தமிழக சட்டப்பேரவையில் மரபணு மாற்று கத்திரிக்காய் பற்றிய ஒரு விவாதம் வந்தது. சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் கட்சி எல்லைகளைத் தாண்டி, மரபணு மாற்ற கத்திரிக்காயால், அதை பயன்படுத்துவதால் ஏற்படுகின்ற தீமைகளை சுட்டிக் காட்டினார்கள். அவர்களுக்கு விவசாய அமைச்சர் வீரபாண்டி ஆறுமுகம் பதில் கூறினார். மரபணு மாற்று விதைகளை வெளியில் இருந்து தமிழ்நாட்டிற்குள் அனுமதிக்கப் போவதில்லை என்றார். ஆனால் தமிழ்நாட்டிலேயே புதிய மரபணு கத்திரிக்காய்களை உற்பத்தி செய்ய இருப்பதாகவும், அவை மறுஉற்பத்திக்கு பயன்படும் என்றும் அமைச்சர் கூறினார். அதே சமயம் மத்திய அரசு மரபணு மாற்று கத்திரிக்காய்களுக்கு அனுமதி கொடுப்பதா? இல்லையா? என்பது பற்றி முடிவு செய்யும் என்றும், அதுவரை அது பயன்படுத்தப் படாது என்றும் கூடுதலாக கூறினார்.
மரபணு மாற்றுக் கத்திரிக்காயை, ஆங்கிலத்தில் பி.டி.பிரிஞ்சால் என்று அழைக்கிறார்கள். பாசிலஸ் துருஞ்சின்சிஸ் என்ற பாக்ட்டீரியாவிலிருந்து, மரபணுவை எடுத்து கத்திரிக்காய்க்குள் ஊசி மூலம் செலுத்தி, அதன் மரபணுவையே மாற்றக்கூடிய செயலால் உருவாவதுதான் இந்த பி.டி.பிரிஞ்சால். பிரிஞ்சால் பழம், ஷýட்போரர் போன்ற லெபிடாப் டெரன் பூச்சிகளை எதிர்த்து கத்திரிக்காய் செடி வளர்வதற்காக இந்த மரபணு மாற்று விதை எதிர்ப்பு சக்தியை கொடுக்கும் என்பதுதான் அதன் தயாரிப்பாளர்களது வாதம். பி.டி.பிரிஞ்சால் இந்தியாவில் ஒரு பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்திவிட்டது. பி.டி.பிரிஞ்சால் சிறு விவசாயிகளுக்கு பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று ஒரு புறம் பேசப்படுகிறது. அது பூச்சிகளை எதிர்க்கும் தன்மைக் கொண்டது என்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. குறைந்த விலையிலான விதைகள் அதில் கிடைக்கும் என்று கூறப்படுகிறது. பாதுகாப்பாக வைத்திருந்து மீண்டும் அவற்றை பயன்படுத்தலாம் என்றும் அந்த விதைகள் பற்றி கூறுகிறார்கள். அதே சமயம் அதற்கு எதிரான பிரச்சாரமும் நாடுதழுவிய அளவில் தீவிரமாக இருக்கிறது.
இந்தியாவில் பொதுவாக மரபணு மாற்று தானியங்களை பற்றிய அனுபவங்களி லிருந்து பி.டி.பிரிஞ்சால் பற்றிய விமர்சனமும் எழுந்திருக்கிறது. மரபணு மாற்று மூலம் உருவாகும் உணவுகள் உடல் சுகவீனத்திற்கு வழி வகுக்கிறது என்பதும் விமர்சிக்கப் படுகிறது. ஒற்றைப்பண்பாட்டு தன்மையை உருவாக்கும் இத்தகைய மரபணு மாற்று கத்திரிக்காய் குறிப்பாக சுற்றுசூழலுக்கு ஆபத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதாகவும், அந்த விமர்சனங்கள் கூறுகின்றன. கத்திரிக்காய் அன்றாடம் மக்களால் பயன்படுத்தக்கூடிய ஒரு காய்கறி. மற்ற நாடுகளைப்போல் எப்போதாவது பயன்படுத்தக்கூடிய ஒரு மரக்கறியாக இல்லாமல், மரபு ரீதியான பண்பாட்டு தொடர்பு கொண்டது அது என்பதனால், கத்திரிக்காய் பற்றிய விவாதம் கடைசி மக்கள் வரை தீவிரமாக எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. இதுவரை நடத்தப்பட்ட மரபணு மாற்று கத்திரிக்காய் பற்றிய சோதனைகளும், ஆராய்ச்சிகளும், அன்றாடம் பயன்படுத்தப்படும் கத்திரிக்காயை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளாமல் செய்யப்பட்டுள்ளன. இந்த பிரச்சினையில் அதிகமான கவனத்துடன் கவனிக்க வேண்டியுள்ளது. ஏனென்றால் இந்தியாவிலிருக்கின்ற கிராமப்புற மக்களும், நகர்புற மக்களும் அன்றாட பயன்பாட்டிற்கு கத்திரிக்காயை பயன்படுத்துகிறார்கள். மற்ற நாடுகளில் இந்த நிலை இல்லாததனால் வெளிநாட்டு நிறுவனங்கள் கூறுவதை ஏற்று அப்படியே இந்த மரபணு மாற்று கத்திரிக்காயை அனுமதிப்பது என்பது இயலாத காரியம்.
நாடாளுமன்றத்தில் மேற்கண்ட கேள்விகள் எழுப்பப்படுவதற்கு முன்னால், ஜெனடிக் இன்ஜினியரிங் அப்ரூவல் கமிட்டி என்ற இத்தகைய மரபணு மாற்றங்களுக்கு அனுமதி கொடுக்க வேண்டிய குழு கடந்த ஆண்டு அக்டோபர் மாதமே, மரபணு மாற்று கத்திரிக்காய்களை வணிக ரீதியாக பயிரிடுவதற்கு அனுமதி கொடுத்து விட்டது.
பாதுகாப்பு பற்றிய நியாயமான கேள்விகள் நாடாளுமன்றத்தில் எழுப்பப் பட்டன. அறிவியல் ரீதியான அடிப்படை களைக் கொண்டுதான், முறையான ஒழுங்கு படுத்தும் கட்டுப்பாடுகளை கொண்டு வரமுடியும் என்பதை ஆட்சியாளர்கள் அறிவித்துள்ளனர்.
நாடாளுமன்றத்தில் எழுப்பப்பட்ட கேள்விகளுக்கு பதில் கொடுக்கும் நிலைக்கு சுற்றுசூழல் அமைச்சர் தள்ளப்பட்டார். அப்போது அவர் இந்த சர்ச்சையின் மீது 6 முதலமைச்சரிகளிடம் கருத்து கேட்டிருப்பதாக தெரிவித்தார். அது தவிர இங்கிலாந்து, அமெரிக்கா, ஆஸ்திரேலியா, பிரான்ஸ் மற்றும் இந்தியாவைச் சேர்ந்த 50 அறிவியலாளர்களிடம் இருந்து மரபணு மாற்று கத்திரிக்காய் பற்றி கருத்துக்களை கேட்டிருப்பதாக ஜெய்ராம் ரமேஷ் அப்போது அறிவித்தார். அதே சமயம் தான் 7 பெருநகர பயணத்தை மேற்கொண்டு, அதன் மூலம் இந்த கத்திரிக்காய் பற்றி கருத்துக்களை மக்களிடம் இருந்து கேட்டு வர இருப்பதாக கூறினார். நாடு தழுவிய அளவிலான கலந்தாலோசனைகளை நடத்த இருப்பதாக மத்திய அரசு அறிவித்துள்ளதை மனதில் வைத்தே, அப்படி அவர் கூறியுள்ளார். அந்த பொது விசாரணைகள் இந்த மரபணு மாற்று கத்திரிக்காய்களை தயார் செய்பவர்கள் மற்றும் பயனாளிகள் ஆகியோருடைய பங்களிப்பில் நடத்தப் படும். பொதுக்கலந்துரையாடல்களுக்கு முன்பே வணிக ரீதியான உற்பத்தியாளர்கள் கலந்தாலோசிக்கப்பட்டு அவர்களது கருத்துக்கள் கேட்கப்படும். கலந்துரை யாடல்கள் வட்டார மொழிகளிலேயே நடத்தப்படும். கூடுதலாக இந்தி மொழியிலும், ஆங்கில மொழியிலும் பொது விசாரணையின் பங்கேற்பாளர்கள் தங்கள் கருத்துக்களை கூறலாம். இது மட்டுமே அதிகபட்ச பங்களிப்பாளர்களை சேர்த்துக் கொடுக்கும். ஒவ்வொரு பொது விசாரணைக்கும் விவசாய சமூகம், அறிவியலாளர்கள், விவசாய நிபுணர்கள், விவசாய சங்கங்கள், நுகர்வோர் குழுக்கள், குடிமக்கள் அமைப்புகள், அரசு சார நிறுவனங்கள், சமுதாய அமைப்புகள், அரசாங்க அதிகாரிகள், ஊடகங்கள், விதை விநியோகஸ்தர்கள், வணிகர்கள், மருத்துவர்கள், வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் பல்வேறு பிரிவினருடன் சேர்த்து, 250 பங்களிப்பாளருடன் நடத்தப்படவேண்டும் என்பது மத்திய அரசின் திட்டம்.
மேற்கண்ட பொது கலந்துரையாடல்கள் அழைப்பு விடுக்கப்படும் மக்களுக்கே தவிர, பொதுமக்களுக்கல்ல. அத்தகைய பொது கலந்துரையாடல்களை இந்த ஆண்டு ஜனவரி மாதமே 7 நகரங்களில் நடத்துவார்கள். சி.ஈ.ஈ. என்ற அரசு சாரா நிறுவனம் அதை நடத்தும்.
மேற்கண்ட பொது கலந்துரையாடல்கள் ஜனவரி 13ம் நாள் கொல்கத்தாவிலும், ஜனவரி 16ம் நாள் புவனேஸ்வரத்திலும், ஜனவரி 19ம் நாள் அகமதாபாத்திலும், ஜனவரி 22ம் நாள் ஐதராபாத்திலும், ஜனவரி 23ம் நாள் பெங்களூருவிலும், ஜனவரி 27ம் நாள் நாகபுரியிலும், ஜனவரி 30ம் நாள் சண்டிகரிலும் நடைபெறும் என்று அறிவித்துள்ளார்கள். அப்படியானால் தமிழ்நாட்டிலும், கேரளாவிலும் இந்த பொது கலந்துரையாடலை மத்திய அரசு நடத்தவில்லை என்று பொருள். இதில் கிடைக்கும் கருத்துக்களை தொகுத்து பிப்ரவரி முதல் வாரத்தில் பிரதமரிடம் இறுதி முடிவு எடுப்பதற்காக அறிவிப்பேன் என ஜெய்ராம் ரமேஷ் கூறுகிறார்.
இத்தகைய மறுசிந்தனையே பிரதமரின் தலையீட்டால் நடந்துள்ளது. அதாவது பாதுகாப்பு பற்றிய நியாயமான கேள்விகளை, உணவு தானியத்தில் மரபணு மாற்று வருவதால் எச்சரிக்கையாக கவனிக்கவேண்டும் என்று அவர் கூறினார். இந்திய அறிவியல் காங்கிரசின் 97வது அமர்வை தொடங்கி வைக்கும் போதே, மன்மோகன் சிங், அறிவியல் நிபந்தனைகளை கறாராக பின்பற்றி, தேவையான ஒழுங்கு படுத்தல் கட்டுப்பாடு செய்யப்படும் என்று அறிவித்திருந்தார். அதையொட்டியே இப்போது இரண்டாவது பொதுக்கலந்துரையாடல் நடத்தப்பட இருக்கிறது.
ஏற்கனவே கேரளா, மத்திய பிரதேசம், ஒரிசா, பீகார், சத்திஸ்கர் ஆகிய மாநில அரசுகள் இந்த மரபணு மாற்று கத்திரிக்காயை தடை செய்துள்ளன. கேரள முதலமைச்சர் இதுபற்றிய பாதிப்புகளை தொகுத்து, பிரதமருக்கு கடிதம் எழுதியுள்ளார். அதில் 50 ஆண்டுகளுக்கு கேரளா இந்த பயிரை அனுமதிக்காது என்று எழுதியுள்ளார். தமிழக அரசு இத்தகைய மரபணு மாற்று விவகாரங்களை, கவனமாக எடுத்துக் கொள்ளப்போகிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. அதே நேரம் ஆந்திராவிற்கும், கர்நாடகாவிற்கும் இதுபற்றிய கலந்துரையாடலுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்த மத்திய அரசு, கேரளாவிற்கும், தமிழ்நாட்டிற்கும் ஏன் அந்த வாய்ப்பை கொடுக்கவில்லை என்பதை நமது சட்டமன்றம் கேள்வி கேட்குமா? என்று மரபணு மாற்று கத்திரிக்காயின் பாதிப்புகளை உணரும் சுற்றுசூழல் ஆர்வலர்கள் கேட்கிறார்கள்.
Sunday, January 10, 2010
Saturday, January 9, 2010
வெளிநாடு வாழ் இந்தியரால் யாருக்கு லாபம்?
நேற்று புதுடெல்லியில் தொடங்கிய அல்லது தலைமை அமைச்சரால் தொடங்கி வைக்கப்பட்ட அல்லது கடல்கடந்த இந்தியர் விவகார அமைச்சகத்தால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட, வெளிநாடு வாழ் இந்தியர் மாநாடு நடந்தது. அதற்கு இந்தியிலேயே பெயர் கொடுத்திருந்தார்கள். பிரவசி பாரதிய திவஸ் என்பது அதன் பெயர். பிரவசி என்றால் இந்தியாவில் வாழாமல், வெளிநாட்டில் வாழ்பவர் என்றோ, புலம் பெயர்ந்தவர் என்றோ பொருள். பாரதிய என்றால் இந்திய என்று பொருள். திவஸ் என்றால் தினம் என்று பொருள். ஆகவே வெளிநாடு வாழ் இந்தியர் நாள் என்பதாக இந்த மாநாட்டிற்கு பெயர். இந்த மாநாட்டை கடல் கடந்த இந்தியர்களின் விவகாரத்தை கவனிக்கும் அமைச்சகமும், எப்.ஐ.சி.சி.ஐ. என்று அழைக்கப்படும் இந்திய வர்த்தக சங்கங்கள் மற்றும் தொழிலதிபர்களின் கூட்டமைப்பும் சேர்ந்து நடத்துகின்றன. அதே சமயம் கோபியோ (எணிணீடிணி) என்று அழைக்கப்படும், இந்திய வம்சாவழி மக்களின் உலக சமூகம் (எடூணிஞச்டூ இணிட்ட்தணடிtதூ ணிஞூ கஞுணிணீடூஞுண் ணிஞூ ஐணஞீடிச்ண Oணூடிஞ்டிண) இதற்கான தயாரிப்புகளை உலக அரங்கில் செய்து வருகிறது.
மகாத்மா காந்தி என்றழைக்கப்படும் கரம்சந்த் காந்தி இந்தியாவிலிருந்து வெளிநாடு சென்ற இந்தியர்களில் முக்கியமானவராக கருதப்படுகிறார். அவர் தென்னாப்பிரிக்கா சென்ற போது, அங்கே வெள்ளையர்களை எதிர்த்து அவர் நடத்திய போராட்டங்கள், கருப்பர் இனத்தின் உரிமைகளுக்கான வரலாற்றுப்பதிவுகளாக ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்டுள்ளன. உலகத்தில் உள்ள கருப்பர் இனமக்களில் முதலில் உரிமைக்குரலை எழுப்பியவர்களாக இந்தியர்களும், அதற்கு முன்னோடியாக மகாத்மா காந்தியையும் உலகம் மதிக்கிறது. அப்படி இனவாதத்திற்கு எதிராக தென்னாப்பிரிக்காவில் போராடிவிட்டு, காந்தி இந்தியா திரும்பிய நாள் ஜனவரி 9ம் நாள். ஆகவே அந்த நாளை வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களுடைய நாள் என்பதாக அழைப்பதில் அவர்கள் பெருமைப்படுகிறார்கள். அந்த நாளில் அவர்களது கோரிக்கைகளை உருவாக்குவதற் கான மாநாட்டை கூட்டுவதில் மகிழ்ச்சி யடைகிறார்கள்.
