கேரள மார்க்சிஸ்ட் கட்சியை அழிக்க சதியா?

நேற்று எர்ணாகுளம் என்று அழைக்கப்படுகின்ற கொச்சின் நகரில், கேரள மாநில மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் செயலாளர் பினராய் விஜயன், தன்மீது சுமத்தப்பட்ட கடுமையான ஊழல் வழக்கிலிருந்து தப்பிப்பதற்கான பிணையை பெற்றுள்ளார். அவருடன் நீதிமன்ற வளாகத்தில் கூடிய ஆயிரக்கணக்கான மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் செம்படைத் தொண்டர்கள், பினராய் விஜயனுக்கு ஆதரவாக கோபாவேசமாக திரண்டு இருந்தார்கள். சி.பி.ஐ.யால் போடப்பட்ட ஊழல் வழக்கில், விஜயன் நேற்று பிணை பெற்றார். ஆனாலும் கூட அந்த வழக்கு பினராய் விஜயனுடைய கட்சி வாழ்க்கையை பெரிதும் பாதிக்கும் அளவுக்கு நிகழ்ச்சிகளை ஏற்படுத்தி விட்டது. 1997ம் ஆண்டு இடது முன்னணி ஆட்சி அதிகாரத்திலிருந்த போது, பினராய் விஜயன் மின்துறை அமைச்சராக இருந்தார். அப்போது கேரளாவிலிருக்கும் மூன்று மின் உற்பத்தி திட்டங்களுக்காக, கனடா நாட்டிலுள்ள ஒரு நிறுவனமான எஸ்.என்.சி. லாவலின் உடன் ஒப்பந்தம் பேசப்பட்டது. ஒப்பந்தத்தில் பேரம் நடந்ததாகவும், பேரத்தில் ஊழல் நடந்ததாகவும், அதில் ரூ.374 கோடி லஞ்சமாக வாங்கப்பட்டதாகவும், அதில் பினராய் விஜயனுக்கு பங்கு உண்டு என்பதாகவும் ஒரு வழக்கு சி.பி.ஐ.யால் போடப்பட்டது. இதற்காக சிறப்பு பிரிவு ஒன்றை சி.பி.ஐ. நிறுவியிருந்தது. இந்த வழக்கில் கேரள மாநில மின்வாரியத்தின் 6 முன்னாள் அதிகாரிகளும், கனடா நாட்டு லாவலின் நிறுவன பொறுப்பாளர்களும் சேர்க்கப்பட்டிருந்தனர். இந்த வழக்கு விவகாரமாக காங்கிரஸ் கட்சி தொடக்கத்தில் இருந்தே, விஜயன் மீதான புகார்களையும், அவதூறுகளையும் அள்ளித்தெளித்து வந்தது. கேரள மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் உட்கட்சி சண்டையில், அங்கே இருக்கும் முதல்வர் வி.எஸ். அச்சுதானந்தத்திற்கும், மாநில கட்சி செயலாளர் பினராய் விஜயனுக்கும் ஒரு பிணக்கு தொடர்ந்து இருந்தது. அந்த பிணக்கின் காரணமாக, திடீரென அச்சுதானந்தன், விஜயன் மீதான வழக்கை சட்ட ரீதியாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்றும், ஊழல் எதிர்ப்பில் அரசாங்கம் உறுதியாக இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறியது பிரச்சனையை மேலும் பெரிதாக்கியது.மார்க்சிஸ்ட் கட்சி இடது முன்னணிக்கு தலைமை எடுத்து, சட்டமன்ற பொதுத் தேர்தலை சந்திக்கும் போதே, இந்த இரண்டு தலைவர்களுக்கும் மத்தியிலுள்ள பிரச்சனை பூதாகர வடிவம் எடுக்கத் தொடங்கியது. கேரளா மாநிலத்தில் வழக்கமாக காங்கிரஸ் கூட்டணி 5 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தால், அடுத்த 5 ஆண்டுகள் ஆட்சியை மக்கள் இடது முன்னணி கரங்களில் கொடுப்பார்கள். இப்படி ஒரு பழக்கம் கேரள வாக்காளர்களுக்கு இருந்து வரும் சூழ்நிலையில், சட்டமன்ற பொதுத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் கூட்டணியை தோற்கடித்து, இடது முன்னணி கூட்டணி ஆட்சிக்கு வரும் என்ற நம்பிக்கை அனைவருக்கும் இருந்தது. அப்படி ஆட்சிக்கு வரும்போது, சி.பி.எம். கட்சியை சேர்ந்தவர்தான் முதல்வராக வரமுடியும் என்ற எதிர்பார்ப்பும் இருந்தது. வயதில் மூத்தவரான மற்றும் கட்சியின் பாரம்பரிய தலைவரான வி.எஸ்.அச்சுதானந்தன் தேர்தலில் நிற்பதற்கு வேட்பாளராக தேர்வு செய்யப்பட்டால், வெற்றி பெற்று முதலமைச்சராக எளிதாக அங்கீகரிக்கப்படுவார் என்று, அவருக்கு எதிர்முகாமின் தலைவராக இருந்த பினராய் விஜயன் எண்ணினார். மாநிலத்தின் கட்சியை தனது கடின உழைப்பின் மூலம், ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் கட்டி எழுப்பி, பினராய் விஜயன் தலைமை தாங்கி வந்தார். மாநில கட்சித்தலைவர்களில் இரண்டு கோஷ்டியை சேர்ந்தவர்களும் இருந்து வந்தார்கள். இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில், பொதுத்தேர்தலில் நிற்பதற்கே, வி.எஸ்.அச்சுதானந்ததிற்கு, பினராய் விஜயன் வாய்ப்பு கொடுக்கவில்லை. அதாவது அச்சுதானந்தனை ஒரு வேட்பாளராக அறிவிக்கவில்லை. இந்த செயலை எதிர்த்து அச்சுதனாந்தன், அகில இந்திய கட்சி தலைமையிடம் முறையிட்டார். மாநிலத்தின் கீழே உள்ள பல்வேறு மாவட்ட கிளைகளில் இருந்த செந்தொண்டர்களும், அகில இந்திய தலைமையிடம் முறையிட்டார்கள். உடனடியாக சி.பி.எம். கட்சியின் அரசியல் தலைமைக்குழு, அச்சுதானந்தத்திற்கு வேட்பாளர் வாய்ப்பு கொடுக்கும்படி பணித்தது. வேறு வழியில்லாமல் பினராய் விஜயனும் ஒப்புக் கொண்டார். அச்சுதானந்தன் சட்டமன்ற உறுப்பினராக வெற்றி பெற்றார். கட்சி தலைமை தலையீட்டில், மீண்டும் பினராய் விஜயனின் விருப்பத்திற்கு எதிராக முதலமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டார். மீண்டும் இருவருக்கும் இடையிலிருந்த பனிப்போர் தீவிரமானது. மலையோரங்களில் பெரும் மூலதன நிறுவனங்களால் நிலங்கள் அதிகமான அளவில் ஆக்கரமிக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றை எல்லாம் மீட்டெடுக்க, ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட நிலங்களில் கட்டப்பட்ட கட்டிடங்களை இடிப்பதற்கு, முதல்வர் அச்சுதானந்தன் திட்டமிட்டார். அத்தகைய பணக்கார நிறுவனங்களின் தொடர்பிலிருந்த பினராய் விஜயன் அதை எதிர்த்தார். அச்சுதானந்தன் தான் நினைப்பதை பல இடங்களில் சாதித்துக் கொண்டார். ஆக்கிரமிப்பு கட்டிடங்கள் இடிக்கப்பட்டன. ஆக்கிரமிக்கப் பட்ட நிலங்கள் மீட்கப்பட்டன. பொதுமக்கள் மத்தியிலும், கட்சி தொண்டர்கள் மத்தியிலும் அச்சுதானந்தன் நேர்மையானவர் என்பதான எண்ணம் உருவானது. பினராய் விஜயனை, நடிகர் மம்முட்டியுடன் இணைத்து, கைராளி தொலைக்காட்சி நிர்வாகத்தை கைப்பற்றியதாக தொண்டர்கள் மத்தியில் முணுமுணுப்பு கூடத் தொடங்கியது. அடுத்ததாக மேலே சொல்லப்பட்ட லாவலின் வழக்கு தொடுக்கப்பட்டது. அது காங்கிரஸ் கட்சி செய்கின்ற சதி என்று மார்க்சிஸ்ட் கட்சி கூறியது. அகில இந்திய தலைமையும், பினராய் விஜயனுக்கு ஆதரவாக, காங்கிரஸ் சதி என்பதாகவே அறிவித்தது. ஆனால் கேரள முதல்வர் மட்டும், ஊழல் செய்தவர்கள் தண்டிக்கப்படவேண்டும் என்று கூறிவந்தார். முன்னாள் அமைச்சர் மீது ஊழல் வழக்கை பதிவு செய்வதற்கு இந்நாள் அமைச்சரவையின் ஒப்புதலுடன், மாநில ஆளுநரிடம் சி.பி.ஐ. அனுமதி பெற வேண்டியது இருந்தது. இத்தகைய அனுமதிக்கு பச்சைக் கொடி காட்டினார் அச்சுதானந்தன். அதன் விளைவாக ஜுன் மாதத்தில் லாவலின் வழக்கில், குற்றச்சாட்டு பதிவு செய்யப்பட்டது. இவர்கள் இருவருக்கும் மத்தியில் இருந்த பிரச்சனை மீண்டும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் அகில இந்திய தலைமைக்கு சென்றது. இதற்கிடையே கேரள சி.பி.எம்.மிற்குள் கட்சி தேர்தல் வந்தது. அதில் அச்சுதானந்தன் தொடர்பிலிருந்த ஆலப்புழை, பாலக்காடு, கோழிக்கோடு, ஆகிய மூன்று மாவட்டங்களில் மட்டும், முதல்வர் வி.எஸ்.சின் ஆதரவாளர்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டனர். மற்ற அனைத்து மாவட்டங்களும், பினராய் விஜயன் பிடிக்குள் சென்றது. இந்த மோதலிலும் விஜயன் வெற்றி பெற்றார். நிறைவாக திருவனந்தபுரத்தில் பிரம்மாண்டமான ஒரு லட்சம் தொண்டர்கள் கலந்து கொண்ட பேரணியை விஜயன் நடத்திக் காட்டினார். அந்த மேடைக்கு வரமறுத்த வி.எஸ்.ஐ, அகில இந்திய மார்க்சிஸ்ட் கட்சி பொதுசெயலாளர் பிரகாஷ் கரத் வற்புறுத்தி, கூட்டணி கட்சியான புரட்சிகர சோசலிஸ்ட் கட்சி தலைவர் மூலம், மேடைக்கு அழைத்து வரப்பட்டார். இப்படியாக இருவருக்கும் மத்தியில் உள்ள மோதல் தொடர்ந்து பகிரங்கமாகி வருகிறது.இதே போல அரசியல் அரங்கில் சி.பி.எம். , மக்கள் ஜனநாயக கட்சி என்ற அப்துல் நாசர் மதானியின் அணியுடன் இணைந்து செயல்படுவதற்கு காரணமாக இருப்பவர் பினராய் விஜயன். அவர்களது வாக்கு வங்கியை உடைத்தெறிய விரும்பிய காங்கிரஸ் தலைமை, மதானி மீதும் தற்போது மதானி மனைவி சூபியா மீதும் குற்றம் சுமத்தி, தீவிரவாத முத்திரையை வழக்குகளின் மூலம் பரப்பி வருகிறது. இதற்கு துணை போவது போல, முதல்வர் வி.எஸ்.ம், மதானியை தீவிரவாதி என்றும், அவரது கட்சியுடன் சி.பி.எம்.மிற்கு இனி தொடர்பு இருக்காது என்றும் அறிவித்து வருகிறார். மாதனியும், விஜயனும் ஒரே மேடையில் தோன்றி தேர்தல் பிரச்சாரம் செய்ததால்தான், சி.பி.எம். நாடாளுமன்ற பொதுத் தேர்தலில் தோற்றதாக அச்சுதானந்தன் பரப்பி வருகிறார். இதுவே சி.பி.எம். கட்சியின் அடித்தளமான பெரும்பான்மை மதம் சார்ந்த மக்கள் மத்தியில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஏற்கனவே இந்த குழப்பங்களுக்கு காரணமான அச்சுதானந்தத்தை, அரசியல் தலைமைக்குழுவிலிருந்து சி.பி.எம். விலக்கி விட்டது. இப்போது அவரை முதல்வர் பொறுப்பிலிருந்து விலக்க முடியாமல் கட்சித் தலைமை திணறிக் கொண்டிருக்கிறது. காங்கிரஸ் கட்சியைப் பொறுத்தவரை இத்தகைய சூழலில், வழக்குகள், சி.பி.ஐ. போன்றவற்றின் மூலமே மேலிருந்து அரசியல் செய்து, சி.பி.எம். கட்சியை இரண்டாக உடைத்து, நிரந்தரமாக இடதுகளின் கேரள அடித்தளத்தை நொறுக்கி விடலாம் என்ற கணக்கில் இருக்கிறது. இது எங்கு போய் சேரும் என்பதே இப்போது கேள்வி.

