மாவோயிஸ்டுகளுக்கு மம்தா பேனர்ஜி ஒருவாரம் கெடுவிதித்தார். அதே நேரத்தில் காவல்துறையினர் அவரது கெடுவிற்கு கேடு விளைவிக்கின்றனர்.மேற்கு வங்கத்தில் ஜர்க்ராம் பகுதிக்கு சென்ற மத்திய அமைச்சர் மம்தா பேனர்ஜி, கூப்பிய கரங்களுடன், வன்முறையை கைவிடுங்கள் என்று மாவோயிஸ்டுகளிடம் அறைகூவல் விடுத்தாராம். மேற்கு மிதினாப்பூர் மாவட்டத்தில் லால்கர், பேல்பகாரி, பின்பூர், சல்போனி மற்றும் பகுதிகளில் நடந்து வரும் வன்முறைகளை நிறுத்தி அமைதி கொண்டு வரவேண்டும் என மம்தா கேட்டுக் கொண்டார். ஒரு பேரணியில் இத்தகைய அறைகூவலை விடுத்திருக்கிறார். லால்கரிலிருந்து 40 கி.மீ. தூரத்திலுள்ள ஜார்க்ரம் நகராட்சி மைதானத்தில் 50 நிமிடம் உரையாற்றிய மம்தா இப்படி பேசியிருக்கிறார். கண்ணி வெடிகள் வைக்காமல், முக்கிய நீரோட்டத்திற்கு வாருங்கள் என அழைத்திருக்கிறார். தேவைப்பட்டால், மத்திய அரசிடம் தான் எடுத்துச் சொல்லி, அந்த வட்டார மக்களுடைய கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற வைப்பேன் என்று கூறியிருக்கிறார். லால்கர் பகுதியிலிருந்து கூட்டுப் படைகளைக் கூட திரும்ப பெறவைப்பேன் என்பது அவரது வாக்கு.
மாவோயிஸ்டுகள் விரும்பினால், பேச்சுவார்த்தைக்கு தான் பாலமாக இருப்பேன் என்கிறார் மம்தா. தன்னை தீண்டத்தகாதவராக பார்த்தார்களானால் வேறு ஒரு சமரசப் பேச்சாளரை தேர்வு செய்யுங்கள் என்றும் இறங்கி பேசியிருக்கிறார். பேச்சு வார்த்தை என்பதுதான் முக்கியம் என்பதாக விளக்குகிறார். தான் காவல்துறை அராஜ கத்தை எதிர்க்கும் மக்கள் கமிட்டியை தொடங்கும் நேரத்தில் அதனுடன் ஒத்துழைத்ததாக மம்தா ஒப்புக் கொண்டார். ஆனால் அவர்கள் வன்முறையில் ஈடுபடும் பொழுது, அவர்களிடமிருந்து பின்வாங்கிவிட்டதாகவும் எடுத்துச் சொன்னார். அந்த கமிட்டியை இப்போது தலைமை தாங்கும் அசிட்மகதோ கூறும்போது, கூட்டுப்படைகள் திரும்பப் பெறப்பட்டால் பேச்சு வார்த்தை தொடங்கலாம் என்றும், தங்கள் தலைவர் சத்ரதார் மகதோவை இழிவுபடுத்திய மம்தாவை தாங்கள் நம்பத்தயாராயில்லை என்றும் கூறினார்.
மேற்கண்ட கூற்றுக்களில் உண்மை என்ன இருக்கிறது என்பதை அறிய வேண்டுமானால், மேற்கு வங்கத்துடன் நிற்காமல், அருகாமையிலுள்ள ஒரிசாவையும் நாம் உற்று நோக்கவேண்டும். ஒரிசாவின் கிழக்கு பகுதியில், கோராபட் மாவட்டத்தில் நாராயணபட்னா என்ற இடத்தில் 2 ஆதிவாசிகளை காவல்துறையினர் சுட்டுக் கொன்றிருக்கிறார்கள். பலர் காயமடைந் தார்கள். நூற்றுக்குமேற்பட்ட ஆதிவாசிகள் கண்டபடி கைது செய்யப்பட்டார்கள். அதில் 12 குழந்தைகளும் சிறைக்கு அனுப்பப்பட்டனர். அவர்கள் மீது சதி, கலவரம், ராஜதுரோகம், அரசுக்கு எதிராக போர் தொடுத்தல் ஆகிய வழக்குகளை காவல்துறையும், துணை ராணுவமும் பதிவு செய்திருக்கின்றன. சாசிமுலியா ஆதிவாசி சங்கம் என்ற ஆதிவாசிகளுடைய உரிமைகளுக்காக போராடக்கூடிய மக்கள் திறள் அமைப்பின் செயல்பாட்டாளர்களை விரட்டி, விரட்டி தேடுவது என்றும், கைது செய்வது என்றும் அடக்குமுறையை காவல்துறை கட்டவிழ்த்துள்ளது.
இத்தகைய அடக்குமுறைகளின் விளைவாக ஜனநாயக உரிமைகளுக்காக போராடக்கூடிய மக்கள் திரள் அமைப்புகளில் உள்ள ஆதிவாசிகள், சுற்றிவரை இருக்கும் காடுகளில் அடைக்கலம் தேடி ஓடுகிறார்கள். அந்த காடுகள் ஏற்கனவே மாவோயிஸ்டுகளின் தங்குமிடங்களாக இருந்து வருகின்றன. இவ்வாறு கோரப்பட் மாவட்டத்தின் உயர் அதிகாரிகளே கருதுகிறார்கள். காவல்துறை தங்களது நடவடிக்கைகளின் மூலம், சாதாரண ஆதிவாசிகளை மாவோயிஸ்டுகளாக மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் இதில் புரியப்படும் நீதியாகும்.
மேற்கண்ட நிகழ்வுகள் நாராயண பாட்னாவில் மட்டுமல்லாமல் ஒரிசா மாநிலத்தில் இருக்கும் ஆதிவாசிகள் பகுதிகளில் அடங்கிய கிராமங்களிலும், நகரங்களிலும் நடந்து வருகிறது. அதுமட்டுமின்றி சத்திஸ்கர், ஜார்கண்ட், மேற்கு வங்காளம், ஆந்திரப்பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்களிலும் இதுவேதான் நடந்து வருகிறது. ஆதிவாசிகளுக்கு எதிரான காவல்துறையின் அட்டூழியங்கள், மாவோயிஸ்டுகளுக்கு ஆதரவு தரும் எரிபொருளாக பயன்படுகிறது. இந்திய சமுதாயத்தில் ஆதிவாசிகள் தான் மிகவும் விளிம்பு நிலையில் இருக்கின்ற மக்கள். ஆதிவாசிகளில் 49.5%, அரசாங்க மதிப்பீட்டின் படி வறுமையின் எல்லைக் கோட்டுக் கீழே இருக்கிறார்கள். 76.2% எழுத்தறிவில்லா நிலையில் இருக்கிறார்கள். 30% மருத்துவர்கள் அல்லது மருத்துவ மனைகள் தொடர்பின்றியே வாழ்ந்து வருகிறார்கள். தங்களுடைய நிலங்களிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட நிலையில், தங்கள் நிலத்தை ஆக்கிரமித்துள்ள தொழிற்சாலைகளில் கூட, வேலைக்கு சேர்க்கப்படாத நிலமையில், அந்த ஆதிவாசிகள் தங்கள் பாரம்பரிய நிலங்களை மட்டுமே நம்பி வாழ்வதால், அவற்றை தக்கவைத்துக் கொள்ளப் போராடுகிறார்கள்.
அமைதியான கிளர்ச்சிகள் மற்றும் ஜனநாயக முறையீடுகள் ஆகியவை தங்களுடைய பிரச்சனைகளை வெளிப்படுத்த இயலாமல் தோற்றுவிட்டன என்று உணர்கிறார்கள். அதன் விளைவாக இந்திய ஜனநாயகத்தில் ஆதிவாசிகள் அந்நியப்படுத்தப்பட்டு கிடக்கிறார்கள். இத்தகைய கோபத்திலும், அந்நியமாதலிலும் உள்ள ஆதிவாசிகள், மாவோயிஸ்டுகளுக்கு ஆதரவாளர்களாகவும், புதிய வரவுகளாகவும் ஆகிவிடுகிறார்கள்.
இந்திய மாவோயிஸ்டுகள் ஆயுதப் போராட்டத்தின் மூலமாக அரசை தூக்கி ஏறிந்து, சமூக பொருளாதார மாற்றத்தை கொண்டு வரமுடியும் என்று நம்புகிறார்கள். வன்முறையில் நம்பிக்கையில்லாத ஆதிவாசிகள் கூட வேறுவழியில்லாமல் காவல்துறையின் நிர்ப்பந்தத்தினால் மாவோயிஸ்டுகளுடன் சென்று நிற்கிறார்கள். ஆனாலும் பெரும்பாலும் ஆதிவாசிகள், வெகுமக்கள் அரசியலில் ஈடுபடுவதையே விரும்புகிறார்கள். ஒருபுறம் காவல்துறையின் தள்ளிவிடுதலும், மறுபுறம் மாவோயிஸ்டுகளின் அரவணைப்பும், ஆதிவாசிகளை திக்குமுக்காட செய்கிறது. ஆதிவாசிகளை கடுமையாக சுரண்டிவரும் மற்றும் சித்ரவதை செய்து வரும் பண்ணையார்கள், காவலர்கள் , கந்துவெட்டிக்காரர்கள் ஆகியோரைத்தான் மாவோயிஸ்டுகள் இலக்காக்கி தாக்கி வருகிறார்கள். ஆதிவாசிகளின் இதுபோன்ற சமூக பொருளாதார பாதிப்புகளுக்கு, அரசு உரிய முறையில் நடவடிக்கை எடுக்க தவறிய நேரத்தில், மாவோயிஸ்டுகளின் இந்த செயல்பாடு செல்வாக்கை ஏற்படுத்துகிறது.
ராணுவ ரீதியாக மாவோயிஸ்டுகளை அழித்துவிட்டால் பிரச்சனை தீர்ந்து விடும் என்று அரசு நம்புகிறது. அதற்காக 80,000 ராணுவத்தை ஏற்கனவே இறக்கிவிட்டுள்ளது. மகாராஷ்டிரா, சத்திஸ்கர், ஒரிசா மாநிலங்களின் காடுகளில் மேலும் 20,000 ராணுவத்தை இப்போது இறக்கப்போகிறது. இந்த வட்டாரத்தில் 20 லட்சம் மக்கள் வாழுகிறார்கள். அவர்களில் பாதிபேர் ஆதிவாசிகள். வெளியே இருக்கும் அதிகாரிகள் ராணுவ வெற்றியை எதிர்பார்த்தாலும், களத்திலிருக்கும் அதிகாரிகள் எந்த நம்பிக்கையும் கொண்டு இருக்கவில்லை. அரசிடம் இருந்து ஆதிவாசிகள் அந்நியமாகி நிற்பது ஏற்கெனவே ஆபத்தான கட்டத்தை தாண்டிவிட்டது. சாசிமுலியா ஆதிவாசி சங்கம் நாராயணபாட்னா பகுதியை கைப்பற்றி விடும் என்று கூறிவருகிறார்கள்.
நாராயணபாட்னா பகுதியல் ஆதிவாசி சங்கத்தினர் 800 ஹெக்டேர் நிலத்தை மீட்டெடுப்பதில், வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள். தனியார் சுரங்க கம்பெனிகள், சாராய முதலாளிகள், நிலத்திருடர்கள், ஒப்பந்தக்காரர்கள் ஆகியோர் இணைந்து ஆதிவாசி சங்கங்களை எதிர்த்து கொரப்பட், மல்கங்கிரி மாவட்டங்களில் தங்கள் ஆதரவு குழுக்களை உருவாக்குகிறார்கள். ஒரிசா மாநிலத்தில் இந்தியாவில் கிடைக்கும் பாக்ஸைட் தாதுப்பொருள் 70% கிடைக்கிறது. உலகிலேயே இந்தியாதான் 6 வது பெரிய பாக்ஸைட் கையிருப்பு கொண்ட நாடு. இந்தியாவில் கிடைக்கும் குரோம் தாதுவும், நிக்கலும் 90%, நிலக்கரியில் 24%ம் இங்கே கிடைக்கிறது. பன்னாட்டு மூலதன கம்பெனிகள் அவற்றை கொள்ளையடிக்க இறங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அமைதிக்குழு என்ற பெயரில் ஆதிவாசிகளிடமிருந்து நிலங்களை கொள்ளையடிக்க மேற்கண்ட சக்திகள் முயற்சிக்கின்றன.
ஆதிவாசிகளையும், மாவோயிஸ்டுகளையும் சமமாகவே பாவிக்கக்கூடிய காவல்துறை மற்றும் துணை ராணுவத்தின் இத்தகைய அணுகுமுறைகள் ஆபத்தில் கொண்டு போய் முடிக்கப்போகிறது. அதாவது இந்தியாவின் ஆதிவாசிகள் வாழும் இதயப்பகுதியில் ஒரு பெரும் ரத்த வெள்ளத்தை பார்க்கும் நிலை உருவாகும். மேற்கண்டவாறு ஒரிசா சென்று ஆய்வு செய்த ஊடகவியலாளர் சுதா கூறியிருக்கிறார். ஒரு புறம் மம்தாவின் கெடுவும், மறுபுறம் காவல்துறையின் சுடுதலும் எங்கே அவர்களை நிறுத்தப்போகிறது என்பதுதான் இப்போது கேள்வி.
Monday, January 18, 2010
Sunday, January 17, 2010
நீதியரசர் தினகரன் மீது பாய்வது நீதியா?
நீதியரசர் பி.டி. தினகரன் கர்நாடகா மாநிலத்தின் தலைமை நீதியசராக பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் மீது நிலம் சம்பந்தப்பட்ட ஊழல் வழக்கு என்பதாக ஒரு பிரச்சனையை சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் சில வழக்கறிஞர்கள் கிளப்பினார்கள். சம்பந்தப்பட்ட நிலம் என்பது திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில் இருக்கின்ற தலித் மக்கள் வாழுகின்ற குடியிருப்பின் அருகே இருக்கும் நிலம். இந்த நிலம் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் சொத்தாக இருக்கிறது என்ற செய்தியை, பிரச்சனை எழும்பியவுடன், குறிப்பிட்ட மாவட்ட ஆட்சித்தலைவர் உறுதி செய்தார். அதன்பிறகு இந்த பிரச்சனையை மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் விவசாய சங்கம் மூலமாக தீவிரமாக கையிலெடுத்தார்கள். அவர்கள் அதற்கான போராட்டத்திலும் இறங்கினார்கள். மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் மத்தியக்குழு உறுப்பினர்கள் இதற்கான போராட்டங்களை முன்னெடுத்தார்கள். தலித் மக்களுக்கு நீதியரசர் பொறுப்பிலிருக்கும் நிலங்களை பறித்து விநியோகம் செய்ய வேண்டும் என்பதாக கோரிக்கை வைத்தார்கள்.
சம்பந்தப்பட்ட நீதியரசர் தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதனால், அதே சமூகத்தைச் சேர்ந்த பல தலைவர்களிடமிருந்து, நீதியரசருக்கு ஆதரவாக குரல்கள் எழுந்தன. இந்த நேரத்தில் தமிழக அரசின் அணுகு முறை மார்க்சிஸ்ட் கட்சி எடுத்திருக்கும் கணிப்புக்கு எதிராக வெளிப்பட்டது. அதனால் சம்பந்தப்பட்ட மாவட்டத்தின் ஆட்சித்தலைவரும் தனது கருத்தை அல்லது மதிப்பீட்டை மாற்றிக் கொண்டது போல் செய்தி வெளியானது.
குறிப்பிட்ட சர்ச்சைக்குரிய நிலம் என்பது தான் நீதியசராக பொறுப்பெடுப்பதற்கு, முன்னமேயே வாங்கிய சொத்து என்பதாக நீதியரசரிடமிருந்து பதில் வந்தது. தமிழக அரசும் அதே அணுகுமுறையை மேற் கொண்டது. ஆனாலும் பிரச்சனையை கையில் எடுத்தவர்கள், அதை விடுவதாக இல்லை.
இந்த பிரச்சனை எழுப்பப்பட்ட நேரம் இப்போது முக்கிய விவாதத்திற்கு வந்திருக்கிறது. நீதியரசர் தினகரனை உச்சநீதிமன்றத்திற்கு ஒரு நீதியரசராக எடுப்பதற்கான ஆலோசனைப் பட்டியல் வெளியிடப்பட்ட நேரத்தில் இந்தப் பிரச்சனை எழுப்பப்பட்டுள்ளது. நீதியரசர் தினகரன் மீது 12 குற்றங்கள் செய்ததாக, எதிர்தரப்பு சுட்டிக்காட்டுகிறது. அதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுப்பதற்காக, மாநிலங்களவையை சேர்ந்த 75 உறுப்பினர்களின் கையெழுத்துக்களைப் பெற்று, அதன் மூலம் மாநிலங்களவை தலைவர் அன்சாரியிடம், நீதியரசர் தினகரன் மீது உரிமைப்பிரச்சனை எழுப்பவேண்டும் என்பதாக புகார் கொடுத்திருந்தார்கள். அதற்கு எதிராக 100 தலித் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், பல்வேறு கட்சிகளைச் சார்ந்தவர்கள் கையெழுத்திட்டு, தினகரன் மீதான குற்றச்சாட்டு என்பது சாதி ஆதிக்க உணர்வுடன் எழுப்பப்பட்டுள்ளதாக கூறினார்கள்.
அவர் மீது தொடுக்கப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளில், தெரிந்த வருமான எல்லைகளைத்தாண்டி, சொத்து சேர்த்ததாக ஒரு குற்றச்சாட்டு. தனது மனைவி மற்றும் மகள்கள் பெயரில் வீட்டு வசதி வாரியத்தில் 5 வீடுகளை சட்ட விரோதமாக பெற்றதாக இன்னொரு குற்றச்சாட்டு. பினாமி பெயர்களில் சொத்துக்களை மாற்றிக் கொண்டதாக ஒரு குற்றச்சாட்டு. விவசாய நிலங்களை சட்டப்பூர்வமான உச்ச வரம்பு எல்லையை மீறி வைத்திருப்பதாக இன்னொரு குற்றச்சாட்டு. தலித் மற்றும் ஏழை மக்களது வாழ்வாதாரத்திற்கு ஒதுக்கப்பட்ட பொதுச் சொத்தையும், அரசாங்க சொத்தையும் சட்ட விரோதமாக ஆக்கிரமித்து வைத்திருப்பதாக மற்றொரு குற்றச்சாட்டு. தலித் மற்றும் ஏழைகளின் மனித உரிமைகளை மீறியதாக இன்னொரு குற்றச்சாட்டு. அதிகாரபூர்வமான விசாரணை நடந்து வரும் போது, சாட்சியங்களை உடைத்ததாக ஒரு குற்றச்சாட்டு. தனது நீதி பரிபாலன அதிகாரத்தை தவறாக பயன்படுத்தி, நேர்மையற்ற உத்தரவுகளை தனக்கு வேண்டிய மற்றும் நேரடியான நலன்களில் அறிவித்ததாக ஒரு குற்றச்சாட்டு இப்படியாக பட்டியல் போடப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகள் 55 பக்கம் கொண்ட நோட்டீசாக, தற்போது உச்சநீதிமன்றத்தில் நிற்கிறது.
