திரிசங்கு நிலையில் ஐதராபாத் நகரம்

தெலுங்கானா தனிமாநில கோரிக்கை தீவிரமாக எழுந்த பிற்பாடு, அதை மத்திய அரசு அங்கீகரிக்கும் மனோநிலை வெளிப்பட்டபிறகு, ராயலசீமா மாவட்டங்கள், ஆந்திரா மாவட்டங்கள் தங்களது எதிர்ப்பை, ஆத்திரத்தை அளவுக்கு அதிகமாகவே காட்டத்தொடங்கின என்பது நாடறிந்த செய்தி. அந்த எதிர்ப்புகள் மத்திய அரசினுடைய அதிகார மட்டத்தை ஆட்டிக்காட்டியதால், தெலுங்கானா தனி மாநில அறிவிப்பு திடீரென நிறுத்தப்பட்டது. மீண்டும் தெலுங்கானா மாவட்டங்களிலும், குறிப்பாக ஐதராபாத் தலைநகரிலுள்ள உஸ்மானியா பல்கலைக்கழகத்திலும் கலகக் கொடி உயர்ந்தது. இப்போது நியாயத்தின் அடிப்படையிலும், மக்கள் எழுச்சியின் காரணமாகவும் மீண்டும் ஒரு முடிவை எடுக்க வேண்டிய நிலைமையில் மத்திய அரசு நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டுள்ளது. அதனால்தான் முதலில் தெலுங்கானா தனி மாநிலம் என்பதாக ஒரு அறிவிப்பை வெளியிட்டிருந்த உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம், பிறகு பல்டி அடித்து ஆந்திராவிலிருந்து வந்திருந்த காங்கிரஸ் தலைவர்களிடம் தற்போது எந்த முடிவும் இல்லை என்று அறிவித்தார். இப்போது மீண்டும் தெலுங்கானாவின் எழுச்சி, ப.சிதம்பரத்தை மீண்டும் மாற்றிப் பேசுவதற்கு தள்ளியுள்ளது.
எளிமையாக அனைத்துக்கட்சி தலைவர்களின் கூட்டத்தை 5ம் நாள் கூட்டுவதாக அறிவித்துள்ளார். இடையில் தமிழக முதல்வரை வந்து சந்தித்தார். அந்த சந்திப்பில் தன்னுடைய முதல் அறிவிப்பை நியாயப்படுத்தி விளக்கியுள்ளார். அவசரகதியில் முதல் அறிவிப்பை மத்திய அரசு கொடுக்கவில்லை என்பதாகவும், தெலுங்கானா பற்றி மத்திய அரசின் கொள்கை தடுமாற்றத்தில் இல்லை என்பதாகவும் ஊடகங்களுக்கு எடுத்துச் சொல்கிறார். இதிலிருந்து தெலுங்கானா தனி மாநிலமாக பிரிதல் என்ற இயற்கையான நிகழ்ச்சி நடக்கத்தான் செய்யும் என்று இடையில் உள்துறை அமைச்சர் கூறிய வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வருகின்றன. அப்படியானால் ராயலசீமா, ஆந்திரா பகுதிகளிலிருந்து வருகின்ற தலைவர்களை எப்படி இணங்க வைக்கப்போகிறது மத்திய அரசு என்ற கேள்வி எழுகிறது.
அனைத்துகட்சி கூட்டத்தை தைரியமாக அறிவித்திருக்கும் மத்திய அரசு, அதற்காக என்ன திட்டத்தை வைத்திருக்கிறது என்ற விவாதம் எங்கெணும் எழுகிறது. தெலுங்கானா தனிமாநிலமாக செல்ல வேண்டும் என்ற அந்த மக்களின் எதிர்பார்ப்புக்கு, ஆதரவான குரல் நாடெங்கிலும் ஒலிப்பதற்கு அடிப்படை காரணமாக இருப்பது எது? அதிகாரத்தை பரவலாக்கினால் மட்டும்தான், பின்தங்கிய பகுதிகளாக இருக்கின்ற வட்டாரங்களுக்கும், அரசாங்கத்தின் சலுகைகளும், திட்டங்களும் போய் சேரும் என்ற அறிவியல் பூர்வமான அடிப்படையில்தான், ஜனநாயகம் வேண்டுகின்ற பல சக்திகளும் தனிமாநில கோரிக்கைக்கு ஆதரவாக குரல் எழுப்பியுள்ளனர்.
மக்களுடைய முழுமையான ஈடுபாட்டில் தெலுங்கானா என்ற முழக்கம் எழுந்து வருவதை உணர்ந்து கொண்ட பல கட்சிகளும், தங்களது நிலைப்பாடுகளை மாற்றி அமைத்துக் கொண்டு, இப்போது தெலுங்கானா தனி மாநிலம் என்ற கோரிக்கையை ஏற்றுக் கொண்டுள்ளனர். பா.ஜ.க. சற்று முன்பே தெலுங்கானா கோரிக்கையை ஆதரித்து விட்டது. சமீபத்திய மோதல்களுக்கு பிறகு மக்கள் உணர்வுகள் பற்றி கற்றுக் கொண்ட தெலுங்கு தேசம் கட்சி, வாக்காளர்களை மனதில் கொண்டு இப்போது தெலுங்கானா ஆதரவு நிலையை எடுத்துள்ளது. இந்திய கம்யூனிஸ்டு கட்சியின், இந்திய கம்யூனிஸ்டு கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்)ம் இப்போது தங்களது நிலைப்பாட்டை மாற்றிக் கொண்டு, தெலுங்கானா தனி மாநிலத்திற்கு ஆதரவு தெரிவித்துள்ளனர். இவர்களது பழைய ஒன்றுபட்ட கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, 60 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தெலுங்கானா கோரிக்கையை, ஆந்திர மகா சபா என்ற அமைப்பின் மூலமாக ஆதரித்துள்ளனர். இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மாவோயிஸ்டு) என்ற நக்சல் பாரி இயக்கத்தவர்கள் இன்று தெலுங்கானாவில் முழுமையாக களம் இறங்கி, போராட்டத்தை முன்னெடுக்கின்றனர்.
தெலுங்கானா ராஷ்டிரிய சமிதி என்ற சந்திரசேகர் ராவ் தலைமையிலான கட்சி தொடங்கிய போரட்டங்கள், அதற்கு பெருவாரியான மக்கள் மத்தியிலிருந்தும், மாணவர்கள் மத்தியிலிருந்தும் கிடைத்த ஆதரவு ஆகிய அனைத்துமே, நிபந்தனை அடிப்படையிலான ஆதரவுகள்தான். அவர்களுக்கு சந்திரசேகர ராவ் கட்சியின் மீது முழுமையான நம்பிக்கை இல்லாத நிலையில், அவரது தனி மாநில கோரிக்கையை மட்டும் ஆதரித்து கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டனர். அதனால்தான் உஸ்மானியா பல்கலைக்கழக மாணவர்கள், சந்திரசேகர ராவின் பட்டினிப் போராட்ட நிறுத்த அறிவிப்பை எதிர்த்து கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டனர். இப்போது காங்கிரஸ் கட்சியின் அமைச்சர்கள், டெல்லி கொடுத்த வாக்குறுதிகளை நம்பி ராஜினாமாக்களை திரும்ப பெறும் போது, அவர்களையும் எதிர்த்து கிளர்ச்சியில் ஈடுபடுகின்றனர். இதன் மூலமே தங்கள் ஆதரவு நிபந்தனை அடிப்படையிலானது என்பதை அந்த மாணவர்கள் நிரூபிக்கிறார்கள். அதே சமயம் கடைசியாக மாவோயிஸ்டுகள் களத்தில் இறங்கியிருக்கிறார்கள். சனிக்கிழமை அவர்கள் ஒரு முழு அடைப்பை 10 மாவட்டங்களிலும் தனித்து நடத்தியிருக்கிறார்கள். இது அவர்களது பழம் பெரும் செல்வாக்கை, மறுபடி புதுப்பித்தல் போன்று தென்படுகிறது.
அதிகாரப் பரவலாக்கல் என்ற அடிப்படையில் மட்டும் ஆதரவும், எதிர்ப்பும் வருகிறதா? அல்லது அதற்கும் மேல் ஏதாவது சக்திகளின் தலையீடுகள் இருக்கிறதா? இப்படிப்பட்ட ஆய்விற்குள் செல்வோமானால், ஒன்று பட்ட ஆந்திரமாநிலத்தில் விவசாயம் தான் முக்கியமான பொருளாதாரம். அதில் அநேகமாக பெருவிவசாயிகள் மட்டுமே தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதாக சொல்லப்படுகிறது. பெரும் பண்ணையார்கள், பல்லாயிரக்கணக்கான நிலங்களை தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பது அந்த மாநிலத்தின் வரலாறு. அதிலும் பெரும்பண்ணைகளாக இருப்பவர்கள் சில குறிப்பிட்ட சமூகங்களை சேர்ந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள்.
