதாக கோரப்பட்டது. அந்த கட்டிடத்தை தவறாக பயன்படுத்த யாரையும் அனுமதிக்க கூடாது என்றும் கோரப்பட்டது. வழிபாடு நடத்த முஸ்லிம்களுக்கு உள்ள உரிமையில் யாரும் தலையிடக்கூடாது என்றும் கோரப்பட்டது.
ஆனால் 1938 ஆம் ஆண்டு லாகூர் உயர்நீதிமன்றத்தில், அந்த வழக்கு தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு பிறகு 1940 ஆம் ஆண்டு, ஆங்கிலேயரின் ப்ரீவி கவுன்சில், உயர்நீதிமன்ற தீர்ப்பை அங்கீகரிக்கிறது. அந்த இடத்தின் மீது உரிமை கோருதலை, குறிப்பிட்ட கால அளவான பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குள், முஸ்லிகள் உரிமை கோரவில்லை என்பதால் அவர்களது உரிமை முடிந்து விட்டது என்று தீர்ப்பு சொல்லப்பட்டது. அதன்மூலம் அங்கே குருத்வாரா தொடர்ந்து இயங்குவதற்கு அங்கீகாரம் கொடுத்து விடுகிறது. அது ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் கொடுக்கப்பட்ட தீர்ப்பு.
ஆனால் ஆங்கிலேயரின் அரசியல் சட்டத்தின் அடிப்படையில்தான் இன்றைய இந்திய மற்றும் இன்றைய பாகிஸ்தான் அரசியல் சட்டங்கள் இயங்குகின்றன என்பது இன்னொரு செய்தி. ஆனாலும்கூட அந்த முன்னுதாரணம் பின்பற்றப்பட்டுள்ளதா என்பதே இப்போதைய கேள்வி. சுதந்திரத்திற்கு முன்னால் உள்ள ப்ரீவி கவுன்சில் தீர்ப்புகளை, குறிப்பாக இந்திய உச்சநீதிமன்றம் தனது புதிய தீர்ப்பின் மூலம் மறுதலித்தால் மட்டும்தான், அந்த ப்ரீவி கவுன்சில் தீர்ப்பு செல்லாது. அகவே இந்த இடத்தில் அந்த ப்ரீவி கவுன்சில் தீர்ப்பு செல்லாது என்று கூறுவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. அதனால்தான் எல்லா ஊடக இயலாளர்களும், ஆர்வலர்களும் இந்த அலகாபாத் உயர்நீதிமன்ற தீர்ப்பை முஸ்லிம்களுக்கு சாதகமாக வரும் என்று எதிர்பார்த்தார்கள்.
அப்படிப்பட்ட எதிர்ப்பார்ப்பு கடைசி நேரத்தில் மாறியதற்கு காரணம் என்ன என்பதுதான் இப்போதுள்ள மில்லியன் டாலர் கேள்வி. அதற்குதான் இப்போது பதில் கிடைத்துள்ளது. ஒரு சதி டில்லியில் தீர்ப்பன்று முடுக்கி விடப்பட்டது. அதாவது அதிகாலை ஆறு மணிக்கே, டில்லியிலிருந்து ஒரு அறிவுஜீவி குழாம் , முழுமையான அதிகார வழிகாட்டலுடன் லக்னோவிற்கு, அதாவது அலகாபாத் உயர்நீதிமன்ற கிளை உள்ள இடத்திற்கு பறந்து சென்றது. அது அங்குபோய், அங்குள்ள அந்த மூன்று நீதியரசர்களை சந்தித்து, தீர்ப்பின் முக்கிய இடங்களை, அதாவது ஆபரேஷனல் பகுதி என்று சொல்லப்படும் செயல்பாட்டு பகுதியில் சில மாற்றங்களை செய்தது.
லாகூர் தீர்ப்பின் 1940 ஆம் ஆண்டின் தீர்ப்பு உதாரணங்களுடன், நானூறு ஆண்டுகளாக முஸ்லிம்களின் கையிருப்பில் இருந்த அய்யோத்தியின் சர்ச்சைக்குரிய இடம் , அவர்களுக்கே சொந்தம் என்றும், காலம் கடந்து வழக்கு தொடுத்த இந்துக்களின் உரிமை காலாவதி ஆகிவிட்டது எனவும் எழுதப்பட்டிருந்த தீர்ப்பு அன்று மாற்றப்பட்டது.
அவ்வாறு மாற்றப்பட்டது இந்தியாவில் பெரும்பான்மை இந்துக்கள் மத்தியிலிருந்து எந்த கலவரமும் வெடித்து விடக்கூடாது என்ற நல்லெண்ணத்தின் அடிப்படையிலா? இல்லவே இல்லை. ஏன் என்றால் 1941 ஆம் ஆண்டு கணக்குப்படி , லாகூரில் இருந்த மக்கள்தொகையில், 50 % முஸ்லிம்களும், 36 % இந்துக்களும், 13 % சீக்கியர்களும் இருந்தார்கள். அதாவது பெரும்பான்மையாக முஸ்லிம்கள் இருந்தும் அந்த நீதிமன்ற தீர்ப்பு எந்த ஒரு நிரந்தர கலவரத்தையும் அங்கு ஏற்படுத்தி விடவில்லை. மாறாக இன்னமும் அந்த இடம் சீக்கியர்களின் பொறுப்பில்தான் உள்ளது. அப்படியானால் ஒரு இஸ்லாமிய அரசு என்று அறிவித்துக்கொள்ளும் பாகிஸ்தானிலேயே இது சாத்தியம் என்றால், அதே விஷயம் மதச்சார்பற்ற நாடு என்று அறிவிக்கப்பட்ட இந்தியாவில் ,பெரும்பான்மை மக்களை நியாயம் பக்கம் திருப்ப, அதன்மூலம் அமைதியை ஏற்படுத்த முடியாதா? அதனால் இந்த மாற்றத்தை ஏற்படுதுவத்துவதற்க்கான காரணம் ஒரு அரசியல் சதியே என்பது தெளிவாகிறது.
அது என்ன அரசியல் சதி? பா.ஜ.க. அந்த காலத்தில் அள்ளிச்சென்ற இந்து மத உணர்வாளர்களின் வாக்கு வங்கிகளை , தாங்கள் அள்ளிச்செல்ல காங்கிரசு கட்சி செய்த அரசியல் சதி என்றுதான் பெரும்பாலும் ஊடகவியலாளர்கள் கருதுகிறார்கள். இந்த தீர்ப்பு விளையாட்டில் காங்கிரசு கட்சியின் அரசியல் சதி பலிக்குமா என்ற கேள்வியும் இங்கே எழுந்துள்ளது.
Subscribe to:
Posts (Atom)