மாநிலங்களவைத் தலைவர் அன்சாரியிடம் குற்றச்சாட்டுக்களை கையெழுத்திட்டு கொடுத்தவர்களில் பல்வேறு எதிர்கட்சிகளின் உறுப்பினர்கள் இருக்கிறார்கள். அதில் வேடிக்கையான செய்தி என்னவென்றால், இடதுசாரிகளும், மற்றும் பா.ஜ.க.வினரும் அந்த கையெழுத்திட்ட உறுப்பினர் பட்டியலில், தினகரன் மீது பாய்ந்துள்ளார்கள். இந்த 75 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் கோரிக்கையை வாங்கிய அன்சாரி, இப்போது அதை உச்சநீதிமன்றத்தில் வைத்திருக்கிறார்.
இந்த நாட்டின் அரசியல் சட்டத்தின்படி, உயர்நீதிமன்றம் அல்லது உச்சநீதிமன்றத்தின் நீதியரசர்கள், நாடாளுமன்றத்தில் உரிமைப் பிரச்சனை கொண்டு வரப்பட்டு, அதன் மூலம் மட்டுமே பொறுப்பிலிருந்து நீக்கப்படமுடியும். இந்த பிரச்சனையில் அவைத்தலைவர் அன்சாரி உச்சநீதிமன்றத்தால் நடத்தப்படவேண்டிய நேரடி விசாரணையின் மூலம் தான், உண்மைகளை கொண்டு வரமுடியும் என்ற நோக்கத்தில், மேற்படி பிரச்சனையை உச்சநீதிமன்றம் கொண்டு சென்றுள்ளார்.
உச்சநீதிமன்றம் இப்போது நீதியரசர் பி.எஸ்.சிற்புகார் தலைமையில் 3 நீதியரசர்களைக் கொண்ட ஒரு பெஞ்சிடம் இந்த வழக்கை கொடுத்துள்ளது. அந்தப்பட்டியலில் நீதியரசர் ஏ.ஆர்.தவே, ஆந்திர மாநில உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதியரசரும் பிரபல சட்ட வல்லுநருமான பி.பி.ராவ் ஆகிய மூவர் கொண்ட கமிட்டியை மாநிலங்களவை தலைவர் ஹமீது அன்சாரி அறிவித்து அதன் கையில் நேற்று இந்த வழக்கை கொடுத்துள்ளார். இது இப்போது நீதியரசர்களுக்கு மத்தியிலும் புதியதொரு சர்ச்சையை கிளப்பியுள்ளது.
உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதியரசரான கே.ஜி.பாலகிருஷ்ணன், பி.டி.தினகரனை நியாயப்படுத்தி சில கருத்துக்களை தெரிவித்துள்ளார். உச்சநீதிமன்றத்திற்கு நீதியரசராக உயரும் நேரத்தில் மட்டும், அவர் மீதான குற்றச்சாட்டுக்கள் எழுப்பப்படுவது ஏன் என்பதுதான் அவரது ஆழமான கேள்வி.
சென்னை உயர்நீதிமன்றத்திற்கு நீதியரசராக தினகரன் எடுக்கப்பட்டபோது, ஒரு சிறிய குற்றச்சாட்டு கூட, அவருக்கு எதிராக எழவில்லை. அதே போல 2008ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் கர்நாடகா மாநிலத்தில் உயர்நீதிமன்றத்திற்கான, தலைமை நீதியரசராக அவர் அறிவிக்கப்படும் போது, எந்த ஒரு குற்றச்சாட்டும் அவர் மீது எழுப்பப்படவில்லை. உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதியரசர்கள் குழுவால், உச்சநீதிமன்றத்திற்கு புதிதாக எடுக்கப்பட முன்வைக்கப்படும் நீதியரசர்கள் பட்டியலில் அவரது பெயர் பரிந்துரைக்கப்பட்ட பிறகுதான், தினகரன் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் எழுப்பப்படுகின்றன. உச்சநீதிமன்றத்தின் வழக்கறிஞர் சங்கத்தில் எந்த ஒரு எதிர்ப்பும் கிளம்பவில்லை. மேற்கண்ட கருத்துக்களை கே.ஜி.பாலகிருஷ்ணன் தெரிவித்திருக்கிறார். இது உள்ளபடியே கவனிக்கவேண்டிய ஒரு செய்தியாக இருக்கிறது.
உயர்நீதிமன்றத்தின் நீதியரசர்கள், ஏதாவதொரு மாநிலத்தின் உயர்நீதிமன்றத்திற்கு தலைமை நீதியரசராக உயர்த்தப்படவேண்டுமானால், அந்த நேரத்தில் ஏற்கனவே அதே மாநிலத்தை சேர்ந்த ஒருவர் தலைமை நீதியரசராக எங்காவது இருந்தால், பின்னவருக்கு வாய்ப்பில்லை என்ற பழக்கம் இருக்கிறது. அதனால் தினகரன் உச்சநீதிமன்றத்திற்கு நீதியரசராக உயர்த்தப்படும் பரிந்துரைப் பட்டியல் வெளியிடப்படும் போது, அதிலேயே சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தைச் சேர்ந்த நீதியரசர் இப்ராஹிம் கலிபுல்லா, ஜார்கண்ட் மாநில உயர்நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதியரசராக உயர்த்தப்பட பரிந்துரைக்கப்பட்டிருந்தார். இப்போது தினகரன் உச்சநீதிமன்றம் செல்லும் பரிந்துரை தடுக்கப்பட்ட நிலையில், அவர் கர்நாடகா உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதியரசராக தக்கவைக்கப்படுகிறார். அதனால் இப்ராஹிம் கலிபுல்லாவின் உயர்வுக்கான பரிந்துரையும் கூட, அப்படியே நிறுத்தப்படுகிறது. இதன் மூலம் தலித் சமூகம் மட்டுமல்ல, சிறுபான்மை இஸ்லாமிய சமூகத்தைச் சேர்ந்த நீதியரசரும், தனது நியாயமான உயர்வு கிடைக்காமல் தடுக்கப்படுகிறார். இத்தகைய செயல்களுக்குப் பின்னால், இந்தியாவின் புற்றுநோயான சாதி ஆதிக்க சதிகள் இருக்கிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதியரசர் கே.ஜி.பாலகிருஷ்ணன் எழுப்பியிருக்கும் கேள்விக்கு விடைகாணவேண்டியது அனைவரின் கடமையாகும். ஏன் ஒருவர் உச்சநீதிமன்றத்திற்கு உயர்த்தப்படும் நேரத்தில் மட்டும் குற்றம் சாட்டப்படுகிறார் என்பதே அந்தக் கேள்வி. நிலவும் சாதி, சனாதன சமூதாய அமைப்பில், சம்பந்தப்பட்டவர் எந்த சமூகத்திலிருந்து வருகிறார் என்பதும், அவருக்கு எதிராக கிளப்பப்படும் குற்றச்சாட்டுகள் எந்த சமூகத்தவரிடமிருந்து வருகிறது என்பதும் ஒரு முக்கியமான சமுதாயக் கேள்வி. இத்தகைய கேள்வியை கேட்காமலும், விடை காணாமலும் நாம் சரித்திரத்தின் இந்தப்பகுதியிலிருந்து தப்பித்துச் செல்லமுடியாது.
சம்பந்தப்பட்ட நீதியரசர் தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதனால், அதே சமூகத்தைச் சேர்ந்த பல தலைவர்களிடமிருந்து, நீதியரசருக்கு ஆதரவாக குரல்கள் எழுந்தன. இந்த நேரத்தில் தமிழக அரசின் அணுகு முறை மார்க்சிஸ்ட் கட்சி எடுத்திருக்கும் கணிப்புக்கு எதிராக வெளிப்பட்டது. அதனால் சம்பந்தப்பட்ட மாவட்டத்தின் ஆட்சித்தலைவரும் தனது கருத்தை அல்லது மதிப்பீட்டை மாற்றிக் கொண்டது போல் செய்தி வெளியானது.
குறிப்பிட்ட சர்ச்சைக்குரிய நிலம் என்பது தான் நீதியசராக பொறுப்பெடுப்பதற்கு, முன்னமேயே வாங்கிய சொத்து என்பதாக நீதியரசரிடமிருந்து பதில் வந்தது. தமிழக அரசும் அதே அணுகுமுறையை மேற் கொண்டது. ஆனாலும் பிரச்சனையை கையில் எடுத்தவர்கள், அதை விடுவதாக இல்லை.
இந்த பிரச்சனை எழுப்பப்பட்ட நேரம் இப்போது முக்கிய விவாதத்திற்கு வந்திருக்கிறது. நீதியரசர் தினகரனை உச்சநீதிமன்றத்திற்கு ஒரு நீதியரசராக எடுப்பதற்கான ஆலோசனைப் பட்டியல் வெளியிடப்பட்ட நேரத்தில் இந்தப் பிரச்சனை எழுப்பப்பட்டுள்ளது. நீதியரசர் தினகரன் மீது 12 குற்றங்கள் செய்ததாக, எதிர்தரப்பு சுட்டிக்காட்டுகிறது. அதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுப்பதற்காக, மாநிலங்களவையை சேர்ந்த 75 உறுப்பினர்களின் கையெழுத்துக்களைப் பெற்று, அதன் மூலம் மாநிலங்களவை தலைவர் அன்சாரியிடம், நீதியரசர் தினகரன் மீது உரிமைப்பிரச்சனை எழுப்பவேண்டும் என்பதாக புகார் கொடுத்திருந்தார்கள். அதற்கு எதிராக 100 தலித் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், பல்வேறு கட்சிகளைச் சார்ந்தவர்கள் கையெழுத்திட்டு, தினகரன் மீதான குற்றச்சாட்டு என்பது சாதி ஆதிக்க உணர்வுடன் எழுப்பப்பட்டுள்ளதாக கூறினார்கள்.
அவர் மீது தொடுக்கப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளில், தெரிந்த வருமான எல்லைகளைத்தாண்டி, சொத்து சேர்த்ததாக ஒரு குற்றச்சாட்டு. தனது மனைவி மற்றும் மகள்கள் பெயரில் வீட்டு வசதி வாரியத்தில் 5 வீடுகளை சட்ட விரோதமாக பெற்றதாக இன்னொரு குற்றச்சாட்டு. பினாமி பெயர்களில் சொத்துக்களை மாற்றிக் கொண்டதாக ஒரு குற்றச்சாட்டு. விவசாய நிலங்களை சட்டப்பூர்வமான உச்ச வரம்பு எல்லையை மீறி வைத்திருப்பதாக இன்னொரு குற்றச்சாட்டு. தலித் மற்றும் ஏழை மக்களது வாழ்வாதாரத்திற்கு ஒதுக்கப்பட்ட பொதுச் சொத்தையும், அரசாங்க சொத்தையும் சட்ட விரோதமாக ஆக்கிரமித்து வைத்திருப்பதாக மற்றொரு குற்றச்சாட்டு. தலித் மற்றும் ஏழைகளின் மனித உரிமைகளை மீறியதாக இன்னொரு குற்றச்சாட்டு. அதிகாரபூர்வமான விசாரணை நடந்து வரும் போது, சாட்சியங்களை உடைத்ததாக ஒரு குற்றச்சாட்டு. தனது நீதி பரிபாலன அதிகாரத்தை தவறாக பயன்படுத்தி, நேர்மையற்ற உத்தரவுகளை தனக்கு வேண்டிய மற்றும் நேரடியான நலன்களில் அறிவித்ததாக ஒரு குற்றச்சாட்டு இப்படியாக பட்டியல் போடப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகள் 55 பக்கம் கொண்ட நோட்டீசாக, தற்போது உச்சநீதிமன்றத்தில் நிற்கிறது.
மாநிலங்களவைத் தலைவர் அன்சாரியிடம் குற்றச்சாட்டுக்களை கையெழுத்திட்டு கொடுத்தவர்களில் பல்வேறு எதிர்கட்சிகளின் உறுப்பினர்கள் இருக்கிறார்கள். அதில் வேடிக்கையான செய்தி என்னவென்றால், இடதுசாரிகளும், மற்றும் பா.ஜ.க.வினரும் அந்த கையெழுத்திட்ட உறுப்பினர் பட்டியலில், தினகரன் மீது பாய்ந்துள்ளார்கள். இந்த 75 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் கோரிக்கையை வாங்கிய அன்சாரி, இப்போது அதை உச்சநீதிமன்றத்தில் வைத்திருக்கிறார்.
இந்த நாட்டின் அரசியல் சட்டத்தின்படி, உயர்நீதிமன்றம் அல்லது உச்சநீதிமன்றத்தின் நீதியரசர்கள், நாடாளுமன்றத்தில் உரிமைப் பிரச்சனை கொண்டு வரப்பட்டு, அதன் மூலம் மட்டுமே பொறுப்பிலிருந்து நீக்கப்படமுடியும். இந்த பிரச்சனையில் அவைத்தலைவர் அன்சாரி உச்சநீதிமன்றத்தால் நடத்தப்படவேண்டிய நேரடி விசாரணையின் மூலம் தான், உண்மைகளை கொண்டு வரமுடியும் என்ற நோக்கத்தில், மேற்படி பிரச்சனையை உச்சநீதிமன்றம் கொண்டு சென்றுள்ளார்.
உச்சநீதிமன்றம் இப்போது நீதியரசர் பி.எஸ்.சிற்புகார் தலைமையில் 3 நீதியரசர்களைக் கொண்ட ஒரு பெஞ்சிடம் இந்த வழக்கை கொடுத்துள்ளது. அந்தப்பட்டியலில் நீதியரசர் ஏ.ஆர்.தவே, ஆந்திர மாநில உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதியரசரும் பிரபல சட்ட வல்லுநருமான பி.பி.ராவ் ஆகிய மூவர் கொண்ட கமிட்டியை மாநிலங்களவை தலைவர் ஹமீது அன்சாரி அறிவித்து அதன் கையில் நேற்று இந்த வழக்கை கொடுத்துள்ளார். இது இப்போது நீதியரசர்களுக்கு மத்தியிலும் புதியதொரு சர்ச்சையை கிளப்பியுள்ளது.
உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதியரசரான கே.ஜி.பாலகிருஷ்ணன், பி.டி.தினகரனை நியாயப்படுத்தி சில கருத்துக்களை தெரிவித்துள்ளார். உச்சநீதிமன்றத்திற்கு நீதியரசராக உயரும் நேரத்தில் மட்டும், அவர் மீதான குற்றச்சாட்டுக்கள் எழுப்பப்படுவது ஏன் என்பதுதான் அவரது ஆழமான கேள்வி.
சென்னை உயர்நீதிமன்றத்திற்கு நீதியரசராக தினகரன் எடுக்கப்பட்டபோது, ஒரு சிறிய குற்றச்சாட்டு கூட, அவருக்கு எதிராக எழவில்லை. அதே போல 2008ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் கர்நாடகா மாநிலத்தில் உயர்நீதிமன்றத்திற்கான, தலைமை நீதியரசராக அவர் அறிவிக்கப்படும் போது, எந்த ஒரு குற்றச்சாட்டும் அவர் மீது எழுப்பப்படவில்லை. உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதியரசர்கள் குழுவால், உச்சநீதிமன்றத்திற்கு புதிதாக எடுக்கப்பட முன்வைக்கப்படும் நீதியரசர்கள் பட்டியலில் அவரது பெயர் பரிந்துரைக்கப்பட்ட பிறகுதான், தினகரன் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் எழுப்பப்படுகின்றன. உச்சநீதிமன்றத்தின் வழக்கறிஞர் சங்கத்தில் எந்த ஒரு எதிர்ப்பும் கிளம்பவில்லை. மேற்கண்ட கருத்துக்களை கே.ஜி.பாலகிருஷ்ணன் தெரிவித்திருக்கிறார். இது உள்ளபடியே கவனிக்கவேண்டிய ஒரு செய்தியாக இருக்கிறது.
உயர்நீதிமன்றத்தின் நீதியரசர்கள், ஏதாவதொரு மாநிலத்தின் உயர்நீதிமன்றத்திற்கு தலைமை நீதியரசராக உயர்த்தப்படவேண்டுமானால், அந்த நேரத்தில் ஏற்கனவே அதே மாநிலத்தை சேர்ந்த ஒருவர் தலைமை நீதியரசராக எங்காவது இருந்தால், பின்னவருக்கு வாய்ப்பில்லை என்ற பழக்கம் இருக்கிறது. அதனால் தினகரன் உச்சநீதிமன்றத்திற்கு நீதியரசராக உயர்த்தப்படும் பரிந்துரைப் பட்டியல் வெளியிடப்படும் போது, அதிலேயே சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தைச் சேர்ந்த நீதியரசர் இப்ராஹிம் கலிபுல்லா, ஜார்கண்ட் மாநில உயர்நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதியரசராக உயர்த்தப்பட பரிந்துரைக்கப்பட்டிருந்தார். இப்போது தினகரன் உச்சநீதிமன்றம் செல்லும் பரிந்துரை தடுக்கப்பட்ட நிலையில், அவர் கர்நாடகா உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதியரசராக தக்கவைக்கப்படுகிறார். அதனால் இப்ராஹிம் கலிபுல்லாவின் உயர்வுக்கான பரிந்துரையும் கூட, அப்படியே நிறுத்தப்படுகிறது. இதன் மூலம் தலித் சமூகம் மட்டுமல்ல, சிறுபான்மை இஸ்லாமிய சமூகத்தைச் சேர்ந்த நீதியரசரும், தனது நியாயமான உயர்வு கிடைக்காமல் தடுக்கப்படுகிறார். இத்தகைய செயல்களுக்குப் பின்னால், இந்தியாவின் புற்றுநோயான சாதி ஆதிக்க சதிகள் இருக்கிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதியரசர் கே.ஜி.பாலகிருஷ்ணன் எழுப்பியிருக்கும் கேள்விக்கு விடைகாணவேண்டியது அனைவரின் கடமையாகும். ஏன் ஒருவர் உச்சநீதிமன்றத்திற்கு உயர்த்தப்படும் நேரத்தில் மட்டும் குற்றம் சாட்டப்படுகிறார் என்பதே அந்தக் கேள்வி. நிலவும் சாதி, சனாதன சமூதாய அமைப்பில், சம்பந்தப்பட்டவர் எந்த சமூகத்திலிருந்து வருகிறார் என்பதும், அவருக்கு எதிராக கிளப்பப்படும் குற்றச்சாட்டுகள் எந்த சமூகத்தவரிடமிருந்து வருகிறது என்பதும் ஒரு முக்கியமான சமுதாயக் கேள்வி. இத்தகைய கேள்வியை கேட்காமலும், விடை காணாமலும் நாம் சரித்திரத்தின் இந்தப்பகுதியிலிருந்து தப்பித்துச் செல்லமுடியாது.
Saturday, January 16, 2010
கிரகணங்கள் எனும் அற்புதங்களும் அறியாமைகளும்
சூரிய, சந்திர கிரகணங்கள் எனும் வானியல் அரிய நிகழ்வுகள் ஆயிரம் ஆண்டுகளாக மனித குலத்திற்கு வியப்பையும் வினாக்களையும் ஏற்படுத்தி வருவனவாகும். பூமி உட்பட அனைத்துக் கோள்களும் சூரியனைச் சுற்றி வருகின்றன. இவ்வாறு சூரியன் என்றும் நட்சத்திரத்தைச் சுற்றி வருகின்ற பூமி எனும் கோளினை சுற்றி வருவது சந்திரன் என்னும் துணைக்கோள். இவ்வாறு பூமியை சுற்றி வரும் சந்திரன், ஒரு கட்டத்தில் சூரியன் இருக்கும் பக்கத்திலும் இன்னொரு கட்டத்தில் சூர்யனுக்கு நேர் எதிர்பக்கத்திலும் வருகிறது. இந்த இயக்கப்போக்கில், சந்திரன், பூமியிலிருந்து பார்க்கையில் சூரியன் இருக்கும் பக்கத்தில் வரும்போது, அதாவது சந்திரன் பூமிக்கும் சூரியனுக்கும் நடுவில் வரும்போது அமாவாசை என்கிறோம். சந்திரன், சூரியனுக்கு எதிர்ப்பக்கத்தில் வரும்போது அதாவது பூமி, சூர்யனுக்கும் சந்திரனுக்கும் நடுவில் இருப்பதாக அமையும் போது பௌர்ணமி என்கிறோம்.