குறிப்பிட்டு சொல்லப்போனால் ரெட்டியார் சாதிப் பண்ணையார்களும், கம்மாநாயுடு சாதிப் பண்ணையார்களும் பெரும்பாலும் ஒன்று பட்ட ஆந்திராவின் பல்லாயிரக்கணக்கான நிலங்களை ஆதிக்கம் செலுத்துகிறார்கள். இவர்கள் பெருவாரியாக இருக்கக்கூடிய வட்டாரங்களாக ராயலசீமா மாவட்டங்களும், கடலோர மாவட்டங்களும் அடையாளம் காட்டப்படுகின்றன. ஆகவே அந்த வட்டாரங்களிலிருந்து எழுகின்ற ஒன்றுபட்ட ஆந்திரா என்ற முழக்கம், இத்தகைய சக்திகளின் பிரதிநிதித்துவத்தை புலப்படுத்துகிறது. இதில் குறிப்பாக சிக்கலுக்கு உள்ளான பகுதியாக, ஐதராபாத் நகரம் இருக்கிறது. ஒன்றுபட்ட ஆந்திராவின் தலைநகர் அது என்பதனால், மேற்கண்ட ஆதிக்க சாதிகள் தங்களது நலன்களுக்கான பல்வேறு சொத்துக்களையும், தொழில்களையும் ஐதராபாத் நகரிலேயே குவித்திருக்கிறார்கள். ஐதராபாத் நகரம் வரலாற்று ஆதாரப்படி, தெலுங்கானா உடன் சென்று விடும் என்ற கருத்து இவர்களை அச்சுறுத்திவிட்டது. அதுவே இவர்களது பெரும் எதிர்ப்புக்கு காரணமாக அமைந்துவிட்டது.
இப்போது ஐதராபாத் நகரையும் இழக்காமல், அதே சமயம் தனி தெலுங்கானாவிற்கும் இசைவு கொடுத்து மத்திய அரசு ஒரு சமரசத்தீர்வை வைக்கலாம் என்று சம்மந்தப்பட்டவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். அதாவது தெலுங்கானா மாநிலத்திற்கும், ஆந்திர மாநிலத்திற்கும் பொதுவான ஒரு நகரமாக ஐதராபாத் நகரை ஆக்கிவிடலாம் என்பது அந்த சமரச திட்டத்தின் ஒரு பகுதி என்பதாகவும் செய்திகள் வருகிறது. அதே சமயம் உஸ்மானியா பல்கலைக்கழக மாணவர்கள், தங்களது போராட்டத்தை டெல்லி வரை எடுத்துச் செல்ல தயாராகிவிட்டார்கள். ஐதராபாத் நகரம், ஆதிக்க சாதி பண்ணையார்களுக்கு, தனிநபர் நலன் சார்ந்த விசயமாக இருப்பதனால்தான், சிக்கல் கூடியுள்ளது என்பதை இப்போது மத்திய அரசு உணர்ந்திருப்பதாக தெரிகிறது.
எது எப்படி இருந்தாலும் தெலுங்கானாவில் இப்போது எழுந்து இருக்கும் எழுச்சி, அவர்களுடைய முன்னேற்றப்பாதைக்கு ஒரு முதல்படி என்பதை கூறாமல் இருக்கமுடியாது. அதுவே ஜனநாயகத்தின் அடித்தளத்தை வலுப்படுத்தும் என்றும் உணராமல் இருக்கமுடியாது.

பெண்களால் முடியாதது இல்லை ஆனால் முடியாது!

உலக வரலாற்றில் சாகசப்பயணங்கள் அனைவராலும் எப்போதும் வியந்து பாராட்டப்படும். அதிலும் குறிப்பாக அண்டார்க்டிக் பனிமலையின் உச்சத்தில் ஏறும் சாகசப்பயணம், பறந்து சென்று மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய ஒன்று. அதை காமன்வெல்த் நாடுகளின் அமைப்பு உருவாகி 60 ஆண்டுகள் நிறைவானதையொட்டி இந்த பயணம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. 8 காமன்வெல்த் நாடுகளை சேர்ந்த 8 பெண்கள் அந்த சாகசப்பயணத்தில் ஒரே குழுவாக சென்றார்கள். இந்திய நாட்டின் பெண்மணியான ரீனா கவுசல் உடன், புரூனே, சைப்ரஸ், கானா, ஜமைக்கா, நியூசிலாந்து, சிங்கப்பூர், இங்கிலாந்து ஆகிய ஏழுநாடுகளின் சாகசப்பயணிகளும் அதில் அடக்கம். அந்த பயணத்தின் வெற்றியில், ரீனா கூறியிருக்கும் அனுபவம் வித்தியாசமானது. அதிலிருந்து அவர் எடுத்திருக்கும் படிப்பினை குறிப்பானது. அதில் தனது பயண வெற்றியை இந்தியப் பெண்களுக்கு காணிக்கையாக்குகிறேன் என்பதாக அறிவித்திருக்கிறார். பெண்களால் முடியாதது எதுவுமே கிடையாது என்பதாகவும் கூறியிருக்கிறார்.
அப்படியானால் பல சாதனைகளை பெண்களால் ஏன் சாதிக்கமுடியவில்லை என்ற கேள்வி ஒவ்வொருவருக்கும் எழவேண்டும். அண்டார்க்டிகா பனிமலையின் ஒப்பந்தம் ஒன்று, உலக நாடுகளால் கையெழுத்திடப்பட்டது. 1981ம் ஆண்டு அந்த ஒப்பந்தத்தில் இந்தியாவும் கையெழுத்திட்டது. அதன்பிறகு அறிவியல் ஆராய்ச்சிக்காக அண்டார்க்டிகாவில் பல்முனை அறிவியல் ஆய்வு நடத்தப்பட்ட அது அண்டார்க்டிகாவுக்கான தேசிய மையம் மற்றும் கடல் ஆராய்ச்சி ஆகியவற்றால் நடத்தப்படுகிறது. இந்தியாவிற்கும் கூட அங்கே ஒரு அறிவியல் ஆராய்ச்சி நிலையம் நிரந்தரமாக இருக்கிறது. 1988ம் ஆண்டு மைத்ரி என்ற பெயரில் கிழக்கு அண்டார்க்டிகாவில் அது நிறுவப்பட்டது. அதில் மண்ணியல், பூகோளம், மருத்துவம் ஆகியவை பற்றிய பரிசோதனைகள் நடத்தப்படுகின்றன. பிரியதர்ஷினி ஏரி என்ற தளத்தை சுற்றி சுத்தமான தண்ணீரில் இருக்கும் ஏரி இருக்கிறது. இந்தியா அங்கே இரண்டாவது ஆராய்ச்சி நிலையத்தை லார்ஸ் மண் மலையருகே நிறுவ இருக்கிறது. அது 2012ம் ஆண்டில் செயல்படத் தொடங்கும். அந்த இரண்டாவது நிலையம் கடல் ஆராய்ச்சியை முக்கியமாக நடத்தும்.
இத்தனை முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அண்டார்க்டிகா பனிபிரதேசத்தில்தான், 7 நாட்டு பெண் வீராங்கனைகளுடன், இந்திய நாட்டின் வீராங்கனை ரீனாவும், தனது சாகசப்பயணத்தை நடத்திக் காட்டியிருக்கிறார். அதனால் அவரது அனுபவத்திலிருந்து எடுத்த படிப்பினைகளில், பெண்களால் முடியாதது எதுவும் இல்லை என்ற உணர்தல் அனுபவ ரீதியானது. ஆனாலும் நடைமுறையில் அத்தகைய அனுபவ சொற்கள் செயல்படுகிறதா? ஏன் செயல்படவில்லை? இப்படிப்பட்ட கேள்விகள் இதையொட்டி எழுப்பப்படவேண்டும்.
உலக நாடுகளில் அனைத்திலுமே பெண்களுக்கான உரிய அங்கீகாரம் கொடுக்கப்படவில்லை என்பதுதான் அறியப்பட்டுள்ள நியதி. ஐ.நா. சபையின் மனித உரிமை அமைப்பு உருவாக்கிய, அகிலத்தின் மனித உரிமை பிரகடனத்திலேயே பாலின சமத்துவம் இல்லை என்ற செய்தியையும், பாலின உரிமை அடிப்படையான மனித உரிமை என்ற குறிக்கோளையும் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். பெண்களுக்காக அவர்களது உரிமைக்களுக்காக ஐ.நா.சபையின் மூலம் பெய்ஜிங்கில் நடத்தப்பட்ட உலக பெண்கள் மாநாட்டில் இத்தகைய விவரங்கள் அலசப்பட்டன. பெண் உரிமையும், மனித உரிமையே என்ற முழக்கம், உலகம் எங்கிலும் பரவியது. இன்றுவரை தொடர்ந்து பேசப்படும் பெண்களுக்கான 33 விழுக்காடு ஒதுக்கீடு, நாடாளுமன்றத்திலும், சட்டமன்றங்களிலும் கொண்டு வருவதற்கான மசோதா, பல்வேறு காரணங்களால், பல்வேறு கட்சிகளின் தலையீடுகளால், பல்வேறு ஆட்சியாளர்களால் நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் தடுக்கப்பட்டு வருகிறது என்பதை நாம் அறிவோம்.