இலங்கையில் பூசா முகாமில் அடைக்கப்பட்ட 1000 தமிழர்கள் பட்டியல்

1. வெள்ளை வாகன கடத்தலில் பாதிக்கப்பட்ட 4000 தமிழர், முஸ்லீம் பற்றிய ரகசியம் அம்பலம் .

2. கோத்தபாய ராஜபக்சேயின் சதி வெளிப்பட்டது .

3. அதிபர் தேர்தல் களேபரத்தில் உண்மை ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது.


இலங்கைத் தீவில் இனவாத போரை நடத்திய அரசு, அதற்கிடையே அப்பாவிமக்கள் மீது வெள்ளை வாகன கடத்தல் மற்றும் படுகொலைகளை நடத்திக் கொண்டிருந்தது, உலகறிந்த செய்தி. அப்படி கடத்தப்பட்டவர்களது எண்ணிக்கை 4000 வரை தொட்டது. 4ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், கொழும்பு, மலையகம், புத்தளம், கிழக்கு மாவட்டங்கள், வவுனியா, யாழ்பாணம் ஆகியவற்றிலிருந்து கடத்தப்பட்டிருந்த, தமிழர்கள் மற்றும் தமிழ்பேசும் முஸ்லிம்கள் 1000 பேர், பூசா முகாமில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்ற செய்தி நேற்று கசிந்தது. பூசா முகாம் என்பது தென்னிலங்கையில், சிங்களப் பகுதியில் இருக்கிறது. இதில் 25 பிளாக்குகள் இருக்கின்றன. அதில் முதல் 5 பிளாக்குகளுக்குள் இருக்கின்ற தமிழர்கள் எண்ணிக்கைதான் 1000. இந்த முகாமிலிருந்து தப்பி வெளியே வந்த இளைஞர் ஒருவர் கொடுத்த பட்டியலில் 1000 பேருடைய பெயர்கள் இருக்கின்றன. வெளிவந்துவிட்ட இந்த செய்தியை உறுதிப்படுத்திய அரசுதரப்பு, தனது மனித உரிமை துறையின் மூலம், 1000 பேருடைய குடும்பங்களுக்கும் செய்தி அனுப்பி, அழைத்துச் செல்லுமாறு கேட்டுள்ளது. இது தேர்தல் நேர விளையாட்டு. அதேசமயம் பூசா முகாமில் உள்ளே உள்ள 15 பிளாக்குகளில், மீதம் 3000 கடத்தப்பட்ட, அப்பாவி தமிழர்கள் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர் என்ற செய்தியும் இப்போது தெரிகிறது

சாண்ட்விச்’ ஆக சிக்கிக்கொண்ட ஆதிவாசிகளும், ஊரக ஏழைகளும்!