சூரிய கிரகணம் எப்போதும் அமாவாசையில் தான் வரும். அதாவது பூமிக்கும் சூரியனுக்கும் நடுவில் சந்திரன் வரும் போது சூரியனை நோக்கியுள்ள சந்திரனின் ஒரு பகுதியில் சூரிய ஒளிபடுகிறது. அந்தப் பகுதிக்கு எதிர்ப்பக்கமுள்ள பகுதி தான் பூமியை நோக்கி இருக்கிறது. அது சூரிய ஒளியின்றி இருட்டாக இருப்பதால், பூமியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு சந்திரன் தெரிவதில்லை. இதுதான் அமாவாசை. இத்தகைய அமாவாசைகளுள் சிலவற்றில், பூமியிலிருந்து பார்க்கையில், சூரியனும் சந்திரனும் ஒரே பக்கத்தில் வருவதோடு சூரியன், சந்திரன், பூமி ஆகிய மூன்றும் இதே வரிசையில் ஒரே நேர்கோட்டிலும் குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு வருகின்றன. இவ்வாறு நேர்கோட்டில் வருவதால் சூரியனின் தோற்றம் சந்திரனால் முழுக்கவும் மறைக்கப்படுகிறது. இது தான் சூரிய கிரகணம். இவ்வாறு நேர்கோட்டில் வருவது எந்த அளவிற்கு துல்லியமாக இருக்கிறதோ அந்த அளவிற்கு கிரகணம் முழுமையானதாக இருக்கும். துல்லியத்தன்மை குறைவால் கிரகணம் பகுதியளவு கிரகணமாக அமைந்து விடுகிறது.
சந்திர கிரகணம் எப்போதும் பௌர்ணமியில் தான் வரும். அதாவது பூமியைச் சுற்றிவரும் சந்திரன், சூரியன் இருக்கும் பக்கத்திற்கு நேர் எதிர்பக்கத்திற்கு வரும் போது முழு சந்திரனும் பூமியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்குத் தெரியும். இதுதான் பௌர்ணமி. இத்தகைய பௌர்ணமிகளுள் சிலவற்றில் பூமிக்கு ஒரு பக்கம் சூரியனும் அதற்கு நேர் எதிர்பக்கத்தில் சந்திரனும், வருவதோடு, சூரியன், பூமி, சந்திரன் ஆகியவை இதே வரிசையில் ஒரே நேர்கோட்டிலும் குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு வருகின்றன. இது தான் சந்திர கிரகணம். இதிலும் நேர்கோட்டில் வருவதன் துல்லியத்தன்மையைப் பொருத்தே கிரகணம் முழுமையானதாகவோ, பகுதியளவானதாகவோ அமைகிறது. பகுதியளவான சந்திர கிரகணம் ஆண்டுக்கு 2 நிகழும்.
பார்த்து ரசிப்பதற்கு அழகானது என்றால் ஒவ்வொரு சூரியோதயமும், சூரிய அஸ்தமனமும், சந்திரோதயமும் சந்திர அஸ்தமனமும் அழகானவை தான், ரசிக்கத்தக்கவை தான். ஆனால் அவை தினமும் நிகழ்வதால், பழகப் பழக பாலும் புளிக்கும் எனும் சொல்லடை சுட்டுவது போல் சாதாரண நிகழ்வுகள் ஆகிவிடுகின்றன. ஆனால் துல்லியமான கிரகணங்களின் நிகழ்வுகள் அரியவை என்பதாலும், அதாவது பகுதியளவான கிரகணங்களைப் போல ஆண்டுக்கு 2 முறை நிகழ்ந்திடாமல், பல ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறையோ அல்லது நூற்றாண்டுக்கு ஒரு முறையோ அல்லது நூற்றாண்டுகளுக்கு ஒருமுறையோ ஏற்படுகின்றன என்பதாலும் அவற்றின் துல்லியத்தன்மை அவற்றுக்கு அளிக்கும் அழகினாலும் கிரகணங்களைப் பார்ப்பதற்கான மனிதர்களின் ஆர்வம் பெரிதாக இருக்கிறது.
இதே காரணங்கள் தான், அதாவது அரிய தன்மையும் அழகும் தான், சிலர் அல்லது பலரின் அச்சத்திற்கும் காரணமாக அமைந்திருக்கிறது. பூமிப்பந்தில் செயல்படுகின்ற அனைத்து ஆற்றல்களுக்கும் மூலம் சூரியன் தான் என்பதைப் புரிந்து கொண்டிருக்கவில்லை என்றாலும் அபாயத்தை விளைக்கின்ற, அச்சமூட்டும் இரவின் இருட்டைப் போக்கி ஒளி கொடுத்து பகலை உருவாக்கி மனிதர்களின் அனைத்து இயக்கங்களுக்கும் செயல்பாடுகளுக்கும் உதவுவதால் சூரியன் மீது ஒருவித நன்றியுணர்வு ஆதிகாலத்து மனிதர்களிடமே தோன்றி விட்டது. இந்த நன்றியுணர்வு தான், வழக்கத்திற்கு மாறான முறையில் திடீரென சூரியன் மறைக்கப்படும் நிகழ்வானது சூரியனுக்கு நேரிடும் ஏதோ கெடுதல் என்றும் இதனால் மனிதர்களுக்கும் ஏதாவது கெடுதல் நேரிடும் என்றும் தோன்றிய அச்ச உணர்வுக்கு அடிப்படையாய் அமைந்தள்ளது. எப்பொழுதுமே, தர்க்கபூர்வமான அல்லது தர்க்கபூர்வமற்ற அச்சங்கள் மீதே தங்கள் கோட்டையை கட்டி வரும் மதங்கள் இந்த அச்சத்தையும் பயன்படுத்தி கட்டுக்கதைகள் இட்டுக்கட்டி சடங்குகளையெல்லாம் உருவாக்கி விட்டனர். உண்மையில் கிரகணங்களால் மனிதர்களுக்கு தனித்தன்மை கொண்ட நன்மையுமில்லை, தீமையுமில்லை. அமாவாசை, பௌர்ணமியால் எவ்வளவு நன்மை தீமையோ அதைப்போன்ற, நன்மை தீமைகள் தான் கிரகணங்களினாலும் ஏற்படக்கூடும்.
கிரகணங்களின் போது பூமியைப் பொருத்து சூரியன், சந்திரன் ஆகியவற்றின் இருப்பிட நிலைகளால், பூமியின் மீது இவற்றினால் ஏற்படும் ஈர்ப்பு விசையின் அளவு சிறு அளவுக்கு மாறுபாடு அடையலாம். இந்த மாறுபாடு காற்று மண்டலத்தின் இயக்கத்திலும் கடல் அலைகளின் இயக்கத்திலும் ஏதாவது விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றனவா என்று விஞ்ஞானிகள் ஆய்வு செய்து வருகின்றனர். மக்கள் திரளுக்கு வியப்பையளிக்கும் கிரகணங்கள், விஞ்ஞானிகளுக்கு விடைகளைத் தேடி நிற்கும் வினாக்களைக் கொண்டதாக இருக்கின்றன.
சுமார் 2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இந்தியாவில் பௌர்ணமி, அமாவாசை, கிரகணங்கள் வரும் காலத்தை கணிசமான அளவு துல்லியமாக கணிக்கும் திறன் உடையோர் இருந்திருக்கின்றனர். இது நாம் அனைவரும் பெருமிதம் கொள்ளவேண்டிய கணித, விஞ்ஞான வளர்ச்சி. ஆனால் அதே நேரத்தில் கிரகணம் என்பது சூரியனையும், சந்திரனையும் பாம்பு விழுங்கும் நிகழ்ச்சி என்று கூறிய வேடிக்கையும் இங்கே நிகழ்ந்தது என்பது மிக அரிய முரண்நகையே. இப்போது 10 வயது குழந்தைகள் கூட இந்த பாம்புக்கதையை நம்ப மாட்டார்கள். இப்போதும் பாம்புக் கதையை நம்பவில்லையென்றாலும் அதை ஒட்டி இருக்கும் வேறு தவறான நம்பிக்கைகளை கொண்டிருப்போரும் சிலர் இருக்கின்றனர்.
இந்தியாவில் பலர், கிரகணத்தையொட்டி சமைத்தல், சாப்பிடுதல், திறந்தவெளியில் திரிதல் ஆகியவற்றைத் தவிர்த்து விடுகின்றனர். இவற்றுக்கு இவர்கள் சொல்லும் காரணங்கள் விஞ்ஞானரீதியாக ஏற்றுக் கொள்ளப் படவில்லை. திறந்தவெளியைத் தவிர்த்து அறைக்குள் அடைந்து கிடப்பது எவ்விதத்திலும் பயனற்றது. ஏனெனில், பலவீனமானது என்று சொல்லப்பட்டாலும் ஈர்ப்புவிசை அனைத்தும் தழுவியது, நீக்கமற நிறைந்திருப்பது. பாதிப்பை ஏற்படுத்துமெனில் பாதாளத்திற்குள் பதுங்கியிருப்பினும் பாய்ந்து பாதிப்பை ஏற்படுத்தியே தீரும். ஆக, வீட்டிற்குள் முடங்கிவிடுவது என்பது பூனை கண்ணை மூடிக்கொள்ளும் செயலைப் போன்றதேயாகும். இப்போதைய காலம் விஞ்ஞான காலம். தொழில்நுட்பக் காலம் என்றெல்லாம் சொல்லுகிறோம். 21ம் நூற்றாண்டு என்று சொல்லுகிறோம். இப்பொழுதும் இத்தகைய விஞ்ஞானத்திற்கு முரணான கருத்துக்கள் சமூகத்தைப் பீடித்திருப்பது அனுமதிக்கக்கூடியதா? மதக்கருத்துகள் பலவும் கடந்த நூற்றாண்டில் மக்கள் மனங்களிலிருந்து வெளியேறிவிட்டதைப் பார்த்தோம். அப்படி மதக்கருத்துக்களை வெளியேற்றியது விஞ்ஞானமும் தொழில்நுட்பமும் தான். மிச்சமிருக்கிற தவறான புரிதல்களையும் கருத்துக்களையும் அவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவான உணர்ச்சிகளையும் விட்டு விடுதலையாகும் போது மானுடத்தின் வளர்ச்சி வேகம் மேலும் அதிகமாகுமல்லவா? விஞ்ஞானத்திற்கு முரணான இந்த கருத்துகளை எதிர்த்து பகுத்தறிவாளர்கள் சிலர் விஞ்ஞான விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் நோக்கில் உண்ணும் விரதம், நடத்தியுள்ளனர். அப்படிப்பட்ட நிலை ஏற்படச் செய்வதற்காக, விஞ்ஞானக் கருத்துகளை சக மனிதர்களிடம் கொண்டு செல்லும் பணியை விரைவுபடுத்துவோம். அப்படியாயின், இந்த சூரிய கிரகணம் மானுடத்திற்கு நன்மை செய்திருக்கிறது என்று ஆகிவிடும்.
சூரிய கிரகணம் எப்போதும் அமாவாசையில் தான் வரும். அதாவது பூமிக்கும் சூரியனுக்கும் நடுவில் சந்திரன் வரும் போது சூரியனை நோக்கியுள்ள சந்திரனின் ஒரு பகுதியில் சூரிய ஒளிபடுகிறது. அந்தப் பகுதிக்கு எதிர்ப்பக்கமுள்ள பகுதி தான் பூமியை நோக்கி இருக்கிறது. அது சூரிய ஒளியின்றி இருட்டாக இருப்பதால், பூமியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு சந்திரன் தெரிவதில்லை. இதுதான் அமாவாசை. இத்தகைய அமாவாசைகளுள் சிலவற்றில், பூமியிலிருந்து பார்க்கையில், சூரியனும் சந்திரனும் ஒரே பக்கத்தில் வருவதோடு சூரியன், சந்திரன், பூமி ஆகிய மூன்றும் இதே வரிசையில் ஒரே நேர்கோட்டிலும் குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு வருகின்றன. இவ்வாறு நேர்கோட்டில் வருவதால் சூரியனின் தோற்றம் சந்திரனால் முழுக்கவும் மறைக்கப்படுகிறது. இது தான் சூரிய கிரகணம். இவ்வாறு நேர்கோட்டில் வருவது எந்த அளவிற்கு துல்லியமாக இருக்கிறதோ அந்த அளவிற்கு கிரகணம் முழுமையானதாக இருக்கும். துல்லியத்தன்மை குறைவால் கிரகணம் பகுதியளவு கிரகணமாக அமைந்து விடுகிறது.
சந்திர கிரகணம் எப்போதும் பௌர்ணமியில் தான் வரும். அதாவது பூமியைச் சுற்றிவரும் சந்திரன், சூரியன் இருக்கும் பக்கத்திற்கு நேர் எதிர்பக்கத்திற்கு வரும் போது முழு சந்திரனும் பூமியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்குத் தெரியும். இதுதான் பௌர்ணமி. இத்தகைய பௌர்ணமிகளுள் சிலவற்றில் பூமிக்கு ஒரு பக்கம் சூரியனும் அதற்கு நேர் எதிர்பக்கத்தில் சந்திரனும், வருவதோடு, சூரியன், பூமி, சந்திரன் ஆகியவை இதே வரிசையில் ஒரே நேர்கோட்டிலும் குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு வருகின்றன. இது தான் சந்திர கிரகணம். இதிலும் நேர்கோட்டில் வருவதன் துல்லியத்தன்மையைப் பொருத்தே கிரகணம் முழுமையானதாகவோ, பகுதியளவானதாகவோ அமைகிறது. பகுதியளவான சந்திர கிரகணம் ஆண்டுக்கு 2 நிகழும்.
பார்த்து ரசிப்பதற்கு அழகானது என்றால் ஒவ்வொரு சூரியோதயமும், சூரிய அஸ்தமனமும், சந்திரோதயமும் சந்திர அஸ்தமனமும் அழகானவை தான், ரசிக்கத்தக்கவை தான். ஆனால் அவை தினமும் நிகழ்வதால், பழகப் பழக பாலும் புளிக்கும் எனும் சொல்லடை சுட்டுவது போல் சாதாரண நிகழ்வுகள் ஆகிவிடுகின்றன. ஆனால் துல்லியமான கிரகணங்களின் நிகழ்வுகள் அரியவை என்பதாலும், அதாவது பகுதியளவான கிரகணங்களைப் போல ஆண்டுக்கு 2 முறை நிகழ்ந்திடாமல், பல ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறையோ அல்லது நூற்றாண்டுக்கு ஒரு முறையோ அல்லது நூற்றாண்டுகளுக்கு ஒருமுறையோ ஏற்படுகின்றன என்பதாலும் அவற்றின் துல்லியத்தன்மை அவற்றுக்கு அளிக்கும் அழகினாலும் கிரகணங்களைப் பார்ப்பதற்கான மனிதர்களின் ஆர்வம் பெரிதாக இருக்கிறது.
இதே காரணங்கள் தான், அதாவது அரிய தன்மையும் அழகும் தான், சிலர் அல்லது பலரின் அச்சத்திற்கும் காரணமாக அமைந்திருக்கிறது. பூமிப்பந்தில் செயல்படுகின்ற அனைத்து ஆற்றல்களுக்கும் மூலம் சூரியன் தான் என்பதைப் புரிந்து கொண்டிருக்கவில்லை என்றாலும் அபாயத்தை விளைக்கின்ற, அச்சமூட்டும் இரவின் இருட்டைப் போக்கி ஒளி கொடுத்து பகலை உருவாக்கி மனிதர்களின் அனைத்து இயக்கங்களுக்கும் செயல்பாடுகளுக்கும் உதவுவதால் சூரியன் மீது ஒருவித நன்றியுணர்வு ஆதிகாலத்து மனிதர்களிடமே தோன்றி விட்டது. இந்த நன்றியுணர்வு தான், வழக்கத்திற்கு மாறான முறையில் திடீரென சூரியன் மறைக்கப்படும் நிகழ்வானது சூரியனுக்கு நேரிடும் ஏதோ கெடுதல் என்றும் இதனால் மனிதர்களுக்கும் ஏதாவது கெடுதல் நேரிடும் என்றும் தோன்றிய அச்ச உணர்வுக்கு அடிப்படையாய் அமைந்தள்ளது. எப்பொழுதுமே, தர்க்கபூர்வமான அல்லது தர்க்கபூர்வமற்ற அச்சங்கள் மீதே தங்கள் கோட்டையை கட்டி வரும் மதங்கள் இந்த அச்சத்தையும் பயன்படுத்தி கட்டுக்கதைகள் இட்டுக்கட்டி சடங்குகளையெல்லாம் உருவாக்கி விட்டனர். உண்மையில் கிரகணங்களால் மனிதர்களுக்கு தனித்தன்மை கொண்ட நன்மையுமில்லை, தீமையுமில்லை. அமாவாசை, பௌர்ணமியால் எவ்வளவு நன்மை தீமையோ அதைப்போன்ற, நன்மை தீமைகள் தான் கிரகணங்களினாலும் ஏற்படக்கூடும்.
கிரகணங்களின் போது பூமியைப் பொருத்து சூரியன், சந்திரன் ஆகியவற்றின் இருப்பிட நிலைகளால், பூமியின் மீது இவற்றினால் ஏற்படும் ஈர்ப்பு விசையின் அளவு சிறு அளவுக்கு மாறுபாடு அடையலாம். இந்த மாறுபாடு காற்று மண்டலத்தின் இயக்கத்திலும் கடல் அலைகளின் இயக்கத்திலும் ஏதாவது விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றனவா என்று விஞ்ஞானிகள் ஆய்வு செய்து வருகின்றனர். மக்கள் திரளுக்கு வியப்பையளிக்கும் கிரகணங்கள், விஞ்ஞானிகளுக்கு விடைகளைத் தேடி நிற்கும் வினாக்களைக் கொண்டதாக இருக்கின்றன.
சுமார் 2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இந்தியாவில் பௌர்ணமி, அமாவாசை, கிரகணங்கள் வரும் காலத்தை கணிசமான அளவு துல்லியமாக கணிக்கும் திறன் உடையோர் இருந்திருக்கின்றனர். இது நாம் அனைவரும் பெருமிதம் கொள்ளவேண்டிய கணித, விஞ்ஞான வளர்ச்சி. ஆனால் அதே நேரத்தில் கிரகணம் என்பது சூரியனையும், சந்திரனையும் பாம்பு விழுங்கும் நிகழ்ச்சி என்று கூறிய வேடிக்கையும் இங்கே நிகழ்ந்தது என்பது மிக அரிய முரண்நகையே. இப்போது 10 வயது குழந்தைகள் கூட இந்த பாம்புக்கதையை நம்ப மாட்டார்கள். இப்போதும் பாம்புக் கதையை நம்பவில்லையென்றாலும் அதை ஒட்டி இருக்கும் வேறு தவறான நம்பிக்கைகளை கொண்டிருப்போரும் சிலர் இருக்கின்றனர்.