இப்படிப்பட்ட மாநாடு முதலில் 2003ம் ஆண்டு நடத்தப்பட்டது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் இதே நேரத்தில் இந்த மாநாடு நடத்தப்படுகிறது. இந்த ஆண்டு டெல்லியில் நடக்கும் இந்த பிரவசி பாரதிய திவஸ் மாநாடு 8வது மாநாடு.
அத்தகைய 10வது மாநாட்டை தொடங்கி வைக்கும் தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங் ஒரு நீண்ட உரையை ஆற்றியுள்ளார். இந்த மாநாட்டில் வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள், இந்திய வம்சாவழி மக்கள் ஆகியோர் மத்தியில் உள்ள சில திறமையுள்ள தனிநபர்களுக்கு, விருதுகள் வழங்கப் படுகிறது. அத்தோடு நிறுத்தாமல் வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களை, இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்காக அல்லது பொருளாதார இயக்கப்போக்குக்காக ஈடுபடுத்துவதை ஒரு முயற்சியாக இந்த மாநாடு எடுத்துக்கொண்டுள்ளது.
இந்த மாநாட்டின் பங்கேற்பாளர்களில், இந்தியாவிலிருந்து பணி நிமித்தமாக, வியாபார காரணங்களுக்காக, வெளிநாடு சென்றிருக்கும் குடிமக்கள் இருக்கிறார்கள். அது தவிர நீண்ட காலமாக தங்களது தந்தையர், மூதாதையர் ஆகியோர் இந்தியாவில் இருந்து இடம் பெயர்ந்து வந்திருந்தாலும், தாங்கள் பூர்வீக இந்தியர்கள் என்ற உணர்வுள்ளோர் பங்கேற்கிறார்கள். இவர்களை இந்திய வம்சாவழி குடிமக்கள் என்பதாக அழைக்கலாம். ஆப்பிரிக்கா, ஆசியா, அமெரிக்கா, ஐரோப்பா, ஓசியானியா ஆகிய கண்டங்களிலிருந்து இப்படிப் பட்டவர்கள் இந்த மாநாட்டிற்கு வந்திருக்கிறார்கள்.
ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து போட்ஸ்வானா, கென்யா, மடகாஸ்கர், மௌரீசியஸ், மொசாம்பிக், நைஜீரியா ஆகிய நாடுகளிலிருந்தும் சேச்சல்ஸ், தென்னாப்பிரிக்கா, டன்சானியா, உகாண்டா, ஜாம்பியா, ஜிம்பாபாவே ஆகிய நாடுகளிலிருந்தும் இந்தியர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். தென்னாப்பிரிக்காவில் வாழுகின்ற இந்தியர்களில், பெரும்பான்மை யானவர்கள் தமிழர்களாக இருக்கிறார்கள்.
ஆசியா கண்டத்திலிருந்து பர்மா, ஹாங்காங், ஜப்பான், ஈரான், இந்தோனேஷியா, இஸ்ரேல், மலேசியா, மாலத்தீவு, பிலிப்பைன்ஸ், சிங்கப்பூர், இலங்கை, தாய்லாந்து, யுனைடெட் அரபு எமிரேஸ், வியாட்நாம் ஆகிய நாடுகளில் வசிக்கின்ற இந்தியர்கள் இதில் பங்கு கொள்கிறார்கள். இவற்றில் கணிசமான நாடுகளில் தமிழர்கள் வாழ்கிறார்கள்.
அமெரிக்க கண்டத்தில் பர்பாதாஸ், பேலிஸ், கனடா, கரிபியன், கிரேனடா, குண்டேலூப், கயானா, ஜமைக்கா, பனாமா, சுரினேம், டிரினிடாட், தோபகா, அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளில் வாழும் இந்தியர்களும் பங்கு கொள்கிறார்கள். இவற்றில் கனடாவிலும், அமெரிக்காவிலும் தமிழர்கள் கணிசமாக இருக்கிறார்கள்.
ஐரோப்பிய நாடுகளிலிருந்து பெல்ஜியம், பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, இத்தாலி, நெதர்லாண்ட்ஸ், போர்ச்சுக்கல், ஸ்பெயின், இங்கிலாந்து ஆகிய நாடுகளிலிருந்தும் இந்தியர்கள் பங்கேற்கிறார்கள். இதில் சில நாடுகளில் தமிழர்கள் கணிசமாக இருக்கிறார்கள். ஓசியானாவில், ஆஸ்திரேலியா, பிஜி, நியூ கலிடோனியா, நியூசிலாந்து ஆகிய நாடுகளிலிருந்தும் கலந்து கொள்கிறார்கள்.
இப்படியாக உலக அளவில் என்ற சொல்லுக்கேற்ப பங்கேற்பு இருக்கிறது. இந்த முறை நடத்தப்படும் இந்த மாநாட்டில் 40 நாடுகளிலிருந்து, 1500 பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டுள்ளார்கள். அதனால் அவர்கள் மத்தியில் துவக்க உரையாற்றிய நமது தலைமை அமைச்சர் உற்சாகமாக இந்திய பொருளாதாரம் வளரப் போகிறது என்ற ஆருடத்தை அள்ளிவீசினார்.
உலக மயமாக்கலின் விளைவாக உலகம் முழுவதும் பொருளாதாரம் வீழ்ச்சியை சந்தித்துக்கொண்டிருக்கும் காலம் இது. அத்தகைய வீழ்ச்சியை நேரிடையாக அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் இந்த மாநாட்டிற்கு வந்திருக்கும் இந்தியர்கள். அதனால் மன்மோகனது உரையில், அப்படிப்பட்ட உலக பொருளாதார வீழ்ச்சியை சுட்டிக்காட்டி, நாம் வீழவில்லை என்று உரைத்தது பெரும் மகிழ்ச்சியை கொடுத்திருக்கிறது.
இன்று இந்திய பொருளாதாரம் 7% வளர்ச்சியில் நிற்கிறது என்று மன்மோகன் கொடுத்த கணக்கு, மாநாட்டு ஏற்பாட்டாளர்களில் ஒரு அமைப்பான இந்திய வணிக சங்கங்கள் மற்றும் தொழில் அதிபர்களின் கூட்டமைப்பிற்கு உற்சாகத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அந்த உற்சாகம் வந்து இறங்கியுள்ள வெளிநாட்டு பிரதிநிதிகளின் நிதி மூலதனம் தங்களது தொழில் மயமாக்கல் முயற்சிகளுக்கு உதவிகரமாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் எழுந்துள்ளது. அதே நேரத்தில் ஓரிரு ஆண்டுகளில் இந்திய பொருளாதாரம் 9% மற்றும் 10% என்ற வளர்ச்சியை காட்டி விடும் என்று மன்மோகன் உறுதியளித்திருக்கிறார்.
அடுத்து வரும் பொதுத் தேர்தலில் வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களுக்கு, இந்தியாவில் வாக்குரிமை உண்டு என்று மத்திய அரசின் ஒரு புதிய சூளுரையை மன்மோகன் இந்த மாநாட்டில் வாக்குரிமையாக அளித்திருக்கிறார். இது வந்திருப்பவர்களுக்கு உற்சாகத்தை அளித்தாலும், இதன் விளைவுகள் எப்படி இருக்கும் என்று புதிய கேள்விகளும் எழுந்துள்ளன.
கடந்த 10 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இந்திய ஆட்சியாளர்களை சுற்றி வருகின்ற விவாதமாக இந்த குடியுரிமை பிரச்சினை இருக்கிறது. அதாவது வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களுக்கு, இரட்டை குடியுரிமை கொடுப்பது பற்றி விவாதம் தொடர்கிறது. சென்ற ஆட்சியில், இதே மன்மோகன் சிங் இரட்டை குடியுரிமை பற்றி உறுதி கூறினார். இப்போது அவர்களுக்கான வாக்குரிமை பற்றி வாக்குறுதி கொடுக்கிறார். வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களில், பல்லாயிரக்கணக்கான கோடிகளை மூலதனமிடக்கூடிய தகுதி உள்ளவர்கள், வாக்குரிமை என்ற அடிப்படையில் நேரிடையாக அனைத்து வாய்ப்புகளையும் பெற்று தொழில் செய்ய முடியும். அது மட்டுமின்றி இந்திய தேர்தல்களில் நின்று, ஆட்சியை கையில் எடுக்க முடியும். இப்படிப்பட்ட ஒரு வாய்ப்பை இந்த இடத்தில் மன்மோகன் தந்துள்ளார்.
ஆனால் இந்த மாநாட்டிற்கான அழைப்பை நிரகாரித்தவர்களும் இருக்கிறார்கள். மலேசியாவில் உள்ள பல தமிழர்கள் குறிப்பாக தேர்தல் வெற்றி பெற்ற பேராளர்கள் இந்த மாநாட்டை புறக்கணித்துள்ளனர். அதிலும் குறிப்பாக மலேசியா நாட்டில், பினாங்கு மாநிலத்தில் துணை முதல்வராக தேர்வு செய்யப்பட்டுள்ள, பேராசிரியர் ராமசாமி இந்த மாநாட்டை புறக்கணித்துள்ளார். இலங்கையில் வன்னிப்போர் மூலம் தமிழ் இன ஒழிப்புக்கு காரணமான இந்திய அரசின் ஏற்பாட்டில் நடக்கும் பிரவசி மாநாட்டின் அழைப்பை மறுப்பதாக அவர் அறிவித்துள்ளார். இப்படித்தான் இந்த மாநாடு பற்றி இரு வேறு கருத்துக்களும் உலா வருகின்றன. இந்திய மக்களுக்கு இந்த மாநாடு என்ன செய்யப்போகிறது என்ற கேள்வியுடன் நாம் வெளியே வரலாம்.
மகாத்மா காந்தி என்றழைக்கப்படும் கரம்சந்த் காந்தி இந்தியாவிலிருந்து வெளிநாடு சென்ற இந்தியர்களில் முக்கியமானவராக கருதப்படுகிறார். அவர் தென்னாப்பிரிக்கா சென்ற போது, அங்கே வெள்ளையர்களை எதிர்த்து அவர் நடத்திய போராட்டங்கள், கருப்பர் இனத்தின் உரிமைகளுக்கான வரலாற்றுப்பதிவுகளாக ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்டுள்ளன. உலகத்தில் உள்ள கருப்பர் இனமக்களில் முதலில் உரிமைக்குரலை எழுப்பியவர்களாக இந்தியர்களும், அதற்கு முன்னோடியாக மகாத்மா காந்தியையும் உலகம் மதிக்கிறது. அப்படி இனவாதத்திற்கு எதிராக தென்னாப்பிரிக்காவில் போராடிவிட்டு, காந்தி இந்தியா திரும்பிய நாள் ஜனவரி 9ம் நாள். ஆகவே அந்த நாளை வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களுடைய நாள் என்பதாக அழைப்பதில் அவர்கள் பெருமைப்படுகிறார்கள். அந்த நாளில் அவர்களது கோரிக்கைகளை உருவாக்குவதற் கான மாநாட்டை கூட்டுவதில் மகிழ்ச்சி யடைகிறார்கள்.
இப்படிப்பட்ட மாநாடு முதலில் 2003ம் ஆண்டு நடத்தப்பட்டது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் இதே நேரத்தில் இந்த மாநாடு நடத்தப்படுகிறது. இந்த ஆண்டு டெல்லியில் நடக்கும் இந்த பிரவசி பாரதிய திவஸ் மாநாடு 8வது மாநாடு.
அத்தகைய 10வது மாநாட்டை தொடங்கி வைக்கும் தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங் ஒரு நீண்ட உரையை ஆற்றியுள்ளார். இந்த மாநாட்டில் வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள், இந்திய வம்சாவழி மக்கள் ஆகியோர் மத்தியில் உள்ள சில திறமையுள்ள தனிநபர்களுக்கு, விருதுகள் வழங்கப் படுகிறது. அத்தோடு நிறுத்தாமல் வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களை, இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்காக அல்லது பொருளாதார இயக்கப்போக்குக்காக ஈடுபடுத்துவதை ஒரு முயற்சியாக இந்த மாநாடு எடுத்துக்கொண்டுள்ளது.
இந்த மாநாட்டின் பங்கேற்பாளர்களில், இந்தியாவிலிருந்து பணி நிமித்தமாக, வியாபார காரணங்களுக்காக, வெளிநாடு சென்றிருக்கும் குடிமக்கள் இருக்கிறார்கள். அது தவிர நீண்ட காலமாக தங்களது தந்தையர், மூதாதையர் ஆகியோர் இந்தியாவில் இருந்து இடம் பெயர்ந்து வந்திருந்தாலும், தாங்கள் பூர்வீக இந்தியர்கள் என்ற உணர்வுள்ளோர் பங்கேற்கிறார்கள். இவர்களை இந்திய வம்சாவழி குடிமக்கள் என்பதாக அழைக்கலாம். ஆப்பிரிக்கா, ஆசியா, அமெரிக்கா, ஐரோப்பா, ஓசியானியா ஆகிய கண்டங்களிலிருந்து இப்படிப் பட்டவர்கள் இந்த மாநாட்டிற்கு வந்திருக்கிறார்கள்.
ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து போட்ஸ்வானா, கென்யா, மடகாஸ்கர், மௌரீசியஸ், மொசாம்பிக், நைஜீரியா ஆகிய நாடுகளிலிருந்தும் சேச்சல்ஸ், தென்னாப்பிரிக்கா, டன்சானியா, உகாண்டா, ஜாம்பியா, ஜிம்பாபாவே ஆகிய நாடுகளிலிருந்தும் இந்தியர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். தென்னாப்பிரிக்காவில் வாழுகின்ற இந்தியர்களில், பெரும்பான்மை யானவர்கள் தமிழர்களாக இருக்கிறார்கள்.
ஆசியா கண்டத்திலிருந்து பர்மா, ஹாங்காங், ஜப்பான், ஈரான், இந்தோனேஷியா, இஸ்ரேல், மலேசியா, மாலத்தீவு, பிலிப்பைன்ஸ், சிங்கப்பூர், இலங்கை, தாய்லாந்து, யுனைடெட் அரபு எமிரேஸ், வியாட்நாம் ஆகிய நாடுகளில் வசிக்கின்ற இந்தியர்கள் இதில் பங்கு கொள்கிறார்கள். இவற்றில் கணிசமான நாடுகளில் தமிழர்கள் வாழ்கிறார்கள்.
அமெரிக்க கண்டத்தில் பர்பாதாஸ், பேலிஸ், கனடா, கரிபியன், கிரேனடா, குண்டேலூப், கயானா, ஜமைக்கா, பனாமா, சுரினேம், டிரினிடாட், தோபகா, அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளில் வாழும் இந்தியர்களும் பங்கு கொள்கிறார்கள். இவற்றில் கனடாவிலும், அமெரிக்காவிலும் தமிழர்கள் கணிசமாக இருக்கிறார்கள்.
ஐரோப்பிய நாடுகளிலிருந்து பெல்ஜியம், பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, இத்தாலி, நெதர்லாண்ட்ஸ், போர்ச்சுக்கல், ஸ்பெயின், இங்கிலாந்து ஆகிய நாடுகளிலிருந்தும் இந்தியர்கள் பங்கேற்கிறார்கள். இதில் சில நாடுகளில் தமிழர்கள் கணிசமாக இருக்கிறார்கள். ஓசியானாவில், ஆஸ்திரேலியா, பிஜி, நியூ கலிடோனியா, நியூசிலாந்து ஆகிய நாடுகளிலிருந்தும் கலந்து கொள்கிறார்கள்.
இப்படியாக உலக அளவில் என்ற சொல்லுக்கேற்ப பங்கேற்பு இருக்கிறது. இந்த முறை நடத்தப்படும் இந்த மாநாட்டில் 40 நாடுகளிலிருந்து, 1500 பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டுள்ளார்கள். அதனால் அவர்கள் மத்தியில் துவக்க உரையாற்றிய நமது தலைமை அமைச்சர் உற்சாகமாக இந்திய பொருளாதாரம் வளரப் போகிறது என்ற ஆருடத்தை அள்ளிவீசினார்.