வலிமையான பணிகளைப் பெண்கள் செய்யமுடியாது என்றும், கடுமையாக உழைக்க பெண்களால் முடியாது என்பதாகவும், தொழில் நுட்ப பணிகளை பெண்கள் அறியமாட்டார்கள் என்பதாகவும், போர் நடவடிக்கைகளில் பெண்கள் சாதிக்க வாய்ப்பில்லை என்பதாகவும் கருத்துக்கள் ஆண்களால், எங்கெணும் பரப்பப்பட்ட செய்திகள்தான் கடந்த காலங்களை நிரப்பி வந்தன. பெண்களுக்கென்று எளிமையான வேலைகளைக் கொடுத்துவிடுங்கள் என்றும், பெண்கள் மென்மையானவர்கள் என்றும், அதனால்தான் கடுமையான பணிகளை செய்ய இயலாதவர்கள் என்றும் ஒரு பரப்புரை இங்கே ஏற்கனவே பரப்பப்பட்டுள்ளது. அது அனுதாபத்தின் தருணமாக உருவான ஒரு கருத்தாக்கம் என்றுதான் பொதுவாக எண்ணுகிறார்கள். ஆனால் அதில் புதைந்து கிடக்கும் உண்மைகள் வேறு கோணத்தில் காணப்படவேண்டும்.
அதாவது பல்வேறு விதமான பணிகளில், குறிப்பாக கடினமான பணிகள் என்று அறியப்படும் வேலைகளில், பெண்களை ஈடுபடுத்தும் போது, அவர்களது கவனக்குவிதலும், அக்கறையும், விடாப்பிடியான உழைப்பும் சேர்ந்து அவர்களது தனித்திறமைகளை நிரூபிக்கும் நிலைமைக்கு கொண்டு விட்டுவிடும். அப்படி பெண்கள் தங்களை நிரூபித்துவிட்டால், ஆண்கள் எந்தவிதத்தில் பெண்களை விட உயர்ந்தவர்கள் என்ற மதிப்பீடு பிரச்சினை விவாதத்திற்கு வந்துவிடும். அப்படிப்பட்ட விவாதங்கள் ஆண்களுடைய தலைமையை, அல்லது ஆதிக்கத்தை அல்லது தனிப்பெருமையை நொறுக்கி விடும். இப்படி நொறுங்கி விழத் தயாரில்லாத, ஆண் ஆதிக்கம் என்பது இந்த இடத்தில் தனது வேலையைக் காட்டுகிறது. அது ஒரு சிந்தனைப்போக்கு. அந்த சிந்தனைப்போக்கு செல்வாக்கு செலுத்துகின்ற ஒரு காலக்கட்டத்தில், ஒரு சமூகத்தில் நாம் இப்போது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். அதனால் பெண்களை அவர்களது திறமையை வெளிப்படுத்தக்கூடிய களங்களுக்கு வரவிடாமல் செய்வது என்ற ஒரு தந்திரத்தை, ஆண்கள் மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அதனால்தான் அதற்கான சூழலை ஏற்படுத்தக்கூடிய மதிப்பீடுகளை, நியதிகளை, கருத்துக்களை சமூகத்தின் கருத்துக்கோப்புகளாக உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்.
மேற்கண்ட போலியான அல்லது செயற்கையான உருவாக்கத்தை செய்ததைத்தான் ஆணாதிக்க உருவாக்கம் என்பதாக பெரியார் தொடங்கி அனைத்து பெண்ணியவாதிகளும் இன்று வரை அறுதியிட்டு கூறிக்கொண்டிருக் கிறார்கள். இத்தகைய காரணங்களினால்தான் இன்று வரை, அனைத்து துறைகளிலும் பெண்கள் பங்களிப்பு என்பது அறிமுகப்படுத்தப் படாமலேயே இருக்கிறது.
தமிழ்நாட்டில் வாகன ஓட்டுநராக பெண்கள் வரமுடியாது என்று இருந்த ஒரு சூழலில், நாகர்கோவிலைச் சேர்ந்த பெண் ஒருவர் ஓட்டியாக பயிற்சி பெற்று பணிக்கு வந்தார். அப்படி இருந்தும் தடுக்கப்பட்ட அவர், பெண்கள் இயக்கத்தின் ஒத்துழைப்புடன் அரசாங்கத்துடன் விவாதங்களை நடத்தி, தனது பணியிடத்தை தக்க வைக்க வேண்டிவந்தது. அதுபோல சமீபத்தில் நாடாளுமன்றத்தில் ராணுவப்பணிகளில் அதிரடி படை வீரர்களாக பெண்கள் எடுக்கப்படுவார்களா என்ற விவாதத்தில் சுஷ்மா சுவராஜிற்கு, பாதுகாப்பு அமைச்சர் ஏ.கே.அந்தோணி பதில் கூறினார். அந்த பதிலும் கூட, முடியும் ஆனால் முடியாது என்பதுபோல இருந்தது. அதாவது அதிரடிப் படையில் கமான்டோக்களாக பெண்கள் உடனடியாக வரமுடியாது என்றும், ஆனால் பெண்கள் எல்லாவற்றிலும் முன்னேறி வரமுடியும் என்பதால், ராணுவத்திலும் பல பெண்கள் சேர்க்கப்பட முடியும் என்றும் அமைச்சர் கூறினார். இப்படிப்பட்ட அந்தோணியாரின் சிந்தனைப்போக்குகள்தான், அல்லது முன்வைப்புகள்தான், வளைந்து கொடுத்து பதில் கூறும் ஆண்களிடம் அண்டிக்கிடக்கிறது.
பெண்களுக்கு 33 விழுக்காடு முடிவுகளை திட்டமிடுகின்ற, நாடாளுமன்ற, சட்டமன்ற அவைகளில் கொடுப்பது என்ற மசோதா, உலகளாவிய ஆய்வின் அடிப்படையில் உருவான ஒன்று. அதாவது ஒரு அமெரிக்க பல்கலைக்கழகத்தில், ஆராய்ச்சியின் மூலம் கிடைத்த விடையாக, குறைந்த பட்சம் திட்டமிடும் இடங்களில், தீர்மானிக்கும் தளங்களில் 3ல் ஒரு பங்கு விழுக்காடு இருக்கின்ற பாலினப்பிரிவு தங்களது உரிமைகளை தக்கவைத்துக்கொள்ள முடியும் என்பதாக கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அதையொட்டியே 100ல் 33% என்பதாக பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டை முதலில் பெறுவது என்ற முழக்கம், உலகெங்கிலும் பரவியது.
அப்படியானால் இந்த உலகம் ஆணாதிக்க உலகம் என்பதாக ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டு, அதில் 50% உள்ள மக்கள் பிரிவினர், குறைந்த பட்சம் 33% பெற்றாலாவது பரவாயில்லை என்ற கோரிக்கைதான் உரிமைக் கோரிக்கையாக எழுப்பப்படுகிறது. அதற்குக் கூட வழியில்லாத ஒரு அரசியல் அமைப்பை, சமூக காரணங்களினால் இந்தியாவில் இன்று வரை நாம் கட்டிக்கொண்டு அழுகிறோம். எப்போதுதான் ரீனாக்களின் கனவுகளை நனவாக்கப்போகிறோம் என்று சொரணையோடு இந்த சமூகத்தை கேட்கலாம்.

சந்திரசேகரன் மரணம்

கொழும்பு, ஜன. 2
சமூக அநீதி ஒழிப்புத்துறை அமைச்சரும் மலையக மக்கள் முன்னணியின் தலைவருமான பெரியசாமி சந்திரசேகரன் நேற்று அதிகாலை மாரடைப்பால் காலமானார்.
இறக்கும் போது அவருக்கு வயது 52 ஆகும். நேற்று அதிகாலை மாரடைப்பு ஏற்பட்டதை அடுத்து, அமைச்சரை உடனடியாக கொழும்பின் நவலோக வைத்தியசாலைக்கு எடுத்துச்சென்ற போதும் அங்கு அவர் உயிர் பிரிந்ததாக தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
மலையகத்தில் பிரபல அரசியல்வாதியாக திகழ்ந்த அவர்,பல்வேறு போராட்டங்களிலும் பங்காற்றியவராவார்.