டெல்லியில் மாணவர்கள் இப்படித்தான் அழைக்கிறார்கள். சத்திஸ்கர் மாநிலம் உட்பட மத்திய இந்தியாவில் நடைபெறும் ரத்தக்களரிகள், டெல்லி மாணவர்களின் உதிரத்தை கொதிக்க வைத்து, உணர்வுகளை எழுப்பியிருக்கிறது. டெல்லியிலிருந்து செல்கின்ற ஊடகயியலாளர்கள், தாங்கள் நேரில் பார்த்து வந்த நிகழ்வுகளை, தலைநகர் டெல்லியில் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறார்கள். இவர்களெல்லாம் டெல்லி மாணவர் சமூகத்திலிருந்து வெளியே வந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். அதனால் அவர்கள் கண்ட காட்சிகளை, டெல்லியிலுள்ள ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம், டெல்லி பலகலைக்கழகம், ஜாமியா மில்லியா இஸ்லாமியா பல்கலைக்கழகம் ஆகியவற்றின் மாணவர்கள் உடனடியாக கிரகித்துக்கொள்கிறார்கள். அதன் விளைவே இடையிலே சிக்கிக்கொண்டவர்களாக, அவர்களால் வருணிக்கப்படும் ஆதிவாசிகளும், கிராமப்புற ஏழைகளும் வருணிக்கப்படுகிறார்கள். சத்திஸ்கர் மாநிலத்தில் சல்வா ஜுடும் என்ற கூலிப்படையும், காவல்துறையும் பச்சை வேட்டை நடவடிக்கையும் ஒருபுறம் ஆதிவாசிகளையும் கிராமப்புற ஏழைகளையும் கொடுமைப்படுத்துகிறது என்று சொன்னால், மறுபுறம் ராணுவ மயமாக்கப்பட்ட இந்திய அரசு இயந்திரம், பயங்கரவாதிகளாக வருணிக்கப்பட்ட ஆயுதந்தாங்கிய மாவோயிஸ்டுகளுடன் துப்பாக்கிச் சண்டையில் ஈடுபடுகிறார்கள். இந்த சண்டைக்கு இடையே சிக்கிக்கொண்ட சாண்ட்விச்களாக அந்த ஏழை மக்கள் ஆக்கப்பட்டுள்ளனர். இத்தகைய விவரிப்புத்தான் இப்போது டெல்லி அறிவுஜீவிகள் மத்தியில் பிரபலமாகி வருகிறது. ஒருபுறம் துப்பாக்கி முனையில் அரசியல் அதிகாரம் பிறக்கிறது என்ற கொள்கையை தாங்கி வருகின்ற மாவோயிஸ்டுகள். இன்னொருபுறம் ஆதிவாசிகள் அனுபவித்து வரும் பாரம்பரிய நிலங்களையும், இயற்கை மூலாதாரங்களையும், அவர்களிடமிருந்து பறித்தெடுத்து, வெளிநாட்டு, உள்நாட்டு கார்பரேட்டுகளுக்கு, கொடுக்க எத்தனிக்கும் இந்தியா அரசு. இந்த இரண்டிற்கும் மத்தியில் தான் சிக்கியிருக்கிறார்கள் ஏழை மக்கள். இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் மத்திய இந்தியா பற்றி, நாட்டிற்கே பாதுகாவல் தளமாக வருணிக்கப்பட்டிருக்கும் பூமிதான், இன்று சாண்ட்விச் தத்துவத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த தத்துவத்தை பேசுபவர்கள், இது வன்முறைக்கும், அகிம்சைக்கும் மத்தியிலான பார்வை வேறுபாடு என்பதாக மட்டும் எண்ணுகிறார்கள். விவாதத்திற்கு அதிகமாக வரவிரும்பாமல், வன்முறை வேண்டுமா, அல்லது அகிம்சை வேண்டுமா என்பதாக அவர்கள் சிந்திக்கிறார்கள். இந்த தத்துவம் பேசுபவர்கள் கல்விக் கூடங்களிலும், ஊடகங்களிலும் நிர்வாக நிறுவனங்களிலும் முக்கியமான பொறுப்புகளிலிருக்கிறார்கள். சல்வா ஜுடும் என்ற அரசாங்கம் தயாரித்த கூலிப்படையையும், அரசப்படைகள் செயல்படும் பச்சை வேட்டையையும் இவர்கள் எதிர்த்தாலும், அவர்களது புரிதல் மத்திய இந்தியாவை பிளவுபடுத்திப் பார்க்கிறது. சாண்ட்விச் தத்துவத்திற்கும், ஜனநாயக மதிப்பீடுகளுக்கும் மத்தியிலேயிருக்கின்ற விவாதமாக அவை மாறியுள்ளன. மத்திய இந்தியாவில் ஜனநாயகம் செயல்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும், ஜனநாயகம் என்பது ஒவ்வொரு ஆண், பெண், குழந்தை, நகர்ப்புற அல்லது கிராமப்புற ஏழைகள், ஆகியோரிடையேயும், எந்த சாதியாயிருந்தாலும், தேசிய இனமாகயிருந்தாலும் அவர்கள் அனைவருக்கும் மரியாதை கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்றும் புரியப்பட வேண்டும். தங்களது எதிர்காலத்தை தீர்மானித்துக் கொள்ள அனைத்து மக்களுக்கும் உரிமை உண்டு என்ற அடிப்படையை ஜனநாயகம் நம்புகிறது. அதனால் இந்த சாண்ட்விச் தத்துவம் என்ற இடையிலே சிக்கியிருக்கும் தத்துவம் அடிப்படையில் ஜனநாயகத்திற்கு எதிரானது. மத்திய இந்தியாவில் வசிக்கின்ற பெருவாரியான மக்கள், தொடர்ந்து வரும் அரசாங்கங்களின் பொருளாதார கொள்கைகளினால், ஆதிவாசிகளும், கிராமப்புற ஏழைகளும் வெகுவாக பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். சாண்ட்விச் தத்துவக்காரர்கள் விளக்கப்படி, அப்படிப்பட்ட ஏழைகளை மாவோயிஸ்டுகள் தங்களது இலக்கிற்காக பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள் என்பதுதான். ஆனாலும் கூட அதில் ஒருபகுதி ஆதிவாசிகளும், கிராமப்புற ஏழைகளும், மாவோயிஸ்டுகளின் பாதையில் செல்வதை தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்கள் என்று இவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளுகிறார்கள். தங்கள் நலனுக்கானதை தேர்வு செய்யவும், தங்கள் நலனுக்காக போராடுபவர்களை அடையாளம் காணவும், அந்த ஆதிவாசிகளுக்கும், கிராமப்புற ஏழைகளுக்கும் அறிவு போதாது என்பது இந்த அறிவுஜீவிகளின் கண்டுபிடிப்பு. ஹார்வேர்டு பல்கலைக்கழகத்திலிருந்தும், ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்திலிருந்தும், ஐ.ஐ.டி.யிலிருந்தும், ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்திலிருந்தும், சிவில் சமூகம், ஆகிய பிரிவுகளில் உள்ளவர்கள் பேசுகின்ற அறிவுகூர்ந்த மொழியில் தங்களது அரசியல் வாய்ப்புகளை, இந்த ஆதிவாசிகளும், ஏழை மக்களும் எடுத்து மொழிவதில்லை. அதனால் அவர்கள் சுயநிர்ணய உரிமையில்லாத, அமைதியான பலியாடுகள் என்ற உண்மை அறிவுஜீவிகளுக்கு உறைப்பதில்லை. அரசுக்கும், மாவோயிஸ்டுகளுக்கும் மத்தியிலே வழிதெரியாமல் மாட்டிக்கொண்ட பலியாடுகள் என்று இவர்களை விவரிப்பதன் மூலம், மத்திய இந்தியாவில் அவர்கள் சமத்துவமுள்ள மனிதர்களாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதில்லை என்பதை நாம் புரிந்துக்கொள்ள முடியும். ஆதிவாசி மக்களையும், கிராமப்புற ஏழைகளையும் குரலற்ற பலியாடுகள் என்பதாக சித்தரிப்பது புதிதல்ல. இந்திய சுதந்திரக் காலத்திலிருந்து இப்படிப்பட்ட வார்த்தைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. உலகப்போருக்குப் பிறகு ஏழ்மை என்பதை தீர்ப்பதற்காக, வளர்ச்சி என்றச் சொல் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. அது மிகவும் கொடூரமான ஒரு கருத்துக்கோப்பு. அத்தகைய கருத்துக்கோப்பை கண்ணுக்குத் தெரியாத சந்தை என்ற கருத்துக்கோப்பு, விரைந்து முழுங்கிவிட்டது. அதனாலேயே அது சிலரை வசதியுள்ளவர்களாகவும், பெரும்பான்மையை இல்லாதவர்களாகவும் ஆக்கிவிட்டது. ஏழைகள் என்பவர்கள், விளிம்பு நிலைமக்கள் என்பதாக விவரிக்கப்பட தொடங்கினார்கள். மேற்கண்ட விவாதங்களை தன்னுடைய கட்டுரையில் ராதா டிசௌசா எழுதுகிறார். சத்திஸ்கர் மாநிலத்தின் நிலைமை புதியதொரு சூழலை எட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. அரசப்படைகளாலும், அவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட கூலிப்படையான சல்வா ஜுடுமாலும் தாக்கப்படும், அச்சுறுத்தப்படும், கடத்தப்படும், கொலைசெய்யப்படும் ஆதிவாசி மக்களுக்காகவும், கிராமப்புற ஏழைகளுக்காவும், ஜனநாயக குரல் எழுப்பிவரும் மனித உரிமை ஆர்வலர்களும், காந்தியவாதிகளும் கூட, சமீபத்தில் தொடர்ந்து தாக்கப்பட்டு வருகிறார்கள். அவர்களது ஜனநாயக உரிமைகள் பறிக்கப்படுகின்றன. தங்களுடைய குரலை எழுப்புவதற்காக அவர்கள் ஏற்பாடு செய்யும் குறைந்தபட்ச பரப்புரை பயணங்கள் கூட தடுக்கப்படுகின்றன. அப்படித்தான் ஹிமன்ஷû குமார் என்ற காந்தியவாதி தொடங்கிய பாதயாத்திரையும் தடுக்கப்பட்டது. தெற்கு சத்திஸ்கர் மாநிலத்தில், தண்டவாடா பகுதியில், வனவாசி சேத்னா ஆசிரமம் என்ற காந்தியவாதிகளின் குடிலை, குடியிருப்பு இடமாகக் கொண்டு, இந்த ஹிமன்ஷû குமார் செயல்பட்டு வருகிறார். ஆதிவாசிகள் மீது நடத்தப்படும் தொடர் வன்கொடுமைகளை எதிர்த்து இவர், 900 மக்கள் கையெழுத்திட்ட மனுவுடன், ஒரு ஜனநாயக ரீதியான அகிம்சை வழி பாதயாத்திரையை மேற்கொண்ட போதுதான் நிர்வாகம் அவரைத் தடுத்தது. அதனால் டிசம்பர் 26ம் தேதியிலிருந்து அவர் அதே இடத்தில் பட்டினிப் போராட்டத்தை, சாகும்வரை என அறிவித்து தொடங்கியுள்ளார். அந்த வட்டாரத்தில் ஆதிவாசி மக்கள் மத்தியில் 20 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இந்த காந்தியவாதி செயல்பட்டு வருகிறார். பட்டினிப் போராட்டத்திற்கான காரணத்தைக் கூறுகின்ற ஹிமன்ஷû, பல லட்சம் ஆதிவாசி மக்கள் கோரமான வறுமையிலும், பட்டினியிலும் வாழ்கின்ற ஒரு நாட்டில், பட்டினி கிடப்பதும் கூட, ஒரு போராட்ட வடிவம் தான் என்று கூறுகிறார். அவர்களுடைய கஷ்டங்களுடன் நானும் கலந்து கொள்கிறேன் என்று அவர் அறிவித்துள்ளார். அவருக்கு தோழமை காட்ட அதே நாளில் மும்பையில் ஒரு பேரணி நடத்தப்பட்டது. டெல்லியில் ஒரு மெழுகுவர்த்திப் பேரணி நடந்தது. உலகெங்கிலும் ஆதரவுக் குரல் எழும்பியுள்ளது. சென்னையிலும், 2010ம் ஆண்டு ஜனவரி 2ம் தேதி தோழமை குரல்கள் எதிரொலிக்கயிருக்கின்றன.17.10.2008ம் ஆண்டின் உச்சநீதிமன்ற உத்தரவுப்படி இடம்பெயர்ந்த கிராமத்தவர்களுக்கு உடனடியாக மறுவாழ்வு கொடுக்கக்கோரியும், கோபா குஞ்சம் மற்றும் சுக்நாத் போன்ற தொண்டர்களை விடுதலை செய்யக்கோரியும், அவர்களை காவலில் அடித்துதைத்த காவலர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கக்கோரியும், பாலியல் பலாத்காரத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் உட்பட புகார் கொடுக்கும் ஆதிவாசிகளுக்கு பாதுகாப்பும், நீதியும் வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கைகைளை முன்வைத்து இத்தகைய ஜனநாயக குரல்கள் எழுப்பப்படுகின்றன. தமிழகத்தின் மனசாட்சியும் இதில் இணைந்து கொள்ளுமா என்பதே கேள்வி.

இலங்கை அதிபர் தேர்தலை தவிர்க்கக்கூடாதா?