உலக மயமாக்கலின் விளைவாக உலகம் முழுவதும் பொருளாதாரம் வீழ்ச்சியை சந்தித்துக்கொண்டிருக்கும் காலம் இது. அத்தகைய வீழ்ச்சியை நேரிடையாக அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் இந்த மாநாட்டிற்கு வந்திருக்கும் இந்தியர்கள். அதனால் மன்மோகனது உரையில், அப்படிப்பட்ட உலக பொருளாதார வீழ்ச்சியை சுட்டிக்காட்டி, நாம் வீழவில்லை என்று உரைத்தது பெரும் மகிழ்ச்சியை கொடுத்திருக்கிறது.
இன்று இந்திய பொருளாதாரம் 7% வளர்ச்சியில் நிற்கிறது என்று மன்மோகன் கொடுத்த கணக்கு, மாநாட்டு ஏற்பாட்டாளர்களில் ஒரு அமைப்பான இந்திய வணிக சங்கங்கள் மற்றும் தொழில் அதிபர்களின் கூட்டமைப்பிற்கு உற்சாகத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அந்த உற்சாகம் வந்து இறங்கியுள்ள வெளிநாட்டு பிரதிநிதிகளின் நிதி மூலதனம் தங்களது தொழில் மயமாக்கல் முயற்சிகளுக்கு உதவிகரமாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் எழுந்துள்ளது. அதே நேரத்தில் ஓரிரு ஆண்டுகளில் இந்திய பொருளாதாரம் 9% மற்றும் 10% என்ற வளர்ச்சியை காட்டி விடும் என்று மன்மோகன் உறுதியளித்திருக்கிறார்.
அடுத்து வரும் பொதுத் தேர்தலில் வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களுக்கு, இந்தியாவில் வாக்குரிமை உண்டு என்று மத்திய அரசின் ஒரு புதிய சூளுரையை மன்மோகன் இந்த மாநாட்டில் வாக்குரிமையாக அளித்திருக்கிறார். இது வந்திருப்பவர்களுக்கு உற்சாகத்தை அளித்தாலும், இதன் விளைவுகள் எப்படி இருக்கும் என்று புதிய கேள்விகளும் எழுந்துள்ளன.
கடந்த 10 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக இந்திய ஆட்சியாளர்களை சுற்றி வருகின்ற விவாதமாக இந்த குடியுரிமை பிரச்சினை இருக்கிறது. அதாவது வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களுக்கு, இரட்டை குடியுரிமை கொடுப்பது பற்றி விவாதம் தொடர்கிறது. சென்ற ஆட்சியில், இதே மன்மோகன் சிங் இரட்டை குடியுரிமை பற்றி உறுதி கூறினார். இப்போது அவர்களுக்கான வாக்குரிமை பற்றி வாக்குறுதி கொடுக்கிறார். வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களில், பல்லாயிரக்கணக்கான கோடிகளை மூலதனமிடக்கூடிய தகுதி உள்ளவர்கள், வாக்குரிமை என்ற அடிப்படையில் நேரிடையாக அனைத்து வாய்ப்புகளையும் பெற்று தொழில் செய்ய முடியும். அது மட்டுமின்றி இந்திய தேர்தல்களில் நின்று, ஆட்சியை கையில் எடுக்க முடியும். இப்படிப்பட்ட ஒரு வாய்ப்பை இந்த இடத்தில் மன்மோகன் தந்துள்ளார்.
ஆனால் இந்த மாநாட்டிற்கான அழைப்பை நிரகாரித்தவர்களும் இருக்கிறார்கள். மலேசியாவில் உள்ள பல தமிழர்கள் குறிப்பாக தேர்தல் வெற்றி பெற்ற பேராளர்கள் இந்த மாநாட்டை புறக்கணித்துள்ளனர். அதிலும் குறிப்பாக மலேசியா நாட்டில், பினாங்கு மாநிலத்தில் துணை முதல்வராக தேர்வு செய்யப்பட்டுள்ள, பேராசிரியர் ராமசாமி இந்த மாநாட்டை புறக்கணித்துள்ளார். இலங்கையில் வன்னிப்போர் மூலம் தமிழ் இன ஒழிப்புக்கு காரணமான இந்திய அரசின் ஏற்பாட்டில் நடக்கும் பிரவசி மாநாட்டின் அழைப்பை மறுப்பதாக அவர் அறிவித்துள்ளார். இப்படித்தான் இந்த மாநாடு பற்றி இரு வேறு கருத்துக்களும் உலா வருகின்றன. இந்திய மக்களுக்கு இந்த மாநாடு என்ன செய்யப்போகிறது என்ற கேள்வியுடன் நாம் வெளியே வரலாம்.
Friday, January 8, 2010
வடக்கும், கிழக்கும் இணைவதில் யாருக்கு நட்டம் ?
வடக்கு மாகாணம், கிழக்கு மாகாணம் என்பதாக தமிழர் தாயகத்தை இரண்டாகப் பிரித்து, மகிந்த ராஜபக்சே அரசாங்கம் இலங்கை தீவில் ஒற்றையாட்சியை நடத்திக் கொண்டு வருகிறது. இலங்கைத்தீவு இரண்டு தேசங்களை கொண்டது என்பதும், இரண்டு தேசிய இனங்களை உள்ளடக்கியது என்பதும் வரலாற்று உண்மை. அப்படியிருக்கும் போது, ஒரு தேசிய இனத்தின் கட்டுப்பாட்டில், மற்றொரு தேசிய இனத்தை திணித்த ஆங்கிலேயர்களுடைய பிரித்தாளும் சூழ்ச்சிதான், 60 ஆண்டுகளாக பேரினவாத ஆதிக்கத்தை தொடர வைத்துள்ளது. இந்த நிலையில் அங்கே எழுந்த அறவழிப் போராட்டம், ஆயுதப் போராட்டமாக தலையெடுத்தப் பிறகு, தாக்குப்பிடிக்க முடியாத அரசாங்கத்தாரும், அண்டை நாட்டு வல்லரசுதாரரும் இணைந்து போட்ட ஒப்பந்தம் தான் 1987ம் ஆண்டின் ஒப்பந்தம். அந்த ஒப்பந்தத்தில் வடக்கும், கிழக்கும் இணைக்கப்பட்டு, தமிழர் தாயகம் என்பதாக அறிவிக்கப்பட்டு இருந்தது. இப்படிப்பட்ட குறைந்த பட்ச அடையாளத்தை கூட, தமிழினம் பெற்றுக் கொள்வதை விரும்பாத ஒரு பேரினவாத வெறிதான் ஆட்சியாளர்கள் மத்தியிலிருந்து வெளிப்பட்டது.
சென்ற அரச தலைவர் தேர்தலில் போட்டியிடும் போதே மகிந்த ராஜபக்சே, தெளிவாக ஒரு செய்தியை அறிவித்தார். இலங்கைத் தீவில் ஒற்றையாட்சிதான் நடத்தப்படும் என்பதுதான் அந்த அறிவிப்பு. ஒற்றையாட்சி என்றால், யூனிட்டரி என்று ஆங்கிலத்தில் அழைக்கப்படும், அரசாட்சி முறைபற்றிய தமிழாக்கம். அதாவது அத்தகைய ஆட்சியில் கூட்டமைப்பு என்ற சமஷ்டி முறையிலான பெடரேஷன் என்ற பண்பு கொண்டது அல்ல என்று பொருள். அதாவது சுயாட்சிகள் என்ற அளவுக்கு அட்டானமி என்று ஆங்கிலத்தில் சொல்லும் சொல்லுக்கேற்ப, எந்த ஒரு அதிகாரப்பகிர்வும் இருக்காது என்று பொருள். அப்படிப்பட்ட மத்தியத்துவப் படுத்தப்பட்ட, அதிகாரக் குவிமையம் கொண்ட ஒரு ஆட்சிமுறைதான் ஒற்றையாட்சி முறை. ஒற்றையாட்சி முறையை அறிவித்த மகிந்த ராஜபக்சே, தான் வெற்றிபெற்று அரசதலைவரானபிறகு, அதை அப்படியே அமுல்படுத்தினார்.
தேர்தலுக்கு முன்பு மகிந்தா உருவாக்கிய கூட்டணியில் முக்கியமாக ஜனதா விமுக்தி பெரமுனா இருந்தது. அவர்களிடம் போட்டுக் கொண்ட ஒப்பந்தத்தில், ஒற்றையாட்சியை கொண்டு வருவேன் என்று மகிந்தா எழுதிக்கொடுத்தார் என்பது தான் அன்றைய குற்றச்சாட்டாக தமிழர்கள் மத்தியில் எழுப்பப்பட்டது. அந்த ஒப்பந்தத்தை அமுலாக்குவதில் மிகுந்த அக்கறையை, தான் வெற்றி பெற்ற பிற்பாடு மகிந்தா காட்டினார். அதற்கு முதல் கட்டமாக, வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களின் ஒற்றுமையை பிரித்தார். அதற்கு அவர் உச்சநீதிமன்றத்தின் உதவியை நாடினார். ஏன் என்றால் ராஜீவ் ஜெயவர்த்தனே ஒப்பந்தம் என்பது, தமிழர்களுக்கு வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களின் ஒன்று பட்ட அதிகாரத்தை கொடுப்பது என்பதாக கையெழுத்திடப் பட்டிருந்தது. கையெழுத்திடப்பட்ட இரண்டு நாட்டு தலைவர்களின் ஒப்பந்தம், ஒரு அனைத்து நாட்டு தன்மையை கொண்டது என்பதனால், நீதிமன்றத்தின் உதவியின் மூலம் அந்த ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையான வடக்கு கிழக்கு மாகாண ஒற்றுமையை உடைக்க மகிந்தா திட்டமிட்டார். நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலை பெறாத அந்த ஒப்பந்தம், இலங்கையின் அரசியல் அமைப்பு சட்டப்படி அமுலாக்குவதற்கு உகந்ததா என்ற கேள்வி இருந்தது. இதையொட்டியே மகிந்தாவின் விருப்பத்திற்கொப்ப, உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பும், வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாவட்டங்களை பிரித்து விட்டது.
பிரித்து விட்ட கையோடு கிழக்கு மாகாணத்திற்கு, மாகாண சபைத் தேர்தலை மகிந்தா நடத்திவிட்டார். அதுவும் கூட, தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் கிழக்கு மாகாணத்தை விட்டு, தங்களது படைப்பிரிவுகளை திரும்ப அழைத்துக்கொண்ட ஒரு சூழலில்தான், அத்தகைய மாகாண சபை தேர்தல் நடத்தப்பட்டது. நடத்தப்பட்ட தேர்தலின் முடிவுகள் விடுதலைபுலிகள் அமைப்பிலிருந்து பிரிந்து சென்ற கருணா தலைமையிலான துரோகப்படை என்று அறியப்பட்ட, பிரிவினரின் ஒரு தளபதியான பிள்ளையான் முன்னெடுத்த குழுவினரையும், தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்கள் அமைப்பினரையும் வெற்றி பெற்றவர்களாக அறிவித்தது. அப்போதும் தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்கள் தரப்பிலிருந்து முதல்வர் பொறுப்பு வேண்டும் என்ற கோரிக்கை எழுந்தது. ஆனாலும் மகிந்தாவின் சதித்திட்டம் கிழக்கு மாகாண சபைக்கு, தனது கூட்டணியின் மூலம் ஒரு தமிழரை முதல்வராக்கியதாக உலகை நம்ப வைக்க முயன்றது. அதன் விளைவுதான் அன்று வரை அரசியல் கற்றுணராத பிள்ளையான் முதல்வராக நியமிக்கப்பட்டார்.
சென்ற ஆண்டு மே மாதத்தில் முடிவுற்றதாக அறிவிக்கப்பட்ட வன்னிப்போருக்கு பிறகு, வடக்கு மாகாணத்திலும் உள்ளாட்சி தேர்தல்கள் நடத்தப்பட்டன. இவ்வாறாக வடக்கையும், கிழக்கையும் பிரித்து நிறுத்துவதில் மகிந்தாவை பொறுத்தவரை ஒரு கட்டம் வெற்றி பெற்றிருந்தார். ஆனால் இப்போது அரசதலைவருக்கான தேர்தல் நெருங்கும் நேரத்தில், மகிந்தாவின் போட்டி வேட்பாளர் சரத் பொன்சேகா புதிய அறிவிப்பை கொடுத்துள்ளார். பொன் சேகாவை சந்தித்த தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு தலைவர்கள், வடக்கையும், கிழக்கையும் இணைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்தனர். அந்த கோரிக்கையை ஏற்றுக் கொண்டு பொன்சேகா ஆவணமாக எழுதிக்கொடுத்திருக்கிறார் என்று செய்திகள் வெளிவருகின்றன. அத்தகைய செய்திகளின் அடிப்படையில், பொன் சேகா தமிழர் தேசிய கூட்டமைப்பினருடன் ரகசியமான ஒப்பந்தம் என்பதாக, பேரினவாத சக்திகள் பிரச்சாரம் செய்யத் தொடங்கிவிட்டனர். குறிப்பாக ஐக்கிய தேசிய கட்சியிலிருந்து, மகிந்தா கட்சிக்கு தாவிய ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் அதை கடுமையாக விமர்சித்துள்ளார். அதாவது வடக்கும், கிழக்கும் இணைக்கப்பட்டால், மீண்டும் தமிழீழம் எழுந்து விடும் என்பதாக அவரது கண்டனக்குரல் ஒலிக்கிறது. அதுபோலவே அரசதலைவர் மகிந்த ராஜபக்சேயும், வடக்கையும், கிழக்கையும் இணைக்க விடமாட்டோம் என்பதாக கூறியுள்ளார்.
இப்போது மகிந்தாவின் இந்த கூற்று, சிங்கள பேரினவாத மனோபாவம் கொண்ட மக்களின் வாக்குகளை வழிப்பதற்காக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அதே நேரம் ஈழத் தமிழர்களும், தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்களும் யாருக்கு வாக்களிக்கிறார்களோ, அவர்கள் தான் அதிபர் தேர்தலில் வெல்லமுடியும் என்ற செய்திகளும் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. கிழக்கு மாகாணத்தில் செல்வாக்குடன் இருக்கின்ற முஸ்லிம் கட்சியும் கூட, பொன்சேகாவின் ஆதரவு கூட்டணியில்தான் இருக்கிறது. ஒரு காலத்தில் சந்திரிகா தலைமையிலான ஸ்ரீலங்கா சுதந்திர கட்சியில்தான் மகிந்தாவும் இருந்தார். அந்த கட்சி மூலம்தான் வேட்பாளராக அறிமுகப் படுத்தப்பட்டார். ஆனால் சந்திரிகா ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருக்கும் போது, கூட்டமைப்பு முறையிலான ஆட்சி பற்றி முன்வைப்புக் களை வைத்தார். இப்போது சந்திரிகா முழுமையாக பொன் சேகாவிற்காக இறங்கி பிரச்சாரம் செய்கிறார். மகிந்தாவிற்கு ஒற்றையாட்சி கொள்கையை எடுத்துக் கொடுத்த ஜே.வி.பி. கூட, இப்போது பொன்சேகாவை ஆதரிக்கிறது. இப்படியாக பல தரப்புகளிலிருந்தும், வடக்கும், கிழக்கும் இணைவது பற்றி ஆதரவு கருத்துக்கள் இருந்து வருகின்றன.
மகிந்தா கூட்டணியில் ஒட்டிக் கொண்டுள்ள, டக்ளஸ் தேவனாந்தா தலைமையிலான ஈழமக்கள் ஜனநாயக கட்சி கூட, வடக்கும், கிழக்கும் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்ற கருத்தை நீண்ட நாட்களாக கூறிவருகிறார்கள். அவர்கள் எந்த முகத்தோடு வடக்கு கிழக்கு பற்றி மகிந்தாவின் கருத்துக் களை, தமிழ்மக்கள் மத்தியில் கொண்டு செல்ல முடியும் என்று தெரிய வில்லை.
தேசத்தை இழந்து, அறவழி போரிலும் தோற்று, ஆயுதப்போரிலும் பலியாகி, முள்வேலி முகாம்களில் அவதியுறும் தமிழ்மக்களுக்கு, குறைந்த பட்சம் வடக்கும், கிழக்கும் இணைக்கப்படும் என்ற செய்திகூட, ஒரு ஆறுதலான சொல்லாக இருக்கும். மோசமான சூழலுக்கு மத்தியில், குறைந்த பட்சம் தமிழர்கள் தாயகம் அங்கே அடையாளத்திற்காகவாவது உருவாக்கப் படட்டும்.