1957 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 16ம் தேதி பிறந்த சந்திரசேகரன், முதன் முதலாக இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸின் மூலம் அரசியலுக்கு பிரவேசித்தார்.
இதற்கு முன்னர் அவர் வகித்து வந்த சமாதான நீதிவான் பதவியே அவரை சமூகத்தில் உயர்ந்த அந்தஸ்துக்கு கொண்டு சென்றது.
இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸில் இருந்து விலகிய அவர் மலையக மக்கள் முன்னணியை ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியான ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப்.தலைவர் பத்மநாபாவின் முன் முயற்சியுடன் தோற்றுவித்து, முகுந்தன் தலைமையிலான புளொட் அமைப்புடன் இணைந்து முதலாவது மாகாண சபைத் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றார். தமிழீழ விடுதலைப் போருக்கு ஆதரவளித்தார் என்ற வகையில் இவர் சில காலம் சிறையும் சென்றார்.
இதன் பின்னர் நாடாளுமன்றத்திற்கு தெரிவான அவரின் ஆசனம் மூலமே 2001 ஆம் ஆண்டு சந்திரிகா பண்டாரநாயக்க குமாரதுங்காவின் அரசாங்கம் ஆட்சி அமைக்க கூடியதாக இருந்தது.
இந்தநிலையில் ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கு ஆதரவு வழங்கிவந்த அவர், ராஜபக்சே அரசாங்கத்தின் அமைச்சராக இருந்து வந்தார்.
இவருக்கு இரண்டு பெண் பிள்ளைகள் உள்ளனர்.
இந்தநிலையில் அரசாங்கத்திற்கும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையில் பிரதிநிதியாகவும் செயற்பட்டு வந்தார். மலையகத்தில் தனி அலகு கொள்கையை இவரின் கட்சி கொண்டிருந்ததுடன் மலையகத்தின் பிரச்சினைகளை வெளியுலகிற்கும் கொண்டு சென்றது

சரணடைந்த விடுதலைப் புலிகளை

கொழும்பு, ஜன. 2கடந்த மே மாதம் 18 ஆம் நாள் சரணடைந்த விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர்களையும், விடுதலைப் புலிகளையும் படுகொலை செய்த இலங்கை ராணுவத் தளபதிகளின் பெயர் விபரங்களையும், அதற்கு உடந்தையாக இருந்த அரசு அதிகாரிகளின் விபரங்களையும் ஊடகவியலாளர்ஒருவர் வெளியிட்டுள்ளார்< இது தொடர்பாக மேலும் தெரியவருவதாவது:வன்னியில் நடைபெற்ற இறுதிக்கட்ட போரின் போது மே 18 ஆம் நாள் சரணடைந்த விடுதலைப் புலிகளை படுகொலை செய்த இலங்கை ராணுவ அதிகாரிகளின் பெயர் விபரங்களை ஊடகவியலாளர் ஒருவர் வெளியிட்டுள்ளார்.இந்த அதிகாரிகள் போரியல் குற்றங்களை மேற் கொண்டவர்களாகும் என தெரிவிக்கப் படுகின்றது. பின்வரும் ராணுவ அதிகாரிகள் சரணடைந்தவர்கள் மீதானபடுகொலையை மேற்கொண்டவர்களாவார்கள்.59 ஆவது படையணியுடன் இணைந்து இயங்கிய சிறப்பு படை ரெஜிமென்ட்டின் ஆணைய அதிகாரி கர்ணல் அதுலா கொடிபிலி, 1 ஆவது சிறப்புப்படை பட்டாலியன் ஆணைய அதிகாரி மேஜர் மகிந்த ரணசிங்கா, 2 ஆவது சிறப்பு படை பட்டாலியன் ஆணைய அதிகாரி மேஜர் விபுலதிலக இகலகே.சிறப்பு படையின் கால்ஃப் கம்பெனியின் ஆணைய அதிகாரி கேப்டன் சமிந்த குணசேகரா,ரோமியோ கம்பெனியை சேர்ந்த கேப்டன் கவின்டா அபயசேகர, எக்கோ கம்பனியைசேர்ந்த மேஜர் கோசலா விஜகோன், டெல்ரா கம்பெனியை சேர்ந்த கேப்டன் லசந்தாரத்னசேகரா.மேற்கூறப்பட்டவற்றில் கால்ஃப் மற்றும் ரோமியோ கம்பெனிகள் 1 ஆவது சிறப்பு படைபற்றலியனின் கீழ் செயற்பட்டிருந்தன. எக்கோணஞண் ணீ;மற்றும் டெல்ரா கொம்பனிகள் 2 ஆவதுசிறப்பு படை பற்றலியனை சேர்ந்தவை.டிவிசன் (படையணி) தர அதிகாரிகள்:மேஜர் ஜெனரல் பிரசன்னா டீ சில்வா 59 ஆவது படையணியின் ஆணைய அதிகாரிமேஜர் ஜெனரல் சிவேந்திர சில்வா 58 ஆவது படையணியின் கட்டளை அதிகாரிமேஜர் ஜெனரல் கமால் குணரட்னா53 ஆவது படையணியின்ஆணைய அதிகாரிகர்ணல் ரவிப்பிரியா எட்டாவது நடவடிக்கை படையணியின் ஆணைய அதிகாரிஅரசு தரப்பில் போரியல் குற்றங்களை மேற்கொண்டவர்கள்:அரச தலைவர் மகிந்த ராஜபக்சேஅரச தலைவர் செயலாளர் லலித் வீரதுங்காபாதுகாப்பு செயலாளர் கோத்தபாய ராஜபக்சேசிறப்பு ஆலோசகர் மற்றும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் அரசு ராஜபக்சேவெளிவிவகார செயலாளர் பாலித கோகன்னா ஆகியோர் அந்த பட்டியலில் இடம்பெற்றுள்ளனர்

அறியாமை இருவகைப்படும்

அறியாமை என்பது பொதுவாக பொதுமக்கள் மத்தியில், கல்வியின்மையாலும், தொடர்பு சாதனங்கள் இன்மையாலும், குறுகிய வட்டத்திற்குள் தங்கள் வாழ்க்கையை கழித்து வருவதனாலும் இருந்து வரக்கூடிய ஒன்று என்பது தான் உலகளாவிய அளவில் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டு வருகிறது. அறியாமை என்பதை பரந்துபட்ட மக்கள் மத்தியில் காணும்போது, அவர்கள் மீது ஒருவித அனுதாபத்தோடு யாருமே நோக்குகிறார்கள். அதே அறியாமையை சட்டத்தைப் பற்றிய விவகாரத்தில் மன்னிக்க முடியாத குற்றம் என்பதாக விளக்குகிறார்கள். ஒரு அரசாங்கத்திற்கு அல்லது ஆட்சியாளர்களுக்கு அல்லது நிர்வாகத்திற்கு அல்லது அதிகாரிகளுக்கு, சொல்லப்போனால் அரசியல் வாதிகளுக்கு அதே அறியாமையிருக்குமானால், அதை குற்றம் என்று சொல்லுகிறார்களோ இல்லையோ, அதனால் விளையும் பாதிப்புகள் அல்லது தீமைகள் அதிகம் என்பதை கூறாமலிருக்க முடியாது. ஒரு அரசாங்கத்தை நடத்திச் செல்லும் ஆட்சியாளர்கள், எந்தப் பிரச்சனையை அணுகுகிறார்களோ அந்த பிரச்சனையை பற்றிய அறிவு என்பது அடிப்படையான தேவையாக அவர்களுக்கு இருக்கிறது. அதைப்பற்றிய அறிவை பெறுவதற்கு அவர்களுக்கு அதிகமான அளவில் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. அவர்களது அமைச்சகத்தில் ஏராளமான அதிகாரிகளும், அந்த அதிகாரிகளுக்கு உதவி செய்வதற்கான உதவியாளர்களும், அவர்களுக்கு ஆதாரப்பூர்வமான புள்ளி விவரங்களை எடுப்பதற்கான ஆவணங்களும், கோப்புகளும் அங்கே அதிகமான அளவில் குவிந்துகிடக்கின்றன. ஒவ்வொரு பிரச்சனை மீதும், சம்மந்தப்பட்ட அலுவலகங்களில் மட்டும் தான், வேறு எங்கும் கிடைக்காத அளவிற்கு புள்ளி விவரங்கள் கிடைக்க முடியும். அப்படி பரந்துபட்ட வாய்ப்புகள் இருந்தும் கூட, ஒரு ஆட்சியாளர் அதுபற்றிய விவரங்களில் அறியாமை இருப்பதாக கூறினாலோ, அறியாமை அடிப்படையில் செயல்பட்டாலோ, அது மாபெரும் குற்றமாக கருதப்பட வேண்டும். அப்படி இன்று கருதப்படுகிறதா என்று கேள்வி கேட்பதை விட, பொறுப்புணர்வு கொண்ட ஆட்சியாளர்கள் அறியாமை இருட்டிலே அகப்பட்டுக்கொண்டு, அதனாலேயே பொதுமக்களுக்கு தேவயான திட்டங்களோ, வளர்ச்சிகளோ, முன்னேற்றமோ போய்ச்சேரவில்லை