இலங்கைத் தீவில் அரச அதிபருக்கான தேர்தல் களம் சூடுபிடித்துள்ளது. இன்றைய அதிபரான மகிந்த ராஜபக்சே ஒரு வேட்பாளர். அவரை எதிர்த்து சிங்கள எதிர்க்கட்சிகள் இணைந்து நிறுத்தியிருக்கும் பொது வேட்பாளராக சரத்பொன்சேகா நிறுத்தப்பட்டுள்ளார். இந்தப் போட்டியில் இருக்கின்ற இரண்டு வேட்பாளரையும், ஈழத்தமிழருக்கு எதிரான போருக்கு காரணமானவர்கள் என்பதாக கூறிக்கொண்டு, போர் எதிர்ப்பாளர்கள் தங்களுக்குத்தான் வாக்களிக்கவேண்டும் என்ற பரப்புரையை செய்து வரக்கூடிய பிற வேட்பாளர்களில் முக்கியமானவர்கள், இடது முன்னணியைச் சேர்ந்த டாக்டர் விக்கிரம பாகு கருணா ரத்னேயும், இந்நாள் எம்.பி. சிவாஜி லிங்கமும், இன்னொரு இடதுசாரி தலைவர் ஜெயசூர்யாவும் வருகிறார்கள். இவர்களில் முதல் இருவர் இணைந்து பிரச்சாரத்தில் வேறு ஈடுபட்டு வருகிறார்கள். மகிந்தாவை எதிர்க்கக்கூடிய பொன்சேகா பல்வேறு தளங்களில், வாக்கு சேகரிக்க முயன்று வருகிறார். அதில் ஒன்று ஈழத்தமிழர்களில் வாக்குகளை வென்றெடுப்பது. அதற்காக போரில் நடந்த குற்றங்களையும், மனித உரிமை மீறல்களையும் அம்பலப்படுத்துகின்ற வேலைகளை அவர் தொடங்கி விட்டார். அதன் மூலம் அவருக்கு செல்வாக்கும் கூடி வருகிறது. தென்னிலங்கையில் இருக்கின்ற மலையகத் தமிழர்கள் மத்தியிலும், தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்கள் மத்தியிலும், கொழும்பு வாழ் தமிழர் மத்தியிலும், மகிந்தா அரசாங்கத்திற்கு செல்வாக்கு குறைந்து வருவது கண்கூடு. உதாரணமாக மகிந்தா அரசாங்கத்தில் அமைச்சராக இருக்கின்ற சிலோன் தொழிலாளர் காங்கிரசின் தலைவரான ஆறுமுகத் தொண்டைமான் கட்சியும், இன்னொரு அமைச்சரான மலையக மக்கள் முன்னணியின் தலைவராக இருக்கும் சந்திரசேகரன் கட்சியும், சமீபத்திய மாநில கவுன்சில்களின் தேர்தல்களில் மிகவும் குறைவான வாக்குகளையே பெற்றன. ஆனால் அதே மாநிலக் கவுன்சில்களின் தேர்தல்களில், கொழும்பு எம்.பி. மனோகணேசன் தலைமையிலான ஜனநாயக மக்கள் முன்னணி கட்சி, வாக்குகளை அதிகமான அளவில் பெற்றது. இந்தக் கட்சி இலங்கையின் எதிர்க்கட்சியான ரணில் விக்ரமசிங்கே தலைமையிலான ஐக்கிய தேசிய கட்சியின் கூட்டணியில் இருக்கிறது. மேற்கண்ட வாக்கு எண்ணிக்கைகளை கணக்கெடுக்க வேண்டிய தேவையை ஏற்படுத்தியதே, அதிபர் ராஜபக்சேதான். ஏனென்றால் எல்லா மாநில கவுன்சில்களுக்கும், தேர்தல்களை நடத்தி, ஒவ்வொன்றிலும் தனது கட்சி அல்லது தனது கட்சியின் கூட்டணி அதிகமான வாக்குகளை பெற்றதாக பெருமை அடித்துக் கொண்டு, அதனால் மட்டுமே தான் நாடுதழுவிய பொதுத் தேர்தலுக்கு செல்வதற்கான ஆதரவு தளத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளதாக அறிவித்துக் கொண்டிருந்த காரணத்தினால், இத்தகைய கணக்குப்பார்த்தல் தேவைப்படுகிறது. அதிபர் தேர்தலுக்கான முக்கிய இரண்டு வேட்பாளர்களில், பொன்சேகாவிற்கு ஆதரவு கூடிக்கொண்டிருப்பதாக, மகிந்தாவின் ஆதரவு ஏடுகளே எழுதத்தொடங்கிவிட்டன. பயங்கர வாதத்தை எதிர்த்து போர் நடத்த வேண்டும் .அந்தப் போரில் வெல்ல வேண்டும் என்று கருதுகின்ற சிங்கள மக்கள், அதற்காக வாக்களிக்க விரும்பினால் மகிந்தாவை மட்டுமே ஆதரிப்பார்கள் என்று யாரும் சொல்லமுடியாது. ஏனென்றால் களத்தில் பொன்சேகாவை நிறுத்தி, அதன்மூலம் தான் மகிந்தா அந்தப் போரில் வென்றதாக, மார்தட்டிக் கொள்கிறார். அதனால் சிங்கள மக்களை பொறுத்தவரை, போர் வெற்றிக்கு காரணமானவர்கள் என்று அவர்கள் இருவரையுமே பார்க்கிறார்கள். அதனால் அந்த குறிப்பிட்ட காரணத்திற்காக, ஒருவருக்கு வாக்களிப்பார்கள் என்று யாரும் கூறமுடியாது. இதிலும் கூட மகிந்தா தனது ஒரே நம்பிக்கை வாக்கான, போர் ஆதரவு வாக்குகளை பெறுகின்ற உத்தரவாதத்தை இழந்து நிற்கின்றார். வெள்ளை வாகன கடத்தல்களும், அதையொட்டிய படுகொலைகளும், கொழும்பு நகரத்தையும், ஈழத்தமிழர்கள், மலையக தமிழர்கள், தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்கள் ஆகிய அனைவரையும், நேரடியாக பாதித்து வரும் நிகழ்வுகள். தங்கள் குடும்பத்திலோ, தங்களுக்கு வேண்டிய குடும்பத்திலோ அல்லது தங்களுக்கு தெரிந்த குடும்பத்திலோ ஒருவர் வெள்ளை வாகனத்தால் கடத்தப்பட்டிருக்கிறார் என்ற செய்தி, அந்த மக்களை பெரும் பாதிப்புக் குள்ளாக்கியிருக்கிறது. வாய்திறந்து கூறமுடியா விட்டாலும், ஊரறிந்த உண்மையாக கோத்தபாய ராஜபக்சேதான் அந்த வெள்ளை வாகன கடத்தல்களுக்கு, பின்னணியில் இருந்து செயல்படுபவர் அல்லது செயல்பட்டவர் என்பதாக அவர்கள் எண்ணிப்பார்க்கிறார்கள். இதுவும் கூட மகிந்தாவிற்கு எதிராக வாக்குகளை தள்ளிவிடக்கூடிய சக்தி வாய்ந்ததாக இருக்கிறது. 4,000 பேர்கள் வரை வெள்ளைவாகன கடத்தலால் தூக்கிக் கொண்டு செல்லப்பட்டி ருக்கிறார்கள் என்ற செய்தி மனிதாபிமானமுள்ள யாரையும் அசைத்துப்பார்க்கிறது. அதே போல வெள்ளைக் கொடிகளுடன் வன்னிப் போரில் இறுதிக்கட்டத்தில், இலங்கை ராணுவத்திடம் சரணடைந்த புலிப்படைத் தலைவர்கள் பலரையும் சுட்டுக் கொல்வதற்கான உத்தரவை, கோத்தபாய ராஜபக்சே அனுப்பினார் என்று பொன்சேகா வெளியிட்ட செய்தி, அங்கே அதிர்ச்சி அலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அரசாங்கத்தின் நிர்ப்பந்தத்தின் பெயரில், பொன்சேகா தனது கூற்றை திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டாலும், அவரை ஆதரித்து பரப்புரை செய்யும் பெரிய எதிர்க்கட்சியான ஐக்கிய தேசிய கட்சியின் தலைவரும், முன்னாள் பிரதமருமான ரனில் விக்கிரமசிங்கே அந்த பிரச்சனையை முக்கியமாக பரப்பி வருகிறார். அதனால் அது மக்களுடைய கவனத்திலிருந்து பிறழமுடியாது. சரணடைந்த எந்தப் போராளியையும் சுட்டுக் கொல்வதை, சிங்கள மக்களும் கூட அங்கீகரிக்கமாட்டார்கள். இதுவும் கூட வாக்கு எண்ணிக்கையை பாதிக்கக்கூடிய செய்திதான். தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு எம்.பி.க்கள் அனைவரும் ஒரே முடிவை எடுக்க திட்டமிட்டு வருகிறார்கள். சிவாஜி லிங்கம் இன்றைய நிலையில் அவர்களிடமிருந்து வேறுபட்டாலும், தமிழ் பேசும் மக்கள் அனைவரும், தமிழ் தேச கூட்டமைப்பின் முடிவுகளை எதிர்பார்த்து நிற்கிறார்கள். பொன்சேகா அணியினருடன் பேசுவது ஒன்றைத்தான் முதன்மையாக தமிழ் தேச கூட்டமைப்பினரும் முயற்சிக்கிறார்கள். அவர்களது முயற்சி வெற்றி பெறுமானால், பொன்சேகா அவர்களுக்கு வாக்குறுதிகளை கொடுப்பாரானால், பெருவாரியான அல்லது ஒட்டுமொத்த ஈழத்தமிழர் வாக்குகள், மகிந்தாவிற்கு எதிராக விழும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. டக்ளஸ் தேவானந்தா என்ற இன்றைய அமைச்சரும், கிழக்கு மாகாண முதல்வருமான பிள்ளையனும், நாடாளுமன்ற நியமன உறுப்பினரான கருணாவும், பதவி பொறுப்புகளில் இல்லாமலேயே கொழும்பில் அமர்ந்து கொண்டு மகிந்தா வேட்புமனுவை ஆதரிக்கின்ற பிளாட் தலைவர் சித்தார்த்தனும், பெருவாரியான தமிழர் வாக்குகளை தங்கள் வேட்பாளர் மகிந்தாவிற்கு ஆதரவாக திருப்புவது இயலாத காரியம். வவுனியாவில் இருக்கின்ற கணிசமான பிளாட் வாக்குகள், இந்த முறை சித்தார்த்தன் கூற்றுக்கு ஏற்ப மகிந்தாவிற்கு விழும் என்று உத்தரவாதம் சொல்ல இயலாது. முகுந்தன் என்ற உமாமகேஸ்வரன் காலத்திய பிளாட் அமைப்பும், மாணிக்க வாசன் காலத்திய பிளாட் அமைப்பும், சித்தார்த்தன் கூற்றை கேட்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. ஆகவே தமிழர் வாக்குகள் நிச்சயமாக மகிந்தாவிற்கு எதிராகத்தான் திரும்பும். அதே சமயம் தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்களை மீண்டும் யாழ்பாணத்தில் கொண்டு வந்து குடியேற்றுவேன் என்ற திடீர் வசனத்தை மகிந்தா அறிவித்துள்ளார். இதன் மூலம் தமிழ் பேசும் முஸ்லிகளது வாக்குகளை ஈர்க்கலாம் என்று அவர் எண்ணினால், அடுத்த நாளே திரிகோண மலை மாவட்டத்தில், முஸ்லிம்கள் வாழ்ந்த பகுதிகளில் சிங்களர்களை குடியேற்றிக் கொண்டிருக்கும் அரசின் திட்டங்கள் அம்பலத்திற்கு வந்துள்ளன. ஆகவே முஸ்லிம் வாக்குகளை ஈர்ப்பது என்பதிலும் கூட, மகிந்தாவிற்கு உறுதியில்லை. இத்தகைய சூழலில்தான், மகிந்தா தனது பீதியை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். தன்னால் முக்கியப் பொறுப்புக்கு கொண்டு வரப்பட்ட ராணுவத்தளபதியே தனக்கு எதிராக போய் விட்டார் என்றும், அதனால் நாடே அழியப்போகிறது என்றும் தேர்தல் கணிப்பை முன்கூட்டியே உணர்ந்து புலம்பியுள்ளார். இப்படித்தானே பிரபாகரனிடமிருந்து, கருணாவை பிரித்த ஆட்சியாளர்கள் சதி இப்போது சிங்களர் மத்தியிலேயே நடப்பதனால் திருப்பி அடிக்கிறது என்று கேட்பவர்களும் உண்டு.இந்த நேரத்தில் தேசிய சமாதான கவுன்சில் ஒரு செய்தியை அசை போடுகிறது. அதாவது அதிபர் ஆட்சியை கலைத்துவிட்டு, நாடாளுமன்றப் பாதையில் பிரதமர் ஆட்சியை கொண்டு வருவோம் என சூளுரைக்கும் பொன்சேகா கருத்து எடுபடும் நிலைமையில், இந்த அதிபர் தேர்தல் ஒரு முதிர்ச்சியற்ற பரிசோதனை என்று அது கூறுகிறது. ஆகவே இப்போதும் கூட காலம் இருக்கிறது என்றும், அதிபர் தேர்தலை ரத்து செய்து விட்டு, நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்திற்கு நாடு திரும்பலாம் என்றும் அவர்கள் கூறுகின்றனர். ஜனநாயக பார்வையுடன் அதிபர் ஆட்சியையே ரத்து செய்வதும், அதிபர் தேர்தலை நடத்தாமல் இருப்பதும் செய்யலாமே என்று இலங்கை அரசின் ஆலோசகர் பொறுப்பில் இருக்கும் இந்திய அரசை நாம் கேட்கலாம்.

