ஜெயிக்கற சேவல் என் சேவல் என்பதா?

ஒரு வாரமாக நடந்து வரும் உச்சகட்ட விவாதம், 14 ஆண்டுகளாக ஓரங்கட் டப்பட்ட விவாதம் தான். ஆனாலும் ஒரு வாரமாக தவிர்க்க முடியாமல் முக்கிய நீரோட்ட விவாதமாக அது ஆக்கப்பட்டுள்ளது. பெண்களுக்கு நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளிலும், மற்றும் அனைத்து சட்டமன்றங்களிலும் 33 விழுக்காடு இடஒதுக்கீடு கொடுக்க வேண்டும் என்ற சட்ட முன்வடிவு, பாதிக் கிணறைத் தாண்டியிருக்கும் நேரம் இது. அதாவது முக்கி, முனகி, முழக்கமிட்டு, முடிவாக மாநிலங்களவையில் பெய ரளவிற்கான ஒற்றைவாக்கு எதிர்ப் புடன், பெண்கள் சட்டமுன்வடிவு அரங்கேறி யிருக்கிறது. ஆனாலும் கூட இது பாதிக் கிணறு தான். மீதிக்கிணறு பாழ் கிணறு என்று சொல்வோரும் உண்டு. ஆனால் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டை சட்ட முன்வடிவாக கொண்டு வரும்போது, அதை எதிர்த்து கடுமையாக பேசி வந்த சில எதிர்க்கட்சிகள், பல்வேறு முறைகளில் ஆளும் கூட்டணிக்கு மிரட்டல்கள் விடுத்துப் பார்த்தனர். அப்போது கூட மடங்காமல் அந்த சட்டமுன்வடிவை விடாப்பிடியாக, பெரிய எதிர்க்கட்சிகளின் ஆதரவையும் பெற்றுக் கொண்டு, ஆளும் கூட்டணி மாநிலங்களவையில் தாக்கல் செய்து அதில் வெற்றியும் பெற்றது. ஏதாவது ஒரு முறையில் எதிர்ப்பதற்கு நியாயங்களைத் தேடிவந்த அந்த சிறிய எதிர்க்கட்சிகள், கடைசியாக தாங்களும் பெண்களுக்கான இடஒதுக் கீட்டுக்கு ஆதரவாளர்கள் தான் என பேசத் தொடங்கிவிட்டனர். இத்தகைய மனோ பாவம் தான் பொதுவாக சமூகத்தில் நிலவு கிறது. அதையே சில ஊடகங்களும் கூட எதிரொலிக்கின்றன.
மேற்கண்ட மனோபாவம் என்பது பிரபலமடையும் ஒரு விவகாரத்தை, நேரடியாக எதிர்ப்பதற்கு மனத்தளவில் திராணியில்லாமல், அதில் அங்கே ஓட்டை, இங்கே ஓட்டை என புலம்புவது நாம் காணும் சமூகத்திலுள்ள பழக்கமாக உள் ளது. அதுவே தான் இங்கே பெண்கள் இடஒதுக்கீடு சம்பந்தப்பட்ட பிரச்
சனையிலும் நடந்துள்ளது. பொதுவாக நமது நாட்டில் அரசாங்கம் ஒரு செயலை செய்தால், அதை ஏற்றுக் கொள்வது என்ற மனோபாவம் மேலோங்கி நிற் கிறது. இது கருத்தாளர்களுக்கோ, அரசியல் வாதிகளுக்கோ, ஊடகக்காரர்களுக்கோ கருத்துறுதி இருக்கிறதா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.