என்று வரும்போது அது பொறுப்புணர்வற்ற அறியாமை என்ற மாபெரும் குற்றமாகத் தான் எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும். அரசியல்வாதிகளின் அறியாமை என்பது பல நேரங்களில் வெறும் கேலியாகவும், கிண்டலாகவும் ஆக்கப்பட்டு நிறைவடைந்து விடுகிறது. உதாரணமாக சட்டமன்ற உறுப்பினர்களாக தேர்ந்தெடுக்கப்படுபவர்கள் தங்களது தேர்தல் வெற்றிக்கான சான்றிதழை, தேர்தல் அதிகாரியிடம் பெற்றபிறகு, சட்டபேரவையில் தனது பொறுப்பை ஏற்பதற்கு முன்னால், அந்த சான்றிதழை ஆதாரமாக சட்டபேரவை தலைவரிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும். ஆனால் 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், தென் மாவட்டத்தில் தமிழகத்தில் தேர்தலில் வெற்றிபெற்ற ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர், தனக்கு வழங்கப்பட்ட வெற்றி சான்றிதழை சட்டபேரவை தலைவரிடம் கொண்டுபோய் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்ற விவரம் தெரியாமல், அந்த சான்றிதழை பிரேம் போட்டு வீட்டிலே மாட்டிவிட்டார் என்பதாக ஒரு செய்தி வெளியானது. இது அந்த உறுப்பினரின் அறியாமையை காட்டுகிறது. இது கடுமையாக கேலிச் செய்யப்பட்டது. இப்படி தனியொரு அரசியல்வாதி அடிப்படை பிரச்சனைகளை அறியாமலேயே செய்கின்ற அறியாமை தவறுகள், கேலி கிண்டலோடு முடிந்து விடுகின்றன. அதுவே ஒரு குறிப்பிட்ட மக்கள் பிரச்சனையின் மீது, ஆட்சியாளர்களோ அல்லது தீர்மானிக்கும் இடத்தில் இருக்கின்ற அதிகாரிகளோ, அரசியல்வாதிகளோ பொதுமக்களுக்கு பாதிப்பு ஏற்படுத்தும் அளவுக்கு ஒரு திட்டத்தைப் பற்றியோ, அதன் விளைவுகளைப் பற்றியோ, அதன் பொருத்தப்பாட்டைப் பற்றியோ அறியாமைலிருந்தால் அது ஆபத்தான குற்றம் என்று கணக்கிட வேண்டுமா இல்லையா? உலக வங்கி கடனை ஆட்சியாளர்கள் தாராளமாக வாங்குகின்ற பக்குவத்திலிருக்கிறார்கள். அப்படி கடன் கொடுக்கக் கூடிய உலக வங்கி, தன் நலனுக்காக சில நிபந்தனைகளை முன்வைக்கிறது. அத்தகைய நிபந்தனைகள் நமது நாட்டிற்கோ, நாட்டு மக்களுக்கோ நன்மை பயக்கக்கூடியதா என்று ஆராய வேண்டிய பொறுப்பு ஆட்சியாளர்களுக்கு இருக்கிறது. அதை சுட்டிக் காட்டி, எடுத்துக் கொடுக்கவேண்டிய பொறுப்பு அதிகாரிகளுக்கு இருக்கிறது. ஆனால் ஆட்சியாளர்களாக இருக்கும் அரசியல்வாதிகளோ, அல்லது அதிகாரிகளோ அப்படிபட்ட தங்களது பொறுப்பை சரியாக கவனிக்காமலோ அல்லது தட்டிக்கழித்தோ இருந்தார்களானால், அவர்கள் மூலம் உருவாக்கப்படும் திட்டங்களும், அதைச் செயல்படுத்தும் முறைகளும் எதிர்விளைவை தந்துவிடுகின்றன. இந்த இடத்தில் மேற்கண்ட இடைவெளி என்பது சம்மந்தப்பட்ட ஆட்சியாளர்கள் அதாவது சம்மந்தப்பட்ட அரசியல் பிரதிநிதிகளும், சம்மந்தப்பட்ட அதிகாரிகளும், சம்மந்தப்பட்ட பிரச்சனை மீது அறியாமை இருட்டிலே உழன்று இருப்பதனால் வருகின்ற எதிர்விளைவு என்பதாகத் தான் எடுத்துக்கொள்ள முடியும். அப்படிப் பார்க்கும்போது அது ஒரு மாபெரும் குற்றமாக கருதப்படவேண்டும். உதாரணமாக விவசாயத்தில், பயிர் பாசன வாய்ப்புள்ள நிலங்களை, தரிசுகளாக ஆக்கும் அரசாங்கத் திட்டங்கள் சில அமுல்படுத்தப்படுகின்றன. பாசன நிலங்களை தக்கவைப்பதும், மேம்படுத்துவதும் விவசாயம் பற்றிய அறிவு. அத்தகைய அறிவில் அறியாமை இருக்குமானால், சம்மந்தப்பட்ட அதிகாரிகளும், அரசியல்வாதிகளும் செய்கின்ற பிழை என்பதாகத்தான் அது கருதப்படவேண்டும். அதேபோல மேற்கத்திய நாடுகளிலிருந்து, அவர்களது நலன்களுக்காக, அவர்களால் தயாரிக்கப்பட்ட வீரிய விதைகளும், ரசாயன உரங்களும், இந்த நாட்டில் இருக்கும் பாசன நிலங்களை பாதிக்கும் தன்மைக் கொண்டதாக இருந்தாலும், அந்நியநாட்டு சரக்குகள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக இறக்குமதி செய்யப்படுமானால், நமது விளைநிலங்களை பாதிக்கும் அத்தகைய ஏற்பாடுகள் இங்கே அனுமதிக்கப்படுமானால், அது இந்த நாட்டின் விவசாயத்தைப் பற்றிய விவரங்கள் என்பதில் அறியாமை காரணமாக அனுமதிக்கப்படுகின்றன என்று தான் கொள்ளவேண்டும். இத்தகைய அறியாமை இந்த நாட்டின் முதுகெலும்பான விவசாய பொருளாதாரத்தையும், சுயசார்பு சிந்தனையுள்ள, சுயமரியாதைக் கொண்ட விவசாய பெருங்குடி மக்களையும் பாதிக்கக்கூடிய பெரும் குற்றத்தை இழைத்துவிடுகிறது. ஆகவே சம்மந்தப்பட்ட ஆட்சியாளர்கள் இப்படிப்பட்ட அறியாமைக்காக குற்றம் சாட்டப்படுதல் வேண்டாமா? மலைகளைப் பற்றியும், காடுகளைப் பற்றியும், அதில் வாழும் மனிதர்களைப் பற்றியும் அதிகமாக அறிந்திராத காரணத்தினால், அறியாமையிலிருக்கும் ஆட்சியாளர்கள் மூலமாக, அத்தகைய வட்டாரங்களிலிருக்கின்ற கனிமவளங்களை அடையாளம் கண்ட அந்நிய மூலதன வாதிகள் மற்றும் பெரும் முதலாளிகளின் சூறையாடலுக்கு வழிவகை செய்கின்ற, புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்களை ஒரு ஆட்சி திட்டமிடுமானால், அதன் பாதிப்புகள் எதிர் விளைவுகளை தோற்றுவிக்கக் கூடியவை. ஏனென்றால், மலைகளையும், காடுகளையும் தங்களுடைய பாரம்பரியமான இருப்பிடங்களாக, வாழும் இடங்களாக கொண்டுள்ள பழங்குடி மக்களான, ஆதிவாசி மக்கள் அத்தகைய பகுதிகள் தங்களிடமிருந்து பறிக்கப்படும் போது, எழுந்து போராட துணிகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட போராட்டங்களை தாங்க முடியாமல், அரசு தரப்பு அடக்குமுறைகளை கட்டவிழ்த்து விடுகிறது. அது மேலும் பல சமூக சிக்கல்களை ஏற்படுத்தி விடுகிறது. இத்தகைய நிலமைகளுக்கெல்லாம் அடிப்படை காரணமாக அமைவது அரசுதரப்பின் அறியாமை தான் என்று சொன்னால், சாதாரணமாக அது விட்டுவிடக்கூடிய ஒன்றா? அதுபோலவே கடல்சார் பழங்குடி மக்களான, மீனவ மக்கள் எத்தகைய வாழ்நிலையில், கடலுக்குச் சென்று மீன்பிடித் தொழிலை செய்கிறார்கள் என்றும், அவர்களது தொழில் சார்ந்த விதிகள் எப்படி இருக்கமுடியுமென்றும் அறியாத நிலையில், அந்நிய நாட்டின் கோரிக்கைகளை ஏற்று தங்களது சட்டங்களையும், திட்டங்களையும் ஒரு அரசு உருவாக்குமானால், புதிய நெருக்கடிகள் கடலோரங்களில் கொண்டுவரக்கூடிய அத்தகைய செயல்பாடுகளும், அரசின் அறியாமையை காட்டுகிறது. ஆகவே அறியாமை என்பது இரு வகைப்படும். பொதுமக்களிடமிருந்தால் அவர்கள் குற்றமல்ல. ஆட்சியாளர்களிடமிருந்தால் அது மாபெரும் குற்றம். இந்த புத்தாண்டிலாவது இந்த புதிய பாடத்தை படித்துக் கொள்வோமா?