சென்ற அரச தலைவர் தேர்தலில் போட்டியிடும் போதே மகிந்த ராஜபக்சே, தெளிவாக ஒரு செய்தியை அறிவித்தார். இலங்கைத் தீவில் ஒற்றையாட்சிதான் நடத்தப்படும் என்பதுதான் அந்த அறிவிப்பு. ஒற்றையாட்சி என்றால், யூனிட்டரி என்று ஆங்கிலத்தில் அழைக்கப்படும், அரசாட்சி முறைபற்றிய தமிழாக்கம். அதாவது அத்தகைய ஆட்சியில் கூட்டமைப்பு என்ற சமஷ்டி முறையிலான பெடரேஷன் என்ற பண்பு கொண்டது அல்ல என்று பொருள். அதாவது சுயாட்சிகள் என்ற அளவுக்கு அட்டானமி என்று ஆங்கிலத்தில் சொல்லும் சொல்லுக்கேற்ப, எந்த ஒரு அதிகாரப்பகிர்வும் இருக்காது என்று பொருள். அப்படிப்பட்ட மத்தியத்துவப் படுத்தப்பட்ட, அதிகாரக் குவிமையம் கொண்ட ஒரு ஆட்சிமுறைதான் ஒற்றையாட்சி முறை. ஒற்றையாட்சி முறையை அறிவித்த மகிந்த ராஜபக்சே, தான் வெற்றிபெற்று அரசதலைவரானபிறகு, அதை அப்படியே அமுல்படுத்தினார்.
தேர்தலுக்கு முன்பு மகிந்தா உருவாக்கிய கூட்டணியில் முக்கியமாக ஜனதா விமுக்தி பெரமுனா இருந்தது. அவர்களிடம் போட்டுக் கொண்ட ஒப்பந்தத்தில், ஒற்றையாட்சியை கொண்டு வருவேன் என்று மகிந்தா எழுதிக்கொடுத்தார் என்பது தான் அன்றைய குற்றச்சாட்டாக தமிழர்கள் மத்தியில் எழுப்பப்பட்டது. அந்த ஒப்பந்தத்தை அமுலாக்குவதில் மிகுந்த அக்கறையை, தான் வெற்றி பெற்ற பிற்பாடு மகிந்தா காட்டினார். அதற்கு முதல் கட்டமாக, வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களின் ஒற்றுமையை பிரித்தார். அதற்கு அவர் உச்சநீதிமன்றத்தின் உதவியை நாடினார். ஏன் என்றால் ராஜீவ் ஜெயவர்த்தனே ஒப்பந்தம் என்பது, தமிழர்களுக்கு வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களின் ஒன்று பட்ட அதிகாரத்தை கொடுப்பது என்பதாக கையெழுத்திடப் பட்டிருந்தது. கையெழுத்திடப்பட்ட இரண்டு நாட்டு தலைவர்களின் ஒப்பந்தம், ஒரு அனைத்து நாட்டு தன்மையை கொண்டது என்பதனால், நீதிமன்றத்தின் உதவியின் மூலம் அந்த ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையான வடக்கு கிழக்கு மாகாண ஒற்றுமையை உடைக்க மகிந்தா திட்டமிட்டார். நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலை பெறாத அந்த ஒப்பந்தம், இலங்கையின் அரசியல் அமைப்பு சட்டப்படி அமுலாக்குவதற்கு உகந்ததா என்ற கேள்வி இருந்தது. இதையொட்டியே மகிந்தாவின் விருப்பத்திற்கொப்ப, உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பும், வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாவட்டங்களை பிரித்து விட்டது.
பிரித்து விட்ட கையோடு கிழக்கு மாகாணத்திற்கு, மாகாண சபைத் தேர்தலை மகிந்தா நடத்திவிட்டார். அதுவும் கூட, தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் கிழக்கு மாகாணத்தை விட்டு, தங்களது படைப்பிரிவுகளை திரும்ப அழைத்துக்கொண்ட ஒரு சூழலில்தான், அத்தகைய மாகாண சபை தேர்தல் நடத்தப்பட்டது. நடத்தப்பட்ட தேர்தலின் முடிவுகள் விடுதலைபுலிகள் அமைப்பிலிருந்து பிரிந்து சென்ற கருணா தலைமையிலான துரோகப்படை என்று அறியப்பட்ட, பிரிவினரின் ஒரு தளபதியான பிள்ளையான் முன்னெடுத்த குழுவினரையும், தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்கள் அமைப்பினரையும் வெற்றி பெற்றவர்களாக அறிவித்தது. அப்போதும் தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்கள் தரப்பிலிருந்து முதல்வர் பொறுப்பு வேண்டும் என்ற கோரிக்கை எழுந்தது. ஆனாலும் மகிந்தாவின் சதித்திட்டம் கிழக்கு மாகாண சபைக்கு, தனது கூட்டணியின் மூலம் ஒரு தமிழரை முதல்வராக்கியதாக உலகை நம்ப வைக்க முயன்றது. அதன் விளைவுதான் அன்று வரை அரசியல் கற்றுணராத பிள்ளையான் முதல்வராக நியமிக்கப்பட்டார்.
சென்ற ஆண்டு மே மாதத்தில் முடிவுற்றதாக அறிவிக்கப்பட்ட வன்னிப்போருக்கு பிறகு, வடக்கு மாகாணத்திலும் உள்ளாட்சி தேர்தல்கள் நடத்தப்பட்டன. இவ்வாறாக வடக்கையும், கிழக்கையும் பிரித்து நிறுத்துவதில் மகிந்தாவை பொறுத்தவரை ஒரு கட்டம் வெற்றி பெற்றிருந்தார். ஆனால் இப்போது அரசதலைவருக்கான தேர்தல் நெருங்கும் நேரத்தில், மகிந்தாவின் போட்டி வேட்பாளர் சரத் பொன்சேகா புதிய அறிவிப்பை கொடுத்துள்ளார். பொன் சேகாவை சந்தித்த தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு தலைவர்கள், வடக்கையும், கிழக்கையும் இணைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்தனர். அந்த கோரிக்கையை ஏற்றுக் கொண்டு பொன்சேகா ஆவணமாக எழுதிக்கொடுத்திருக்கிறார் என்று செய்திகள் வெளிவருகின்றன. அத்தகைய செய்திகளின் அடிப்படையில், பொன் சேகா தமிழர் தேசிய கூட்டமைப்பினருடன் ரகசியமான ஒப்பந்தம் என்பதாக, பேரினவாத சக்திகள் பிரச்சாரம் செய்யத் தொடங்கிவிட்டனர். குறிப்பாக ஐக்கிய தேசிய கட்சியிலிருந்து, மகிந்தா கட்சிக்கு தாவிய ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் அதை கடுமையாக விமர்சித்துள்ளார். அதாவது வடக்கும், கிழக்கும் இணைக்கப்பட்டால், மீண்டும் தமிழீழம் எழுந்து விடும் என்பதாக அவரது கண்டனக்குரல் ஒலிக்கிறது. அதுபோலவே அரசதலைவர் மகிந்த ராஜபக்சேயும், வடக்கையும், கிழக்கையும் இணைக்க விடமாட்டோம் என்பதாக கூறியுள்ளார்.
இப்போது மகிந்தாவின் இந்த கூற்று, சிங்கள பேரினவாத மனோபாவம் கொண்ட மக்களின் வாக்குகளை வழிப்பதற்காக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அதே நேரம் ஈழத் தமிழர்களும், தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்களும் யாருக்கு வாக்களிக்கிறார்களோ, அவர்கள் தான் அதிபர் தேர்தலில் வெல்லமுடியும் என்ற செய்திகளும் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. கிழக்கு மாகாணத்தில் செல்வாக்குடன் இருக்கின்ற முஸ்லிம் கட்சியும் கூட, பொன்சேகாவின் ஆதரவு கூட்டணியில்தான் இருக்கிறது. ஒரு காலத்தில் சந்திரிகா தலைமையிலான ஸ்ரீலங்கா சுதந்திர கட்சியில்தான் மகிந்தாவும் இருந்தார். அந்த கட்சி மூலம்தான் வேட்பாளராக அறிமுகப் படுத்தப்பட்டார். ஆனால் சந்திரிகா ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருக்கும் போது, கூட்டமைப்பு முறையிலான ஆட்சி பற்றி முன்வைப்புக் களை வைத்தார். இப்போது சந்திரிகா முழுமையாக பொன் சேகாவிற்காக இறங்கி பிரச்சாரம் செய்கிறார். மகிந்தாவிற்கு ஒற்றையாட்சி கொள்கையை எடுத்துக் கொடுத்த ஜே.வி.பி. கூட, இப்போது பொன்சேகாவை ஆதரிக்கிறது. இப்படியாக பல தரப்புகளிலிருந்தும், வடக்கும், கிழக்கும் இணைவது பற்றி ஆதரவு கருத்துக்கள் இருந்து வருகின்றன.
மகிந்தா கூட்டணியில் ஒட்டிக் கொண்டுள்ள, டக்ளஸ் தேவனாந்தா தலைமையிலான ஈழமக்கள் ஜனநாயக கட்சி கூட, வடக்கும், கிழக்கும் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்ற கருத்தை நீண்ட நாட்களாக கூறிவருகிறார்கள். அவர்கள் எந்த முகத்தோடு வடக்கு கிழக்கு பற்றி மகிந்தாவின் கருத்துக் களை, தமிழ்மக்கள் மத்தியில் கொண்டு செல்ல முடியும் என்று தெரிய வில்லை.
தேசத்தை இழந்து, அறவழி போரிலும் தோற்று, ஆயுதப்போரிலும் பலியாகி, முள்வேலி முகாம்களில் அவதியுறும் தமிழ்மக்களுக்கு, குறைந்த பட்சம் வடக்கும், கிழக்கும் இணைக்கப்படும் என்ற செய்திகூட, ஒரு ஆறுதலான சொல்லாக இருக்கும். மோசமான சூழலுக்கு மத்தியில், குறைந்த பட்சம் தமிழர்கள் தாயகம் அங்கே அடையாளத்திற்காகவாவது உருவாக்கப் படட்டும்.
Thursday, January 7, 2010
பெண்களின் பங்களிப்பும், சாதிகளும், இயக்கங்களும்
இந்திய தலைமை அமைச்சர் தெரிந்தோ, தெரியாமலோ ஒரு கருத்தை காமன்வெல்த் பேரவைத் தலைவர்கள் மாநாட்டில் கூறியுள்ளார். பல கட்சி ஜனநாயகம் இருக்கும் நாட்டில் தான் பெண்களின் பங்களிப்பும், அதிகார மேம்படுத்தலும் அதிகமாக சாத்தியமாகும் என்பதாக கூறியுள்ளார். உலகம் எங்கிலும் பெண்களுக்கான அதிகார மேம்படுத்தல் என்பது தொடர்ந்து எழுப்பப்டும் குரலாகத்தான் இருக்கிறதே தவிர, இதுவரை குறிப்பிட்டு சொல்லும் அளவுக்கு எந்த ஒரு இடத்திலும், பெண்கள் அறுதியிட்டு விட்டார்கள் என்பதாக கூறமுடியவில்லை. இதற்கான காரணங்களை உலகம் தழுவிய ஆணாதிக்கம் இருக்கிறது என்பதாக மட்டுமே பொதுவாக பார்த்துவிட்டால் போதுமா? ஒவ்வொரு நாட்டின் வரலாற்றிலும், வேர்களிலும் அதற்கான அடித்தளம் இருப்பதை காணவேண்டும்.
இந்தியாவை எடுத்துக் கொண்டால் இங்கு பழம் பெரும் வடிவங்களாக, மக்களை பிளவு படுத்திக் கொண்டு இருப்பது சாதிகளும், மதங்களும். அத்தகைய சாதிகளையும், மதங்களையும் கடந்து ஒரே மாதிரியான அடக்குமுறைகளைச் சந்தித்துக் கொண்டிருப்பது பெண்கள். மதங்கள் பொதுவாக பெண்களை ஒரு சரக்கு பொருளாக பார்க்கின்ற சாராம்சத்தை கொண்டிருக்கின்றன. அதனால் எந்த மதத்தின் வழிபாட்டு முறைகளிலும், பெண்கள் முதன்மைப் படுத்தப் படுவதில்லை. சாதிகள் ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்ட பண்புகளை கொண்டுள்ளன. அந்தந்த சாதிகளின் வரலாற்று பயணத்திற்கு ஒப்ப, அவை நாகரீகத்தில் முன்னேறியும், முன்னேறாமலும், சற்று பின்தங்கியும், சகலமுறையிலும் பின்தங்கியும் இருக்கின்றன. அப்படிப்பட்ட நிலைமைகளில், மக்கள் தொகையில் சரிபாதி இருக்கின்ற பெண்கள், அந்தந்த சாதிப் பின்னணிக்கு ஒப்ப தங்களுடைய இறுத்தலை, சுயமரியாதையை அறுதியிட்டுக் கொள்கிறார்கள்.
முற்பட்ட வகுப்பினர் என்று அழைக்கப்படும் சாதிகளை சேர்ந்த குடும்பங்கள், கல்வியை சார்ந்தும், முன்னேறிய நாகரீகங்களை தங்கள் வயப்படுத்திக்கொண்டும் இயங்கி வரும் போது, அவர்களது குடும்ப அலகிற்குள், பெண்களுக்கு ஒப்பீட்டளவு உரிமைகள் கிடைக்கப் பெறுகின்றன. இவர்கள் நில உடைமை சார்ந்த குடும்பங்களாக, பழமை வாதத்தில் ஊறிப்போன பெருச்சாளிகளாக இருந்த குடும்பங்கள். ஆனாலும் அவர்களிடம் மட்டுமே, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக தக்க வைத்துக் கொண்ட, கல்வி கற்கும் உரிமை அவர்களது குடும்பத்திற்குள், பாலின ஒடுக்குமுறையை குறைத்துள்ளது. பெண்கள் தங்களது உரிமைகளை பரிசாக கிடைத்துவிடும் என்று நம்பாமல், பறித்துக் கொள்கின்ற மனோபாவத்தை எப்போது பெறுகிறார்களோ, அப்போது தான் அவர்களால் குடும்பம் என்ற அலகிற்குள்ளும் சுயமரியாதையுடன் வாழ்வதற்கான சூழலை உருவாக்க முடியும். இதற்கான வாய்ப்புகள் வளர்ந்து வரும் உலக சூழலில், முற்பட்ட சமூகத்தின் குடும்ப பெண்களுக்கு ஒப்பீட்டளவில் கிடைத்து விடுகிறது.
அதே சமயம் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கான கல்வி உரிமை மற்றும் வேலை உரிமை, அரசியல் சட்டத்தில் அம்பேத்காரால் உறுதி செய்யப்பட்டதனால், அந்த மக்கள் மத்தியில் இருக்கும் முன்னேறிய பகுதியினர், குறைந்த பட்சம் அதை அனுபவிக்க முடிகிறது. அப்படி அனுபவிக்கும் சிறு பிரிவு மக்கள் மத்தியில் பெண்களுக்கான மரியாதை என்பதை போராடி பெறுவதற்கு அந்த தளங்கள் உதவிகரமாக இருக்கின்றன. மீதமுள்ள தாழ்த்தப்பட்ட மக்களும், அன்றாட கிராமப்புற பணிகளுக்கு செல்லும் உழைப்பாளி மக்களாக இருப்பதனால், அவர்கள் மத்தியிலும் பெரிய அளவுக்கு பாலின வேறுபாடுகள், பாலின இழிவுபடுத்தல்கள் இருப்பதில்லை. தன்னுடைய வாழ்க்கை தேவைக்கும், குடும்பத்தேவைக்கும், தன்னுடைய சொந்த உழைப்பை சார்ந்து இருக்கின்ற தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தின் பெண்கள், தங்களது சுயமரியாதையை குறைந்த பட்சம் அறுதியிட்டுக் கொள்ளமுடிகிறது.