இந்தியாவில் பலர், கிரகணத்தையொட்டி சமைத்தல், சாப்பிடுதல், திறந்தவெளியில் திரிதல் ஆகியவற்றைத் தவிர்த்து விடுகின்றனர். இவற்றுக்கு இவர்கள் சொல்லும் காரணங்கள் விஞ்ஞானரீதியாக ஏற்றுக் கொள்ளப் படவில்லை. திறந்தவெளியைத் தவிர்த்து அறைக்குள் அடைந்து கிடப்பது எவ்விதத்திலும் பயனற்றது. ஏனெனில், பலவீனமானது என்று சொல்லப்பட்டாலும் ஈர்ப்புவிசை அனைத்தும் தழுவியது, நீக்கமற நிறைந்திருப்பது. பாதிப்பை ஏற்படுத்துமெனில் பாதாளத்திற்குள் பதுங்கியிருப்பினும் பாய்ந்து பாதிப்பை ஏற்படுத்தியே தீரும். ஆக, வீட்டிற்குள் முடங்கிவிடுவது என்பது பூனை கண்ணை மூடிக்கொள்ளும் செயலைப் போன்றதேயாகும். இப்போதைய காலம் விஞ்ஞான காலம். தொழில்நுட்பக் காலம் என்றெல்லாம் சொல்லுகிறோம். 21ம் நூற்றாண்டு என்று சொல்லுகிறோம். இப்பொழுதும் இத்தகைய விஞ்ஞானத்திற்கு முரணான கருத்துக்கள் சமூகத்தைப் பீடித்திருப்பது அனுமதிக்கக்கூடியதா? மதக்கருத்துகள் பலவும் கடந்த நூற்றாண்டில் மக்கள் மனங்களிலிருந்து வெளியேறிவிட்டதைப் பார்த்தோம். அப்படி மதக்கருத்துக்களை வெளியேற்றியது விஞ்ஞானமும் தொழில்நுட்பமும் தான். மிச்சமிருக்கிற தவறான புரிதல்களையும் கருத்துக்களையும் அவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவான உணர்ச்சிகளையும் விட்டு விடுதலையாகும் போது மானுடத்தின் வளர்ச்சி வேகம் மேலும் அதிகமாகுமல்லவா? விஞ்ஞானத்திற்கு முரணான இந்த கருத்துகளை எதிர்த்து பகுத்தறிவாளர்கள் சிலர் விஞ்ஞான விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் நோக்கில் உண்ணும் விரதம், நடத்தியுள்ளனர். அப்படிப்பட்ட நிலை ஏற்படச் செய்வதற்காக, விஞ்ஞானக் கருத்துகளை சக மனிதர்களிடம் கொண்டு செல்லும் பணியை விரைவுபடுத்துவோம். அப்படியாயின், இந்த சூரிய கிரகணம் மானுடத்திற்கு நன்மை செய்திருக்கிறது என்று ஆகிவிடும்.
Thursday, January 14, 2010
தமிழர் திருநாள், உழவர் விடுதலை நாளாக மலருமா?
இன்று தைப்பொங்கல். அதாவது தமிழர்கள் வாழும் நிலங்களில் அறுவடைத் திருநாள். உழவர்களின் திருநாளான இந்த பொங்கல் விழாவை, பாரம்பரியமாக தமிழர்கள் திருநாள் என்று அழைக்கிறோம். மறுநாள் உழவுத்தொழிலுக்கு உதவிகரமாக இருந்த மாடுகளுக்கு நன்றி சொல்லும் முகத்தோடு, மாட்டுப் பொங்கல் என்றும் கொண்டாடுகிறோம். பழமைப் பழக்கங்களில் ஊறிப் போயிருக்கும் நமது மக்கள், அறுவடைத் திருநாளை கொண்டாடும் எண்ணத்தில், தங்களுக்கு அள்ளிக் கொடுத்த சக்திக்கு நன்றி சொல்லும் விதத்தில், இயற்கையைத் தொழுவது என்று சூரியனை வழிபடுகிறார்கள். அதற்காகவே கதிரவனின் கதிர்களுக்கு எதிரே வெளியிடத்தில் பொங்கல் பானையை வைத்து, பொங்கி மகிழ்கிறார்கள். இது உழைக்கும் விவசாயியின் நன்றி காட்டும் பாணி. உழைப்பை செலுத்தியவர்கள், உழைப்பை மதிக்கின்ற முறை. இதில் எந்த மதத்திற்கும் நேரிடையாக சம்பந்தமில்லை. உழவர் பெருமக்கள் வழிபடும் சூரிய ஒளி இயற்கைச் சக்தியாக மட்டுமே காணப்பட வேண்டும்.
மதங்கள் மனிதர்களின் வாழ்க்கைக்கு நெறி காட்ட என்று கூறிக்கொண்டு, மானுடத்தின் நம்பிக்கைகளை நிறுவனமயமாக்கி, ஆளுக்கொரு மதத்தை அவனியில் படைத்து விட்டார்கள். ஒவ்வொரு மதமும் தன்னுடைய நிறுவனத்தை நிலைக்கச் செய்வதற்காக, பல்வேறு கதைகளை மக்கள் மத்தியில் கட்டவிழ்த்து விடவேண்டியக் கட்டாயத்தில் இருக்கின்றன. அப்படி கட்டவிழ்த்து விடப்படும் கதைகள் அனைத்தும், கடவுளர்களின் வாழ்க்கையைச் சுற்றி பிணைந்து வரையப்பட்டுள்ளன. அப்படி எழுதப்பட்டப் புராணங்கள் கற்பனைக் கதைகளாக இருக்கின்றன. அதனால்தான் பாரதியார், புராணங்கள் அனைத்தும் புரட்டெனக் கண்டோம்; ஆனால் அதில் நல்ல பல கவிதை கண்டோம் என்று கூறினார்.
இந்தியாவில் நாம் சந்திக்கும் பண்டிகைகளில், ஒவ்வொரு பண்டிகையும் ஏதாவது ஒரு கற்பனைக் கதையை, அதாவது புராணக்கதையை, அல்லது கடவுளின் கதையை அல்லது கடவுளுக்கு வேண்டியவர் கதையை சார்ந்து கொண்டாடப்படும். ஆனால் பொங்கல் திருவிழா மட்டும்தான், உழைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு, கொண்டாடப்படும் பண்டிகை. இந்தக் கருத்தை இந்த ஆண்டு பொங்கல் விழா மேடையில், திரைப்பட இயக்குநர் ஜனநாதன் எடுத்துக் கூறினார். அப்படிப் பார்க்கப்போனால், மதம் சார்ந்த பண்டிகையாக இல்லாமல், உழைப்பு சார்ந்த பண்டிகையாக இந்த அறுவடைத் திருநாள் அடையாளம் காணப்படுகிறது.
இதைக்கூட புரிந்து கொள்ளாத சிலர் இது ஒரு மதத்தின் விழா என்பதாக எண்ணிக் கொண்டு, தள்ளி நிற்கிறார்கள். அவர்களது பார்வை மதவாதப் பார்வை யிலிருந்து எழுகிறது. மதங்களைத் தாண்டி, இயற்கை யை வேண்டும் மனிதனின் அணுகு முறை யை புரிந்து கொள்ளும் பக்குவம் இன்னமும் இங்கே வரத் தயங்குகிறது. அதனால்தான் பெரும்பான்மை மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களும், சிறுபான்மை மதத்தினரும் இந்த உழைப்பின் திருவிழாவை ஒரு மதத்தின் பண்டிகையாக சுருக்கிப்பார்க்கிறார்கள். ஆனாலும் கூட பெருவாரியான மக்களுக்கு இது தமிழர் திருநாளாக, மதங்கள் தாண்டிய, சாதிகள் மீறிய ஒரு நல்விழா நாளாக அடையாளம் காண முடிகிறது.
உழவர் திருநாளை, தமிழர் திருநாள் என்று அழைக்கிறோம். அதாவது தமிழர் என்றால் உழவர் என்று பொருள் என்பது தான் அதில் பதிந்து இருக்கும் உண்மைச் செய்தி. தமிழர்கள் விடுதலைப்பற்றியும், தமிழினத்தின் மேம்பாடு பற்றியும், தமிழ் மொழியின் எதிர்காலம் பற்றியும், தாய்மொழியின் சிறப்பு பற்றியும் பல்வேறு விதமான விவாதங்கள் தொடர்ந்து செய்து கொண்டே இருக்கிறோம். ஆனால் அவற்றை அடைவதற்கான அடிப்படை என்ன என்று விவாதிப்பதில்லை. தமிழர்களுக்கான ஒரே விழாவாக, இந்த பொங்கல் திருநாள்தான் இருக்கின்றது என்பதால், இதை தமிழர் திருநாள் என்பதாக அழைக்கிறோம். அதுவும் உழவர்களின் உழைப்பை சார்ந்து, விளைந்து உள்ள அறுவடைத் திருநாளை, தமிழர் திருநாள் என்று அழைக்கிறோம்.
தமிழர்கள் விலங்கிடப் பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களது விலங்குகளாக சாதிக்கட்டுமானம், மத வேறுபாடுகள், பெண்ணடிமைத்தனம், வர்க்க வேறுபாடுகள், ஆகியவற்றை அறிஞர்கள் அடையாளம் காண்கிறார்கள். தந்தை பெரியார் தமிழர்கள் எதற்கெல்லாம் அடிமைகளாக இருக்கிறார்கள் என்பதை, பிட்டுப்பிட்டு வைத்துள்ளார். அத்தகைய தமிழினத்தை இத்தகைய தடங்கல்களிலிருந்து அல்லது விலங்குகளிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டுமானால், எத்தகைய அடித்தளத்தில் அந்த இனம் நிற்கிறது என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அந்த புரிதலுக்கு உதவும் விதத்தில்தான், தமிழர் திருநாள் என்று இந்த உழவர் திருநாளை அழைக்கின்றோம்.
உழவர்களின் அடிப்படை தளம் பற்றிய புரிதல் இப்போது தேவைப்படுகிறது. உழவர்கள் முழுமையாக உழவுத்தொழிலை சார்ந்து வாழ்பவர்கள். உழவுத் தொழில் ஊருக்கே சோறு போட்டாலும், மண்ணைச் சார்ந்து நிற்கும் தொழில். மண்ணில் உழவருக்கு இருக்கின்ற உறவு என்பதுதான் அங்கே தீர்மானகரமான பாத்திரத்தை வகுக்கிறது. இதை நில உறவுகள் என்றும் அழைக்கலாம். நிலத்துடன் மனிதனுக்குள்ள அதாவது உழவனுக்குள்ள உறவுகளை இது குறிக்கிறது. இந்த இடத்தில் தமிழனை, உழவனாக புரிந்து கொண்டு, இத்தகைய செய்தியை அணுக வேண்டும்.
நிலத்துடன் மனிதருக்குள்ள உறவுகளை பல வகைகளாகப் பிரிக்கலாம். ஒன்று பண்ணையாருக்கும், நிலத்திற்கும் இருக்கின்ற உறவு. நிலத்தில் இறங்கி உழவு செய்யாமல், தண்ணீர் விலகாமல், பாத்திக் கட்டாமல், களைப் பறிக்காமல், உரம் போட தனது கரங்களை வழங்காமல், தானியங்களை அறுவடை செய்யாமல், களத்து மேட்டில் கட்டிப்போடாமல், நிலத்துடன் இருக்கும் சொத்துடைமையை மட்டுமே வைத்திருக்கும் மனிதர்கள் பண்ணையார்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். இவர்கள் வரப்பின்மேல் நின்று கொண்டு விவசாயத்தை பார்ப்பவர்கள். இவர்களைத்தான் அண்ணா, நிலம் ஆளும் முதலாளிகள் என்று அழைக்கிறார். இவர்களை எந்த விதத்தில் உழவர்கள் என்ற பட்டியலில் சேர்ப்பார்கள் என்பது புரியவில்லை.
வேறொரு வகையான நில உறவு, உழைக்கும் விவசாயிகளுக்கும், விளை நிலங்களுக்கும் உள்ள உறவு. அத்தகைய உறவு தங்கள் சொந்த நிலங்களில், தங்கள் குடும்பத்தினர் உழைக்க, மீதம் தேவையான உழைப்பை வெளியிலிருந்து வாங்கிக் கொள்கின்ற உறவு. இதை பணக்கார விவசாயிகளின் நில உறவு என்று அழைக்கிறார்கள். அடுத்த வகை உறவு என்பது, தங்கள் நிலங்களில் தங்கள் குடும்பத்தவர் உழைப்பை மட்டுமே முழுமையாக, அல்லது பெருவாரியாக சார்ந்திருக்கின்ற பிரிவினர். இவர்களை நடுத்தர விவசாயிகள் என்பதாக அழைக்கிறார்கள். அடுத்து இருப்பது ஏழை விவசாயிகளும், நிலமற்ற விவசாயிகளும். இவர்கள் தங்களுக்கென்று மிகச்சிறிய அளவு நிலத்தை வைத்திருப்பவர்களாகவோ, அல்லது நிலமற்ற கூலி உழவர்களாகவோ இருக்கிறார்கள்.
மேற்கண்ட நிலமற்ற, ஏழை விவசாயிகள் தங்களது உழைப்பு சக்தியை கூலிக்கு விற்றோ, அல்லது குத்தகைக்கு உழைத்தோ அல்லது பண்ணை யடிமையாக வாழ்ந்தோ, வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்கள்தான் உழவுத் தொழிலின் முதுகெலும்புகள். இவர்கள் இல்லாமல் விவசாயப் பொருளாதாரம் இல்லை. அப்படிப்பட்ட உழவர் பெருங்குடி மக்களுக்கு, தமிழகத்தில் உள்ள விளைநிலங்கள் சொந்தமாக இல்லை. இதுதான் உண்மையான இடர்பாடு. இந்த உழவர் பெருங்குடி மக்கள், சாதி, மதம், பெண்ணடிமை, வர்க்க வேற்றுமை ஆகியவற்றால் அழுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த உழவர்களின் கரங்களில், உழவு நிலங்களும், உழுபடைக் கருவிகளும் வருகின்ற நாள் எந்நாளோ, அதுதான் அவர்களின் விடுதலை திருநாள்.
உழவர் திருநாள் இப்படித்தான் விடுதலை திருநாளாக, தன்னை அறுதியிட்டுக் கொள்ள முடியும். அந்த விடுதலைத் திருநாள் ஒரு உழவர் புரட்சியின் மூலம் தான், சாத்தியமாகும். அதாவது உழவர் புரட்சி மட்டுமே, தமிழர் விடுதலையை சாத்தியமாக்கும். அதுவே தமிழர் திருநாளாக மலரும்.
மதங்கள் மனிதர்களின் வாழ்க்கைக்கு நெறி காட்ட என்று கூறிக்கொண்டு, மானுடத்தின் நம்பிக்கைகளை நிறுவனமயமாக்கி, ஆளுக்கொரு மதத்தை அவனியில் படைத்து விட்டார்கள். ஒவ்வொரு மதமும் தன்னுடைய நிறுவனத்தை நிலைக்கச் செய்வதற்காக, பல்வேறு கதைகளை மக்கள் மத்தியில் கட்டவிழ்த்து விடவேண்டியக் கட்டாயத்தில் இருக்கின்றன. அப்படி கட்டவிழ்த்து விடப்படும் கதைகள் அனைத்தும், கடவுளர்களின் வாழ்க்கையைச் சுற்றி பிணைந்து வரையப்பட்டுள்ளன. அப்படி எழுதப்பட்டப் புராணங்கள் கற்பனைக் கதைகளாக இருக்கின்றன. அதனால்தான் பாரதியார், புராணங்கள் அனைத்தும் புரட்டெனக் கண்டோம்; ஆனால் அதில் நல்ல பல கவிதை கண்டோம் என்று கூறினார்.
இந்தியாவில் நாம் சந்திக்கும் பண்டிகைகளில், ஒவ்வொரு பண்டிகையும் ஏதாவது ஒரு கற்பனைக் கதையை, அதாவது புராணக்கதையை, அல்லது கடவுளின் கதையை அல்லது கடவுளுக்கு வேண்டியவர் கதையை சார்ந்து கொண்டாடப்படும். ஆனால் பொங்கல் திருவிழா மட்டும்தான், உழைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு, கொண்டாடப்படும் பண்டிகை. இந்தக் கருத்தை இந்த ஆண்டு பொங்கல் விழா மேடையில், திரைப்பட இயக்குநர் ஜனநாதன் எடுத்துக் கூறினார். அப்படிப் பார்க்கப்போனால், மதம் சார்ந்த பண்டிகையாக இல்லாமல், உழைப்பு சார்ந்த பண்டிகையாக இந்த அறுவடைத் திருநாள் அடையாளம் காணப்படுகிறது.
இதைக்கூட புரிந்து கொள்ளாத சிலர் இது ஒரு மதத்தின் விழா என்பதாக எண்ணிக் கொண்டு, தள்ளி நிற்கிறார்கள். அவர்களது பார்வை மதவாதப் பார்வை யிலிருந்து எழுகிறது. மதங்களைத் தாண்டி, இயற்கை யை வேண்டும் மனிதனின் அணுகு முறை யை புரிந்து கொள்ளும் பக்குவம் இன்னமும் இங்கே வரத் தயங்குகிறது. அதனால்தான் பெரும்பான்மை மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களும், சிறுபான்மை மதத்தினரும் இந்த உழைப்பின் திருவிழாவை ஒரு மதத்தின் பண்டிகையாக சுருக்கிப்பார்க்கிறார்கள். ஆனாலும் கூட பெருவாரியான மக்களுக்கு இது தமிழர் திருநாளாக, மதங்கள் தாண்டிய, சாதிகள் மீறிய ஒரு நல்விழா நாளாக அடையாளம் காண முடிகிறது.
உழவர் திருநாளை, தமிழர் திருநாள் என்று அழைக்கிறோம். அதாவது தமிழர் என்றால் உழவர் என்று பொருள் என்பது தான் அதில் பதிந்து இருக்கும் உண்மைச் செய்தி. தமிழர்கள் விடுதலைப்பற்றியும், தமிழினத்தின் மேம்பாடு பற்றியும், தமிழ் மொழியின் எதிர்காலம் பற்றியும், தாய்மொழியின் சிறப்பு பற்றியும் பல்வேறு விதமான விவாதங்கள் தொடர்ந்து செய்து கொண்டே இருக்கிறோம். ஆனால் அவற்றை அடைவதற்கான அடிப்படை என்ன என்று விவாதிப்பதில்லை. தமிழர்களுக்கான ஒரே விழாவாக, இந்த பொங்கல் திருநாள்தான் இருக்கின்றது என்பதால், இதை தமிழர் திருநாள் என்பதாக அழைக்கிறோம். அதுவும் உழவர்களின் உழைப்பை சார்ந்து, விளைந்து உள்ள அறுவடைத் திருநாளை, தமிழர் திருநாள் என்று அழைக்கிறோம்.
தமிழர்கள் விலங்கிடப் பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களது விலங்குகளாக சாதிக்கட்டுமானம், மத வேறுபாடுகள், பெண்ணடிமைத்தனம், வர்க்க வேறுபாடுகள், ஆகியவற்றை அறிஞர்கள் அடையாளம் காண்கிறார்கள். தந்தை பெரியார் தமிழர்கள் எதற்கெல்லாம் அடிமைகளாக இருக்கிறார்கள் என்பதை, பிட்டுப்பிட்டு வைத்துள்ளார். அத்தகைய தமிழினத்தை இத்தகைய தடங்கல்களிலிருந்து அல்லது விலங்குகளிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டுமானால், எத்தகைய அடித்தளத்தில் அந்த இனம் நிற்கிறது என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அந்த புரிதலுக்கு உதவும் விதத்தில்தான், தமிழர் திருநாள் என்று இந்த உழவர் திருநாளை அழைக்கின்றோம்.