மக்கள் சார்ந்த புத்தாண்டு மலருமா?

2010ம் ஆண்டு இன்று தொடங்குகிறது. இந்தியா இதுவரை இல்லாத அளவிற்கு, உலக அரங்கில் பேசப்படுகிறது. சுற்றுசூழல் பாதிப்புகளால் உலகம் அச்சுறுத்தப்படும் வேளையிலே, உலக நாடுகள் ஒன்று சேர்ந்து ஐ.நா.வின் தலைமையில், ஒரு பருவநிலை மாற்ற பிரச்சனை மீதான மாநாட்டை, டென்மார்க் நாட்டில் கோபன்ஹெகன் நகரில் நடத்தி முடித்தனர். அந்த மாநாடு தனது இலக்கை அடைந்ததா என்றால் இல்லை. அந்த மாநாட்டில் உலக நாடுகள் அனைத்திற்குள்ளும் ஒத்த கருத்து எழுந்ததா என்றால் இல்லை. ஏற்கனவே நடைமுறையில் அமுலாக்கப்படுவதற்காக, பருவ நிலை மாற்ற பிரச்சனைகளை தீர்க்கும் நோக்கோடு தீட்டப்பட்ட கியோடா பிரகடனம், தங்கு தடையில்லாமல் எல்லா நாடுகளாலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டதா என்றால் இல்லை. கியோடா பிரகடனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, புதிய வரைவு திட்டம் உருவாக்கப்பட்டதா என்றால் அதுவும் இல்லை. அப்படியானால் அந்த மாநாடு என்னதான் கூறியது? மாநாட்டில் கடைசி நாட்களில் கலந்து கொண்ட, இந்திய தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங், வருகின்ற 2010ம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் ஒரு சரியான தீர்வை பருவநிலை மாற்றப்பிரச்சனைக்கு, உலக நாடுகள் அனைத்தின் ஒப்புதலோடு உருவாக்குவோம் என்று நம்பிக்கை தெரிவித்தார். அதாவது இன்று மலர்கின்ற புத்தாண்டை எதிர்பார்த்து, அந்த உலக நாடுகள் மாநாடு தன்னை நிறைவு செய்து கொண்டது.பருவநிலை மாற்றமும், பூமி வெப்பமடைதலும் இந்த உலகின் சுற்றுசூழலை அச்சுறுத்தக்கூடிய பிரம்மாண்டமான நிகழ்வுகள். அவற்றைப்பற்றி திட்டமிடக்கூட, இந்திய நாட்டை எதிர்பார்க்கின்ற நிலைமை, உலகில் இருப்பதை கோபன்ஹெகன் மாநாடு நிரூபித்துக் காட்டியது. ஒரு காலத்தில் இந்தியா அணிசேரா நாடுகளின் ஈர்ப்பு மையமாக மட்டுமே இருந்தது. இன்றைக்கு இந்தியா உலக நாடுகளின் ஈர்ப்பு மையமாக, முக்கியமான உலகப் பிரச்சனையை விவாதிக்கும் போது, மாறியுள்ளது. இந்த மாற்றம் எப்படி ஏற்பட்டது? இந்த மாற்றம் இந்தியாவை தொடர்ந்து வலுப்படுத்து வதற்கு உதவுமா? இப்படிப்பட்ட கேள்விகள் புத்தாண்டு தொடங்கும் போது, எழுப்பப் படவேண்டும்.அமெரிக்காவிலிருந்து வெளிவந்த ஊடகச் செய்தி ஒன்று, கடந்த பத்தாண்டுகளை ஆய்வு செய்து, உலக பொருளாதாரத்தில் இந்தியா அறுதியிட்ட நிலையை எடுத்துக் கூறியிருந்தது. அதாவது உலகப் பொருளாதாரம் உயர் தொழில் நுட்பங்களை சார்ந்து சென்றிருக்கும் சமீபத்திய சூழலில், 2000ம் ஆண்டு தொடங்கும் போது, எப்படி இருக்குமோ என்ற ஐயமும், விவாதமும் எங்கெனும் எழுந்தது. 1999ம் ஆண்டு இறுதியில் மென்பொருள் வளர்ச்சி எங்கே கொண்டு விடும் என்ற குழப்பத்தில் உலகம் ஆழந்து இருந்தது. அப்போது 2000ம் ஆண்டின் தொடக்கம், மென்பொருள் துறையிலும், இந்தியா என்ற பெயரைப் பொறித்தது. இந்தியாவிற்கு உள்ளேயும், இந்தியாவிற்கு வெளியேயும், இந்தியர்கள் மென்பொருள் உற்பத்தியில் பல்வேறு படிக்கட்டுகளை விரைந்து ஏறிக்காட்டினார்கள். அதனால் நிறைவு பெற்ற பத்தாண்டு, இந்தியாவை மென்பொருள் தொழிலில் உலக நாடுகளுக்கு வழிகாட்டியாகவும், தலைமையாகவும் கொண்டு போய் நிறுத்தியது. மேற்கண்ட பத்தாண்டு நிகழ்வுகளை அடித்தளமாகக் கொண்டு, வீழ்ந்து வரும் உலகப் பொருளாதாரத்தில் அமெரிக்காவும், இங்கிலாந்தும், ஜெர்மனும், அயர்லாந்தும் எண்ணிப்பார்க்கமுடியாத அளவுக்கு வீழ்த்தப்பட்ட சூழலில், சீனா எழுந்தது; இந்தியாவும் எழுந்தது. இனி வருங்காலத்தில் வீழ்ந்து போன பொருளாதாரத்தை அமெரிக்கா தாங்கிப்பிடித்துக் கொண்டு நிற்கும்போது, சீனா முன்செல்லும் என்றும், ஆனால் அதையும் தாண்டி இந்தியா முன்னேறும் என்றும் அந்த அமெரிக்க ஏடு கருத்துக் கூறியிருந்தது. உலகின் தலைமையை ஏற்க, வருகின்ற பத்தாண்டுகளில் இந்தியா தயாராகும் என்பதாக அந்த ஏடு கணிப்புக் கூறியுள்ளது. அப்படிப்பட்ட வாய்ப்புகள் புறநிலையில் நிலவுகிறதா? அகநிலையில் நிலவுகிறதா என்பதுதான் இந்தியாவில் கேட்கும் கேள்வியாக இருக்கிறது. உலக மயமாக்கலின் வீழ்ச்சி என்பது இப்போது அமெரிக்கா, ஐரோப்பிய நாடுகளின் பொருளாதாரத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் வீழ்ச்சியாக காணப்படுகிறது என்று சொன்னால், இது பொருளாதார கொள்கைகள் சம்பந்தப்பட்ட வீழ்ச்சியா அல்லது தனியொரு நாடு தான் செயல்படுத்திய விதத்தில் ஏற்படுத்திக் கொண்ட வீழ்ச்சியா என்பது ஆராயப்படவேண்டும். உலகமயமாக்கல் என்பது தனியார் மயமாக்கல், தாராளமயமாக்கல் ஆகிய கொள்கைகளை உள்ளடக்கியது. ஆகவே பொருளாதார உலகமயமாக்கலின் தோல்வி என்பதோ, அதன் தாக்கத்தில் ஏற்படுத்தப்பட்ட உலகப் பொருளாதார வீழ்ச்சி என்பதோ, தனியார் மயமாக்கலையும், தாராளமயமாக்கலையும் எதிர்த்து கேட்கப்படவேண்டிய கேள்விகளாக நிற்கின்றன. இத்தகைய புரிதலை இந்தியாவை ஆளுகின்ற அரசோ, ஆட்சியாளர்களோ கிரகித்துக் கொண்டிருக்கிறார்களா என்ற கேள்வியும் இந்த இடத்தில் எழுகிறது. ஏனென்றால், உலகப் பொருளாதாரத்தின் வீழ்ச்சி சூழலில், அதன் பாதகமான தாக்கங்களால் வீழ்ந்து விடாமல், இந்திய பொருளாதாரம் நிலைத்து நிற்கிறது என்றும், முன்னேறி செல்லும் என்றும் அவ்வப்போது ஒப்பீட்டு அறிக்கைகளை, நமது தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங் வெளியிட்டுக் கொண்டே இருக்கிறார். அப்படியானால் இந்திய பொருளாதாரத்தை வேறு ஒரு பாதையில் அவர் எடுத்துச் செல்கிறாரா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. உலகப் பொருளாதாரத்தின் வீழ்ச்சிக்கு காரணமான, உலகமயமாக்கல் என்ற பொருளாதாரக் கொள்கை இந்தியாவில் பின்பற்றப்படாமல் இருக்கிறதா? அதன் அடித்தளமான தனியார் மயமாக்கல் இந்திய பொருளாதாரத்தில் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டதா? அல்லது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளதா? இத்தகைய கேள்விகள் நமக்கு எழுகின்றன.