ஆனால் முற்பட்ட சமூகத்தின் மூலமாக முன்னேறிய தளத்திற்கும் செல்லாமல், தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தின் மூலம் இழப்பதற்கு எதுவும் இல்லாத விடுதலை உணர்வு பெறுவதற்கான வாய்ப்பும் இல்லாமல், இடைச்சாதிகளாக இருக்கின்ற மக்கள் தொகையினரின் நிலைமை சிக்கலாக ஆகியுள்ளது. அதாவது இந்தியாவில் இருக்கின்ற சாதிக்கட்டமைப்பில், இடைச்சாதிகளாக இருக்கின்றவர்கள், பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தினராக அறிமுகமாகியிருக்கிறார்கள். இவர்களது நில உறவுகள், நிலவுடமை சமுதாய அமைப்பின் தனி சொத்துரிமை சார்ந்து இருக்கின்றன. அதனால் பழமை பழக்கவழக்கங்களும், பிற்போக்கான கருத்துக்களும் மண்டிக்கிடப்பவர்களாக, இவர்களது குடும்பங்கள் இருக்கின்றன. விவசாயத்தில் வெற்றி கிடைக்காவிடிலும், தங்களது நிலம் சார்ந்த உறவுகளை பெருமையாக கருதும் காரணத்தினால், இயல்பான தன்மையை விடுத்து பெருமைக்காக செயற்கை மரியாதைகளுடன் வாழ வேண்டியுள்ளது. அதே நேரத்தில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, கல்வியையும்,அரசாங்க வேலை வாய்ப்பையும் முற்படுத்தப்பட்ட சமுதாயத்தினரே ஆக்கிரமித்துக் கொண்டுள்ள நிலைமையினால், பிற்படுத்தப்பட்ட இத்தகைய இடையிலே உள்ள சாதி மக்களுக்கு, தேவையான கல்வியும், வேலை உத்தரவாதமும் கிடைக்கவில்லை.
பெரியார் கருத்துக்களின் செல்வாக்கில், தமிழ்நாட்டில் பார்ப்பன ஆதிக்க இயக்கத்தின் வளர்ச்சியில், மாநில அளவிலான இடஒதுக்கீடு இத்தகைய பிற்படுத்தப்பட்ட சமுதாய மக்களுக்கு கிடைத்த காரணத்தினால், இங்கே கல்வியிலும், அரசாங்க வேலைவாய்ப்பிலும் பல முன்னேற்றங்களை அவர்கள் காணமுடிந்தது. ஆனால் அதே சமயம் இந்திய துணைக்கண்டத்தில் எந்த ஒரு மாநிலத்திலும், பிற்படுத்தப்பட்ட சமுதாய மக்களுக்கு இப்படிப்பட்ட ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கப் பெறவில்லை. 1993ம் ஆண்டு மண்டல் குழு அறிக்கை அமுலுக்கு கொண்டு வரப்படும் போதுதான், இத்தகைய மக்களின் எதிர்காலத்திற்கான சில வெளிச்சகீற்றுக்கள் வெளியே வந்துள்ளன.
அத்தகைய குடும்பங்களில் இருக்கின்ற பெண்கள் தங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள நடமாட்டப்பகுதி என்பதையே குறைவாக கொண்டுள்ளன. நிலப்பிரபுத்துவ ஆதிக்கப் பண்பாட்டில் ஒரு அங்கமான ஆணாதிக்கத்தை தொடர்ந்து எதிர்கொள்வதாகவும், புறநிலையில் கல்விக்கான வாய்ப்பின்மை என்ற சூழலும், இணைந்து சுயமரியாதையுடன் இயங்குவதற் கான வாய்ப்புக்களை அரிதாக அந்த பெண்கள் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதனால் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்த பெண்கள், ஒப்பீட்டளவில் அதிகமான அளவு அடக்குமுறையை அனுபவிக்கிறார் கள். அவர்களில் தாய்வழி சமுதாய அமைப்பின் மிச்ச சொச்சமாக வருகின்ற சில சாதிகளின் பண்பாட்டு பழக்கவழக்கங்கள், அந்த குறிப்பிட்ட சாதிசனங்கள் மத்தியில் பெண்களுக்கான அதிகார மேம்படுத்தலை குடும்பத்திற்குள் அதிகப்படுத்துகின்றன. அதுவும் கூட பழமை பழக்க வழக்கங்க ளிலிருந்து கிடைத்த ஒரு பலனாக இருக்கிறது. ஆகவே பெண்களின் அதிகார மேம்படுதல் என்பது அவர்கள் வளர்ந்த சாதி, மத பின்னணிகளுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. இத்தகைய பிணைப்புகளிலிருந்து விடுதலை பெற்ற பெண்கள், ஒப்பீட்டளவில் சுயமரியாதையுடன் நிற்கமுடிகிறது. தனிப் பெண்கள் என்று அழைக்கப்படும் அத்தகைய பெண்கள், தங்கள் மீதான குடும்ப வன்முறை இல்லாத நிலையில், சமூகத்தின் வன்முறையை மட்டும் எதிர்கொண்டால் போதும் என்பதாக இருக்கின்றனர். இதுவே ஒப்பீட்டளவு சுதந்திரம்தானே!
சிறுபான்மை மத உரிமைகளுக்காக நடத்தப்படும் அல்லது தொடங்கப்படும் இயக்கங்களில் கூட, பெண்களின் பங் களிப்பு இருக்கின்ற அல்லது அனுமதிக்கப் படுகின்ற இயக்கங்களுக்குத்தான், அதிகமான மரியாதையோ, அங்கீகாரமோ கிடைக்கிறது என்பதையும் நாம் உணரவேண்டும். தலித் இயக்கங்களில் போதுமான அளவில் பெண்களின் பங்களிப்பு இல்லாத இயக்கங் கள், தங்களுடைய நீட்டித்த தன்மையில் தொய்வை சந்திப்பதும் கவனிக்கப்பட வேண்டும்.
ஆகவே பழமை நியதிகளை தாண்டி, பெண்களின் பங்களிப்பு உயர்வதனால் மட்டுமே, சமூக முன்னேற்றத்திற்கான எந்த ஒரு இயக்கமும் வளர்ச்சி பெற முடியும் என்ற உண்மை இங்கே நிரூபணமாகியுள்ளது.
இந்தியாவை எடுத்துக் கொண்டால் இங்கு பழம் பெரும் வடிவங்களாக, மக்களை பிளவு படுத்திக் கொண்டு இருப்பது சாதிகளும், மதங்களும். அத்தகைய சாதிகளையும், மதங்களையும் கடந்து ஒரே மாதிரியான அடக்குமுறைகளைச் சந்தித்துக் கொண்டிருப்பது பெண்கள். மதங்கள் பொதுவாக பெண்களை ஒரு சரக்கு பொருளாக பார்க்கின்ற சாராம்சத்தை கொண்டிருக்கின்றன. அதனால் எந்த மதத்தின் வழிபாட்டு முறைகளிலும், பெண்கள் முதன்மைப் படுத்தப் படுவதில்லை. சாதிகள் ஒன்றுக்கொன்று மாறுபட்ட பண்புகளை கொண்டுள்ளன. அந்தந்த சாதிகளின் வரலாற்று பயணத்திற்கு ஒப்ப, அவை நாகரீகத்தில் முன்னேறியும், முன்னேறாமலும், சற்று பின்தங்கியும், சகலமுறையிலும் பின்தங்கியும் இருக்கின்றன. அப்படிப்பட்ட நிலைமைகளில், மக்கள் தொகையில் சரிபாதி இருக்கின்ற பெண்கள், அந்தந்த சாதிப் பின்னணிக்கு ஒப்ப தங்களுடைய இறுத்தலை, சுயமரியாதையை அறுதியிட்டுக் கொள்கிறார்கள்.
முற்பட்ட வகுப்பினர் என்று அழைக்கப்படும் சாதிகளை சேர்ந்த குடும்பங்கள், கல்வியை சார்ந்தும், முன்னேறிய நாகரீகங்களை தங்கள் வயப்படுத்திக்கொண்டும் இயங்கி வரும் போது, அவர்களது குடும்ப அலகிற்குள், பெண்களுக்கு ஒப்பீட்டளவு உரிமைகள் கிடைக்கப் பெறுகின்றன. இவர்கள் நில உடைமை சார்ந்த குடும்பங்களாக, பழமை வாதத்தில் ஊறிப்போன பெருச்சாளிகளாக இருந்த குடும்பங்கள். ஆனாலும் அவர்களிடம் மட்டுமே, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக தக்க வைத்துக் கொண்ட, கல்வி கற்கும் உரிமை அவர்களது குடும்பத்திற்குள், பாலின ஒடுக்குமுறையை குறைத்துள்ளது. பெண்கள் தங்களது உரிமைகளை பரிசாக கிடைத்துவிடும் என்று நம்பாமல், பறித்துக் கொள்கின்ற மனோபாவத்தை எப்போது பெறுகிறார்களோ, அப்போது தான் அவர்களால் குடும்பம் என்ற அலகிற்குள்ளும் சுயமரியாதையுடன் வாழ்வதற்கான சூழலை உருவாக்க முடியும். இதற்கான வாய்ப்புகள் வளர்ந்து வரும் உலக சூழலில், முற்பட்ட சமூகத்தின் குடும்ப பெண்களுக்கு ஒப்பீட்டளவில் கிடைத்து விடுகிறது.
அதே சமயம் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கான கல்வி உரிமை மற்றும் வேலை உரிமை, அரசியல் சட்டத்தில் அம்பேத்காரால் உறுதி செய்யப்பட்டதனால், அந்த மக்கள் மத்தியில் இருக்கும் முன்னேறிய பகுதியினர், குறைந்த பட்சம் அதை அனுபவிக்க முடிகிறது. அப்படி அனுபவிக்கும் சிறு பிரிவு மக்கள் மத்தியில் பெண்களுக்கான மரியாதை என்பதை போராடி பெறுவதற்கு அந்த தளங்கள் உதவிகரமாக இருக்கின்றன. மீதமுள்ள தாழ்த்தப்பட்ட மக்களும், அன்றாட கிராமப்புற பணிகளுக்கு செல்லும் உழைப்பாளி மக்களாக இருப்பதனால், அவர்கள் மத்தியிலும் பெரிய அளவுக்கு பாலின வேறுபாடுகள், பாலின இழிவுபடுத்தல்கள் இருப்பதில்லை. தன்னுடைய வாழ்க்கை தேவைக்கும், குடும்பத்தேவைக்கும், தன்னுடைய சொந்த உழைப்பை சார்ந்து இருக்கின்ற தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தின் பெண்கள், தங்களது சுயமரியாதையை குறைந்த பட்சம் அறுதியிட்டுக் கொள்ளமுடிகிறது.
ஆனால் முற்பட்ட சமூகத்தின் மூலமாக முன்னேறிய தளத்திற்கும் செல்லாமல், தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தின் மூலம் இழப்பதற்கு எதுவும் இல்லாத விடுதலை உணர்வு பெறுவதற்கான வாய்ப்பும் இல்லாமல், இடைச்சாதிகளாக இருக்கின்ற மக்கள் தொகையினரின் நிலைமை சிக்கலாக ஆகியுள்ளது. அதாவது இந்தியாவில் இருக்கின்ற சாதிக்கட்டமைப்பில், இடைச்சாதிகளாக இருக்கின்றவர்கள், பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தினராக அறிமுகமாகியிருக்கிறார்கள். இவர்களது நில உறவுகள், நிலவுடமை சமுதாய அமைப்பின் தனி சொத்துரிமை சார்ந்து இருக்கின்றன. அதனால் பழமை பழக்கவழக்கங்களும், பிற்போக்கான கருத்துக்களும் மண்டிக்கிடப்பவர்களாக, இவர்களது குடும்பங்கள் இருக்கின்றன. விவசாயத்தில் வெற்றி கிடைக்காவிடிலும், தங்களது நிலம் சார்ந்த உறவுகளை பெருமையாக கருதும் காரணத்தினால், இயல்பான தன்மையை விடுத்து பெருமைக்காக செயற்கை மரியாதைகளுடன் வாழ வேண்டியுள்ளது. அதே நேரத்தில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, கல்வியையும்,அரசாங்க வேலை வாய்ப்பையும் முற்படுத்தப்பட்ட சமுதாயத்தினரே ஆக்கிரமித்துக் கொண்டுள்ள நிலைமையினால், பிற்படுத்தப்பட்ட இத்தகைய இடையிலே உள்ள சாதி மக்களுக்கு, தேவையான கல்வியும், வேலை உத்தரவாதமும் கிடைக்கவில்லை.
பெரியார் கருத்துக்களின் செல்வாக்கில், தமிழ்நாட்டில் பார்ப்பன ஆதிக்க இயக்கத்தின் வளர்ச்சியில், மாநில அளவிலான இடஒதுக்கீடு இத்தகைய பிற்படுத்தப்பட்ட சமுதாய மக்களுக்கு கிடைத்த காரணத்தினால், இங்கே கல்வியிலும், அரசாங்க வேலைவாய்ப்பிலும் பல முன்னேற்றங்களை அவர்கள் காணமுடிந்தது. ஆனால் அதே சமயம் இந்திய துணைக்கண்டத்தில் எந்த ஒரு மாநிலத்திலும், பிற்படுத்தப்பட்ட சமுதாய மக்களுக்கு இப்படிப்பட்ட ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கப் பெறவில்லை. 1993ம் ஆண்டு மண்டல் குழு அறிக்கை அமுலுக்கு கொண்டு வரப்படும் போதுதான், இத்தகைய மக்களின் எதிர்காலத்திற்கான சில வெளிச்சகீற்றுக்கள் வெளியே வந்துள்ளன.
அத்தகைய குடும்பங்களில் இருக்கின்ற பெண்கள் தங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள நடமாட்டப்பகுதி என்பதையே குறைவாக கொண்டுள்ளன. நிலப்பிரபுத்துவ ஆதிக்கப் பண்பாட்டில் ஒரு அங்கமான ஆணாதிக்கத்தை தொடர்ந்து எதிர்கொள்வதாகவும், புறநிலையில் கல்விக்கான வாய்ப்பின்மை என்ற சூழலும், இணைந்து சுயமரியாதையுடன் இயங்குவதற் கான வாய்ப்புக்களை அரிதாக அந்த பெண்கள் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதனால் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்த பெண்கள், ஒப்பீட்டளவில் அதிகமான அளவு அடக்குமுறையை அனுபவிக்கிறார் கள். அவர்களில் தாய்வழி சமுதாய அமைப்பின் மிச்ச சொச்சமாக வருகின்ற சில சாதிகளின் பண்பாட்டு பழக்கவழக்கங்கள், அந்த குறிப்பிட்ட சாதிசனங்கள் மத்தியில் பெண்களுக்கான அதிகார மேம்படுத்தலை குடும்பத்திற்குள் அதிகப்படுத்துகின்றன. அதுவும் கூட பழமை பழக்க வழக்கங்க ளிலிருந்து கிடைத்த ஒரு பலனாக இருக்கிறது. ஆகவே பெண்களின் அதிகார மேம்படுதல் என்பது அவர்கள் வளர்ந்த சாதி, மத பின்னணிகளுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. இத்தகைய பிணைப்புகளிலிருந்து விடுதலை பெற்ற பெண்கள், ஒப்பீட்டளவில் சுயமரியாதையுடன் நிற்கமுடிகிறது. தனிப் பெண்கள் என்று அழைக்கப்படும் அத்தகைய பெண்கள், தங்கள் மீதான குடும்ப வன்முறை இல்லாத நிலையில், சமூகத்தின் வன்முறையை மட்டும் எதிர்கொண்டால் போதும் என்பதாக இருக்கின்றனர். இதுவே ஒப்பீட்டளவு சுதந்திரம்தானே!
சிறுபான்மை மத உரிமைகளுக்காக நடத்தப்படும் அல்லது தொடங்கப்படும் இயக்கங்களில் கூட, பெண்களின் பங் களிப்பு இருக்கின்ற அல்லது அனுமதிக்கப் படுகின்ற இயக்கங்களுக்குத்தான், அதிகமான மரியாதையோ, அங்கீகாரமோ கிடைக்கிறது என்பதையும் நாம் உணரவேண்டும். தலித் இயக்கங்களில் போதுமான அளவில் பெண்களின் பங்களிப்பு இல்லாத இயக்கங் கள், தங்களுடைய நீட்டித்த தன்மையில் தொய்வை சந்திப்பதும் கவனிக்கப்பட வேண்டும்.
ஆகவே பழமை நியதிகளை தாண்டி, பெண்களின் பங்களிப்பு உயர்வதனால் மட்டுமே, சமூக முன்னேற்றத்திற்கான எந்த ஒரு இயக்கமும் வளர்ச்சி பெற முடியும் என்ற உண்மை இங்கே நிரூபணமாகியுள்ளது.