காங்கிரஸ் கட்சியின் 125வது ஆண்டிலாவது, ஊழல் ஒழிப்பில் சீனாவை, இந்தியா பின்பற்றுமா?

அண்டை நாடுகளாக இருந்தாலும், ஒரே எல்லைக்கோடுதான் இரண்டு நாடுகளுக்கும் என்று சொன்னாலும், ஆசியா கண்டத்திற்குள்ளே இருக்கும் இந்தியாவும், சீனாவும் தங்களுக்குள் நல்லுறவை வளர்த்துக் கொள்வதில் பலவீனமாகவே இருந்தன. உலக அரங்கில் இருக்கின்ற நாடுகள் எல்லாம் இணைந்து, அகில அளவில் வளர்ந்து வரும் பருவநிலை மாற்ற ஆபத்தையும், பூமி வெப்பமடையும் அபாயத்தையும் எதிர்கொள்வதற்காக டென்மார்க்கில் கூடினர். டென்மார்க் நாட்டிலுள்ள கோபன்ஹெகன் நகரில் கூடிய அந்த ஐ.நா. சபையின் ஏற்பாடான மாநாட்டில், வளரும் நாடுகளான இந்தியாவும், சீனாவும் வளர்ந்த நாடுகளின் ஆதிக்கத்தை உணர்ந்தனர். வேறுவழியே இல்லாமல் இந்த இரு நாடுகளும், அந்த மாநாட்டின் 12 நாட்களும், இணைந்தே செயல்படும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். ஊர் திரும்பினால், எல்லைப் பிரச்சினையில் ஒருவரையொருவர் கடித்துக் கொள்வார்கள் என்ற நிலைமையிலும் கூட, நல்ல விசயத்திற்காக கோபன்ஹெகனில் கூடிப் பேசி, குலாவிக்கொண்டார்கள் என்பது நல்ல செய்திதான். அதே போல மக்கள் சீன அராசங்கம் புதிதாக தொடங்கியிருக்கின்ற ஒரு இயக்கத்தை, இந்திய அரசாங்கமும் பின்பற்றுவார்களா என்று நமக்கு கேட்கத் தோன்றுகிறது. அதுதான் ஊழல் எதிர்ப்பு இயக்கம். கடந்த டிசம்பர் 26ம் நாள், மக்கள் சீன குடியரசின் முதல் தலைவராக இருந்த மாசேதுங் பிறந்த நாளன்று, ஒரு நல்ல காரியத்தை அந்த அரசாங்கம் முன் வைத்துள்ளது. அந்த நாளை ஊழல் எதிர்ப்பு நாளாக அவர்கள் கடைபிடிக்க அறிவித்தார்கள்.அதையொட்டி ஊழல் எதிர்ப்பு இயக்கம் என்று ஒன்றையும் கட்டவிழ்த்து விட்டார்கள். 2008ம் ஆண்டுக்குள் ஊழல் செய்த அதிகாரிகள் என்று பட்டியலிடப்பட்டு, சீன நாடெங்கிலும் தண்டிக்கப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை 4,960. இத்தகைய நிகழ்வை முன்னுதராணமாக இந்திய அரசும், பின்பற்றலாமே என்ற ஒரு நப்பாசை நமக்கு ஏற்படுகிறது. ஏனென்றால் மக்கள் சீன குடியரசு என்று அழைக்கப்படும் சீனநாட்டினுடைய அரசாங்கத்தை, சீன நாடு 1949ல் விடுதலையான பிற்பாடு வழிகாட்டி, தலைமை தாங்கி நடத்திக் கொண்டிருப்பது சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி. அப்படிப்பட்ட ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையில் நடத்தப்படும் அரசாங்கத்திலேயே, ஊழல் நடப்பது என்பதும், அதை கண்டுபிடித்து அந்த அரசாங்கம் நடவடிக்கை எடுக்கிறது என்பதும், நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய இன்றைய உலக விதி. இந்திய அரசாங்கம், நாட்டு விடுதலைக்கு பிறகு 61 ஆண்டுகளாக, இடையில் சில ஆண்டுகள் விடுபட்டாலும், தொடர்ந்து இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் என்ற காங்கிரஸ் கட்சியால் ஆளப்பட்டுவருகிறது. அந்த காங்கிரஸ் கட்சி இன்று தனது 125வது வயதை எட்டுகிறது. 1885ம் ஆண்டு டிசம்பர் 28ம் நாள், இன்றைய மும்பையில், அன்றைய பம்பாயில் காங்கிரஸ் கட்சி தொடங்கப்பட்டது. ஏ.ஓ.ஹியூம் என்ற ஆங்கிலேயரால் அப்போது தொடங்கப்பட்டது. ஆங்கிலேயருடைய ஆட்சியிலேயே அந்தக் கட்சி துவங்கப்பட்டதால், இன்று வரை அதனுடைய துவக்கம் பற்றிய அல்லது துவக்கத்திற்கான நோக்கம் பற்றிய விமர்சனங்கள் இருந்து கொண்டே இருக்கின்றன. நாட்டு விடுதலைக்குப் பிறகு சீன நாட்டை ஆண்டுவரும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கும், நாட்டு விடுதலைக்குப் பிறகு இந்திய நாட்டை ஆண்டு வரும் காங்கிரஸ் கட்சிக்கும் இருக்கின்ற ஒத்த விசயங்களையும், வேறுபாடுகளையும் நாம் ஒப்பிட்டு இந்த சூழ்நிலையில் இப்படிப்பட்ட கேள்வியை எழுப்பவேண்டியிருக்கிறது. அதாவது, காங்கிரஸ் கட்சி தனது 125வது ஆண்டிற்குள் நுழையும் நாள் என்பதனால், குறைந்த பட்சம் ஊழல் எதிர்ப்பிலாவது அண்டைய நாட்டின் அனுபவங்களை பின்பற்றுவார்களா? என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறோம். காங்கிரஸ் கட்சியினுடைய வரலாற்றில், அந்த கட்சியின் தலைமையும், தொண்டர்களும் சுதந்திரத்திற்காக தங்களை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்ட ஒரு காலகட்டம் உண்டு. அப்படிப்பட்ட காலத்தில் காங்கிரஸ் கட்சி இந்தியாவிலுள்ள பல்வேறு மொழிகளை சேர்ந்த, பல்வேறு சாதிகளை சேர்ந்த, பல்வேறு மதங்களை சேர்ந்த மக்களை எல்லாம் ஓரணியில் திரட்டி, இந்திய நாடு சுதந்திரம் அடைய வேண்டும் என்ற நல்லதொரு கொள்கையை முன்வைத்து தனது கட்சியின் தலைமையில், ஒரு இயக்கத்தை நாட்டின் இயக்கமாக நடத்தி வந்த வரலாறு அனைவரும் அறிந்ததே. ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் ஆங்கிலேயர் ஒருவரால் தொடங்கப்பட்ட ஒரு கட்சியாக இருந்தாலும், ஆங்கிலேயர் வழிகாட்டலில் ஒரு நாடாளுமன்றத்தை பயிற்சிக்காக உருவாக்கி, அதை ஜவஹர்லால் நேருவின் தந்தையான மோதிலால் நேருவின் கரங்களில் கொடுத்த வரலாறு ஒரு புறம் இருந்தாலும், காங்கிரஸ் கட்சி ஆங்கிலேயர்களுடைய நேரடி ஆட்சியை இந்தியாவிலிருந்து விரட்டி அடிப்பதற்காக, ஒரு மாபெரும் ஐக்கிய முன்னணியை கட்டி எழுப்பியது என்ற செய்தியை நாம் மறுப்பதற்கில்லை.ஆட்சி அதிகாரம் தங்கள் கரங்களில் வந்த பிற்பாடு, காங்கிரஸ் கட்சியின் செயல்பாட்டில் ஊழலும், லஞ்சமும் எந்த அளவுக்கு உள்ளே புகுந்தது என்பதையும் இந்த 125 ஆண்டு வரலாற்றைக் கண்டு பெருமைப்படக்கூடிய நாம் சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது. 5 ஆண்டு திட்டங்களையும், பொதுத்துறைகளையும் வளர்த்து நாட்டினுடைய உள்கட்டுமான ஏற்பாடுகளை உருவாக்கிய காங்கிரஸ் கட்சித் தலைமை, பிற்காலத்தில் ஒவ்வொரு தனியார் துறையிலிருந்தும் எந்தளவுக்கு கையூட்டுப் பெற்றுக் கொண்டு, நாட்டின் முக்கியமான ஆலைகளையும், திட்டங்களையும் தாரை வார்த்தார்கள் என்ற சிதைவுகளை நாம் கணக்குப்பார்க்கவேண்டிய தருணம் இது. சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மக்கள் சீனத்தை உருவாக்குவதற்காக, பெரியதொரு புரட்சியை நடத்தியது. அத்தகைய புரட்சியை நடத்துவதற்கான மக்கள் படையை உருவாக்கி, அந்த இயக்கப்போக்கில் பல்வேறு தோழர்களின் உயிர் தியாகங்களைச் செய்து அதன் மீதே தங்கள் நாட்டின் மக்கள் குடியரசை கட்டி எழுப்பியது. அப்படிப்பட்ட சீன நாட்டில் இன்றைக்கு பல்வேறு மட்டங்களில் இருக்கின்ற அரசாங்க பொறுப்பிலிருக்கும் அதிகாரிகள், ஊழல் செய்தவர்களாக அடையாளம் காட்டப்பட்டு, அவர்கள் மீது வழக்குகளும் பதிவு செய்யப்பட்டு, அவற்றை விசாரணை செய்து, தண்டிக்கும் அளவுக்கு சென்றிருக்கிறது என்றால், எத்தனை உருக்கு போன்ற கட்டுப்பாடுகள் இருக்கின்ற ஒரு கட்சியிலும், அந்த கட்சியில் தலைமையிலான அரசாங்கத்திலும், இப்படிப்பட்ட ஊழல் புகார்கள் வரமுடிகிறது என்று சொன்னால், ஒரு நாட்டின் உள்ளே இருக்கின்ற ஆட்சியாளர்கள், அரசாங்க அதிகாரிகள் மட்டுமே இத்தகைய பிரச்சினைகளுக்கு ஒட்டு மொத்த காரணமாக இருக்க முடியாது என்பது தெரிகிறது. அப்படியானால் வெளியே இருக்கும் காரணிகள் என்ன? இன்றைய உலகச் சூழலில் ஒரு நாடு தனது நிலத்தில் உற்பத்தியாகின்ற உற்பத்திப் பொருட்களை மட்டுமே சார்ந்து வாழ முடியாது என்ற நிலைமை இருக்கிறது. உணவுப் பொருட்கள் தொடங்கி, அத்தியாவசிய தேவைப்பொருட்கள், ஆடம்பர தேவைப்பொருட்கள், வாழ்வதற்கான பல்வேறு வகையான பொருட்கள் ஆகியவற்றை நாடுவதற்காக, எந்த ஒரு நாடும் உலக சந்தையை அணுகவேண்டியிருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட உலக சந்தையில் லாபத்தை மட்டுமே குறிக்கோளாக கொண்ட, தனியார் முதலாளிகள் தாராளமாக உலா வருவதை யாரும் தடுத்து விடமுடியாது. அப்படிப்பட்ட தனியார் முதலாளிகள் தங்களது சரக்குகளை விற்பனை செய்வதற்காக, கையூட்டுகள் கொடுப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மேற்கண்ட வழக்கத்தை பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்கள், தங்களது நிர்வாகத் தலைமையிலேயே ஒரு தனிப்பிரிவாக ஒதுக்கி, ஒவ்வொரு நாட்டு அரசாங்கத்திலும் தீர்மானிக்கும் பொறுப்பிலிருக்கின்ற அதிகாரிகளின் பலவீனங்களை பட்டியல் போட்டு, அவர்களுக்காக பல கோடிகளை செலவு செய்யுமளவுக்கு ஒரு நடைமுறையை வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதை அவர்களது மொழியில் வர்த்தகத் திறமை என்பதாக கூறுகிறார்கள். இத்தகைய வர்த்தகத் திறமையில் அல்லது வர்த்தக சூதாட்டத்தில், சிக்கிக் கொண்ட அரசாங்க அதிகாரிகள் தான் சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியாலும், சீன அரசாங்கத்தாலும், சீன நீதிமன்றத்தாலும் தண்டிக்கப்படுகிறார்கள்.நமது நாடு இதுபோன்ற பாதிப்புகளால் அதிகமாக சிக்கல்களை சந்தித்திருக்கிறது. நேருவின் குடும்பத்தினர் தங்கள் தலைமையை மீண்டும், மீண்டும் காங்கிரஸ் கட்சியின் மீதும், இந்திய அரசாங்கத்தின் மீதும் நிறுவிக்கொண்ட காலம்தான் இந்த நாட்டின் வரலாறு என்றால், நாட்டின் பாதுகாப்பிற்காக விலைக்கு வாங்கக் கூடிய பீரங்கிகளிலேயே, ஊழல் நடந்ததை அம்பலப்படுத்தியதுதான் போபர்ஸ் பீரங்கி ஊழல். இப்படி ஊழல் எலும்புக்கூடுகளை தனது பதக்கமாக வைத்திருக்கின்ற காங்கிரஸ் கட்சி, தனது 125வது ஆண்டு பிறந்த நாளிலாவது, ஊழல் எதிர்ப்பு என்பதை ஒரு சூளுரையாக அறிவிப்பார்களா என்று இந்த நாளில் நாமும் கேட்க விரும்புகிறோம்.