உழவர்களின் அடிப்படை தளம் பற்றிய புரிதல் இப்போது தேவைப்படுகிறது. உழவர்கள் முழுமையாக உழவுத்தொழிலை சார்ந்து வாழ்பவர்கள். உழவுத் தொழில் ஊருக்கே சோறு போட்டாலும், மண்ணைச் சார்ந்து நிற்கும் தொழில். மண்ணில் உழவருக்கு இருக்கின்ற உறவு என்பதுதான் அங்கே தீர்மானகரமான பாத்திரத்தை வகுக்கிறது. இதை நில உறவுகள் என்றும் அழைக்கலாம். நிலத்துடன் மனிதனுக்குள்ள அதாவது உழவனுக்குள்ள உறவுகளை இது குறிக்கிறது. இந்த இடத்தில் தமிழனை, உழவனாக புரிந்து கொண்டு, இத்தகைய செய்தியை அணுக வேண்டும்.
நிலத்துடன் மனிதருக்குள்ள உறவுகளை பல வகைகளாகப் பிரிக்கலாம். ஒன்று பண்ணையாருக்கும், நிலத்திற்கும் இருக்கின்ற உறவு. நிலத்தில் இறங்கி உழவு செய்யாமல், தண்ணீர் விலகாமல், பாத்திக் கட்டாமல், களைப் பறிக்காமல், உரம் போட தனது கரங்களை வழங்காமல், தானியங்களை அறுவடை செய்யாமல், களத்து மேட்டில் கட்டிப்போடாமல், நிலத்துடன் இருக்கும் சொத்துடைமையை மட்டுமே வைத்திருக்கும் மனிதர்கள் பண்ணையார்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். இவர்கள் வரப்பின்மேல் நின்று கொண்டு விவசாயத்தை பார்ப்பவர்கள். இவர்களைத்தான் அண்ணா, நிலம் ஆளும் முதலாளிகள் என்று அழைக்கிறார். இவர்களை எந்த விதத்தில் உழவர்கள் என்ற பட்டியலில் சேர்ப்பார்கள் என்பது புரியவில்லை.
வேறொரு வகையான நில உறவு, உழைக்கும் விவசாயிகளுக்கும், விளை நிலங்களுக்கும் உள்ள உறவு. அத்தகைய உறவு தங்கள் சொந்த நிலங்களில், தங்கள் குடும்பத்தினர் உழைக்க, மீதம் தேவையான உழைப்பை வெளியிலிருந்து வாங்கிக் கொள்கின்ற உறவு. இதை பணக்கார விவசாயிகளின் நில உறவு என்று அழைக்கிறார்கள். அடுத்த வகை உறவு என்பது, தங்கள் நிலங்களில் தங்கள் குடும்பத்தவர் உழைப்பை மட்டுமே முழுமையாக, அல்லது பெருவாரியாக சார்ந்திருக்கின்ற பிரிவினர். இவர்களை நடுத்தர விவசாயிகள் என்பதாக அழைக்கிறார்கள். அடுத்து இருப்பது ஏழை விவசாயிகளும், நிலமற்ற விவசாயிகளும். இவர்கள் தங்களுக்கென்று மிகச்சிறிய அளவு நிலத்தை வைத்திருப்பவர்களாகவோ, அல்லது நிலமற்ற கூலி உழவர்களாகவோ இருக்கிறார்கள்.
மேற்கண்ட நிலமற்ற, ஏழை விவசாயிகள் தங்களது உழைப்பு சக்தியை கூலிக்கு விற்றோ, அல்லது குத்தகைக்கு உழைத்தோ அல்லது பண்ணை யடிமையாக வாழ்ந்தோ, வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்கள்தான் உழவுத் தொழிலின் முதுகெலும்புகள். இவர்கள் இல்லாமல் விவசாயப் பொருளாதாரம் இல்லை. அப்படிப்பட்ட உழவர் பெருங்குடி மக்களுக்கு, தமிழகத்தில் உள்ள விளைநிலங்கள் சொந்தமாக இல்லை. இதுதான் உண்மையான இடர்பாடு. இந்த உழவர் பெருங்குடி மக்கள், சாதி, மதம், பெண்ணடிமை, வர்க்க வேற்றுமை ஆகியவற்றால் அழுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த உழவர்களின் கரங்களில், உழவு நிலங்களும், உழுபடைக் கருவிகளும் வருகின்ற நாள் எந்நாளோ, அதுதான் அவர்களின் விடுதலை திருநாள்.
உழவர் திருநாள் இப்படித்தான் விடுதலை திருநாளாக, தன்னை அறுதியிட்டுக் கொள்ள முடியும். அந்த விடுதலைத் திருநாள் ஒரு உழவர் புரட்சியின் மூலம் தான், சாத்தியமாகும். அதாவது உழவர் புரட்சி மட்டுமே, தமிழர் விடுதலையை சாத்தியமாக்கும். அதுவே தமிழர் திருநாளாக மலரும்.
Wednesday, January 13, 2010
பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டு மார்க்கோஸ் வழியில் செல்கிறாரா ராஜபக்சே?
1965 முதல் 1986 வரை பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டில் அதிபராக இருந்த பெர்டினான்டு இமானுவேல் எட்ரலின் மார்க்கோஸ் வரலாறு ஒரு படிப்பினையாக இருக்குமா என்ற கேள்வி இப்போது எழுந்துள்ளது. மார்க்கோஸ் ஒரு வழக்கறிஞராக இருந்தார். பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டின் பிரதிநிதிகள் சபை உறுப்பினராக 1949 முதல் 1959 வரை இருந்தார்.
பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டின் செனட் உறுப்பினராக 1959 லிருந்து 1965 வரை இருந்தார். 1963ம் ஆண்டு செனட் தலைவரானார். அவர் தன்னைப்பற்றி பெருமையாக கூறிக்கொண்டவர். வடக்கு லூசான் பகுதியில் ஆங் மகார்லிகா என்ற கொரில்லா படையின் தலைவராக, 2ம் உலக யுத்த காலத்தில் இருந்ததாக அவர் கூறிக்கொள்வார். அவரது நிர்வாகம் கடுமையான சர்வாதிகார, ஊழல், லஞ்சம், அரசியல் ஒடுக்குமுறை, மனித உரிமை மீறல்கள் ஆகியவற்றால் நிரம்பி வழிந்தது. தனது ஆட்சி காலத்தில் அவர் மிகப்பெரும் தனிப்பட்ட செல்வாக்கைப் பெற்றிருந்தார். 1983ம் ஆண்டு ஜுனியர் பெனிக்னோ, அகினோ என்ற எதிர் கட்சி அரசியல் தலைவரை படுகொலை செய்த வழக்கில் அவரது ஆட்சி குற்றவாளியாக்கப்பட்டது. அதையொட்டி ஒரு அதிபர் தேர்தல் நடந்தது. அதுவே 1986ம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் மக்கள் அதிகாரத்திற்கான புரட்சி நடப்பதற்கு ஒரு கிரியா ஊக்கியாக இருந்தது. அதுவே அதிகாரத்திலிருந்து இவரை கீழே இறக்கியது. உடனடியாக இவர் ஹவாய் தீவில் அடைக்கலம் தேடி ஓடினார். மார்க்கோசும், அவரது மனைவி இமல்டா மார்க்கோசும் பல லட்சம் கோடி டாலர் பெருமான பொதுப்பணத்தை சுருட்டிக் கொண்டு ஓடி விட்டார்கள் என்று பின்னால் தெரிந்தது. அமெரிக்கா, சுவிட்சர்லாந்து, மற்ற நாடுகளில் பல்வேறு போலி பெயர்களில் இயங்கிய வர்த்தக குழுமங்களில் தான் ஆட்சியிலிருந்த 20 ஆண்டுகளிலும் சுருட்டிய பணத்தை போட்டு வைத்திருந்தார்கள் என்று அம்பலமானது.
இலங்கை அதிபர் மகிந்த ராஜபக்சே, இப்போது அதிபர் தேர்தலை சந்திக்கிறார். அவரும், அவரது குடும்பத்தாரும் அதிகமான அளவில் பொதுப்பணத்தை கொள்ளை யடித்து விட்டார்கள் என்று இப்போது குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. நேற்றைய பிலிப்பைன்ஸ், நாளைய இலங்கையாக இருக்குமா என்பதும், மார்க்கோஸ் சந்தித்த சூழலை, மகிந்த ராஜபக்சேவும் சந்திப்பாரா என்பதும் இப்போது விவாதிக்கப்படுகிறது.
தன்னுடைய குறிக்கோள்களை அடைவதற்காக, அதிபர் மார்க்கோஸ் படைபலம் திரட்டினார். பிலிப்பைன்ஸ் ஆயுதப்படைகள் மூலமாக, சாதாரண குடிமக்கள் செய்ய வேண்டிய உள்கட்டுமான பணிகள், பொருளாதார திட்டமிடல், திட்டங்களை அமுல்படுத்தல் ஆகியவற்றையும், தொழிற்சாலை பகுதிகளை திட்டமிடல் மற்றும் வளர்ச்சிப் பணிகளையும் செய்து வந்தார். தனது அமைச்சரவையை மற்றும் அதிகாரிகளை நியமிப்பதில் உயர் தொழில்நுட்ப மற்றும் உயர் கல்வி கற்ற மேட்டுக்குடிகளை நியமித்து வந்தார். வியட்நாம் போர் நடக்கும் போது, 1965ல், தென் வியட்நாமிற்கு 10,450 பிலிப்பைன் நாட்டு போர் வீரர்களை, மார்க்கோஸ் நிர்வாகம் அனுப்பி வைத்தது. 1969ல் 2வது முறையும் மார்க்கோஸ் வெற்றி பெற்று மறுபடியும் ஆட்சிக்கு வந்தார். அப்போது தனது தனி நபர் செல்வாக்கை உயர்த்திக் கொண்டார். அனைத்து சட்ட ரீதியான அதிகாரங்களையும், உள்கட்டுமான கட்டுப்பாடுகளையும் மார்க்கோஸ் தனது கையில் வைத்திருந்தார். முழு பிலிப்பைன்ஸ் நாடும் அவரை சுற்றியே எதிர்பார்ப்பிலிருந்தது. வணிக அங்காடி களிலும், பள்ளிக்கூடங்களிலும் கூட, நாடு தழுவிய அளவில் அதிபர் மார்க்கோசுடைய பெரிய படங்கள் தொங்க வேண்டும். இல்லாவிடில் அந்த கடைகள் மற்றும் பள்ளிக்கூடங்கள் இழுத்து மூடப்படும். இப்படிப்பட்ட ஒரு தனி நபர் புகழ் பாடுதலை மார்க்கோஸ் உருவாக்கியிருந்தார். 1986ம் ஆண்டு ஆட்சியை விட்டு, கீழே இறக்கப்படும் வரை, மார்க்கோஸ் தனது புகழ் பாடுதலை நிறுத்தவில்லை. அவரது 2வது கட்ட ஆட்சிகாலத்தில் பிலிப்பைன்ஸ் பொருளாதாரம் நெருக்கடியை சந்தித்தது. நாட்டில் குற்றங்கள் கூடிக்கொண்டே இருந்தன. கம்யூனிஸ்டு இயக்கத்தின் ஆயுதம் தாங்கிய புரட்சிகரப் போராட்டம் எழுச்சி பெற்றிருந்தது. பணவீக்கம் அதிகரித்து வந்தது. பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டின் பீசோ என்ற பணத்தின் மதிப்பு குறைந்து வந்தது. ஊடகங்கள் மார்க்கோஸ் அரசியலில் நுழைந்த காலத்திலிருந்து, சேர்த்து குவித்த கோடிக்கணக்கான சொத்துக்களைப்பற்றி கணக்கு சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். பல்வேறு இடங்களில் தனது பணத்தை மூலதனமாக மார்க்கோஸ் போட்டிருந்தார் என்பதும் வெளியாகிக் கொண்டிருந்தது. இடது சாரி இயக்க போராட்டங்களால், பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டின் எல்லா பிராந்தியங்களிலும் ஒரு குழப்பமான சூழல் இருந்தது. எண்ணை உற்பத்தி செய்யும் அரபு நாடுகள், இஸ்ரேலுக்கு மேற்கத்திய நாடுகளின் ராணுவ உதவியை கண்டித்து, அமெரிக்க ஆதரவான பிலிப்பைன்ஸ் அரசை எதிர்ப்பதற்காக, எண்ணை உற்பத்தியை நிறுத்தி விட்டார்கள். இயற்கை பேரழிவுகளும் நாட்டின் உள்கட்டுமானம், விவசாய உற்பத்தி மற்றும் கால்நடைகள் ஆகியவற்றை அழித்தது. உள்நாட்டு, வெளிநாட்டு லாப நோக்க சக்திகளின் விளைவாக அத்தியாவசிய தேவை பொருட்களின் விலை உயர்வு கூடிக் கொண்டே இருந்தது. 1960ன் கடைசி ஆண்டுகளிலும், 1970ன் தொடக்க காலத்திலும் மாணவர் இயக்கங்கள், அரசுக்கு எதிராக பல்வேறு கல்லூரிகளிலும், பல்கலைக்கழகங்களிலும் பெரும் எழுச்சிமிகு போராட்டங்களை நடத்தியது. 1970ம் ஆண்டு ஜனவரி 30ம் நாள், 50,000 மாணவர்களும், தொழிலாளர்களும், அதிபரின் மாளிகையை முற்றுகையிட்டு நெருப்பிட்டனர்.
ராணுவம் அவர்களை விரட்ட, துப்பாக்கி சண்டை நேரடியாக நடந்தது. 4 பேர் பலியானார்கள். இருபுறமும் பலத்த காயங்கள் ஏற்பட்டது. பிலிப்பைன்ஸ் பல்கலைகழகத்தில் பயிலும் 18,000 மாணவர்கள் வகுப்புகளை புறக்கணித்து, போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார்கள். மற்ற பள்ளிகளிலும், பாலி டெக்னிக் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களிலும், இடது சாரி இயக்கங்களின் செல்வாக்கில் மாணவர் போராட்டங்கள் கிளர்ந்து எழுந்தன.
1972ம் ஆண்டு செப்டம் 21ம் நாள், மார்க்கோஸ் ராணுவ சட்டத்தை அறிவித்தார். அதன் மூலம் ஊடக சுதந்திரத்தை தடை செய்தார். சிவில் உரிமை அமைப்புகள் செயல்படவிடாமல் தடுக்கப்பட்டன. ஊடக நிறுவனங்கள் கட்டாயமாக மூடப்பட்டன. எதிர்கட்சி தலைவர்களை கைது செய்ய உத்தரவுகள் பறந்தன. பல எதிர்கட்சி தலைவர்கள் தலைமறைவானார்கள். அதிபர் ஆட்சி முறை 1973ல் மாற்றப்பட்டு, நாடாளுமன்ற ஆட்சி முறையாக ஆனது. அதிலும் மார்க்கோஸே பிரதமராக ஆகிவிட்டார். ஒரு புதிய சமூகத்தை தோற்றுவிக்க, ராணுவ சட்டம் அதன் தொடக்கம் என்று மார்க்கோஸ் விளக்கம் அளித்தார். இமால்டோ மார்க்கஸ் அதிகமான அளவுக்கு வைரங்களையும், வைடூரியங் களையும் சேர்த்திருந்தார் என்பது வெளியே தெரிந்தது. தொடக்கத்தில் ராணுவ சட்டம் வரவேற்கப்பட்டது. பிறகுதான் மக்கள் மத்தியில் எதிர்ப்பு தொடங்கியது. மார்க்கோசின் சுயசர்வாதிகார ஆட்சிமுறையை, எப்படித்தான் பிலிப்பைன்ஸ் மக்கள் ஏற்றுக் கொண்டார்களோ என்று, உலக சமூகம் ஆச்சரியப்பட்டது. தங்களது சுதந்திரத்தை அழிப்பவனை எதிர்த்து மக்கள் எழவில்லையா என்று உலகம் கேட்டது. அமெரிக்க அதிகாரிகள் பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டைப் பற்றி வர்ணிக்கும் போது, 4 கோடி கோழைகளும், ஒரு பிசாசின் மகனும் இருக்கும் நாடு என்பதாக கூறினார்கள்.
மேற்கண்ட ஒவ்வொரு நிகழ்வும் நமக்கு ராஜபக்சேயின் ஆட்சிமுறையையும், இலங்கைத் தீவின் மக்கள் நிலையையும் நினைவுக்கு கொண்டு வந்தால், அதற்கு நாம் பொறுப்பல்ல.
பிலிப்பைன்சில் ஆயிரக்கணக்கான காட்டு மிரண்டித்தனமான மனிதர்கள், ராணுவத்தில் மார்க்கோஸ் ஆட்சியில் இருந்தார்கள். ஆயுதப்படையின் முக்கிய தளபதிகள்தான் 1972 முதல் 1981 வரை ராணுவ சட்டத்தின் நிர்வாகிகளாக கோலோச்சினார்கள். பிலிப்பைன்சின் அன்றைய 3 முக்கிய நிர்வாகிகள், இன்று நமக்கு மகிந்தாவையும், பசிலையும், கோத்தபாயாவையும் நினைவு படுத்துகிறார்கள். 1981ல் மார்க்கோஸ் ஆட்சியை பாராட்டிய அமெரிக்க துணை ஜனாதிபதி ஜார்ஜ் புஷ், மார்க்கோசின் ஜனநாயக கொள்கைகளை பகிரங்கமாக பாராட்டிவிட்டு, மார்க்கோஸ் தனிமைப்பட விடமாட்டோம் என்று சூளுரைத்தார். அமெரிக்க அதிபர் ரொனால்டு ரீகனுக்கு, மார்க்கோஸ் கோடிக்கணக்காக நிதி கொடுத்ததாகவும் கூறுவார்கள். 1986ல் தேர்தலில் கொலை செய்யப்பட்ட அகினோவின் மனைவி கோரசான், சுதந்திர தேர்தலுக்கான தேசிய இயக்கம் சார்பாக 8 லட்சம் வாக்கு வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றார். ஆனாலும் அரசாங்க பட்டியல் 16 லட்சம் வாக்கு வித்தியாசத்தில் மார்க்கோஸ் வென்றதாக காட்டியது. தேர்தல் தில்லு முல்லு அம்பலமானது. மக்கள் போர் வெடித்தது. 1983 ஆகஸ்டில் அகினோ படுகொலை செய்யப்பட்டார். மக்கள் எழுச்சி பலமடங்கானது. மார்க்கோஸ் அமெரிக்காவில் உள்ள ஹவாய் தீவுக்கு ஓடினார். 1989ல் ஹோனலாலுவில் உடல் நலக்குறைவால் இறந்து போனார். அவரது மறைத்து வைக்கப்பட்ட சொத்துக்கள் எல்லாம் மக்களால், தேடி எடுக்கப்பட்டது.
மேற்கண்ட நிலைமைதான் ஜனவரி 26ம் நாள், இலங்கை அதிபர் தேர்தலுக்கு பிறகு மகிந்த ராஜபக்சே குடும்பத்திற்கு வரும் என்ற விவாதம் இப்போது எங்கெனும் தொடங்கியுள்ளது. சர்வாதிகாரிகள் விரட்டப்படுவார்கள் என்பது சரித்திரமாகட்டும்.
பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டின் செனட் உறுப்பினராக 1959 லிருந்து 1965 வரை இருந்தார். 1963ம் ஆண்டு செனட் தலைவரானார். அவர் தன்னைப்பற்றி பெருமையாக கூறிக்கொண்டவர். வடக்கு லூசான் பகுதியில் ஆங் மகார்லிகா என்ற கொரில்லா படையின் தலைவராக, 2ம் உலக யுத்த காலத்தில் இருந்ததாக அவர் கூறிக்கொள்வார். அவரது நிர்வாகம் கடுமையான சர்வாதிகார, ஊழல், லஞ்சம், அரசியல் ஒடுக்குமுறை, மனித உரிமை மீறல்கள் ஆகியவற்றால் நிரம்பி வழிந்தது. தனது ஆட்சி காலத்தில் அவர் மிகப்பெரும் தனிப்பட்ட செல்வாக்கைப் பெற்றிருந்தார். 1983ம் ஆண்டு ஜுனியர் பெனிக்னோ, அகினோ என்ற எதிர் கட்சி அரசியல் தலைவரை படுகொலை செய்த வழக்கில் அவரது ஆட்சி குற்றவாளியாக்கப்பட்டது. அதையொட்டி ஒரு அதிபர் தேர்தல் நடந்தது. அதுவே 1986ம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் மக்கள் அதிகாரத்திற்கான புரட்சி நடப்பதற்கு ஒரு கிரியா ஊக்கியாக இருந்தது. அதுவே அதிகாரத்திலிருந்து இவரை கீழே இறக்கியது. உடனடியாக இவர் ஹவாய் தீவில் அடைக்கலம் தேடி ஓடினார். மார்க்கோசும், அவரது மனைவி இமல்டா மார்க்கோசும் பல லட்சம் கோடி டாலர் பெருமான பொதுப்பணத்தை சுருட்டிக் கொண்டு ஓடி விட்டார்கள் என்று பின்னால் தெரிந்தது. அமெரிக்கா, சுவிட்சர்லாந்து, மற்ற நாடுகளில் பல்வேறு போலி பெயர்களில் இயங்கிய வர்த்தக குழுமங்களில் தான் ஆட்சியிலிருந்த 20 ஆண்டுகளிலும் சுருட்டிய பணத்தை போட்டு வைத்திருந்தார்கள் என்று அம்பலமானது.
இலங்கை அதிபர் மகிந்த ராஜபக்சே, இப்போது அதிபர் தேர்தலை சந்திக்கிறார். அவரும், அவரது குடும்பத்தாரும் அதிகமான அளவில் பொதுப்பணத்தை கொள்ளை யடித்து விட்டார்கள் என்று இப்போது குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. நேற்றைய பிலிப்பைன்ஸ், நாளைய இலங்கையாக இருக்குமா என்பதும், மார்க்கோஸ் சந்தித்த சூழலை, மகிந்த ராஜபக்சேவும் சந்திப்பாரா என்பதும் இப்போது விவாதிக்கப்படுகிறது.
தன்னுடைய குறிக்கோள்களை அடைவதற்காக, அதிபர் மார்க்கோஸ் படைபலம் திரட்டினார். பிலிப்பைன்ஸ் ஆயுதப்படைகள் மூலமாக, சாதாரண குடிமக்கள் செய்ய வேண்டிய உள்கட்டுமான பணிகள், பொருளாதார திட்டமிடல், திட்டங்களை அமுல்படுத்தல் ஆகியவற்றையும், தொழிற்சாலை பகுதிகளை திட்டமிடல் மற்றும் வளர்ச்சிப் பணிகளையும் செய்து வந்தார். தனது அமைச்சரவையை மற்றும் அதிகாரிகளை நியமிப்பதில் உயர் தொழில்நுட்ப மற்றும் உயர் கல்வி கற்ற மேட்டுக்குடிகளை நியமித்து வந்தார். வியட்நாம் போர் நடக்கும் போது, 1965ல், தென் வியட்நாமிற்கு 10,450 பிலிப்பைன் நாட்டு போர் வீரர்களை, மார்க்கோஸ் நிர்வாகம் அனுப்பி வைத்தது. 1969ல் 2வது முறையும் மார்க்கோஸ் வெற்றி பெற்று மறுபடியும் ஆட்சிக்கு வந்தார். அப்போது தனது தனி நபர் செல்வாக்கை உயர்த்திக் கொண்டார். அனைத்து சட்ட ரீதியான அதிகாரங்களையும், உள்கட்டுமான கட்டுப்பாடுகளையும் மார்க்கோஸ் தனது கையில் வைத்திருந்தார். முழு பிலிப்பைன்ஸ் நாடும் அவரை சுற்றியே எதிர்பார்ப்பிலிருந்தது. வணிக அங்காடி களிலும், பள்ளிக்கூடங்களிலும் கூட, நாடு தழுவிய அளவில் அதிபர் மார்க்கோசுடைய பெரிய படங்கள் தொங்க வேண்டும். இல்லாவிடில் அந்த கடைகள் மற்றும் பள்ளிக்கூடங்கள் இழுத்து மூடப்படும். இப்படிப்பட்ட ஒரு தனி நபர் புகழ் பாடுதலை மார்க்கோஸ் உருவாக்கியிருந்தார். 1986ம் ஆண்டு ஆட்சியை விட்டு, கீழே இறக்கப்படும் வரை, மார்க்கோஸ் தனது புகழ் பாடுதலை நிறுத்தவில்லை. அவரது 2வது கட்ட ஆட்சிகாலத்தில் பிலிப்பைன்ஸ் பொருளாதாரம் நெருக்கடியை சந்தித்தது. நாட்டில் குற்றங்கள் கூடிக்கொண்டே இருந்தன. கம்யூனிஸ்டு இயக்கத்தின் ஆயுதம் தாங்கிய புரட்சிகரப் போராட்டம் எழுச்சி பெற்றிருந்தது. பணவீக்கம் அதிகரித்து வந்தது. பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டின் பீசோ என்ற பணத்தின் மதிப்பு குறைந்து வந்தது. ஊடகங்கள் மார்க்கோஸ் அரசியலில் நுழைந்த காலத்திலிருந்து, சேர்த்து குவித்த கோடிக்கணக்கான சொத்துக்களைப்பற்றி கணக்கு சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். பல்வேறு இடங்களில் தனது பணத்தை மூலதனமாக மார்க்கோஸ் போட்டிருந்தார் என்பதும் வெளியாகிக் கொண்டிருந்தது. இடது சாரி இயக்க போராட்டங்களால், பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டின் எல்லா பிராந்தியங்களிலும் ஒரு குழப்பமான சூழல் இருந்தது. எண்ணை உற்பத்தி செய்யும் அரபு நாடுகள், இஸ்ரேலுக்கு மேற்கத்திய நாடுகளின் ராணுவ உதவியை கண்டித்து, அமெரிக்க ஆதரவான பிலிப்பைன்ஸ் அரசை எதிர்ப்பதற்காக, எண்ணை உற்பத்தியை நிறுத்தி விட்டார்கள். இயற்கை பேரழிவுகளும் நாட்டின் உள்கட்டுமானம், விவசாய உற்பத்தி மற்றும் கால்நடைகள் ஆகியவற்றை அழித்தது. உள்நாட்டு, வெளிநாட்டு லாப நோக்க சக்திகளின் விளைவாக அத்தியாவசிய தேவை பொருட்களின் விலை உயர்வு கூடிக் கொண்டே இருந்தது. 1960ன் கடைசி ஆண்டுகளிலும், 1970ன் தொடக்க காலத்திலும் மாணவர் இயக்கங்கள், அரசுக்கு எதிராக பல்வேறு கல்லூரிகளிலும், பல்கலைக்கழகங்களிலும் பெரும் எழுச்சிமிகு போராட்டங்களை நடத்தியது. 1970ம் ஆண்டு ஜனவரி 30ம் நாள், 50,000 மாணவர்களும், தொழிலாளர்களும், அதிபரின் மாளிகையை முற்றுகையிட்டு நெருப்பிட்டனர்.
ராணுவம் அவர்களை விரட்ட, துப்பாக்கி சண்டை நேரடியாக நடந்தது. 4 பேர் பலியானார்கள். இருபுறமும் பலத்த காயங்கள் ஏற்பட்டது. பிலிப்பைன்ஸ் பல்கலைகழகத்தில் பயிலும் 18,000 மாணவர்கள் வகுப்புகளை புறக்கணித்து, போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார்கள். மற்ற பள்ளிகளிலும், பாலி டெக்னிக் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களிலும், இடது சாரி இயக்கங்களின் செல்வாக்கில் மாணவர் போராட்டங்கள் கிளர்ந்து எழுந்தன.
1972ம் ஆண்டு செப்டம் 21ம் நாள், மார்க்கோஸ் ராணுவ சட்டத்தை அறிவித்தார். அதன் மூலம் ஊடக சுதந்திரத்தை தடை செய்தார். சிவில் உரிமை அமைப்புகள் செயல்படவிடாமல் தடுக்கப்பட்டன. ஊடக நிறுவனங்கள் கட்டாயமாக மூடப்பட்டன. எதிர்கட்சி தலைவர்களை கைது செய்ய உத்தரவுகள் பறந்தன. பல எதிர்கட்சி தலைவர்கள் தலைமறைவானார்கள். அதிபர் ஆட்சி முறை 1973ல் மாற்றப்பட்டு, நாடாளுமன்ற ஆட்சி முறையாக ஆனது. அதிலும் மார்க்கோஸே பிரதமராக ஆகிவிட்டார். ஒரு புதிய சமூகத்தை தோற்றுவிக்க, ராணுவ சட்டம் அதன் தொடக்கம் என்று மார்க்கோஸ் விளக்கம் அளித்தார். இமால்டோ மார்க்கஸ் அதிகமான அளவுக்கு வைரங்களையும், வைடூரியங் களையும் சேர்த்திருந்தார் என்பது வெளியே தெரிந்தது. தொடக்கத்தில் ராணுவ சட்டம் வரவேற்கப்பட்டது. பிறகுதான் மக்கள் மத்தியில் எதிர்ப்பு தொடங்கியது. மார்க்கோசின் சுயசர்வாதிகார ஆட்சிமுறையை, எப்படித்தான் பிலிப்பைன்ஸ் மக்கள் ஏற்றுக் கொண்டார்களோ என்று, உலக சமூகம் ஆச்சரியப்பட்டது. தங்களது சுதந்திரத்தை அழிப்பவனை எதிர்த்து மக்கள் எழவில்லையா என்று உலகம் கேட்டது. அமெரிக்க அதிகாரிகள் பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டைப் பற்றி வர்ணிக்கும் போது, 4 கோடி கோழைகளும், ஒரு பிசாசின் மகனும் இருக்கும் நாடு என்பதாக கூறினார்கள்.
மேற்கண்ட ஒவ்வொரு நிகழ்வும் நமக்கு ராஜபக்சேயின் ஆட்சிமுறையையும், இலங்கைத் தீவின் மக்கள் நிலையையும் நினைவுக்கு கொண்டு வந்தால், அதற்கு நாம் பொறுப்பல்ல.
பிலிப்பைன்சில் ஆயிரக்கணக்கான காட்டு மிரண்டித்தனமான மனிதர்கள், ராணுவத்தில் மார்க்கோஸ் ஆட்சியில் இருந்தார்கள். ஆயுதப்படையின் முக்கிய தளபதிகள்தான் 1972 முதல் 1981 வரை ராணுவ சட்டத்தின் நிர்வாகிகளாக கோலோச்சினார்கள். பிலிப்பைன்சின் அன்றைய 3 முக்கிய நிர்வாகிகள், இன்று நமக்கு மகிந்தாவையும், பசிலையும், கோத்தபாயாவையும் நினைவு படுத்துகிறார்கள். 1981ல் மார்க்கோஸ் ஆட்சியை பாராட்டிய அமெரிக்க துணை ஜனாதிபதி ஜார்ஜ் புஷ், மார்க்கோசின் ஜனநாயக கொள்கைகளை பகிரங்கமாக பாராட்டிவிட்டு, மார்க்கோஸ் தனிமைப்பட விடமாட்டோம் என்று சூளுரைத்தார். அமெரிக்க அதிபர் ரொனால்டு ரீகனுக்கு, மார்க்கோஸ் கோடிக்கணக்காக நிதி கொடுத்ததாகவும் கூறுவார்கள். 1986ல் தேர்தலில் கொலை செய்யப்பட்ட அகினோவின் மனைவி கோரசான், சுதந்திர தேர்தலுக்கான தேசிய இயக்கம் சார்பாக 8 லட்சம் வாக்கு வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றார். ஆனாலும் அரசாங்க பட்டியல் 16 லட்சம் வாக்கு வித்தியாசத்தில் மார்க்கோஸ் வென்றதாக காட்டியது. தேர்தல் தில்லு முல்லு அம்பலமானது. மக்கள் போர் வெடித்தது. 1983 ஆகஸ்டில் அகினோ படுகொலை செய்யப்பட்டார். மக்கள் எழுச்சி பலமடங்கானது. மார்க்கோஸ் அமெரிக்காவில் உள்ள ஹவாய் தீவுக்கு ஓடினார். 1989ல் ஹோனலாலுவில் உடல் நலக்குறைவால் இறந்து போனார். அவரது மறைத்து வைக்கப்பட்ட சொத்துக்கள் எல்லாம் மக்களால், தேடி எடுக்கப்பட்டது.
மேற்கண்ட நிலைமைதான் ஜனவரி 26ம் நாள், இலங்கை அதிபர் தேர்தலுக்கு பிறகு மகிந்த ராஜபக்சே குடும்பத்திற்கு வரும் என்ற விவாதம் இப்போது எங்கெனும் தொடங்கியுள்ளது. சர்வாதிகாரிகள் விரட்டப்படுவார்கள் என்பது சரித்திரமாகட்டும்.
Tuesday, January 12, 2010
ஜார்கண்ட் வாசிகள் பண்பாடு அழிக்கப்படுகிறது.
சமீபத்தில் ஜார்கண்ட் முக்தி மோர்ச்சா என்று அழைக்கப்படும் ஜார்கண்ட் விடுதலை முன்னணி என்ற கட்சியின் தலைவரான சிபுசோரன் முதலமைச்சராக, ஜார்கண்ட் மாநிலத்தில் பதவியேற்றார். சென்ற முறை காங்கிரஸ் கட்சியின் ஆதரவில் சிபுசோரன் முதல்வரானார். இந்த முறை பா.ஜ.க.வின் ஆதரவில் அவரே முதல்வராகியுள்ளார். யாருடைய ஆதரவு என்பது கேள்வி இல்லை. சிபுசோரன் முதல்வராக ஆக வேண்டும் என்பதே அங்குள்ள கணக்கு. இந்த கணக்கு சிபுசோரன் என்ற தனிமனிதனுடைய விருப்பக்கணக்கு மட்டுமா? ஜார்கண்ட் முக்தி மோர்ச்சா என்ற கட்சியின் விருப்பம் மாத்திரமா? காங்கிரஸ் கட்சிக்கும், பா.ஜ.க. கட்சிக்கும், ஜார்கண்ட் மாநிலத்தில் வேறு வழியே இல்லையா? காங்கிரசும், பா.ஜ.க.வும் தங்களை அகில இந்திய கட்சிகளாக நம்பிக் கொண்டிருப்பவர்கள், ஜார்கண்டில் மட்டும் ஏன் மாறி, மாறி ஒரு பிரபல ஜார்கண்டியை, அதாவது ஆதிவாசி தலைவரை முதல்வராக்க முயலவேண்டும்? அப்படிப்பட்ட சூழல் ஜார்கண்ட் மக்களிடையே நிலவுகிறது என்று அவர்கள் அனுமானித்திருக்கிறார்களா? ஜார்கண்ட் வாசி என்ற மனோபாவம் அங்குள்ள மக்கள் மத்தியில், உள்நீரோட்டமாக இருக்கிறது என இந்த அகில இந்திய கட்சிகள் உணர்ந்திருக்கிறார்களா? தங்களது இருத்தல் பாதிக்கப்படுவதாக உணரக்கூடிய இனம் தான், அதிகமாக தங்களது நேரடி பிரதிநிதித்துவத்தை விரும்பிக் கொண்டிருக்கும். அப்படிப்பட்ட உணர்வு ஜார்கண்ட் வாசிகளுக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறதா? ஜார்கண்ட் வாசிகளின் இருத்தல் என்ற உரிமை பறிக்கப்படுவதாகவோ, மறுக்கப்படுவதாகவோ அவர்கள் உணரத் தலைபட்டு விட்டார்களா?
மேற்கண்ட கேள்விகளெல்லாம், சிபுசோரன் முதல்வராக மீண்டும் நியமிக்கப்படும் போது உருவாவது நியாயம் தானே? அதையொட்டி சிபுசோரன் மாவோயிஸ்ட் தலைவருடன் பேசுவதற்கு, தனது உதவியாளரை அனுப்பியதாக செய்திகள் வந்திருக்கின்றன. மாவோயிஸ்ட் கட்சி தடை செய்யப்பட்ட இயக்கம். அதன் தலைவராக அந்த வட்டாரத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்ற கிஷன் ஜி, அரசாங்கங்கள் தேடிக் கொண்டிருக்கின்ற ஒரு நபர். முதலமைச்சராக சிபுசோரன் பொறுப்பெடுத்த பிற்பாடு, இப்படிப்பட்ட ஒரு ரகசிய சந்திப்பு நடந்திருக்கிறது என்று கூறுகிறார்கள்.
அப்படிப்பட்ட ஒரு ரகசிய சந்திப்புக்கு அவசியம் என்ன? பொதுத்தேர்தலில் பதினெட்டு இடங்களில் வெற்றிபெற்ற, ஜார்கண்ட் முக்தி மோர்ச்சா கட்சி, அதில் ஆறு இடங்களில் மாவோயிஸ்டுகளின் ஆதரவில் தான் வெற்றி பெற்றது என்பதாகவும், அதனால் தான் ரகசிய சந்திப்புகள் என்பதாகவும் சில ஏடுகள் அங்கலாயிக்கின்றன. இதுதான் உண்மையான காரணமா? அல்லது ஜார்கண்ட் வாசிகளின் இருத்தல் கேள்விக்குறியாயிருக்கும் நேரத்தில், அத்தகைய ஆதிவாசிகளின் அடையாளத்தை உயிர்ப்பிக்க, ஆயுதந்தாங்கிய போராட்டத்தை நடத்திக் கொண்டிருக்கும் மாவோயிஸ்டுகளுடன் பேச வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் முதல்வர் சிபுசோரனுக்கு ஏற்பட்டுள்ளதா? இத்தகைய ஆழமான கேள்வி நமக்கு எழுகிறது.
ஜார்கண்ட் வாசிகள் என்ற அடையாளம் பல்வேறு ஆதிவாசிகள் இனங்களின் ஒட்டுமொத்த அடையாளமாக அந்த வட்டாரத்தில் இருக்கிறது. அந்த வட்டாரத்தில் இறக்கப்படும் பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்கள் மூலமாக, ஆதிவாசிகளின் பாரம்பரிய உரிமையான கனிமவளங்கள் களவாடப்படுகின்றன. மலைகளும், காடுகளும் லாபநோக்க சிந்தனையுள்ள தனியார் மூலம் கொள்ளையடிக்கப்படுகின்றன. ஆதிவாசிகளுடைய உழைப்பும் கூட கடுமையாக சுரண்டப்படுகிறது. இவையெல்லாம் பொருளாதார ரீதியாக ஆதிவாசிகளது பாரம்பரிய சொத்துக்களை அழித்தல் என்று நாம் புரிந்துகொள்ளலாம். ஆனால் இப்போது புதியதொரு பிரச்சனையும் தெரியவருகிறது. அது ஜார்கண்ட வாசிகளின் பண்பாடு அழிக்கப்படுகிறது என்ற குற்றச்சாட்டு.