Wednesday, January 6, 2010
காமன்வெல்த் நாடுகளும், ஜனநாயக உரிமைகளும்
புதுடெல்லியில் நேற்றுமுன்தினம் தொடங்கிய காமன்வெல்த் நாடுகளின் 5நாள் மாநாடு, இந்திய நாடாளுமன்ற பேரவைத் தலைவர் மீரா குமாரால் தலைமை தாங்கப்பட்டது. மாநாட்டை தொடங்கி வைத்து தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங் உரையாற்றினார். பல்வேறு வளரும் நாடுகள் அதிகாரத்துவமிக்க அரசு முறையை தேர்வு செய்தபோது, பலகட்சி ஜனநாயகம் இந்தியாவால் தேர்வு செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்று பெருமிதமாக கூறினார். காமன்வெல்த் என்றால் என்ன? காமன்வெல்த் நாடுகள் என்றால் யார், யார்? காமன்வெல்த் நாடுகள் ஜனநாயக வளர்ச்சிக்கு உதவக் கூடியதா? இதுபோன்ற கேள்விகள் முறையாக நமது மக்களுக்கு எழவேண்டும். ஆனால் அநேகமாக நமது அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள் உட்பட பெரும்பான்மையோர்க்கு, இந்த காமன்வெல்த் அமைப்புப் பற்றியும், அதன் உறுப்பு நாடுகள் பற்றியும் அதிகமான அறிதல் இல்லாமலிருக்கிறது.
54 உலக நாடுகளை உள்ளடக்கியது இந்த காமன்வெல்த் அமைப்பு. அதில் சில நாடுகள் உறுப்பினர் பொறுப்பிலிருந்து, இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளனர். 6 கண்டங்களைச் சேர்ந்த நாடுகள் இந்த அமைப்பில் அங்கம் வகிக்கின்றன. அது உலகமக்கள் தொகையில் மூன்றில் ஒரு பங்கு. காமன்வெல்த் உறுப்பு நாடுகளின் ஒட்டுமொத்த மக்கள்தொகை 210 கோடி. இதில் ஒரு உறுப்பு நாடான இந்தியாவின் மக்கள் தொகை மட்டுமே 117 கோடி. ஆசியா மற்றும் ஆப்பிரிக்கா நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள், 94% இந்த அமைப்பிலிருக்கிறார்கள். இந்தியாவிற்கடுத்து பாகிஸ்தான் நாடுதான் 17 கோடியே 60 லட்சம் மக்கள் தொகையுடன் 2வது பெரிய நாடாக இந்த அமைப்பிலிருக்கிறது. வங்காளதேசம் 15 கோடியே 60 லட்சம் மக்கள் தொகையுடனும், நைஜீரிய 15 கோடியே 40 லட்சம் பேருடனும், இங்கிலாந்து 6 கோடியே 10 லட்சம் மக்கள் தொகையுடனும், தென் ஆப்பிரிக்கா 4 கோடியே 90 லட்சம் மக்கள் தொகையுடனும், உள்ளதிலேயே குறைவாக வெறும் 12 ஆயிரம் மக்கள்தொகையுடன் துவலு என்ற நாடும் இதில் உறுப்பினராக இருக்கிறது.
நினைவுபடுத்திப் பார்த்தால் நடந்து முடிந்த டென்மார்க் நாட்டின் கோபன்ஹெகன் நகரில் நடந்த, ஐ.நா. சபையின் பருவநிலை மாற்ற மாநாட்டில், வளரும் நாடுகளுக்கு தலைமை ஏற்று சீனாவும், இந்தியாவும், வளர்ந்த நாடுகளான அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு அடிபணியாமல் இருந்த நேரத்தில் சிறிய தீவு நாடுகளை சேர்த்துக் கொண்டு இதே துவலு நாடுதான், இங்கிலாந்தால் வழிகாட்டப்பட்டு வளரும் நாடுகளின் ஒற்றுமையை உடைக்க ஏற்பாடு செய்தது என்பது புரியும். அத்தகைய பண்புகளைக் கொண்ட இங்கிலாந்து நாடுதான், காமன்வெல்த் நாடுகளுக்கு தலைமை எடுக்கிறது என்ற செய்தி சுவையாக இருக்காது.
ஆங்கிலேய மன்னர் ஆட்சிக்கு கட்டுப்பட்டிருந்த முன்னாள் காலனி நாடுகள் பெரும்பான்மையும் இந்த காமன்வெல்த் அமைப்பில் உறுப்பு நாடுகளாக இருக்கிறார்கள். ஆங்கிலேய மன்னர் ஆட்சியின் வாரிசாகத்தான் இந்த அமைப்பு பலராலும் பார்க்கப்படுகிறது. 1884ம் ஆண்டு ஆஸ்திரேலியாவிற்கு வருகை தந்த ரோஸ் பெர்ரி பிரபு, ஆங்கிலேய மன்னர் ஆட்சியிலிருந்து விடுதலைப் பெற்ற சில நாடுகளை, காமன்வெல்த் நாடுகள் என்று அழைத்தார். 1887க்கு பிறகு 1911ல் இம்பீரியல் மாநாடு என்று உருவாக்கப்படும் வரை, ஒவ்வொரு காலத்திலும் முறையாக ஆங்கிலேயர் மற்றும் காலனி நாடுகளின் பிரதமர்கள் மாநாடுகளாக கூடி வருகிறார்கள். தொடக்கத்தில் 1921ம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் காமன்வெல்த் நாடுகள் என்று அவை அழைக்கப்பட்டன. 1926ம் ஆண்டு இம்பீரியல் மாநாட்டில் பால்பர் பிரகடனம் வெளியிடப்பட்டது. அதில் ஒவ்வொரு நாடும் தங்களுக்கு உள்ளேயும், வெளியேயும் உள்ள விவாகரங்களில், ஒருவருக்கொருவர் தாழ்ந்தவர் அல்ல என்றும், சம தரத்தில் உள்ளவர்கள் என்றும், பொதுவான இணைப்பை பிரிட்டிஷ் ராணியிடம் வைத்துக் கொள்வார்கள் என்றும், அதை பிரிட்டிஷ் காமன்வெல்த் நாடுகள் என்று அழைக்கலாம் என்றும் அறிவித்துக் கொண்டனர். 1949ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் லண்டனில் காமன்வெல்த் பிரதமர்களின் கூட்டம் ஒன்று கூடியது. அதில் லண்டன் பிரகடனம் வெளியிடப்பட்டது. குடியரசாக மாறிய சுதந்திரமடைந்த நாடுகள் காமன்வெல்த் அமைப்பில் உறுப்பினர்களாக தொடர முடியாது என்ற விதி இருந்து வந்தது. அத்தகைய விதியின் அடிப்படையில் 1950ம் ஆண்டு குடியரசாக மாறிய இந்திய அரசு பற்றிய விவாதம் எழுந்தது. அப்போது ஆங்கிலேய இறைமை என்ற சுதந்திரமான உறுப்பினர் நாடுகளின் சுதந்தரக் கூட்டு என்ற அடையாளத்தை, அதாவது ஆங்கிலேய ராணியாரின் காமன்வெல்த் தலைமையை ஏற்றுக் கொள்வதாக ஒப்புக் கொண்டு இந்தியா உறுப்பு நாடாக தொடர்ந்தது. இந்தியாவிற்கு கொடுத்தது போலவே பிற நாடுகளுக்கும் அங்கீகாரம் கொடுக்க வேண்டும் என்று பாகிஸ்தான் பிரச்சனையை கிளப்பியது. அதனால் லண்டன் பிரகடனம் என்பது நவீன காமன்வெல்த்தின் தொடக்கமாக மாறியது. இந்திய முன்னுதாரணத்தை வைத்துக் கொண்டு, பிறநாடுகளும் குடியரசாகவோ அல்லது சட்டரீதியான மன்னர் ஆட்சியாகவோ, ஆங்கிலேய மன்னர் ஆட்சியிலிருந்து வேறுபட்டு அல்லது ஒத்த வகையில், தனி சுதந்திரத்தோடு காமன்வெல்த் உறுப்பு நாடுகளாக ஆக தொடங்கின. காமன்வெல்த் வளர்ச்சிக்கு ஒப்ப 1945க்கு முன்னால் இருந்த நாடுகள் பழைய காமன்வெல்த் என்று பெயர் பெற்றன. 1932ல் புதிய காமன்வெல்த் இயக்கத்தை வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் தலைமையில் தொடங்கினார்கள். அது சமாதானத்தை நிறுவுவதற்காக,ஒரு அனைத்து நாட்டு விமானப்படையை உருவாக்கும் இலக்கைக் கொண்டிருந்தது. இதன் பல அம்சங்கள் ஐ.நா. சபையின் கொள்கைப் பட்டியலிலும் பின்னால் இடம்பெற்றன.
உலகப் பரப்பில் 21% பகுதி காமன்வெல்த் நாடுகளின் நிலமாக இருக்கிறது. அதில் கனடா, ஆஸ்திரேலியா, இந்தியா ஆகியவை பெரும் நிலப்பரப்புக் கொண்ட நாடுகள். ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியத்தின் பிடிக்குள் காலனியாக இருந்த நாடுகள், விடுதலை அடைந்த பிறகு காமன்வெல்த்தில் சேர்ந்தார்கள் என்றாலும், முன்னாள் போர்ச்சுகீசிய காலனியாக மொசாம்பிக் நாடும் அதில் 1995ல் இணைந்தது. தென் ஆப்பிரிக்காவும் 1994ல் மறுநுழைவு பெற்றது. ஆங்கிலேய ராணியார் ஆட்சியுடன் சட்டத் தொடர்பு பெற்றிராத ரிவாண்டா நாடும் 2009ம் ஆண்டில் காமன்வெல்த் உறுப்பினரானது. சூடான், அல்ஜீரியா, மடகாஸ்கர், ஏமன் ஆகிய நாடுகள் காமன்வெல்த் உறுப்பினருக்காக விண்ணப்பித்துள்ளன. மடகாஸ்கர் மற்றும் அல்ஜீரியா நாடுகள் எப்போதுமே ஆங்கிலேய காலனிகளாக இருந்ததில்லை. 2006ம் ஆண்டில் காமன்வெல்த் செயலாளர் நாயகம் டான் மகின்னான், இஸ்ரேலும், பாலஸ்தீனமும் கூட, காமன்வெல்த் உறுப்பினராகலாம் என்று கூறினார்.
ஜனநாயகத்தை மறுக்கும் நாடுகளும், ராணுவ ஆட்சியை கொண்டுவரும் நாடுகளும் காமன்வெல்த் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டன. ஜனநாயக அரசாங்கத்தை காப்பதற்கான பொறுப்பு அரேரே பிரகடனம் மூலம் அறுதியிடப்பட்டது. 1995 நவம்பர் 11லிருந்து, 1999 மே 29 வரை, பிஜி, நைஜிரியா ஆகியவை இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டன. 1999 அக்டோபர் 18ல் பாகிஸ்தான் ராணுவ ஆட்சி வந்தவுடன் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டது. பாக்.கில் மீண்டும் சட்டபூர்வமான ஆட்சி வந்த பிற்பாடு 2004ம் ஆண்டு மே 22ல் இடைநீக்கம் ரத்துச் செய்யப்பட்டது. மீண்டும் அவசர நிலை அறிவித்ததற்காக 2007 நவம்பர் 22ல், 6 மாதத்திற்கு இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டது. ராபர்ட் முகபேயின் தேர்தல் மற்றும் நிலச்சீர்திருத்த அணுகுமுறைகளுக்காக 2002ல் ஜிம்பாபாவே இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டது.
இதுபோன்று ஜனநாயகம், பொருளாதாரம், பாலினம், நிர்வாகம், மனிதஉரிமைகள், சட்டம், சிறியமாநிலங்கள், விளையாட்டுகள், நீட்டித்ததன்மை, இளைஞர்கள் ஆகிய பகுதிகளில் காமன்வெல்த் தனது கவனத்தைக் குவிக்கிறது. அதையொட்டித் தான் நமது பிரதமர், பலகட்சி ஜனநாயகத்தில் மட்டுமே பெண்களுக்கும் அதிகார மேம்படுத்தல் சாத்தியம் என்று கூறியுள்ளார்.
காமன்வெல்த் விளையாட்டுகள் பிரபலமானவை. 4 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை அந்த போட்டிகள் நடைபெறும். ஆஸ்திரேலியாவில், மெல்போனில் 2006ல் காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டி நடந்தது. அடுத்து 2010ம் ஆண்டு இந்தியாவில் புதுடெல்லியில் நடக்கயிருக்கிறது. அதற்கான தயாரிப்புகளை பெருமளவில் டெல்லி அரசு செய்து வருகிறது. ஆகவே காமன்வெல்த் பற்றியும், அதன் விதிகள் பற்றியும், பொதுமக்கள் கற்று, தெளிந்துக் கொள்ளுதல், அவர்களுக்கான இன்னொரு வாய்ப்பு என்பதை புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும்.
54 உலக நாடுகளை உள்ளடக்கியது இந்த காமன்வெல்த் அமைப்பு. அதில் சில நாடுகள் உறுப்பினர் பொறுப்பிலிருந்து, இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளனர். 6 கண்டங்களைச் சேர்ந்த நாடுகள் இந்த அமைப்பில் அங்கம் வகிக்கின்றன. அது உலகமக்கள் தொகையில் மூன்றில் ஒரு பங்கு. காமன்வெல்த் உறுப்பு நாடுகளின் ஒட்டுமொத்த மக்கள்தொகை 210 கோடி. இதில் ஒரு உறுப்பு நாடான இந்தியாவின் மக்கள் தொகை மட்டுமே 117 கோடி. ஆசியா மற்றும் ஆப்பிரிக்கா நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள், 94% இந்த அமைப்பிலிருக்கிறார்கள். இந்தியாவிற்கடுத்து பாகிஸ்தான் நாடுதான் 17 கோடியே 60 லட்சம் மக்கள் தொகையுடன் 2வது பெரிய நாடாக இந்த அமைப்பிலிருக்கிறது. வங்காளதேசம் 15 கோடியே 60 லட்சம் மக்கள் தொகையுடனும், நைஜீரிய 15 கோடியே 40 லட்சம் பேருடனும், இங்கிலாந்து 6 கோடியே 10 லட்சம் மக்கள் தொகையுடனும், தென் ஆப்பிரிக்கா 4 கோடியே 90 லட்சம் மக்கள் தொகையுடனும், உள்ளதிலேயே குறைவாக வெறும் 12 ஆயிரம் மக்கள்தொகையுடன் துவலு என்ற நாடும் இதில் உறுப்பினராக இருக்கிறது.
நினைவுபடுத்திப் பார்த்தால் நடந்து முடிந்த டென்மார்க் நாட்டின் கோபன்ஹெகன் நகரில் நடந்த, ஐ.நா. சபையின் பருவநிலை மாற்ற மாநாட்டில், வளரும் நாடுகளுக்கு தலைமை ஏற்று சீனாவும், இந்தியாவும், வளர்ந்த நாடுகளான அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு அடிபணியாமல் இருந்த நேரத்தில் சிறிய தீவு நாடுகளை சேர்த்துக் கொண்டு இதே துவலு நாடுதான், இங்கிலாந்தால் வழிகாட்டப்பட்டு வளரும் நாடுகளின் ஒற்றுமையை உடைக்க ஏற்பாடு செய்தது என்பது புரியும். அத்தகைய பண்புகளைக் கொண்ட இங்கிலாந்து நாடுதான், காமன்வெல்த் நாடுகளுக்கு தலைமை எடுக்கிறது என்ற செய்தி சுவையாக இருக்காது.