தனியார் மயமாக்கலின் உயர்கட்டமான ஏகபோக முதலாளித்துவத்தை, சட்டத்தின் மூலம் இந்திய அரசு கட்டுப்படுத்த முயன்ற காலமும் ஒன்று உண்டு. அதாவது ஏகபோக மூலதன கட்டுப்பாட்டு சட்டம் என்பதாக ஒரு சட்டத்தை இந்திய அரசு உருவாக்கி, ஒரு காலத்தில் செயல்படுத்த முயற்சித்தது. இப்போது அந்த சட்டத்தை நீக்கிவிட்டு, அதனுடைய இடத்தில் தங்கு தடையின்றி தனியார், அந்நிய நிதிமூலதன உள்நுழைவை ஆதரிப்பது மட்டுமின்றி, அதிகப்படுத்துவது என்ற கொள்கைக்கும் இந்திய அரசு வந்துள்ளது. தனது அரசுத்துறைகளில் ஒவ்வொன்றிலும் அந்நிய நேரடி நிதி மூலதன உள்நுழைவை, நாளுக்கு நாள் மத்திய அரசு அதிகப்படுத்தி வருகிறது. இத்தகைய போக்கு இந்தியாவை உலகின் முதலாவது இடத்திற்கு கொண்டு வர பயன்படுமா? அண்டை நாடான மக்கள் சீன அரசு தன்னுடைய வித்தியாசமான பொருளாதார கட்டுமானத்தில் நின்று கொண்டு, சமரசமின்றி அந்நிய நாட்டு நிதியுதவிகளை பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் எந்த ஒரு மக்கள் சார்பு அடித்தளக் கட்டுமானத்தையும் கையில் வைத்திருக்காத இந்திய அரசு அந்நிய நிதி மூலதன உள்நுழைவை அதிகப்படுத்தி வருவது எங்கே கொண்டு விடப்போகிறது? உயர் தொடர்பு சாதன துறையில் அரசு சார் நிறுவனங்களுக்கு போட்டியாக பல தனியார் துறையினரை, மத்திய அரசே உற்சாகப்படுத்தி வருவது என்பது எங்கே இழுத்துச் செல்லும்? ஆயுள் காப்பீட்டு துறையில், ஏற்கனவே மத்திய அரசின் வழிகாட்டலில் சிறப்பாக பணியாற்றும் பிரிவை விட்டு விட்டு, தனியார் ஆயுள் காப்பீட்டு கழகங்களுக்கு, மத்திய, மாநில அரசுகள், மக்களின் பணத்தையும், மக்களுக்காக ஒதுக்கப்படும் நிதிகளையும் கொடுத்து ஊக்குவிப்பது ஒரு புறம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. பாரம்பரியமாக ஆதிவாசிகளின் பராமரிப்பில் இருந்த கனிம வளங்களை, பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்களுக்கு கொடுத்து புதிய சமூகப் பிரச்சனைகளை மத்திய அரசு உருவாக்கி வருகிறது. இந்த நிலை தொடருமானால், இந்தியா உலகின் முதன்மை இடத்திற்கு செல்லமுடியுமா? 100 கோடி மக்களின் உழைப்பையும், பயன்படுத்தி இந்த நாட்டின் உற்பத்தியை வளர்க்கின்ற ஒரு பொருளாதாரத்தை, தனதாக்கிக் கொள்ளாமல் இந்த நாடு இந்த புத்தாண்டில் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக வளருமா? இத்தகைய கேள்விகள் பகிரங்கமான விவாதத்திற்கு வரவேண்டும் என்பதே நமது புத்தாண்டு விருப்பம்.

கேரள மார்க்சிஸ்ட் கட்சியை அழிக்க சதியா?

நேற்று எர்ணாகுளம் என்று அழைக்கப்படுகின்ற கொச்சின் நகரில், கேரள மாநில மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் செயலாளர் பினராய் விஜயன், தன்மீது சுமத்தப்பட்ட கடுமையான ஊழல் வழக்கிலிருந்து தப்பிப்பதற்கான பிணையை பெற்றுள்ளார். அவருடன் நீதிமன்ற வளாகத்தில் கூடிய ஆயிரக்கணக்கான மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் செம்படைத் தொண்டர்கள், பினராய் விஜயனுக்கு ஆதரவாக கோபாவேசமாக திரண்டு இருந்தார்கள். சி.பி.ஐ.யால் போடப்பட்ட ஊழல் வழக்கில், விஜயன் நேற்று பிணை பெற்றார். ஆனாலும் கூட அந்த வழக்கு பினராய் விஜயனுடைய கட்சி வாழ்க்கையை பெரிதும் பாதிக்கும் அளவுக்கு நிகழ்ச்சிகளை ஏற்படுத்தி விட்டது. 1997ம் ஆண்டு இடது முன்னணி ஆட்சி அதிகாரத்திலிருந்த போது, பினராய் விஜயன் மின்துறை அமைச்சராக இருந்தார். அப்போது கேரளாவிலிருக்கும் மூன்று மின் உற்பத்தி திட்டங்களுக்காக, கனடா நாட்டிலுள்ள ஒரு நிறுவனமான எஸ்.என்.சி. லாவலின் உடன் ஒப்பந்தம் பேசப்பட்டது. ஒப்பந்தத்தில் பேரம் நடந்ததாகவும், பேரத்தில் ஊழல் நடந்ததாகவும், அதில் ரூ.374 கோடி லஞ்சமாக வாங்கப்பட்டதாகவும், அதில் பினராய் விஜயனுக்கு பங்கு உண்டு என்பதாகவும் ஒரு வழக்கு சி.பி.ஐ.யால் போடப்பட்டது. இதற்காக சிறப்பு பிரிவு ஒன்றை சி.பி.ஐ. நிறுவியிருந்தது. இந்த வழக்கில் கேரள மாநில மின்வாரியத்தின் 6 முன்னாள் அதிகாரிகளும், கனடா நாட்டு லாவலின் நிறுவன பொறுப்பாளர்களும் சேர்க்கப்பட்டிருந்தனர். இந்த வழக்கு விவகாரமாக காங்கிரஸ் கட்சி தொடக்கத்தில் இருந்தே, விஜயன் மீதான புகார்களையும், அவதூறுகளையும் அள்ளித்தெளித்து வந்தது. கேரள மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் உட்கட்சி சண்டையில், அங்கே இருக்கும் முதல்வர் வி.எஸ். அச்சுதானந்தத்திற்கும், மாநில கட்சி செயலாளர் பினராய் விஜயனுக்கும் ஒரு பிணக்கு தொடர்ந்து இருந்தது. அந்த பிணக்கின் காரணமாக, திடீரென அச்சுதானந்தன், விஜயன் மீதான வழக்கை சட்ட ரீதியாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்றும், ஊழல் எதிர்ப்பில் அரசாங்கம் உறுதியாக இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறியது பிரச்சனையை மேலும் பெரிதாக்கியது.மார்க்சிஸ்ட் கட்சி இடது முன்னணிக்கு தலைமை எடுத்து, சட்டமன்ற பொதுத் தேர்தலை சந்திக்கும் போதே, இந்த இரண்டு தலைவர்களுக்கும் மத்தியிலுள்ள பிரச்சனை பூதாகர வடிவம் எடுக்கத் தொடங்கியது. கேரளா மாநிலத்தில் வழக்கமாக காங்கிரஸ் கூட்டணி 5 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தால், அடுத்த 5 ஆண்டுகள் ஆட்சியை மக்கள் இடது முன்னணி கரங்களில் கொடுப்பார்கள். இப்படி ஒரு பழக்கம் கேரள வாக்காளர்களுக்கு இருந்து வரும் சூழ்நிலையில், சட்டமன்ற பொதுத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் கூட்டணியை தோற்கடித்து, இடது முன்னணி கூட்டணி ஆட்சிக்கு வரும் என்ற நம்பிக்கை அனைவருக்கும் இருந்தது. அப்படி ஆட்சிக்கு வரும்போது, சி.பி.எம். கட்சியை சேர்ந்தவர்தான் முதல்வராக வரமுடியும் என்ற எதிர்பார்ப்பும் இருந்தது. வயதில் மூத்தவரான மற்றும் கட்சியின் பாரம்பரிய தலைவரான வி.