சுனாமி பேரழிவும், மீனவ மக்களும்...!

2004ம் ஆண்டு டிசம்பர் 26ம் நாள் அதிகாலை அது நிகழ்ந்தது. முதலில் ஒரு நில நடுக்கம் ஏற்பட்டது. ஒரு சில மணி நேரத்தில் கடலிலிருந்து பேரலைகள், கரையை நோக்கி சீறிப்பாய்ந்தன. கடலோரம் வாழ் மீனவ மக்கள் அனைவரும் அடித்துப் புரண்டு கொண்டு, ஓடி வந்தனர். கரையில் ஓடிவந்த பேரலைகள், பல்வேறு சேதங்களை ஏற்படுத்தி விட்டு, அமைதியாக கடலுக்குள் தங்கள் கரங்களை இழுத்துக் கொண்டன. அந்த இடைநேரத்தில் ஏற்பட்ட சேதங்கள் தான் பட்டியல் போடப்பட்டன. காட்சி ஊடகங்களில் கடல் சீற்றம் என்று முதலிலும், தண்ணீர் நகருக்குள் வந்தது எனவும் கூறியவர்கள் சுனாமி பேரலை என்ற பெயரை எழுதிக்காட்டினர். அந்தப் பெயர் தமிழ்நாட்டிற்கும் இந்தியாவிற்கும் ஊடகங்களுக்கும் கூட புதிய பெயராக இருந்தது. இந்தோனேஷியாவிலும், ஜப்பானிலும் இப்படி சுனாமி பேரலை திடீரென வருவதும், அது பெரும் சேதங்களை ஏற்படுத்துவதும், பலர் உயிர்களை பறித்துக் கொண்டு செல்வதும், அடிக்கடி நிகழும் நிகழ்ச்சிகள். அதனாலேயே அங்கெல்லாம் அட்டை வீடுகளை, மர வீடுகளை கட்டிக்கொள்வதில் கடலோரத்தில் வாழும் மக்கள் பழக்கப்பட்டிருந்தனர். தென்கிழக்கு ஆசியாவில் சுனாமி பேரலையின் தாக்குதல்கள் வரும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல் இருந்தது. ஆனால் 2004ம் ஆண்டு கடைசியில் வந்த சுனாமி பேரழிவு இலங்கைத் தீவைத் தாக்கியது. அந்தமான் தீவைத் தாக்கியது. தமிழ்நாட்டின் மீது படையெடுத்தது. கேரள கடற்கரையையும் பதம் பார்த்தது. ஆந்திராவின் கடலோரம் வரை அதன் கரங்கள் தீண்டின. தமிழ்நாட்டில் அதிகமான பாதிப்புகளை நாகப்பட்டினம் மாவட்டம் எதிர்கொண்டது. அடுத்து அதிகமாக பாதிக்கப்பட்டது கன்னியாகுமரி மாவட்டம். உயிர்ப்பலிகள் இந்த இரண்டு மாவட்டத்திலும் வரிசைக்கிரமமாக அதிகமாக இருந்தது. அதையடுத்து கடலூர் மாவட்டமும் திருவள்ளூர், வடசென்னை, காஞ்சிபுரம், விழுப்புரம், தென் சென்னை ஆகிய மாவட்டங்களும் வரிசைப்பட்டியிலில் பாதிக்கப்பட்ட மாவட்டங்களாக அடையாளம் காணப்பட்டன.சுனாமி பேரழிவு நடைபெற்ற நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை. ஆனாலும் இந்தியாவின் தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங், தனது அமைச்சரவையைக் கூட்டி சுனாமி பேரழிவால் மரணமடைந்த மக்களுக்கும், கடலோரம் ஏற்பட்ட சேதங்களுக்கும் உடனடியான நிவாரணப் பணிகளுக்காக, அரசு இயந்திரத்தை முடுக்கி விட்டார். அதே போல அன்றைய தமிழக முதல்வர் செல்வி ஜெயலலிதாவும், உடனடியாக ஹெலிகாப்டரில் சுனாமி பாதிப்பு பகுதிகளுக்கு நேரடியாக வருகை தந்து, பார்வையிட்டு நிவாரணப்பணிகளை துரிதப்படுத்தச் சொன்னார். அதேபோல உலக அரங்கில் மேற்கத்திய நாடுகளில் இருக்கின்ற நிதி நிறுவனங்கள் கூட, தங்களது உயர்தொழில் நுட்ப வாய்ப்புகளிலிருந்து, சுனாமி பேரழிவின் பாதிப்புகள் நிகழ்ந்த இடங்களை அடையாளம் கண்டு, தங்கள் தொடர்பிலிருக்கின்ற தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்களுக்கு, உடனடியாக கடலோரம் சென்று நிவாரண உதவிகளை செய்யுமாறு பணித்தன. நிதிநிறுவன தலைமைகளே நேரடியாக நிவாரணப்பணி செய்யக்கோரியதால், தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்களும் இருமடங்கு அக்கறையோடு கடற்கரை ஓரங்களை நோக்கி ஓடிவந்தன. நேற்று வரை கடலோர மக்களது வாழ்நிலைபற்றி நேரடியான அனுபவங்கள் இல்லாத, தொண்டு நிறுவனங்கள் இப்போது கடலோரத்தை நோக்கி விரைந்து வந்தன. தங்கள் கவனத்தை எல்லாம் நிலத்தில் வாழும் தலித் பிரச்சினைக்கும், பெண்கள் பிரச்சினைக்கும், குழந்தைகள் உரிமைகளுக்கும் மட்டுமே, வெளிநாட்டுப் பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, பணிசெய்து வந்த தொண்டு நிறுவனங்கள் கூட, முதன் முறையாக கடலோரம் வந்து, மீனவக் குப்பங்களை எட்டிப்பார்த்தனர். நிவாரணப் பணியாக உணவுப் பொட்டலங்கள், பழைய துணிகள் ஆகியவற்றை மீனவ குப்பங்களுக்கு கொண்டு வந்து சேர்த்தனர். அடுத்த நேர உணவுக்கே வழியில்லாமல், தங்களது படகுகளையும், வலைகளையும், வீடுகளையும் இழந்து தவிக்கும் மீனவ மக்களுக்கு, உடனடித் தேவையான உணவு இந்த தொண்டு நிறுவனங்களின் சேவை காரணமாக வந்து சேர்ந்தது. அதே சமயம் தங்கள் சொந்தக்கால்களில் நின்று மட்டுமே, வாழ்ந்து வந்த மீனவ மக்களுக்கு பழைய துணிகளை பயன்படுத்த மனது தயாரில்லை. கடலுக்கு சென்று நேரடியாக மீன்கள் பிடித்து, கொண்டு வந்து விற்பனை செய்வதில், மட்டுமே தங்கள் வாழ்க்கையை நடத்திய, பாரம்பரிய மீனவ மக்கள் சில பண்பாட்டு பழக்கங்களை, தொடர்ந்து வைத்துக் கொண்டிருந்தனர். அதாவது தங்களது வாழ்க்கைக்காக யாரையுமே சார்ந்து நிற்காத ஒரு பண்பு அவர்களது உற்பத்தி உறவின் மூலம் அவர்களுக்கு ஏற்பட்டிருந்தது. அப்படிப்பட்ட தன்மையே அவர்களை தங்கள் அடிப்படை தேவைக்களுக்காக, பிறரை எதிர்பார்க்கும் தன்மையிலிருந்து விலக்கி வைத்திருந்தது. ஆனால் வயிற்றுப்பசி முதல் சில நாட்களுக்கு நிவாரண உதவி