மேற்கண்ட குற்றச்சாட்டை எழுப்புபவர் ஏ.கே.ராய் என்ற ஆதிவாசி தலைவர். அவர் ஜார்கண்ட முக்தி மோர்ச்சா ஒரு அரசியல் கட்சியாக, தேர்தல் பாதைக்கு வருவதற்கு முன்னால், அந்த இயக்கத்தை தொடங்கியவர்களில் ஒருவர். 1982ம் ஆண்டு, அதாவது ஏறத்தாழ 28 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், முதன் முதலில் இப்படிப்பட்ட குற்றச்சாட்டை, ஏ.கே.ராய் எழுப்புகிறார். அப்போது ஜார்கண்ட் என்ற தனி மாநிலம் உருவாக்கப்படவில்லை. அந்த வட்டாரம் பீகார் மாநிலத்தில் அப்போது இருந்தது. மார்க்சிஸ்ட் ஒருங்கிணைப்பு குழு என்ற பெயரில் ஒரு தொழிற்சங்கத்தை உருவாக்கி அதை ஏ.கே.ராய் தலைமை தாங்கி வருகிறார். அவர் பலமுறை நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக அந்த வட்டாரத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவரது கட்சி 4 சட்டமன்ற உறுப்பினர்களை பலமுறை தேர்தலில் வெற்றி பெற வைத்து அனுப்பியுள்ளது. அப்படிப்பட்ட அனுபவம் கொண்ட எம்.சி.சி. என்ற தொழிற்சங்கத்தின் தலைவரான ஏ.கே.ராய் இதுபோன்ற குற்றச்சாட்டை முன்வைப்பதால், அதன் முக்கியத்துவத்தை புரிந்துக் கொள்ள முடிகிறது.
ஜார்கண்ட் மக்களின் பண்பாடு என்பது குறிப்பாக ஆதிவாசிகளின் பண்பாடு. அது அடிப்படையில் சமத்துவ பண்பாடு. அதை சோசலிச பண்பாடு என்று ஏ.கே.ராய் அழைக்கிறார். மேல், கீழ் என்ற பாரபட்சம் அந்த பண்பாட்டில் கிடையாது. வரதட்சணை, பர்தா, சடங்குகள், மதவாதம் ஆகியவை அவர்கள் மத்தியில் இல்லை. சமத்துவமும், உழைப்பை பெருமையாக மதிப்பதும் பாரம்பரியமாக அங்குள்ள ஆதிவாசிகள் கொண்டுள்ள குணங்கள். அவர்களில் கல்வி கற்றோர் இப்போது முதலாளித்துவ பண்பாடுகளில் பழகி விட்டனர். அதனால் தங்கள் மக்களின் பாரம்பரிய பண்பாட்டிலிருந்து, அன்னியப்பட்டு வருகின்றனர். அவர்களின் பாரம்பரிய பண்பாடு சிறிது, சிறிதாக அழிக்கப்பட்டு வருகிறது.
அவர்கள் பகுதிகளில் தொழிற்சாலைகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. ஆனால் அதில் அந்த ஆதிவாசிகளுக்கு பணியாற்ற உரிமையில்லை. அவர்கள் சுரங்க தொழில் வேலைகளை முன்பு பெற்று வந்தார்கள். அதையும் இப்போது இயந்திரங்கள் செய்யத் தொடங்கிவிட்டன. ஆகவே சுரங்க தொழில் துறையிலிருந்தும் அந்த ஆதிவாசிகள் நீக்கப்பட்டுவிட்டார்கள். அவர்கள் காடுகளில் வாழ்கிறார்கள். ஆனால் வனயிலாகா என்ற அரசாங்கத் துறையில், அவர்களில் யாரும் பணியில் இல்லை. மரங்களை காடு முழுக்க, ஒப்பந்தக்காரர்களும், வனயிலாகா அதிகாரிகளும் இணைந்து வெட்டுகிறார்கள். பழியை ஆதிவாசிகள் மீது போட்டு விடுகிறார்கள். சோட்டா நகர் வனங்களை அழித்தது யார்? வனயிலாகாவும், ஒப்பந்த காரர்களும் தானே. அந்த இருகும்பலும் தங்களது வீடுகளை, பங்களாக்களாக கட்டியிருப்பதிலிருந்தே தெரியவில்லையா?
தன்பாத், ஹசாரிபக், ராஞ்சி, பாட்னா ஆகிய இடங்களிலுள்ள ஆதிவாசிகள் அல்லாத ஒப்பந்தக்காரர்கள் காடுகளை அழிக்க அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள். ஆதிவாசி மக்களுக்கு இடம் இல்லாமல் போனது போல, அவர்கள் வளர்த்த மரங்களுக்கும் இடம் இல்லாமல் போய்விட்டது. ஆதிவாசிகளின் பாரம்பரிய கருவிகளான வில்லையும், அம்பையும் எடுத்துச் செல்ல இப்போது அனுமதி மறுப்பு வரத்தொடங்கியுள்ளது. 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ரவீந்திர நாத் தாகூர் சீனா பற்றி ஒரு செய்தியைக் கூறினார். ஆங்கிலேயர்கள் திட்டமிட்டு சீனாவில், ஹாங்காங் மூலமாக பீரங்கிகளுடன் போதை மருந்தை பரப்பினார்கள் என்று கூறினார். இப்போது அதேபோல, காவல்துறை உதவியோடு ஆதிவாசிகள் மத்தியில் போதை பரப்பப்படுகிறது. பாரம்பரிய பண்பாட்டில் ஜார்கண்ட் வாசிகள் போதை மருந்துகளை பயன்படுத்தாதவர்கள் தொழிற்சாலைகள் இந்த வட்டாரத்தின் வளங்களை கொள்ளையடித்துச் செல்கின்றன.
பிர்சா முண்டா சிலை ஜார்கண்ட் தலைநகரில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த தலைவர் ஆங்கிலேயரை எதிர்த்து ஆதிவாசிகள் இயக்கத்தை பொருளாதார, அரசியல், பண்பாட்டு புரட்சியாக நடத்தினார். அவரது இயக்கத்தில் அனைத்து வகை ஆதிவாசிகளும் இணைந்து செயல்பட்டனர். தனி மாநிலமாக அறிவித்த பிறகு, அன்னிய சக்திகள் ஆதிவாசிகளின் பண்பாட்டை அழிப்பது என்ற நோக்கத்தை செயல்படுத்தி வருகிறார்கள். அங்கே எழுகின்ற எழுச்சியெல்லாம், அவர்களது பண்பாட்டை, அதன் அடையாளத்தை காப்பாற்றுவதற்கான எழுச்சிதான் என்பதை அனைத்து இந்திய மக்களும் புரிந்துகொள்ளும் காலம் வந்துவிட்டது.
மேற்கண்ட கேள்விகளெல்லாம், சிபுசோரன் முதல்வராக மீண்டும் நியமிக்கப்படும் போது உருவாவது நியாயம் தானே? அதையொட்டி சிபுசோரன் மாவோயிஸ்ட் தலைவருடன் பேசுவதற்கு, தனது உதவியாளரை அனுப்பியதாக செய்திகள் வந்திருக்கின்றன. மாவோயிஸ்ட் கட்சி தடை செய்யப்பட்ட இயக்கம். அதன் தலைவராக அந்த வட்டாரத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்ற கிஷன் ஜி, அரசாங்கங்கள் தேடிக் கொண்டிருக்கின்ற ஒரு நபர். முதலமைச்சராக சிபுசோரன் பொறுப்பெடுத்த பிற்பாடு, இப்படிப்பட்ட ஒரு ரகசிய சந்திப்பு நடந்திருக்கிறது என்று கூறுகிறார்கள்.
அப்படிப்பட்ட ஒரு ரகசிய சந்திப்புக்கு அவசியம் என்ன? பொதுத்தேர்தலில் பதினெட்டு இடங்களில் வெற்றிபெற்ற, ஜார்கண்ட் முக்தி மோர்ச்சா கட்சி, அதில் ஆறு இடங்களில் மாவோயிஸ்டுகளின் ஆதரவில் தான் வெற்றி பெற்றது என்பதாகவும், அதனால் தான் ரகசிய சந்திப்புகள் என்பதாகவும் சில ஏடுகள் அங்கலாயிக்கின்றன. இதுதான் உண்மையான காரணமா? அல்லது ஜார்கண்ட் வாசிகளின் இருத்தல் கேள்விக்குறியாயிருக்கும் நேரத்தில், அத்தகைய ஆதிவாசிகளின் அடையாளத்தை உயிர்ப்பிக்க, ஆயுதந்தாங்கிய போராட்டத்தை நடத்திக் கொண்டிருக்கும் மாவோயிஸ்டுகளுடன் பேச வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் முதல்வர் சிபுசோரனுக்கு ஏற்பட்டுள்ளதா? இத்தகைய ஆழமான கேள்வி நமக்கு எழுகிறது.
ஜார்கண்ட் வாசிகள் என்ற அடையாளம் பல்வேறு ஆதிவாசிகள் இனங்களின் ஒட்டுமொத்த அடையாளமாக அந்த வட்டாரத்தில் இருக்கிறது. அந்த வட்டாரத்தில் இறக்கப்படும் பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்கள் மூலமாக, ஆதிவாசிகளின் பாரம்பரிய உரிமையான கனிமவளங்கள் களவாடப்படுகின்றன. மலைகளும், காடுகளும் லாபநோக்க சிந்தனையுள்ள தனியார் மூலம் கொள்ளையடிக்கப்படுகின்றன. ஆதிவாசிகளுடைய உழைப்பும் கூட கடுமையாக சுரண்டப்படுகிறது. இவையெல்லாம் பொருளாதார ரீதியாக ஆதிவாசிகளது பாரம்பரிய சொத்துக்களை அழித்தல் என்று நாம் புரிந்துகொள்ளலாம். ஆனால் இப்போது புதியதொரு பிரச்சனையும் தெரியவருகிறது. அது ஜார்கண்ட வாசிகளின் பண்பாடு அழிக்கப்படுகிறது என்ற குற்றச்சாட்டு.
மேற்கண்ட குற்றச்சாட்டை எழுப்புபவர் ஏ.கே.ராய் என்ற ஆதிவாசி தலைவர். அவர் ஜார்கண்ட முக்தி மோர்ச்சா ஒரு அரசியல் கட்சியாக, தேர்தல் பாதைக்கு வருவதற்கு முன்னால், அந்த இயக்கத்தை தொடங்கியவர்களில் ஒருவர். 1982ம் ஆண்டு, அதாவது ஏறத்தாழ 28 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், முதன் முதலில் இப்படிப்பட்ட குற்றச்சாட்டை, ஏ.கே.ராய் எழுப்புகிறார். அப்போது ஜார்கண்ட் என்ற தனி மாநிலம் உருவாக்கப்படவில்லை. அந்த வட்டாரம் பீகார் மாநிலத்தில் அப்போது இருந்தது. மார்க்சிஸ்ட் ஒருங்கிணைப்பு குழு என்ற பெயரில் ஒரு தொழிற்சங்கத்தை உருவாக்கி அதை ஏ.கே.ராய் தலைமை தாங்கி வருகிறார். அவர் பலமுறை நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக அந்த வட்டாரத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவரது கட்சி 4 சட்டமன்ற உறுப்பினர்களை பலமுறை தேர்தலில் வெற்றி பெற வைத்து அனுப்பியுள்ளது. அப்படிப்பட்ட அனுபவம் கொண்ட எம்.சி.சி. என்ற தொழிற்சங்கத்தின் தலைவரான ஏ.கே.ராய் இதுபோன்ற குற்றச்சாட்டை முன்வைப்பதால், அதன் முக்கியத்துவத்தை புரிந்துக் கொள்ள முடிகிறது.
ஜார்கண்ட் மக்களின் பண்பாடு என்பது குறிப்பாக ஆதிவாசிகளின் பண்பாடு. அது அடிப்படையில் சமத்துவ பண்பாடு. அதை சோசலிச பண்பாடு என்று ஏ.கே.ராய் அழைக்கிறார். மேல், கீழ் என்ற பாரபட்சம் அந்த பண்பாட்டில் கிடையாது. வரதட்சணை, பர்தா, சடங்குகள், மதவாதம் ஆகியவை அவர்கள் மத்தியில் இல்லை. சமத்துவமும், உழைப்பை பெருமையாக மதிப்பதும் பாரம்பரியமாக அங்குள்ள ஆதிவாசிகள் கொண்டுள்ள குணங்கள். அவர்களில் கல்வி கற்றோர் இப்போது முதலாளித்துவ பண்பாடுகளில் பழகி விட்டனர். அதனால் தங்கள் மக்களின் பாரம்பரிய பண்பாட்டிலிருந்து, அன்னியப்பட்டு வருகின்றனர். அவர்களின் பாரம்பரிய பண்பாடு சிறிது, சிறிதாக அழிக்கப்பட்டு வருகிறது.
அவர்கள் பகுதிகளில் தொழிற்சாலைகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. ஆனால் அதில் அந்த ஆதிவாசிகளுக்கு பணியாற்ற உரிமையில்லை. அவர்கள் சுரங்க தொழில் வேலைகளை முன்பு பெற்று வந்தார்கள். அதையும் இப்போது இயந்திரங்கள் செய்யத் தொடங்கிவிட்டன. ஆகவே சுரங்க தொழில் துறையிலிருந்தும் அந்த ஆதிவாசிகள் நீக்கப்பட்டுவிட்டார்கள். அவர்கள் காடுகளில் வாழ்கிறார்கள். ஆனால் வனயிலாகா என்ற அரசாங்கத் துறையில், அவர்களில் யாரும் பணியில் இல்லை. மரங்களை காடு முழுக்க, ஒப்பந்தக்காரர்களும், வனயிலாகா அதிகாரிகளும் இணைந்து வெட்டுகிறார்கள். பழியை ஆதிவாசிகள் மீது போட்டு விடுகிறார்கள். சோட்டா நகர் வனங்களை அழித்தது யார்? வனயிலாகாவும், ஒப்பந்த காரர்களும் தானே. அந்த இருகும்பலும் தங்களது வீடுகளை, பங்களாக்களாக கட்டியிருப்பதிலிருந்தே தெரியவில்லையா?
தன்பாத், ஹசாரிபக், ராஞ்சி, பாட்னா ஆகிய இடங்களிலுள்ள ஆதிவாசிகள் அல்லாத ஒப்பந்தக்காரர்கள் காடுகளை அழிக்க அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள். ஆதிவாசி மக்களுக்கு இடம் இல்லாமல் போனது போல, அவர்கள் வளர்த்த மரங்களுக்கும் இடம் இல்லாமல் போய்விட்டது. ஆதிவாசிகளின் பாரம்பரிய கருவிகளான வில்லையும், அம்பையும் எடுத்துச் செல்ல இப்போது அனுமதி மறுப்பு வரத்தொடங்கியுள்ளது. 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ரவீந்திர நாத் தாகூர் சீனா பற்றி ஒரு செய்தியைக் கூறினார். ஆங்கிலேயர்கள் திட்டமிட்டு சீனாவில், ஹாங்காங் மூலமாக பீரங்கிகளுடன் போதை மருந்தை பரப்பினார்கள் என்று கூறினார். இப்போது அதேபோல, காவல்துறை உதவியோடு ஆதிவாசிகள் மத்தியில் போதை பரப்பப்படுகிறது. பாரம்பரிய பண்பாட்டில் ஜார்கண்ட் வாசிகள் போதை மருந்துகளை பயன்படுத்தாதவர்கள் தொழிற்சாலைகள் இந்த வட்டாரத்தின் வளங்களை கொள்ளையடித்துச் செல்கின்றன.
பிர்சா முண்டா சிலை ஜார்கண்ட் தலைநகரில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த தலைவர் ஆங்கிலேயரை எதிர்த்து ஆதிவாசிகள் இயக்கத்தை பொருளாதார, அரசியல், பண்பாட்டு புரட்சியாக நடத்தினார். அவரது இயக்கத்தில் அனைத்து வகை ஆதிவாசிகளும் இணைந்து செயல்பட்டனர். தனி மாநிலமாக அறிவித்த பிறகு, அன்னிய சக்திகள் ஆதிவாசிகளின் பண்பாட்டை அழிப்பது என்ற நோக்கத்தை செயல்படுத்தி வருகிறார்கள். அங்கே எழுகின்ற எழுச்சியெல்லாம், அவர்களது பண்பாட்டை, அதன் அடையாளத்தை காப்பாற்றுவதற்கான எழுச்சிதான் என்பதை அனைத்து இந்திய மக்களும் புரிந்துகொள்ளும் காலம் வந்துவிட்டது.
Monday, January 11, 2010
தமிழர் கிழக்கு மாவட்டங்களை ஆக்கிரமிக்கும் சிங்களர்கள்.
இலங்கைத் தீவில் வடக்கு மாகாணமும், கிழக்கு மாகாணமும் ஈழத்தமிழர்களது தாயகமாக இருந்து வருகிறது. வடக்கு மாகாணத்தில் பல மாவட்டங்களும், கிழக்கு மாகாணத்தில் பல மாவட்டங்களும் இருக்கின்றன. வடக்கும், கிழக்கும் இணைந்து தான் தமிழர் தாயகம் என்பதாக, இலங்கைத் தீவை ஆண்ட ஜெயவர்தனே காலத்தில் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டதனால் தான், அவர் 1987ல் இந்திய தலைமையமைச்சராக இருந்த ராஜிவ் காந்தியுடன் போட்டுக் கொண்ட ஒப்பந்தத்தில், அந்த முறையிலேயே எழுதி கையெழுத்திட்டிருந்தார். இலங்கை ஆட்சியாளர்களாலேயே எழுதப்பட்ட கையெழுத்தின் தலையெழுத்தை மாற்றி எழுத ஒரு மகிந்த ராஜபக்சே ஆட்சிக்கு வந்தார். வந்த கையோடு உச்சநீதிமன்றம் மூலமாக, வடக்கையும், கிழக்கையும் தனித்தனியாக பிரித்தார். அன்று ராஜபக்சேக்கு ஆதரவாக வடக்கையும், கிழக்கையும் தனித்தனியாக பிரிக்க வேண்டும் என்று தீர்ப்புக் கொடுத்த, உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதியரசர், இப்போது வடக்கையும், கிழக்கையும் இணைத்து தமிழர்களுடைய வாழ்விடத்திற்கு சரியான அடையாளத்தை கொடுக்க வேண்டும் என்று தனது கருத்தை, தனது பொறுப்பிலிருந்து ஓய்வு பெற்ற பிற்பாடு கூறுகிறார். இப்போது அதே ஓய்வு பெற்ற தலைமை நீதியரசர், மகிந்த ராஜபக்சேக்கு எதிராக சரத்பொன்சேகாவை ஆதரிக்கும் அணியிலிருக்கிறார். இப்படி சில தனிநபர்கள் அணி மாறினாலும், தமிழர் தாயகத்தை இணைப்பதா, பிரிப்பதா என்பதில் தான் இரண்டு அணிகளுக்கும் மத்தியில் முக்கியமான வேறுபாடு இருப்பதாக சமீபத்திய விவாதங்கள் காட்டுகின்றன.