எஸ்.அச்சுதானந்தன் தேர்தலில் நிற்பதற்கு வேட்பாளராக தேர்வு செய்யப்பட்டால், வெற்றி பெற்று முதலமைச்சராக எளிதாக அங்கீகரிக்கப்படுவார் என்று, அவருக்கு எதிர்முகாமின் தலைவராக இருந்த பினராய் விஜயன் எண்ணினார். மாநிலத்தின் கட்சியை தனது கடின உழைப்பின் மூலம், ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் கட்டி எழுப்பி, பினராய் விஜயன் தலைமை தாங்கி வந்தார். மாநில கட்சித்தலைவர்களில் இரண்டு கோஷ்டியை சேர்ந்தவர்களும் இருந்து வந்தார்கள். இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில், பொதுத்தேர்தலில் நிற்பதற்கே, வி.எஸ்.அச்சுதானந்ததிற்கு, பினராய் விஜயன் வாய்ப்பு கொடுக்கவில்லை. அதாவது அச்சுதானந்தனை ஒரு வேட்பாளராக அறிவிக்கவில்லை. இந்த செயலை எதிர்த்து அச்சுதனாந்தன், அகில இந்திய கட்சி தலைமையிடம் முறையிட்டார். மாநிலத்தின் கீழே உள்ள பல்வேறு மாவட்ட கிளைகளில் இருந்த செந்தொண்டர்களும், அகில இந்திய தலைமையிடம் முறையிட்டார்கள். உடனடியாக சி.பி.எம். கட்சியின் அரசியல் தலைமைக்குழு, அச்சுதானந்தத்திற்கு வேட்பாளர் வாய்ப்பு கொடுக்கும்படி பணித்தது. வேறு வழியில்லாமல் பினராய் விஜயனும் ஒப்புக் கொண்டார். அச்சுதானந்தன் சட்டமன்ற உறுப்பினராக வெற்றி பெற்றார். கட்சி தலைமை தலையீட்டில், மீண்டும் பினராய் விஜயனின் விருப்பத்திற்கு எதிராக முதலமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டார். மீண்டும் இருவருக்கும் இடையிலிருந்த பனிப்போர் தீவிரமானது. மலையோரங்களில் பெரும் மூலதன நிறுவனங்களால் நிலங்கள் அதிகமான அளவில் ஆக்கரமிக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றை எல்லாம் மீட்டெடுக்க, ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட நிலங்களில் கட்டப்பட்ட கட்டிடங்களை இடிப்பதற்கு, முதல்வர் அச்சுதானந்தன் திட்டமிட்டார். அத்தகைய பணக்கார நிறுவனங்களின் தொடர்பிலிருந்த பினராய் விஜயன் அதை எதிர்த்தார். அச்சுதானந்தன் தான் நினைப்பதை பல இடங்களில் சாதித்துக் கொண்டார். ஆக்கிரமிப்பு கட்டிடங்கள் இடிக்கப்பட்டன. ஆக்கிரமிக்கப் பட்ட நிலங்கள் மீட்கப்பட்டன. பொதுமக்கள் மத்தியிலும், கட்சி தொண்டர்கள் மத்தியிலும் அச்சுதானந்தன் நேர்மையானவர் என்பதான எண்ணம் உருவானது. பினராய் விஜயனை, நடிகர் மம்முட்டியுடன் இணைத்து, கைராளி தொலைக்காட்சி நிர்வாகத்தை கைப்பற்றியதாக தொண்டர்கள் மத்தியில் முணுமுணுப்பு கூடத் தொடங்கியது. அடுத்ததாக மேலே சொல்லப்பட்ட லாவலின் வழக்கு தொடுக்கப்பட்டது. அது காங்கிரஸ் கட்சி செய்கின்ற சதி என்று மார்க்சிஸ்ட் கட்சி கூறியது. அகில இந்திய தலைமையும், பினராய் விஜயனுக்கு ஆதரவாக, காங்கிரஸ் சதி என்பதாகவே அறிவித்தது. ஆனால் கேரள முதல்வர் மட்டும், ஊழல் செய்தவர்கள் தண்டிக்கப்படவேண்டும் என்று கூறிவந்தார். முன்னாள் அமைச்சர் மீது ஊழல் வழக்கை பதிவு செய்வதற்கு இந்நாள் அமைச்சரவையின் ஒப்புதலுடன், மாநில ஆளுநரிடம் சி.பி.ஐ. அனுமதி பெற வேண்டியது இருந்தது. இத்தகைய அனுமதிக்கு பச்சைக் கொடி காட்டினார் அச்சுதானந்தன். அதன் விளைவாக ஜுன் மாதத்தில் லாவலின் வழக்கில், குற்றச்சாட்டு பதிவு செய்யப்பட்டது. இவர்கள் இருவருக்கும் மத்தியில் இருந்த பிரச்சனை மீண்டும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் அகில இந்திய தலைமைக்கு சென்றது. இதற்கிடையே கேரள சி.பி.எம்.மிற்குள் கட்சி தேர்தல் வந்தது. அதில் அச்சுதானந்தன் தொடர்பிலிருந்த ஆலப்புழை, பாலக்காடு, கோழிக்கோடு, ஆகிய மூன்று மாவட்டங்களில் மட்டும், முதல்வர் வி.எஸ்.சின் ஆதரவாளர்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டனர். மற்ற அனைத்து மாவட்டங்களும், பினராய் விஜயன் பிடிக்குள் சென்றது. இந்த மோதலிலும் விஜயன் வெற்றி பெற்றார். நிறைவாக திருவனந்தபுரத்தில் பிரம்மாண்டமான ஒரு லட்சம் தொண்டர்கள் கலந்து கொண்ட பேரணியை விஜயன் நடத்திக் காட்டினார். அந்த மேடைக்கு வரமறுத்த வி.எஸ்.ஐ, அகில இந்திய மார்க்சிஸ்ட் கட்சி பொதுசெயலாளர் பிரகாஷ் கரத் வற்புறுத்தி, கூட்டணி கட்சியான புரட்சிகர சோசலிஸ்ட் கட்சி தலைவர் மூலம், மேடைக்கு அழைத்து வரப்பட்டார். இப்படியாக இருவருக்கும் மத்தியில் உள்ள மோதல் தொடர்ந்து பகிரங்கமாகி வருகிறது.இதே போல அரசியல் அரங்கில் சி.பி.எம். , மக்கள் ஜனநாயக கட்சி என்ற அப்துல் நாசர் மதானியின் அணியுடன் இணைந்து செயல்படுவதற்கு காரணமாக இருப்பவர் பினராய் விஜயன். அவர்களது வாக்கு வங்கியை உடைத்தெறிய விரும்பிய காங்கிரஸ் தலைமை, மதானி மீதும் தற்போது மதானி மனைவி சூபியா மீதும் குற்றம் சுமத்தி, தீவிரவாத முத்திரையை வழக்குகளின் மூலம் பரப்பி வருகிறது. இதற்கு துணை போவது போல, முதல்வர் வி.எஸ்.ம், மதானியை தீவிரவாதி என்றும், அவரது கட்சியுடன் சி.பி.எம்.மிற்கு இனி தொடர்பு இருக்காது என்றும் அறிவித்து வருகிறார். மாதனியும், விஜயனும் ஒரே மேடையில் தோன்றி தேர்தல் பிரச்சாரம் செய்ததால்தான், சி.பி.எம். நாடாளுமன்ற பொதுத் தேர்தலில் தோற்றதாக அச்சுதானந்தன் பரப்பி வருகிறார். இதுவே சி.பி.எம். கட்சியின் அடித்தளமான பெரும்பான்மை மதம் சார்ந்த மக்கள் மத்தியில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஏற்கனவே இந்த குழப்பங்களுக்கு காரணமான அச்சுதானந்தத்தை, அரசியல் தலைமைக்குழுவிலிருந்து சி.பி.எம். விலக்கி விட்டது. இப்போது அவரை முதல்வர் பொறுப்பிலிருந்து விலக்க முடியாமல் கட்சித் தலைமை திணறிக் கொண்டிருக்கிறது. காங்கிரஸ் கட்சியைப் பொறுத்தவரை இத்தகைய சூழலில், வழக்குகள், சி.பி.ஐ. போன்றவற்றின் மூலமே மேலிருந்து அரசியல் செய்து, சி.பி.எம். கட்சியை இரண்டாக உடைத்து, நிரந்தரமாக இடதுகளின் கேரள அடித்தளத்தை நொறுக்கி விடலாம் என்ற கணக்கில் இருக்கிறது. இது எங்கு போய் சேரும் என்பதே இப்போது கேள்வி.