உதாரணமாக ஒரு பிரபலமான மடாதி பதி, ஒரு கொலை வழக்கில் தமிழ்நாட்டு காவல்துறையால், அண்டை மாநிலத்தில் வைத்து கைது செய்யப்பட்டார். அவரு டைய மடம் இருக்கின்ற நகரில், ஒரு கோவில் மேலாளர் கொலை செய்யப்பட்ட போது, அதை சில ஊடகங்கள் மடாதி பதிக்கு சம்பந்தப்படுத்தி முதலில் எழுதின. அப்போது தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் பக்தர்கள் யாரும் அதை ஏற்றுக் கொள்ள வில்லை. ஏற்காதது மட்டுமல்ல விவாதத்திற்குக் கூட எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. அதன்பிறகு அரசு செயல்படத் தொடங்கியது. எதிர்பாராத ஒரு நிலையை அன்றைய அரசாங்கத்தின் தலைமை எடுத்தது. ஆதாரம் இருக்குமானால் எத்தகைய பிரபலமானவர்களும் கைது செய்யப்படலாம் என்ற நிலைப்பாடு, காவல்துறையை ஊக்குவித்தது. அதை யொட்டி காவல்துறை விரைந்து செயல் பட்டது. அதன் விளைவாக அண்டை மாநிலத்திற்கு சென்றிருந்த மடாதிபதி, அங்கேயே கைது செய்யப்பட்டார். இது அவர் தப்பித்துச் செல்ல விடாமல் எடுத்த முயற்சியாக இருக்கலாம். ஆனால் பொதுமக்களின் மனோநிலை எப்படி மாறியது என்பது தான் நமது விவாதம். அரசாங்க நடவடிக்கைக்குப் பிறகு, பொதுமக்கள் கருத்து முழுமையாக மடாதிபதிக்கு எதிராகத் திரும்பியது. தாங்கள் போற்றிப் பாராட்டி வந்த ஒரு பிரபலத்தை, அரசாங்கம் குற்றம் சாட் டிய பிற்பாடு, அதையொட்டி நடவ
டிக்கை எடுத்ததற்குப் பிறகு, உள்ளதில் பிரபலமான அரசாங்கத்தின் கருத்திற்கு அல்லது காவல்துறையின் கருத்துக்கு பொதுமக்கள் மாறத் தொடங்கினார்கள். இது சர்க்கார் சொன்னால் எல்லாம் சரிதான் என்ற மனோபாவம். இதேபோலத் தான் அதிகாரத்தை கையில் வைத்திருக்கும் அரசாங்கம் எடுக்கின்ற நிலைப்பாடுகளை ஒட்டியே சிந்திப்பதும், அதைச் சார்ந்தே தங்கள் கருத்துக்களை உருவாக்கிக் கொள்வதும் ஒரு பழக்கமாக இருக்கிறது. இத்தகைய மனப்பாங்கு தான் இப்போது பெண்கள் இடஒதுக்கீடு சட்ட முன் வடிவிலும் செயல்படுகிறதோ என்ற கேள்வி நமக்கு எழுந்துள்ளது.
ஏனென்றால் உள்ஒதுக்கீடு பேசியதன் மூலம், சட்டமுன்வடிவின் தாக்கலை எதிர்த்த வடஇந்தியத் தலைவர்கள், தாங்கள் இடஒதுக்கீட்டிற்கு எதிர்ப்பு இல்லை என்றும், நிறைவேறிய பிறகாவது தாங்கள் கேட்கும் சமூகங்களுக்கு உள்ஒதுக்கீடு வேண்டும் என்றும் கூறத் தொடங்கியுள்ளனர். அரசியல்வாதிகள் அப்படித்தான் இருப்பார்கள் என்று கூறலாம். சூழ்நிலைக்குத் தகுந்தாற்போல் மாறிக்கொள்ளும் சந்தர்ப்பவாதிகளாக அரசியல்வாதிகளை வேண்டுமானால் பலரும் குறை கூறலாம். ஆனால் ஊடகங் களின் கருத்துக்கள் அப்படியிருக்கக் கூடாது என்பது தானே பொதுவான எதிர் பார்ப்பு?