ஆங்கிலேய மன்னர் ஆட்சிக்கு கட்டுப்பட்டிருந்த முன்னாள் காலனி நாடுகள் பெரும்பான்மையும் இந்த காமன்வெல்த் அமைப்பில் உறுப்பு நாடுகளாக இருக்கிறார்கள். ஆங்கிலேய மன்னர் ஆட்சியின் வாரிசாகத்தான் இந்த அமைப்பு பலராலும் பார்க்கப்படுகிறது. 1884ம் ஆண்டு ஆஸ்திரேலியாவிற்கு வருகை தந்த ரோஸ் பெர்ரி பிரபு, ஆங்கிலேய மன்னர் ஆட்சியிலிருந்து விடுதலைப் பெற்ற சில நாடுகளை, காமன்வெல்த் நாடுகள் என்று அழைத்தார். 1887க்கு பிறகு 1911ல் இம்பீரியல் மாநாடு என்று உருவாக்கப்படும் வரை, ஒவ்வொரு காலத்திலும் முறையாக ஆங்கிலேயர் மற்றும் காலனி நாடுகளின் பிரதமர்கள் மாநாடுகளாக கூடி வருகிறார்கள். தொடக்கத்தில் 1921ம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் காமன்வெல்த் நாடுகள் என்று அவை அழைக்கப்பட்டன. 1926ம் ஆண்டு இம்பீரியல் மாநாட்டில் பால்பர் பிரகடனம் வெளியிடப்பட்டது. அதில் ஒவ்வொரு நாடும் தங்களுக்கு உள்ளேயும், வெளியேயும் உள்ள விவாகரங்களில், ஒருவருக்கொருவர் தாழ்ந்தவர் அல்ல என்றும், சம தரத்தில் உள்ளவர்கள் என்றும், பொதுவான இணைப்பை பிரிட்டிஷ் ராணியிடம் வைத்துக் கொள்வார்கள் என்றும், அதை பிரிட்டிஷ் காமன்வெல்த் நாடுகள் என்று அழைக்கலாம் என்றும் அறிவித்துக் கொண்டனர். 1949ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் லண்டனில் காமன்வெல்த் பிரதமர்களின் கூட்டம் ஒன்று கூடியது. அதில் லண்டன் பிரகடனம் வெளியிடப்பட்டது. குடியரசாக மாறிய சுதந்திரமடைந்த நாடுகள் காமன்வெல்த் அமைப்பில் உறுப்பினர்களாக தொடர முடியாது என்ற விதி இருந்து வந்தது. அத்தகைய விதியின் அடிப்படையில் 1950ம் ஆண்டு குடியரசாக மாறிய இந்திய அரசு பற்றிய விவாதம் எழுந்தது. அப்போது ஆங்கிலேய இறைமை என்ற சுதந்திரமான உறுப்பினர் நாடுகளின் சுதந்தரக் கூட்டு என்ற அடையாளத்தை, அதாவது ஆங்கிலேய ராணியாரின் காமன்வெல்த் தலைமையை ஏற்றுக் கொள்வதாக ஒப்புக் கொண்டு இந்தியா உறுப்பு நாடாக தொடர்ந்தது. இந்தியாவிற்கு கொடுத்தது போலவே பிற நாடுகளுக்கும் அங்கீகாரம் கொடுக்க வேண்டும் என்று பாகிஸ்தான் பிரச்சனையை கிளப்பியது. அதனால் லண்டன் பிரகடனம் என்பது நவீன காமன்வெல்த்தின் தொடக்கமாக மாறியது. இந்திய முன்னுதாரணத்தை வைத்துக் கொண்டு, பிறநாடுகளும் குடியரசாகவோ அல்லது சட்டரீதியான மன்னர் ஆட்சியாகவோ, ஆங்கிலேய மன்னர் ஆட்சியிலிருந்து வேறுபட்டு அல்லது ஒத்த வகையில், தனி சுதந்திரத்தோடு காமன்வெல்த் உறுப்பு நாடுகளாக ஆக தொடங்கின. காமன்வெல்த் வளர்ச்சிக்கு ஒப்ப 1945க்கு முன்னால் இருந்த நாடுகள் பழைய காமன்வெல்த் என்று பெயர் பெற்றன. 1932ல் புதிய காமன்வெல்த் இயக்கத்தை வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் தலைமையில் தொடங்கினார்கள். அது சமாதானத்தை நிறுவுவதற்காக,ஒரு அனைத்து நாட்டு விமானப்படையை உருவாக்கும் இலக்கைக் கொண்டிருந்தது. இதன் பல அம்சங்கள் ஐ.நா. சபையின் கொள்கைப் பட்டியலிலும் பின்னால் இடம்பெற்றன.
உலகப் பரப்பில் 21% பகுதி காமன்வெல்த் நாடுகளின் நிலமாக இருக்கிறது. அதில் கனடா, ஆஸ்திரேலியா, இந்தியா ஆகியவை பெரும் நிலப்பரப்புக் கொண்ட நாடுகள். ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியத்தின் பிடிக்குள் காலனியாக இருந்த நாடுகள், விடுதலை அடைந்த பிறகு காமன்வெல்த்தில் சேர்ந்தார்கள் என்றாலும், முன்னாள் போர்ச்சுகீசிய காலனியாக மொசாம்பிக் நாடும் அதில் 1995ல் இணைந்தது. தென் ஆப்பிரிக்காவும் 1994ல் மறுநுழைவு பெற்றது. ஆங்கிலேய ராணியார் ஆட்சியுடன் சட்டத் தொடர்பு பெற்றிராத ரிவாண்டா நாடும் 2009ம் ஆண்டில் காமன்வெல்த் உறுப்பினரானது. சூடான், அல்ஜீரியா, மடகாஸ்கர், ஏமன் ஆகிய நாடுகள் காமன்வெல்த் உறுப்பினருக்காக விண்ணப்பித்துள்ளன. மடகாஸ்கர் மற்றும் அல்ஜீரியா நாடுகள் எப்போதுமே ஆங்கிலேய காலனிகளாக இருந்ததில்லை. 2006ம் ஆண்டில் காமன்வெல்த் செயலாளர் நாயகம் டான் மகின்னான், இஸ்ரேலும், பாலஸ்தீனமும் கூட, காமன்வெல்த் உறுப்பினராகலாம் என்று கூறினார்.
ஜனநாயகத்தை மறுக்கும் நாடுகளும், ராணுவ ஆட்சியை கொண்டுவரும் நாடுகளும் காமன்வெல்த் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டன. ஜனநாயக அரசாங்கத்தை காப்பதற்கான பொறுப்பு அரேரே பிரகடனம் மூலம் அறுதியிடப்பட்டது. 1995 நவம்பர் 11லிருந்து, 1999 மே 29 வரை, பிஜி, நைஜிரியா ஆகியவை இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டன. 1999 அக்டோபர் 18ல் பாகிஸ்தான் ராணுவ ஆட்சி வந்தவுடன் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டது. பாக்.கில் மீண்டும் சட்டபூர்வமான ஆட்சி வந்த பிற்பாடு 2004ம் ஆண்டு மே 22ல் இடைநீக்கம் ரத்துச் செய்யப்பட்டது. மீண்டும் அவசர நிலை அறிவித்ததற்காக 2007 நவம்பர் 22ல், 6 மாதத்திற்கு இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டது. ராபர்ட் முகபேயின் தேர்தல் மற்றும் நிலச்சீர்திருத்த அணுகுமுறைகளுக்காக 2002ல் ஜிம்பாபாவே இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டது.
இதுபோன்று ஜனநாயகம், பொருளாதாரம், பாலினம், நிர்வாகம், மனிதஉரிமைகள், சட்டம், சிறியமாநிலங்கள், விளையாட்டுகள், நீட்டித்ததன்மை, இளைஞர்கள் ஆகிய பகுதிகளில் காமன்வெல்த் தனது கவனத்தைக் குவிக்கிறது. அதையொட்டித் தான் நமது பிரதமர், பலகட்சி ஜனநாயகத்தில் மட்டுமே பெண்களுக்கும் அதிகார மேம்படுத்தல் சாத்தியம் என்று கூறியுள்ளார்.
காமன்வெல்த் விளையாட்டுகள் பிரபலமானவை. 4 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை அந்த போட்டிகள் நடைபெறும். ஆஸ்திரேலியாவில், மெல்போனில் 2006ல் காமன்வெல்த் விளையாட்டுப் போட்டி நடந்தது. அடுத்து 2010ம் ஆண்டு இந்தியாவில் புதுடெல்லியில் நடக்கயிருக்கிறது. அதற்கான தயாரிப்புகளை பெருமளவில் டெல்லி அரசு செய்து வருகிறது. ஆகவே காமன்வெல்த் பற்றியும், அதன் விதிகள் பற்றியும், பொதுமக்கள் கற்று, தெளிந்துக் கொள்ளுதல், அவர்களுக்கான இன்னொரு வாய்ப்பு என்பதை புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும்.
Tuesday, January 5, 2010
இலங்கை தேர்தலும், குழப்பமான பிரச்சாரங்களும்
இலங்கை தீவில் வரயிருக்கின்ற அதிபர் (ஜனாதிபதி) தேர்தலில் முக்கியமான போட்டி மகிந்தா ராஜபக்சேவிற்கும், சரத்பொன்சேகாவிற்கும் என்பதாக ஆகிவிட்டது. இதில் தமிழர் வாக்குகள் எந்தப் பக்கம் என்பது ஒரு இமாலய கேள்வியாக நின்றுக் கொண்டிருக்கிறது. அதை அடைவதற்கான முயற்சிகள் இரண்டு பக்கமும் தீவிரமான ஏற்பாடுகள், வாக்குறுதிகள், குற்றச்சாட்டுகள், வாய்ச்சவடால்கள், சூளுரைகள் விடப்படுகின்றன.
யாழ்ப்பாணத்திற்கு வந்திறங்கிய சரத்பொன்சேகா தமிழர்கள் மத்தியில் புதுவிதமான வாக்குறுதிகளை அள்ளி வீசியிருக்கிறார். அதில் தான் தன் ஜனாதிபதி தேர்தலில் வெற்றிபெற்றால், அவசர கால சட்டம் உடனடியாக நீக்கப்படும் என்கிறார். இதை அவரை ஆதரிக்கும் ஐக்கிய தேசிய கட்சியும், ஜனதா விமுக்தி பெரமுனாவும் ஏற்கனவே சொல்லிவருகின்றன. யாழ்ப்பாணத்தில் உயர் பாதுகாப்பு வளையங்கள் அனைத்தும் முற்றாக அகற்றப்படும். காணாமற் போனவர் மற்றும் கைதுச் செய்யப்பட்டோர் தொடர்பாக உரிய நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படும். பலாலி விமான நிலையம் விரிவாக்கப்பட்டு, அனைத்து நாட்டு தரத்திற்கு மாற்றப்படும். மேற்கண்ட வாக்குறுதிகளை மக்களிடம் கூறியதுமட்டுமின்றி, ஊடகவியலாளர் சந்திப்பிலும் குறிப்பிட்டுள்ளார். உயர் பாதுகாப்பு வளையங்கள் இன்று தேவையில்லை என்றும், போர் முடிவடைந்த நிலையில் அவற்றின் அவசியம் இருக்கவில்லை என்பதும் அவரது கூற்று. போர் முடிந்த உடனேயே அவை நீக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்றும் ஆனால் மகிந்தா ஆட்சியில் அது நடக்கவில்லை. இப்படித்தான் பொன்சேகாவின் பேச்சு இருக்கிறது. தான் ஜனாதிபதியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டால், முதலில் முகமாலை, தணங்கிளப்பு, அறியாலை, யாழ்நகர், பலாலி, நாகர்கோவில் பகுதிகளில் அமைந்துள்ள ராணுவ பாதுகாப்பு வளையங்கள் அனைத்தும் நீக்கப்படும் என்பதாக குறிப்பிட்டே பொன்சேகா கூறுகிறார்.
காணாமற்போனோர் மற்றும் கைது செய்யப்பட்டோர் ஆகியோரில் இன்னமும் சிறையில் உள்ளவர்களின் விவரங்கள் உடனடியாக பகிரங்கப்படுத்தப்படும் என்கிறார். இதில் போர்காலத்தில் கைது செய்யப்பட்டவர்கள் தவிர இப்போது முகாமில் வைக்கப்பட்டுள்ள 10,000க்கு அதிகமான இளைஞர்களின் விவரங்களும் அதற்குள் அடங்கும் என்கிறார். சிறையில் உள்ளவர்களை உடனடியாக விடுதலைச் செய்ய நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்றும் கூறியுள்ளார். காணாமல் போனவர்கள் உயிருடன் உள்ளவர்கள் குடும்பங்களுக்கு, உரிய நிவாரணம் வழங்க நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்கிறார்.
மீள்குடியமர்த்தல் என்ற பெயரில் இடம்பெயர்ந்த மக்களுக்கான, அடிப்படை கட்டமைப்புகள் ஏற்படுத்தப்படாமலேயே மக்கள் மீள்குடியேற்றப்படுகிறார்கள் என்றும், அதை மகிந்தா தேர்தல் நாடகமாக நடத்துவதாகவும் பொன்சேகா கூறியிருக்கிறார். அப்படி மீள்குடியேற்றம் நடத்தப்பட்ட பகுதிகளிலும், கள்ள ஓட்டுகள் போட ஆளும்கட்சி திட்டமிட்டிருப்பதாக அவர் கூறியிருக்கிறார். மீள்குடியேற்றத்திற்காக அனைத்து நாட்டு நிவாரண நிதி வந்தது என்றும், அதை ராஜபக்சே கம்பெனி களவாடி விட்டது என்றும் கூறுகிறார். உயர் பாதுகாப்பு வளையம் சம்மந்தப்பட்ட ராணுவ, அரசியல் விவரங்கள் தனக்கு தெரியும் என்கிறார் பென்சேகா. தன்னைப் போல் களத்தில் இல்லாமல் 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஒரு வெளிநாட்டவர் போல பாதுகாப்புச் செயலாளர் கோத்தபாய ராஜபக்சே அந்த இடத்திற்கு வந்தார் என்று பொன்சேகா குற்றஞ்சாட்டினார்.
தன்னை ராணுவ ஆட்சிக்கு வழிவகுப்பவன் என்று குற்றம் சுமத்துவதாகவும், அப்படி தான் நினைத்திருந்தால் இப்போதுள்ள அரசத்தலைமையை எப்போதோ சிறையிலடைத்து ஆட்சிக்கு வந்திருப்பேன் என்றும் பொன்சேகா கூறினார். இந்த நாடு அனைத்து குடிமக்களுக்கும் சொந்தம் என்றும், தமிழ் மக்களை இரண்டாந்தர குடிமக்களாக பார்ப்பது தவறானது என்றும் அவர் கூறியுள்ளார்.
தமிழ் முஸ்லிம்கள் கிழக்கு மாகாணத்தில் பெரும்பான்மையாகவும், வடக்கிலும், கொழும்பிலும் கணிசமாகவும் இருக்கிறார்கள். அவர்களது பெரிய கட்சியான முஸ்லிம் காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவர் ரவூப் ஹக்கிம், பொன்சேகாவை ஆதரிக்கிறார். அவரும் வலிய பொன்சேகா ஆதரவு கூட்டத்தில் பேசும்போது திறந்த வெளிகளிலே தமிழ் மக்கள் ஒழுங்கான மலசல வசதிகள் கூட இல்லாமல், ஒழுங்கான மருத்துவ வசதிகள் இல்லாமல், பாடசாலைகள் இல்லாமல் ஆடு, மாடுகள் போல் விரட்டியடிக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள் என்று மகிந்தாவை சாடிப் பேசுகிறார். மன்னார் மாவட்டத்திலே, சிலாவத் துறையிலே வாழ்கின்ற மக்களுக்கு நகருக்குச் செல்கின்ற சுதந்திரம் கூட இல்லை என்றும் கூறுகிறார். பொன்சேகா வந்தால் ராணுவ ஆட்சி என்கிறார்கள் என்றும் கிழக்கிலே நடப்பது என்ன என்றும் கேள்வி கேட்டு, திருகோண மலையிலே முன்னாள் ஜெனரல் தான் அரசாங்க அதிபர் என்றும் குற்றஞ்சாட்டினார். அனைத்து மக்களுக்கும் ஜனநாயகத்தை கொடுக்கின்ற மிகப்பெரிய பொறுப்பை பொன்சேகா ஏற்றுள்ளார் என்றும் புகழ்ந்து தள்ளியிருக்கிறார்.