வடக்கையும், கிழக்கையும் ஒன்று சேர்க்க விடமாட்டேன் என்று பகிரங்கமாகவே, ராஜபக்சே கொக்கரித்துள்ளார். இரண்டு மாகாணங்களையும் பிரிப்பதின் மூலம் அவர் எதைச் சாதிக்க விரும்புகிறார் என்பதுதான் முக்கியமான விஷயம். தமிழர்களுக்கு என்று ஒரு தாயகம் இருக்கக் கூடாது என்ற எண்ணம் சிங்கள பேரினவாதிகளிடம் ஊறியிருக்கின்ற ஒரு சிந்தனை. சிங்கள மக்கள் அனைவருக்கும் இப்படிப்பட்ட பிற்போக்குத்தனமான சிந்தனை இருப்பதாக தெரியவில்லை. பெருவாரியான சிங்கள மக்கள் ஏழைகளாக இருக்கிறார்கள். கிராமப்புறங்களில் விவசாயிகளாக வாழ்கிறார்கள். விலைவாசி உயர்வை தாக்குப்பிடிக்க முடியாதவர்களாக, வறுமையில் வாடுகிறார்கள். அவர்கள் மத்தியில் தமிழர்கள் பற்றிய தவறான ஒரு காட்சி காட்டப்பட்டு வருகிறது. அதாவது தமிழர்கள் தனிநாடு கேட்டு, தங்களது நாட்டு ஒற்றுமையை உடைத்து விடுவார்கள் என்று பேரினவாதிகள் பரப்புரை செய்து வருகிறார்கள். தமிழர்களின் விடுதலைப் போராளிகள் என்று பிரபலமாக அறியப்பட்ட தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளை பயங்கரவாதிகள் என்று சிங்கள மக்கள் மத்தியில் இந்த பேரினவாதிகள் பரப்பியிருக்கிறார்கள். இந்தியாவிலிருக்கும் தமிழ் நாட்டைச் சுட்டிக்காட்டி, இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு ஆதரவாக இந்தியத் தமிழர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று ஏற்கனவே பரப்பியிருக்கிறார்கள். இந்தியா என்ற பெரியதொரு வரைபடத்தைக் காட்டி, அங்கேயிருப்பவர்கள் அனைவரும் தமிழர்கள் என்பதுபோல ஒரு மாயையை ஏற்படுத்தி, பீதியை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.
சிங்கள பேரினவாத ஆட்சியாளர்கள், முதலில் பெருவாரியான சிங்கள மக்கள் மீது தான் தங்களது உளவியல் பரப்புரை போரை நடத்தியிருக்கிறார்கள். அதனால் பீதியடைந்த சிங்கள மக்கள், தமிழர்கள் என்றாலே பயம் கவ்வும் அளவிற்கு சென்றிருக்கிறார்கள். அந்த நேரத்தில் பயங்கரவாதத்தை எதிர்த்துத்தான் போர் நடத்துகிறோம் என்று இனவாத போரை நியாயப்படுத்தி பரப்பினார்கள். அதை நம்பிய சிங்கள மக்களும் புலிகள் மீதான போரை விரும்பினார்கள். அதனால் தான் போர் வெற்றியை சிங்கள மக்கள் கொண்டாடினார்கள். பட்டினிக் கிடக்கும் சிங்கள மக்கள் தங்கள் வீட்டு இளம் பிள்ளைகளை, நல்ல சம்பளம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் ராணுவத்திற்கு அனுப்பினார்கள். ராணுவத்தில் சிங்கள இளைஞர்கள் பலியாவதன் எண்ணிக்கை அதிகமாகும் போது, துவண்டு போனார்கள். ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ராணுவத்திற்குச் சென்ற சிங்கள வீரர்களின் பலி எண்ணிக்கை கூடியதைக் கண்டு விரக்தியடைந்தார்கள்.
இத்தகைய நிலைமையில் தான், இதுவரை ஏற்படாத அளவு போரை விரும்பிய சிங்களப் பெரும்பான்மையினர் மத்தியிலேயே, அதிபர் தேர்தலுக்கான இரண்டு முக்கிய வேட்பாளர்களின் போட்டியால், பெரும் பிளவு ஏற்பட்டுள்ளது. போர் முடிந்த பிற்பாடு நாட்டை ஒற்றுமைப்படுத்த, தமிழ் மக்களையும் அணைத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்ற எண்ணம் சிங்கள மக்கள் மத்தியில் வளர்ந்து வருகிறது. அத்தகைய சூழலில் தான் வடக்கும், கிழக்கும் இணைப்பது அல்லது பிரிப்பது என்ற விவகாரம் விசுவரூபம் எடுத்துள்ளது.
கிழக்கு மாகாணத்தை தங்கள் கைக்குள் ராஜபக்சேயின் ராணுவம் கொண்டு வந்த பிற்பாடு, அங்கே தங்களது கைப்பொம்மை பிள்ளையானை முதலமைச்சராக்கியது. கருணாவை தங்களது கட்சியான ஐக்கியச் சுதந்திர முன்னணிக்குள் ராஜபக்சே சேர்த்துக் கொண்டார். அதனால் பிள்ளையான் தலைமையில் தமிழ் மக்கள் விடுதலை புலிகள் என்ற கட்சி இயங்குகிறது. தமிழ் மக்களும், தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்களும் பெருவாரியாக இருக்கின்ற கிழக்கு மாவட்டங்களில், இந்த இரண்டு சமூகங்களையும் நம்பி ஆட்சி நடத்த ராஜபக்சே விரும்பவில்லை. அதனால் கிழக்கு மாகாணத்தை சிங்களமயமாக்குவது என்பது அவர்களின் திட்டம். அதற்கு சிங்கள குடியேற்றத்தை கொண்டு வந்து, கிழக்கு மாகாணத்தில் திணிக்க வேண்டும். அதன் மூலம் தமிழர்களுடைய பாரம்பரிய பூமி என்ற பெயரை, கிழக்கு மாகாணம் இழக்க நேரிடும்.
வடக்கையும், கிழக்கையும் இணைப்பதற்கு ஒப்புதல் கொடுக்கும் பொன்சேகாவை, மீண்டும் தமிழீழத்தை உருவாக்க முயற்சிக்கிறார் என்பதாக ராஜபக்சே கட்சியினர் குற்றம் சாட்டியது இத்தகைய புரிதலில் தான். இப்போது கிழக்கு மாகாணத்தில் இருக்கும் மட்டகிளப்பு மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த மட்டுநகர் நகராட்சிக்கு மேயராக, ராஜபக்சே கூட்டணியை தேர்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் பெண்ணான சிவகீதா பிரபாகரன் கூட்டணி மாறிவிட்டார். இவர் பிள்ளையான் கும்பலுடன் இருந்தார். பிறகு ராஜபக்சேயின் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர முன்னணிக்கு சென்றுவிட்டார். நேற்று கொழும்பில் வைத்து ஊடகவியலாளர்களிடம், தான் பொன்சேகாவை ஆதரிப்பதாக கூறிவிட்டார்.
இத்தகைய சூழலில் அவசர, அவசரமாக கிழக்கு மாகணத்திலுள்ள மாவட்டங்களை, சிங்கள குடியிருப்புகளாக மாற்றுவதற்கு ராஜபக்சே அரசு திட்டமிடுகிறது. அதில் ஒரு உதாரணம் தான், திரிகோண மலை மாவட்டத்தில் நடந்த நிகழ்ச்சி. அங்கே குரான்ங்குப்பாங்சான் என்ற முஸ்லிம் கிராமத்தில் சிங்களர்களை நிர்பந்தமாக குடியேற்றும் செயல் நடைபெறுகிறது. இதை முன்னாள் எம்.பி.எம்.எஸ்.தௌபீக் புகாராக கூறியுள்ளார்.
அதேபோல மட்டகிளப்பு மாவட்டத்திலுள்ள, தமிழ்தேசிய கூட்டமைப்பபின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக பி.அரியநேத்திரன் ஒரு குற்றச்சாட்டை கூறுகிறார். கடந்த 3 மாதங்களாக அரசாங்கம் பாரம்பரிய தமிழர் பகுதிகளில் 107 சிங்கள குடும்பங்களை, குடியேற்ற ஏற்பாடு செய்துள்ளது என்ற புகாரை கூறியுள்ளார். 2009ம் ஆண்டு டிசம்பர் 7ம் நாள், மட்டகிளப்பு அரசு செயலகத்தில் நடந்த வளர்ச்சி ஒருங்கிணைப்புக் கூட்டத்தில், பட்டிப்பாழை என்ற பிராந்தியத்தில் கேவுலியாமடு என்ற இடத்தில், 107 சிங்கள குடும்பங்களை குடியேற்ற மண் குடிசைகளை கட்டி வருகிறார்கள் என்று அந்த எம்.பி. கூறுகிறார்.
அரசு ஏஜென்ட் மூலம் அந்த குடிசைகளை நீக்க முயற்சித்தும் முடியவில்லை என்கிறார். கேவுலியாமடுவிலிருந்து கச்சக்கோடி சுவாமிமலை வரை 230 சிங்கள குடும்பங்களை குடியேற்றியிருக்கிறார்கள் என்றும் அவர் கூறுகிறார். கேவுலியாமடுவில் உள்ள அரசு நிலத்தில் சில சிங்கள ஆக்ரமிப்பாளர்களுக்கு, நில உரிமை ஆவணத்தை, கிழக்கு மாகாணத்திலுள்ள அம்பாரை மாவட்டத்தின் அரசு ஏஜென்ட் செய்துள்ளார் என்றும் அம்பலமாகியுள்ளது. அதிபர் தேர்தல் நேரத்திலும், ராஜபக்சேயின் சிங்கள குடியமர்த்தல் என்ற காலனிமயப்படுத்தல் என்ற கொடுமை நிகழத்தான் செய்கிறது. தேர்தல் நேரமானதால் இந்த உண்மைகள் வெளியே வந்துள்ளன. உலக சமூகம் இந்த உண்மைகளை கணக்கிலெடுத்துக் கொண்டு, தமிழர்களுக்கான தாயகத்திற்காக குரல் கொடுக்குமா என்பதை நாம் இப்போது கேட்போம்.
வடக்கையும், கிழக்கையும் ஒன்று சேர்க்க விடமாட்டேன் என்று பகிரங்கமாகவே, ராஜபக்சே கொக்கரித்துள்ளார். இரண்டு மாகாணங்களையும் பிரிப்பதின் மூலம் அவர் எதைச் சாதிக்க விரும்புகிறார் என்பதுதான் முக்கியமான விஷயம். தமிழர்களுக்கு என்று ஒரு தாயகம் இருக்கக் கூடாது என்ற எண்ணம் சிங்கள பேரினவாதிகளிடம் ஊறியிருக்கின்ற ஒரு சிந்தனை. சிங்கள மக்கள் அனைவருக்கும் இப்படிப்பட்ட பிற்போக்குத்தனமான சிந்தனை இருப்பதாக தெரியவில்லை. பெருவாரியான சிங்கள மக்கள் ஏழைகளாக இருக்கிறார்கள். கிராமப்புறங்களில் விவசாயிகளாக வாழ்கிறார்கள். விலைவாசி உயர்வை தாக்குப்பிடிக்க முடியாதவர்களாக, வறுமையில் வாடுகிறார்கள். அவர்கள் மத்தியில் தமிழர்கள் பற்றிய தவறான ஒரு காட்சி காட்டப்பட்டு வருகிறது. அதாவது தமிழர்கள் தனிநாடு கேட்டு, தங்களது நாட்டு ஒற்றுமையை உடைத்து விடுவார்கள் என்று பேரினவாதிகள் பரப்புரை செய்து வருகிறார்கள். தமிழர்களின் விடுதலைப் போராளிகள் என்று பிரபலமாக அறியப்பட்ட தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளை பயங்கரவாதிகள் என்று சிங்கள மக்கள் மத்தியில் இந்த பேரினவாதிகள் பரப்பியிருக்கிறார்கள். இந்தியாவிலிருக்கும் தமிழ் நாட்டைச் சுட்டிக்காட்டி, இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு ஆதரவாக இந்தியத் தமிழர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று ஏற்கனவே பரப்பியிருக்கிறார்கள். இந்தியா என்ற பெரியதொரு வரைபடத்தைக் காட்டி, அங்கேயிருப்பவர்கள் அனைவரும் தமிழர்கள் என்பதுபோல ஒரு மாயையை ஏற்படுத்தி, பீதியை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.
சிங்கள பேரினவாத ஆட்சியாளர்கள், முதலில் பெருவாரியான சிங்கள மக்கள் மீது தான் தங்களது உளவியல் பரப்புரை போரை நடத்தியிருக்கிறார்கள். அதனால் பீதியடைந்த சிங்கள மக்கள், தமிழர்கள் என்றாலே பயம் கவ்வும் அளவிற்கு சென்றிருக்கிறார்கள். அந்த நேரத்தில் பயங்கரவாதத்தை எதிர்த்துத்தான் போர் நடத்துகிறோம் என்று இனவாத போரை நியாயப்படுத்தி பரப்பினார்கள். அதை நம்பிய சிங்கள மக்களும் புலிகள் மீதான போரை விரும்பினார்கள். அதனால் தான் போர் வெற்றியை சிங்கள மக்கள் கொண்டாடினார்கள். பட்டினிக் கிடக்கும் சிங்கள மக்கள் தங்கள் வீட்டு இளம் பிள்ளைகளை, நல்ல சம்பளம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் ராணுவத்திற்கு அனுப்பினார்கள். ராணுவத்தில் சிங்கள இளைஞர்கள் பலியாவதன் எண்ணிக்கை அதிகமாகும் போது, துவண்டு போனார்கள். ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ராணுவத்திற்குச் சென்ற சிங்கள வீரர்களின் பலி எண்ணிக்கை கூடியதைக் கண்டு விரக்தியடைந்தார்கள்.
இத்தகைய நிலைமையில் தான், இதுவரை ஏற்படாத அளவு போரை விரும்பிய சிங்களப் பெரும்பான்மையினர் மத்தியிலேயே, அதிபர் தேர்தலுக்கான இரண்டு முக்கிய வேட்பாளர்களின் போட்டியால், பெரும் பிளவு ஏற்பட்டுள்ளது. போர் முடிந்த பிற்பாடு நாட்டை ஒற்றுமைப்படுத்த, தமிழ் மக்களையும் அணைத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்ற எண்ணம் சிங்கள மக்கள் மத்தியில் வளர்ந்து வருகிறது. அத்தகைய சூழலில் தான் வடக்கும், கிழக்கும் இணைப்பது அல்லது பிரிப்பது என்ற விவகாரம் விசுவரூபம் எடுத்துள்ளது.
கிழக்கு மாகாணத்தை தங்கள் கைக்குள் ராஜபக்சேயின் ராணுவம் கொண்டு வந்த பிற்பாடு, அங்கே தங்களது கைப்பொம்மை பிள்ளையானை முதலமைச்சராக்கியது. கருணாவை தங்களது கட்சியான ஐக்கியச் சுதந்திர முன்னணிக்குள் ராஜபக்சே சேர்த்துக் கொண்டார். அதனால் பிள்ளையான் தலைமையில் தமிழ் மக்கள் விடுதலை புலிகள் என்ற கட்சி இயங்குகிறது. தமிழ் மக்களும், தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்களும் பெருவாரியாக இருக்கின்ற கிழக்கு மாவட்டங்களில், இந்த இரண்டு சமூகங்களையும் நம்பி ஆட்சி நடத்த ராஜபக்சே விரும்பவில்லை. அதனால் கிழக்கு மாகாணத்தை சிங்களமயமாக்குவது என்பது அவர்களின் திட்டம். அதற்கு சிங்கள குடியேற்றத்தை கொண்டு வந்து, கிழக்கு மாகாணத்தில் திணிக்க வேண்டும். அதன் மூலம் தமிழர்களுடைய பாரம்பரிய பூமி என்ற பெயரை, கிழக்கு மாகாணம் இழக்க நேரிடும்.
வடக்கையும், கிழக்கையும் இணைப்பதற்கு ஒப்புதல் கொடுக்கும் பொன்சேகாவை, மீண்டும் தமிழீழத்தை உருவாக்க முயற்சிக்கிறார் என்பதாக ராஜபக்சே கட்சியினர் குற்றம் சாட்டியது இத்தகைய புரிதலில் தான். இப்போது கிழக்கு மாகாணத்தில் இருக்கும் மட்டகிளப்பு மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த மட்டுநகர் நகராட்சிக்கு மேயராக, ராஜபக்சே கூட்டணியை தேர்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் பெண்ணான சிவகீதா பிரபாகரன் கூட்டணி மாறிவிட்டார். இவர் பிள்ளையான் கும்பலுடன் இருந்தார். பிறகு ராஜபக்சேயின் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர முன்னணிக்கு சென்றுவிட்டார். நேற்று கொழும்பில் வைத்து ஊடகவியலாளர்களிடம், தான் பொன்சேகாவை ஆதரிப்பதாக கூறிவிட்டார்.
இத்தகைய சூழலில் அவசர, அவசரமாக கிழக்கு மாகணத்திலுள்ள மாவட்டங்களை, சிங்கள குடியிருப்புகளாக மாற்றுவதற்கு ராஜபக்சே அரசு திட்டமிடுகிறது. அதில் ஒரு உதாரணம் தான், திரிகோண மலை மாவட்டத்தில் நடந்த நிகழ்ச்சி. அங்கே குரான்ங்குப்பாங்சான் என்ற முஸ்லிம் கிராமத்தில் சிங்களர்களை நிர்பந்தமாக குடியேற்றும் செயல் நடைபெறுகிறது. இதை முன்னாள் எம்.பி.எம்.எஸ்.தௌபீக் புகாராக கூறியுள்ளார்.
அதேபோல மட்டகிளப்பு மாவட்டத்திலுள்ள, தமிழ்தேசிய கூட்டமைப்பபின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக பி.அரியநேத்திரன் ஒரு குற்றச்சாட்டை கூறுகிறார். கடந்த 3 மாதங்களாக அரசாங்கம் பாரம்பரிய தமிழர் பகுதிகளில் 107 சிங்கள குடும்பங்களை, குடியேற்ற ஏற்பாடு செய்துள்ளது என்ற புகாரை கூறியுள்ளார். 2009ம் ஆண்டு டிசம்பர் 7ம் நாள், மட்டகிளப்பு அரசு செயலகத்தில் நடந்த வளர்ச்சி ஒருங்கிணைப்புக் கூட்டத்தில், பட்டிப்பாழை என்ற பிராந்தியத்தில் கேவுலியாமடு என்ற இடத்தில், 107 சிங்கள குடும்பங்களை குடியேற்ற மண் குடிசைகளை கட்டி வருகிறார்கள் என்று அந்த எம்.பி. கூறுகிறார்.
அரசு ஏஜென்ட் மூலம் அந்த குடிசைகளை நீக்க முயற்சித்தும் முடியவில்லை என்கிறார். கேவுலியாமடுவிலிருந்து கச்சக்கோடி சுவாமிமலை வரை 230 சிங்கள குடும்பங்களை குடியேற்றியிருக்கிறார்கள் என்றும் அவர் கூறுகிறார். கேவுலியாமடுவில் உள்ள அரசு நிலத்தில் சில சிங்கள ஆக்ரமிப்பாளர்களுக்கு, நில உரிமை ஆவணத்தை, கிழக்கு மாகாணத்திலுள்ள அம்பாரை மாவட்டத்தின் அரசு ஏஜென்ட் செய்துள்ளார் என்றும் அம்பலமாகியுள்ளது. அதிபர் தேர்தல் நேரத்திலும், ராஜபக்சேயின் சிங்கள குடியமர்த்தல் என்ற காலனிமயப்படுத்தல் என்ற கொடுமை நிகழத்தான் செய்கிறது. தேர்தல் நேரமானதால் இந்த உண்மைகள் வெளியே வந்துள்ளன. உலக சமூகம் இந்த உண்மைகளை கணக்கிலெடுத்துக் கொண்டு, தமிழர்களுக்கான தாயகத்திற்காக குரல் கொடுக்குமா என்பதை நாம் இப்போது கேட்போம்.
Subscribe to:
Posts (Atom)