செய்யவரும் தொண்டு நிறுவனங்களைச் சார்ந்து, மீனவர்களை நிற்க வைத்தது. ஆனாலும் பழம் துணிகள் என்ற விசயத்தில் மீனவ மக்களால் சமரசமாக முடியவில்லை. ஆட்சியாளர்களும், தொண்டு நிறுவனங்களும் கடலோரம் நோக்கி ஓடி வந்த முதல் இரண்டு நாட்களும், இந்த பேரழிவு அதிகாரிகளை குறிப்பாக மீன்வளத்துறை அதிகாரிகளை, கடற்கரையை நோக்கி இழுத்து வர தவறிவிட்டது. முதல் நாளான ஞாயிற்றுக்கிழமை, அரசு விடுப்பு என்பதால் அதிகாரிகள் திரும்பிப்பார்க்கவில்லை என்று எண்ணமுடிந்தது. ஆனால் மறுநாள் திங்கட்கிழமையும் கூட, அரசு அதிகாரிகள் மீனவக்குப்பங்கள் நோக்கி படை எடுக்கவில்லை. மீன்வளத்துறையில் பணியாற்றும் அதிகாரிகள் கூட, மீனவச் சமூகத்திலிருந்து வந்திருக்கவில்லை. பாரம்பரிய மீனவச்சமூகம், தனது குழந்தைகளை பள்ளிக்கு அனுப்புவதிலும், பட்டம் பெற வைப்பதிலும், உயர்கல்வி கொடுப்பதிலும் இன்னமும் முன்னேறாத நிலைமையே நீடிக்கிறது. அதனால் அவர்களுடைய சமூகத்திலிருந்து, அரசு ஊழியர்கள் பணிக்கு ஆட்கள் வருவது அரிதான நிகழ்வாக இருந்து வருகிறது. இந்த சூழலில் மீன்வளத்துறையில் எப்படி மீனவச் சமூக பிரதிநிதிகள் இடம் பெறுவார்கள்? மீனவரல்லாத சமூகத்திலிருந்து அரசு ஊழியர்களாக உருவானவர்கள் தான், மீன்வளத்துறை அலுவலகத்திலும் காணப்பட்டார்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள் கடலோர மீனவர்களின் தேவைகளையும், வாழ்க்கையையும், அன்றாட பிரச்சினைகளையும், வழமையாக பருவமாற்றங்களில் எழுகின்ற சிக்கல்களையும், எந்த அளவுக்கு உணர்ந்திருப்பார்கள் அல்லது உணர்ந்திருக்கிறார்கள் என்ற கேள்வி எழுகிறது. நடந்து முடிந்த சுனாமி பேரழிவின் விளைவுகளை உடனடியாக உணர்ந்து கொள்வதில், இத்தகைய அதிகாரிகளும், ஊழியர்களும் தேவையான சுறுசுறுப்பைக் காட்டவில்லை என்ற செய்தியே மேற்கண்ட உண்மையை பதிவு செய்துள்ளது. பாதிக்கப்பட்ட மாவட்டங்களுக்கு செய்யப்பட்ட மறுவாழ்வு பணிகளை அறிவதற்கு, காஞ்சி மாவட்ட சூழலை மட்டும் எடுத்து பார்க்கலாம். காஞ்சி மாவட்டத்தில் கரிக்காட்டுக் குப்பம், உய்யாலிக்குப்பம் ஆகிய இடங்களில் அதிகமான வீடுகள் சேதமும், மரணங்களும் நிகழ்ந்தன. இழந்த படகுகளுக்கும், மீன்பிடி வலைகளுக்கும், மாற்றாக தொண்டு நிறுவனங்கள் நூற்றுக்கணக்காண படகுகளையும், வலைகளையும் அளித்தனர். கோடிக்கணக்கான நிதி தொண்டு நிறுவனங்கள் மூலம் உருண்டோடியதால், அதிகமான அளவு படகுகளை செய்து அதிக நிதியை பெறுவதற்கு விரும்பிய நிறுவனங்கள், கண்ணாடி இழைப்படகுகளை பெரும் எண்ணிக்கையில் இறக்கினர். அதில் பல கடலுக்குள் எடுத்துச் செல்வதற்கே பயன்படாமல் கரையில் நிற்கின்றன. இந்த நிலைமை கரிக்காட்டுக்குப்பம் கடலூர், நெம்மேலி, கடப்பாக்கம், கோவளம், கானத்தூர் ஆகிய இடங்களில் இன்றும் பயன்படுத்தமுடியாமல் போடப்பட்டுள்ள படகுகளின் எண்ணிக்கையின் மூலம் தெரியவரும். இப்படியாக மீனவர்களுக்கு வந்தடைந்ததை விட, உதவி செய்ய வந்த அரசு உட்பட்ட நிறுவனங்களுக்கு கிடைத்த தொகை அதிகமா என்ற விவாதம் எழுந்துள்ளது. மீனவர்களுக்கு வீடுகள் கட்டிக் கொடுப்பதிலும், காஞ்சி மாவட்டத்திலிருக்கும் 44 குப்பங்களில், 32 குப்பங்களிலிருக்கும் மக்களுக்கு தொண்டு நிறுவனங்களே கட்டிக்கொடுத்துள்ளன. அராசங்கம் மீதமுள்ள ஊர்களுக்குத்தான் வீடுகளை கட்டிக்கொடுத்துள்ளது. அராசங்கத்திடம் நிலுவையிலிருக்கும், சுனாமி நிதி சில ஆயிரம் கோடிகள் வரை வெளிப்படையான கணக்கு இல்லாமல் இன்று வரை இருந்து வருகிறது. பாரம்பரிய மீனவ மக்களுக்கு ஏன் இன்னமும் எந்த ஒரு ஆக்கப்பூர்வமான திட்டமும் போய்ச் சேரவில்லை என்பது விவாதிக்கப்படவேண்டும். ஒரு உண்மை இதன் மூலம் அம்பலத்திற்கு வந்திருக்கிறது. நிலம்சார் உலகம் என்பது வேறு. கடல்சார் உலகம் என்பது வேறு. நிலம்சார் உலகத்தை சேர்ந்த அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள், ஊடகயியலாளர்கள் ஆகியோருக்கு இயல்பாகவே கடல்சார் உலக மக்களைப்பற்றியும், நிலமைப் பற்றியும் அறிதல் இருப்பதில்லை. நிலம் சார் உலக பிரதிநிதிகள் நாடாளுமன்றத்திலும், சட்டமன்றத்திலும் அமர்ந்து கொண்டு, கடல்சார் உலகத்தினர் பற்றிய திட்டங்களை தீட்ட முடியாது. நிலம்சார் உலகத்தின் அதிகாரிகள், கடல்சார் உலகத்தின் நலனுக்காக சிந்திக்க வாய்ப்பில்லை. இத்தகைய சூழலினால் கடல்சார் உலகை சார்ந்த, பாரம்பரிய மீனவர்களான கடல்சார் பழங்குடிமக்கள், அரசாங்க செயல்பாடுகளில் ஓரங்கட்டப்பட்டுக் கொண்டு வருகிறார்கள். ஆகவே பழங்குடியினர் பட்டியலில் எப்போது பாரம்பரிய மீனவர்கள் சேர்க்கப்படுகிறார்களோ, அப்போதுதான் அவர்களுக்கே உரிய கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் ஆகியவை கிடைக்கமுடியும். ஆகவே உடனடியாக பாரம்பரிய மீனவர்களை, பழங்குடியினர் பட்டியலில் சேர்த்து அவர்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டை உறுதிசெய்ய அரசு முயலுமா? என்று நாமும் கேட்க வேண்டியுள்ளது.

சீனத்தலைவர் மாசேதுங், உலகத் தலைவரானது எப்படி?