ஆயுத கொள்முதலில் ஊழல் செய்ததாக மகிந்தாவை பொன்சேகா குற்றஞ்சாட்ட, பகிரங்க விவாதத்திற்கு தயாரா என மகிந்த தரப்புக் கேட்க, பொன்சேகா தயார் என பதில் சொல்ல, அரசத்தலைவர் மகிந்தா நேரடியாக பகிரங்க விசாரணையில் கலந்துகொள்ள முடியாது என்று அவர் தரப்பு பல்டி அடித்துள்ளது. இந்த சவால்கள் ஒருபுறம் இந்திய அரசியல் வாதிகளின் லாவணிக் கச்சேரியை நினைவுப்படுத்துகிறது. அதேபோல பொன்சேகா முதலிலேயே 13வது சட்டத்திருத்தத்தை தாண்டியும் தான் அதிகாரங்களை மாகாணங்களுக்கு கொடுக்க முடியும் என்று கூறிய சொற்றொடரை, இப்போது மகிந்தாவும் கூறத்தொடங்கியுள்ளார். அதிரடிப்படையினர் மத்தியில் மகிந்தாவிற்கு வாக்களிக்கக் கோரி, பிரத்தியக துண்டறிக்கைகள் விநியோகிக்கப்பட்டுள்ளன.
அதேநேரத்தில் இழவு விழுந்த எம் தமிழர் வீட்டில், இருவரும் வாக்குக் கேட்கவா வருகிறார்கள் என்ற கேள்வியும் தமிழர் நெஞ்சங்களில் எழுந்துள்ளது. மகிந்தா தோற்கடிக்கப்பட வேண்டும் என்ற கருத்தை யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழக மாணவர் ஒன்றியமும் அறிவித்துள்ளது. 2 கொலைகாரர்களில் யாரையும் அரசியல் என்ற பெயரில் ஆதரித்தோமானால், இனப்படுகொலை வாதத்தை மழுங்கடிக்கவே செய்யும் என்றும் கருத்துக்கள் வருகின்றன. கொலைக்கார இருவரில் ஒருவருக்கு ஆதரவாக தமிழ் சமூகம் செல்லுமானால், உலகத்தின் முன்னால் என்ன சொல்வீர்கள் என்றும் கேட்கிறார்கள்.
அதே நேரம் சில சிந்தனையாளர்களின் கேள்விகள் கூட, விவாதத்திற்கு வந்துள்ளது. ஜனாதிபதி தேர்தலில் வெற்றிப் பெற்றால், சகஜமான குடிமக்கள் நிர்வாகத்தை ஏற்படுத்துவேன் என்று பொன்சேகா கூறுகிறார். ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் அதற்காக ஒரு குழு உருவாக்கப்படும் என்றும், அதில் ஜனாதிபதியின் நியமனப் பிரதிநிதி ஒருவரும், வட்டார செயலாளர்கள், மற்ற அதிகாரிகள், எம்.பி.க்கள், வட்டார அதிகாரப் பிரதிநிதிகள், நிதித்துறை அதிகாரிகள், பாதுகாப்பு படையின் தளபதிகள் மற்றும் காவல்துறை, குடிமக்கள் பிரதிநிதிகள் ஆகியோர் இருப்பார்கள் என்பது பொன்சேகாவின் விளக்கம். அவர்கள் ஒவ்வொரு மாதமும் அரசத்தலைவருக்கும், அமைச்சரவைக்கும், நாடாளுமன்றத்திற்கும் அறிக்கைகள் கொடுப்பார்கள் என்றும், முன்னேற்ற ஏற்பாடுகளை அரசத்தலைவர் கண்காணிப்பார் என்றும் பொன்சேகா விளக்கியிருக்கிறார். இதில் சகஜமான குடிமக்கள் நிர்வாகத்தை வடக்கே எப்படி நிறுவப்போகிறார் என்றும், எப்போது அது சாத்தியம் என்றும் கேள்விக் கேட்கிறார்கள்.
ஜனாதிபதி ஆட்சியை ஒழிக்க வேண்டுமென்றால், நாடாளுமன்றத்தில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு ஆதரவு இருக்க வேண்டுமே, அதை பொன்சேகா எப்படிப் பெறுவார் என்றும் கூட கேள்விகள் எழுந்துள்ளன. குடிமக்கள் நிர்வாகத்திற்கு பாதுகாப்புப் படையின் தளபதிகள் எதற்காக பிரதிநிதிகளாக வரவேண்டும் என்றும் அறிவு ஜீவிகள் கேள்விக் கேட்கிறார்கள். அது ஒரு வழியில் குடிமக்கள் நிர்வாகத்தை முழுமையாக ராணுவ மயமாக்கல் செய்வதாகத் தானே மாறும் என்றும் சிக்கலான கேள்விகளை எழுப்புகிறார்கள்.
இத்தனை குழப்பமான விவாதங்களுக்கு மத்தியில், மகிந்தாவை தோற்கடிப்பது என்ற மனோபாவம் பொதுவாக எழுந்து வருகிறது. இந்திய அரசு எந்தப் பக்கம் என்பதை பொறுத்து இருந்து தான், சொல்வார்கள் போலும்.
யாழ்ப்பாணத்திற்கு வந்திறங்கிய சரத்பொன்சேகா தமிழர்கள் மத்தியில் புதுவிதமான வாக்குறுதிகளை அள்ளி வீசியிருக்கிறார். அதில் தான் தன் ஜனாதிபதி தேர்தலில் வெற்றிபெற்றால், அவசர கால சட்டம் உடனடியாக நீக்கப்படும் என்கிறார். இதை அவரை ஆதரிக்கும் ஐக்கிய தேசிய கட்சியும், ஜனதா விமுக்தி பெரமுனாவும் ஏற்கனவே சொல்லிவருகின்றன. யாழ்ப்பாணத்தில் உயர் பாதுகாப்பு வளையங்கள் அனைத்தும் முற்றாக அகற்றப்படும். காணாமற் போனவர் மற்றும் கைதுச் செய்யப்பட்டோர் தொடர்பாக உரிய நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படும். பலாலி விமான நிலையம் விரிவாக்கப்பட்டு, அனைத்து நாட்டு தரத்திற்கு மாற்றப்படும். மேற்கண்ட வாக்குறுதிகளை மக்களிடம் கூறியதுமட்டுமின்றி, ஊடகவியலாளர் சந்திப்பிலும் குறிப்பிட்டுள்ளார். உயர் பாதுகாப்பு வளையங்கள் இன்று தேவையில்லை என்றும், போர் முடிவடைந்த நிலையில் அவற்றின் அவசியம் இருக்கவில்லை என்பதும் அவரது கூற்று. போர் முடிந்த உடனேயே அவை நீக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்றும் ஆனால் மகிந்தா ஆட்சியில் அது நடக்கவில்லை. இப்படித்தான் பொன்சேகாவின் பேச்சு இருக்கிறது. தான் ஜனாதிபதியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டால், முதலில் முகமாலை, தணங்கிளப்பு, அறியாலை, யாழ்நகர், பலாலி, நாகர்கோவில் பகுதிகளில் அமைந்துள்ள ராணுவ பாதுகாப்பு வளையங்கள் அனைத்தும் நீக்கப்படும் என்பதாக குறிப்பிட்டே பொன்சேகா கூறுகிறார்.
காணாமற்போனோர் மற்றும் கைது செய்யப்பட்டோர் ஆகியோரில் இன்னமும் சிறையில் உள்ளவர்களின் விவரங்கள் உடனடியாக பகிரங்கப்படுத்தப்படும் என்கிறார். இதில் போர்காலத்தில் கைது செய்யப்பட்டவர்கள் தவிர இப்போது முகாமில் வைக்கப்பட்டுள்ள 10,000க்கு அதிகமான இளைஞர்களின் விவரங்களும் அதற்குள் அடங்கும் என்கிறார். சிறையில் உள்ளவர்களை உடனடியாக விடுதலைச் செய்ய நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்றும் கூறியுள்ளார். காணாமல் போனவர்கள் உயிருடன் உள்ளவர்கள் குடும்பங்களுக்கு, உரிய நிவாரணம் வழங்க நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்கிறார்.
மீள்குடியமர்த்தல் என்ற பெயரில் இடம்பெயர்ந்த மக்களுக்கான, அடிப்படை கட்டமைப்புகள் ஏற்படுத்தப்படாமலேயே மக்கள் மீள்குடியேற்றப்படுகிறார்கள் என்றும், அதை மகிந்தா தேர்தல் நாடகமாக நடத்துவதாகவும் பொன்சேகா கூறியிருக்கிறார். அப்படி மீள்குடியேற்றம் நடத்தப்பட்ட பகுதிகளிலும், கள்ள ஓட்டுகள் போட ஆளும்கட்சி திட்டமிட்டிருப்பதாக அவர் கூறியிருக்கிறார். மீள்குடியேற்றத்திற்காக அனைத்து நாட்டு நிவாரண நிதி வந்தது என்றும், அதை ராஜபக்சே கம்பெனி களவாடி விட்டது என்றும் கூறுகிறார். உயர் பாதுகாப்பு வளையம் சம்மந்தப்பட்ட ராணுவ, அரசியல் விவரங்கள் தனக்கு தெரியும் என்கிறார் பென்சேகா. தன்னைப் போல் களத்தில் இல்லாமல் 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஒரு வெளிநாட்டவர் போல பாதுகாப்புச் செயலாளர் கோத்தபாய ராஜபக்சே அந்த இடத்திற்கு வந்தார் என்று பொன்சேகா குற்றஞ்சாட்டினார்.
தன்னை ராணுவ ஆட்சிக்கு வழிவகுப்பவன் என்று குற்றம் சுமத்துவதாகவும், அப்படி தான் நினைத்திருந்தால் இப்போதுள்ள அரசத்தலைமையை எப்போதோ சிறையிலடைத்து ஆட்சிக்கு வந்திருப்பேன் என்றும் பொன்சேகா கூறினார். இந்த நாடு அனைத்து குடிமக்களுக்கும் சொந்தம் என்றும், தமிழ் மக்களை இரண்டாந்தர குடிமக்களாக பார்ப்பது தவறானது என்றும் அவர் கூறியுள்ளார்.
தமிழ் முஸ்லிம்கள் கிழக்கு மாகாணத்தில் பெரும்பான்மையாகவும், வடக்கிலும், கொழும்பிலும் கணிசமாகவும் இருக்கிறார்கள். அவர்களது பெரிய கட்சியான முஸ்லிம் காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவர் ரவூப் ஹக்கிம், பொன்சேகாவை ஆதரிக்கிறார். அவரும் வலிய பொன்சேகா ஆதரவு கூட்டத்தில் பேசும்போது திறந்த வெளிகளிலே தமிழ் மக்கள் ஒழுங்கான மலசல வசதிகள் கூட இல்லாமல், ஒழுங்கான மருத்துவ வசதிகள் இல்லாமல், பாடசாலைகள் இல்லாமல் ஆடு, மாடுகள் போல் விரட்டியடிக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள் என்று மகிந்தாவை சாடிப் பேசுகிறார். மன்னார் மாவட்டத்திலே, சிலாவத் துறையிலே வாழ்கின்ற மக்களுக்கு நகருக்குச் செல்கின்ற சுதந்திரம் கூட இல்லை என்றும் கூறுகிறார். பொன்சேகா வந்தால் ராணுவ ஆட்சி என்கிறார்கள் என்றும் கிழக்கிலே நடப்பது என்ன என்றும் கேள்வி கேட்டு, திருகோண மலையிலே முன்னாள் ஜெனரல் தான் அரசாங்க அதிபர் என்றும் குற்றஞ்சாட்டினார். அனைத்து மக்களுக்கும் ஜனநாயகத்தை கொடுக்கின்ற மிகப்பெரிய பொறுப்பை பொன்சேகா ஏற்றுள்ளார் என்றும் புகழ்ந்து தள்ளியிருக்கிறார்.
ஆயுத கொள்முதலில் ஊழல் செய்ததாக மகிந்தாவை பொன்சேகா குற்றஞ்சாட்ட, பகிரங்க விவாதத்திற்கு தயாரா என மகிந்த தரப்புக் கேட்க, பொன்சேகா தயார் என பதில் சொல்ல, அரசத்தலைவர் மகிந்தா நேரடியாக பகிரங்க விசாரணையில் கலந்துகொள்ள முடியாது என்று அவர் தரப்பு பல்டி அடித்துள்ளது. இந்த சவால்கள் ஒருபுறம் இந்திய அரசியல் வாதிகளின் லாவணிக் கச்சேரியை நினைவுப்படுத்துகிறது. அதேபோல பொன்சேகா முதலிலேயே 13வது சட்டத்திருத்தத்தை தாண்டியும் தான் அதிகாரங்களை மாகாணங்களுக்கு கொடுக்க முடியும் என்று கூறிய சொற்றொடரை, இப்போது மகிந்தாவும் கூறத்தொடங்கியுள்ளார். அதிரடிப்படையினர் மத்தியில் மகிந்தாவிற்கு வாக்களிக்கக் கோரி, பிரத்தியக துண்டறிக்கைகள் விநியோகிக்கப்பட்டுள்ளன.
அதேநேரத்தில் இழவு விழுந்த எம் தமிழர் வீட்டில், இருவரும் வாக்குக் கேட்கவா வருகிறார்கள் என்ற கேள்வியும் தமிழர் நெஞ்சங்களில் எழுந்துள்ளது. மகிந்தா தோற்கடிக்கப்பட வேண்டும் என்ற கருத்தை யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழக மாணவர் ஒன்றியமும் அறிவித்துள்ளது. 2 கொலைகாரர்களில் யாரையும் அரசியல் என்ற பெயரில் ஆதரித்தோமானால், இனப்படுகொலை வாதத்தை மழுங்கடிக்கவே செய்யும் என்றும் கருத்துக்கள் வருகின்றன. கொலைக்கார இருவரில் ஒருவருக்கு ஆதரவாக தமிழ் சமூகம் செல்லுமானால், உலகத்தின் முன்னால் என்ன சொல்வீர்கள் என்றும் கேட்கிறார்கள்.
அதே நேரம் சில சிந்தனையாளர்களின் கேள்விகள் கூட, விவாதத்திற்கு வந்துள்ளது. ஜனாதிபதி தேர்தலில் வெற்றிப் பெற்றால், சகஜமான குடிமக்கள் நிர்வாகத்தை ஏற்படுத்துவேன் என்று பொன்சேகா கூறுகிறார். ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் அதற்காக ஒரு குழு உருவாக்கப்படும் என்றும், அதில் ஜனாதிபதியின் நியமனப் பிரதிநிதி ஒருவரும், வட்டார செயலாளர்கள், மற்ற அதிகாரிகள், எம்.பி.க்கள், வட்டார அதிகாரப் பிரதிநிதிகள், நிதித்துறை அதிகாரிகள், பாதுகாப்பு படையின் தளபதிகள் மற்றும் காவல்துறை, குடிமக்கள் பிரதிநிதிகள் ஆகியோர் இருப்பார்கள் என்பது பொன்சேகாவின் விளக்கம். அவர்கள் ஒவ்வொரு மாதமும் அரசத்தலைவருக்கும், அமைச்சரவைக்கும், நாடாளுமன்றத்திற்கும் அறிக்கைகள் கொடுப்பார்கள் என்றும், முன்னேற்ற ஏற்பாடுகளை அரசத்தலைவர் கண்காணிப்பார் என்றும் பொன்சேகா விளக்கியிருக்கிறார். இதில் சகஜமான குடிமக்கள் நிர்வாகத்தை வடக்கே எப்படி நிறுவப்போகிறார் என்றும், எப்போது அது சாத்தியம் என்றும் கேள்விக் கேட்கிறார்கள்.
ஜனாதிபதி ஆட்சியை ஒழிக்க வேண்டுமென்றால், நாடாளுமன்றத்தில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு ஆதரவு இருக்க வேண்டுமே, அதை பொன்சேகா எப்படிப் பெறுவார் என்றும் கூட கேள்விகள் எழுந்துள்ளன. குடிமக்கள் நிர்வாகத்திற்கு பாதுகாப்புப் படையின் தளபதிகள் எதற்காக பிரதிநிதிகளாக வரவேண்டும் என்றும் அறிவு ஜீவிகள் கேள்விக் கேட்கிறார்கள். அது ஒரு வழியில் குடிமக்கள் நிர்வாகத்தை முழுமையாக ராணுவ மயமாக்கல் செய்வதாகத் தானே மாறும் என்றும் சிக்கலான கேள்விகளை எழுப்புகிறார்கள்.
இத்தனை குழப்பமான விவாதங்களுக்கு மத்தியில், மகிந்தாவை தோற்கடிப்பது என்ற மனோபாவம் பொதுவாக எழுந்து வருகிறது. இந்திய அரசு எந்தப் பக்கம் என்பதை பொறுத்து இருந்து தான், சொல்வார்கள் போலும்.
Subscribe to:
Posts (Atom)