இன்று இந்திய அரசையும், இந்தியாவின் மையப்பகுதியான மாநிலங்களையும், குறிப்பாக சத்தீஸ்கர், ஜார்கண்ட், பீகார், ஒரிசா, மேற்கு வங்கம், மகாராஷ்டிரா, ஆந்திரா ஆகிய மாநிலங்களை உலுக்கிக் கொண்டிருக்கின்ற ஒரு இயக்கம் உண்டு என்றால், அது மாவோயிஸ்டு இயக்கம் என்பதாக சிறுபிள்ளையும் கூறும். அதே போல அருகே இருக்கும் நேபாள நாட்டில், மன்னராட்சியை தூக்கி எறிந்து, மக்களாட்சியை நிறுவிய இயக்கத்தின் பெயரென்ன என்றால், மாவோயிஸ்டு கட்சி என்பதாக அனைவரும் கூறுவர். இன்று இந்தியாவின் வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சர் எஸ்.எம்.கிருஷ்ணா, நேபாளம் சென்று அங்குள்ள பிரச்சனைகளைத் தீர்த்து ஒரு சுமூகமான தீர்வை எட்டுவதற்காக சென்றிருக்கிறார் என்றால், யாரைச் சந்தித்து சுமூகமான தீர்ப்பை ஏற்படுத்துவார் என்ற கேள்விக்கு, நேபாள மாவோயிஸ்டு கட்சியின் தலைவர் பிரச்சந்தாவை சந்தித்து பேச இருக்கிறார் என்பதாகத்தான் செய்திகள் வருகின்றன. அப்படி இந்தியாவையும், நேபாளத்தையும் செல்வாக்கு செலுத்தும் இந்த மாவோயிஸ்டுகள் என்ற பெயர், மாவோ என்ற சீனத்தலைவரின் பெயரிலிருந்து வந்திருக்கிறது. மாசேதுங் என்ற அந்த சீனத்தலைவர் மாவோ என்று அழைக்கப்படுகிறார். இவரது பெயர் ஏன் இந்த அளவுக்கு செல்வாக்கு செலுத்த வேண்டும்? அப்படி இவர் சாதித்தது என்ன? இதுபோன்ற கேள்விகள் இன்றைய காலகட்டத்தில், இளைய தலைமுறையினருக்கு எழுவது இயல்பு. இன்று டிசம்பர் 26ம் நாள், மாவோ பிறந்தநாள். 1893ம் ஆண்டு இதே நாளில் சாவோசன் என்ற ஊரில், ஹூனான் மாநிலத்தில், சீனாவில் மாசேதுங் பிறந்தார். தனது ஆரம்பப் பள்ளியிலேயே, பாரம்பரிய கன்புயூசியஸ் கருத்துக்களை கற்றார். அவரது தயார் பௌத்த மதத்தை சேர்ந்தவர். அதன் பிறகு அந்த நாட்டின் குடியரசுப் படையில் போர் வீரனாக பணியாற்றினார். மாநில நூலகத்தில் 6 மாதங்கள் படித்தார். ஹூனான் பகுதியிலிருந்தே பட்டம் பெற்றார். பிறகு தலைநகர் பீகிங் சென்றார். அங்குள்ள நூல் நிலையத்தில், உதவியாளராக பணியாற்றினார். பல்கலைக்கழகத்தில் புரட்சிகர அறிவு ஜீவிகளுடன் பழக்கம் ஏற்பட்டது. அவர்கள் சீன கம்யூனிஸ்ட்டைச் சேர்ந்தவர்கள். 1919ம் ஆண்டு ஹூனான் பகுதிக்கு திரும்பினார். அங்கு அரசியல் பணிகளில் ஈடுபட்டார். தானே ஒரு குழுவை உருவாக்கினார். அதன் மூலம் ஒரு அரசியல் இதழை வெளியிட்டார். 1920ம் ஆண்டு தனது பேராசிரியரான யாங் என்பவரின் மகளான யாங் கைஹியூ என்ற சக மாணவியை திருமணம் செய்தார். 1930ம் ஆண்டு, சீனாவை அப்போது ஆண்டு வந்த கொமின்டாங் என்ற தேசிய படையால், கைஹியூ அவரது மகன் அனையிங்கும் கைது செய்யப்பட்டு கைஹியூ படுகொலை செய்யப்பட்டார். அதன்பிறகு மாவோ, யாங் சிங்கிலிருந்து வந்திருந்த தனது சக பணியாளரான 17 வயது பெண் ஹிசிசன் என்பவரை மணமுடித்தார். 1937ம் ஆண்டு அவர்களது மணம் முறிந்தது. பிறகு அவர் சியாங்சிங் என்ற பண்பாட்டுக் கலைஞரை, மணம் முடித்தார். தனது 27வது வயதில், ஷாங்காய் நகரில் சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தேசிய காங்கிரசின் முதல் அமர்வில் பங்கு கொண்டார். இரண்டே ஆண்டுகளில் கட்சியின் மத்திய குழுவிற்கு தேர்வு செய்யப்பட்டார். பிறகு கட்சியால் ஹூனான் பிரதேசத்திற்கே அனுப்பப்பட்டார். இப்படியாக கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் இயக்கத்தில் வளர்ந்த மாசேதுங், பின்னாளில் சீனப்புரட்சிக்கே தலைமை தாங்குபவராக வளர்ந்தார்.சீனா ஒரு விவசாய நாடு. அங்கே விவசாயிகள் பெரும்பான்மையாக நிலமற்ற, ஏழை விவசாயிகளாக இருந்து வந்தனர். நிலங்கள் அனைத்தும் போர் பிரபுக்கள் என்று அழைக்கப்படும் பண்ணையார்களின் ஆதிக்கங்களின் கீழ் இருந்து வந்தது. அப்போது உழைத்துக் களைத்த அந்த விவசாயிகளுக்கு மட்டும் தான், உழுதுபட்ட நிலம் சொந்தம் என்ற கொள்கையை முன்வைத்து கம்யூனிஸ்ட் கட்சி போராடி வந்தது. உழுபவருக்கே நிலம் சொந்தம் என்ற கொள்கையை முதன்மைப்படுத்தி, மாவோவும் அந்த வட்டாரத்தின் விவசாயிகளை அணி திரட்டி வந்தார். அந்த அணி திரட்டலில் ஏழை விவசாயிகளை, ஆயுதம் தாங்கிய படையாக மாவோ உருவாக்கினார். ஹூனான் பிராந்தியத்தில் மாவோ தலைமையிலான அந்தப்படை, தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள் புரட்சிகரப்படை என்று அழைக்கப்பட்டது. மாவோவே ஒரு விவசாய குடும்பத்திலிருந்து பிறந்து வளர்ந்ததால், விவசாயிகள் மத்தியிலும், உழவர்கள் மத்தியிலும் நல்லதொரு மதிப்பு அவருக்கு இருந்தது. அதைப்பயன்படுத்தி, அந்த விவசாய பெருங்குடி மக்களுக்கு, மாவோ மார்க்சியத்தை அறிமுகப்படுத்தினார். அவர் தலைமை தாங்கிய அந்தப்படை ஆட்சியாளர்களது படையால் தோற்கடிக்கப்பட்டது. கடும் போருக்குப் பிறகு, மக்கள் படை சிதறடிக்கப்பட்டது. ஹூனானை விட்டு, சன்வான் பகுதிக்கு அந்தப் படைகள் நகர்ந்தன. சிதறிச்சென்ற மக்கள் படையை மாவோ மீண்டும் திரட்டி, சிறிய படையணிகளாக உருவாக்கி, ஒரு ராணுவ பிரிவையே தயார் செய்தார். அதன் தலைமையேற்க கட்சி கிளைகளை உருவாக்கினார்.படைக்குழுக்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும், ஒரு அரசியல் ஆலோசகரை நியமித்தார். அவருடைய வழிகாட்டலில் படையின் செயல்பாடு இருக்கவேண்டும் என்பதை விதியாக்கினார். பகுதி, பகுதியாக இந்த முறையில் உருவாக்கப்பட்ட மக்கள் படைக்குழுக்கள், ஒட்டுமொத்தமாக சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையின் கீழ் ஒழுங்கு படுத்தப்பட்டது.மேற்கண்ட அனுபவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டே, எதிர்காலத்தை மாசேதுங்கின் ராணுவப்படைப்புகள் என்பது உருவாக்கப்பட்டது. அதுவே உலகின் பல பகுதிகளிலும் இருக்கின்ற புரட்சியாளர்களுக்கு, ராணுவ வழிகாட்டும் தத்துவமாக உருவானது. அதே போல விவசாயிகள் மத்தியில், மக்கள் இயக்கங்களை உருவாக்கியதிலும், மாவோ முன்னுதாரணங்களை படைத்திருக்கிறார். தான் முதலில் பணியாற்றிய ஹூனான் பகுதி விவசாயிகளை அணி திரட்டுவதற்காக, ஒரு விவசாயத் திட்டத்தை முன்வைத்து அதை நிறைவேற்றுவதற்காக போராட்டங்களை நடத்தினார். அந்த திட்டத்தில் நாளைய சூழலில் விவசாயிகளுக்கு தேவையான உடனடி கோரிக்கைகளையும், எதிர்காலத்தில் முழுமையான விடுதலையை அடைவதற்கான உழுபவனுக்கே நிலம் என்ற கோரிக்கையையும் இணைத்து, விவசாய பெருங்குடி மக்கள் முன்னால் வைத்தார். இதன் மூலம் அணிதிரண்ட விவசாயிகளை விடுதலை செய்யப்பட்ட நிலங்களில் அமர்த்தினார். விவசாய முன்னோடிகளை தேர்வு செய்து, கொரில்லா குழுக்களை உருவாக்கினார். அத்தகைய கொரில்லா குழுக்கள் மூலம், பண்ணை அதிகாரங்களை தகர்த்தெறிந்து, விரட்டப்பட்ட பண்ணையார்களின் நிலங்களை, ஆயுதம் தாங்கிய விவசாயக் கொரில்லாக்களின் பாதுகாப்புடன், நிலமற்ற விவசாயிகளுக்கு பிரித்துக் கொடுத்தார். அத்தகைய விவசாய பொருளாதாரத்தை வழிநடத்த, புரட்சிகர மக்கள் கமிட்டிகளை, கிராமங்களில் உருவாக்கினார். அவர் உருவாக்கிய கொரில்லா படைகள் இணைக்கப்பட்டு, சீரான படையாக ஆயுதம் தாங்கிய மக்கள் ராணுவமாக கிராமப்புறப் பகுதிகளில் நிலை பெற்றது. அப்படிப்பட்ட பகுதிகள் விடுதலைப்பகுதிகளாக அறிவிக்கப்பட்டது. மேற்கண்ட அனுபவங்களின் மூலம், கிராமப்புறங்களை விடுதலை செய்து, நகர்ப்புறங்களை சுற்றிவளைத்து விடுதலை செய்யவேண்டும் என்ற புதிய தத்துவத்தை மாசேதுங் முன்வைத்தார். அதுவே பிற்காலத்தில் மாவோவின் மக்கள் போர்ப்பாதை என்பதாக அறிவிக்கப்பட்டது. உலகம் முழுவதிலும் விவசாய நாடுகளில், மாவோவின் வழியை பின்பற்றுவோர், இத்தகைய மக்கள் போர்ப்பாதையை செயல்படுத்தி வருகிறார்கள். அந்த வகையில்தான் இந்தியாவிலிருக்கும் மாவோயிஸ்டுகளும், நேபாளத்திலிருக்கும் மாவோயிஸ்டுகளும் வரிசைப்படுத்தப் படுவார்கள்.மக்கள் ஜனநாயக புரட்சி என்பதாக மாவோ, தான் நடத்திய புரட்சியின் கட்டத்தை வர்ணித்தார். அது அந்நிய ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்து நாட்டு விடுதலைக்காகவும், பண்ணை ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து விவசாயிகளின் விடுதலைக்காகவும் போராடக்கூடிய ஒரு புரட்சியின் கட்டம் என்று அவர் விவரித்ததால், அதன் மூலம் ஏற்படுத்துகின்ற அராசங்கத்தை மக்கள் ஜனநாயக அராசங்கம் என்று அழைத்தார். இது முதலாளித்துவ ஜனநாயகப்புரட்சி என்று அழைக்கப்பட்ட, நிலப்புரபுத்துவ எதிர்ப்பு போரையும், ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு என்ற தேசவிடுதலை போரையும் இணைத்துப் பார்ப்பதால், இதற்கு புதிய ஜனநாயக புரட்சி என்று பெயரிட்டார். அதுவே இன்று வரை பிரபலமாக இருக்கிறது. மாவோ சீனக்கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைவராக 1954 முதல் 1975 வரை இருந்தார். அதே போல ராணுவ தலைமையிலும் இருந்தார். மக்கள் சீனக்குடியரசுக்கு முதல் தலைவராக செயல்பட்டார். ஆகவே அவரது பிறந்தநாள் இந்த வரலாற்று படிப்பினைகளை, நாம் தெரிந்து கொள்ளவேண்டிய ஒரு நாள்.