கட்சிகளில் அடிமட்டத்திலிருந்து, மேல் மட்டம் வரை பெண்களுக்கான சரிபாதி இடங்களை கொடுத்துவிட்டு, பிறகு பெண்கள் இடஒதுக்கீடு சட்டமுன்வடிவை கொண்டு வந்தால் மட்டும் தான் அது பலனளிக்கும் என்று பெண்களுக்குச் சாதகமாக இப்போது சில ஊடகங்கள் பேசுகின்றன. தொடக்கத்திலிருந்தே தற்காலிக சட்டமுன்வடிவு எதிர்க்கப்பட வேண்டுமென்றோ, திசைதிருப்பல் என்றோ, குறைபாடுகள் கொண்டது என்றோ அதை எதிர்த்து கூறி வந்தவர் களாக அவர்கள் இருக்கின்றனர். வண் டிக்கு முன் மாட்டைக் கட்டுவதா, அல்லது மாட்டுக்கு முன் வண்டியைக் கட்டுவதா என்ற கேள்வியாகக் கூட இதை எடுத்துக் கொள்ளலாம். இந்தியாவில் மட்டுமின்றி உலகெங்கிலும் இன்று ஆணாதிக்க சமூகம் நிலவி வருவது மறுக்க முடியாத ஒரு செய்தி. எந்தவொரு பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டையும் நீர்த்துப்போக வைக்க, அந்த ஆணாதிக்கம் தயாராக இருக் கிறது என்பதும் கூட ஊரறிந்த ரகசியம். அப்படியிருக்கையில் முழுமையான தீர்வை முன்வைத்து, அரை குறையாக இருந்தாலும் எடுத்து வைக்கப்படும் முதல் அடியை அல்லது படியை எதிர்ப்பது எத்தகைய போக்கு என்ற கேள்வி எழுகிறது.
கட்சிகள் பெண்களுக்கான இடஒதுக் கீடு செய்தால் போதும் என்றும், நாடாளுமன்ற, சட்டமன்ற அவைகளில் அது தேவையில்லை என்றும் ஒரு கருத்து முதலில் உலாவியது. அதை முன் னாள் நீதியரசர் ராஜிந்தர் சச்சார் சரியாக அம்பலப்படுத்தினார். அதன்பிறகு இப்படி சுற்றி வளைத்து அதே கருத்து வருகிறதா என்று தெரியவில்லை. இதற்கிடையில் ஆணாதிக்க மனோபாவத்தில் தவிர்க்க முடியாமல் இன்றைய சமுதாய அமைப்பில் இயங்கி வரும் கட்சிகளிலேயே, பெண் ணுரிமைக்கான நியாயமான குரல் எழுந்து வருவதையும் கவனிக்கத் தவறக் கூடாது. உதாரணமாக ஒரு கட்சியின் தலைமை கொடுத்திருக்கின்ற அறிக்கையில் பாலினப் பாகுபாடு நிகழ்வுகள் பற்றிக் கூறப்பட்டுள்ளது. பெண்கல்வி மறுக்கப் படுவது சுட்டிக் காட்டப்படுகிறது. பெண்களை வீட்டுக்குள்ளே முடக்க ஆணாதிக்கம் திட்டம் தீட்டியுள்ளதாக பகிரங்கமான அறிவிப்புகள் வெளிவருகின்றன. அந்த அளவிற்கு இந்த இடஒதுக்கீடு சட்டமுன்வடிவு, ஒரு பொதுமக்கள் கருத்தை உருவாக்கத் தொடங்கியுள்ளது.
அ.தி.மு.க. தலைமை பெண்களுக்கு அரசியல் பயிற்சி கொடுக்க திட்டமிட் டுள்ளது. தி.மு.க. தலைமையோ ஏற்கனவே பெண்களுக்கான அரசியல் பயிற்சி வகுப்புகளைத் தொடங்கிவிட்டது. இவையெல்லாம் நல்ல தொடக்கங்கள் என்று தான் ஊடகவியலாளர்கள் சிந்திக்க வேண்டும். மாறாக தங்கள் கருத்துக்களை வாதத்தில் வெல்ல வைப்பதற்காக, எழுதத் தொடங்கினால் அந்த எழுத்துக் கள் நிலைத்து நிற்பது கடினமாகிவிடும். பெண்ணியச் சிந்தனைகளை ஆண்கள் ஏற்பது கடினமான ஒரு முயற்சி தான். நமது நாட்டில் நிலவுகின்ற சாதி மற்றும் மதப் பிடிப்புகள், பெண்களை சமமாகக் காண்பதற்குத் தடையாக மட்டுமே இருக்கின்றன. அதனால் அப்படிப்பட்ட செல்வாக்கிலிருந்து குறிப்பாக ஆண்கள் விடுதலையாவது கடினமானது என்பது நமக்கும் புரிகிறது.
ஆனால் இங்கே நடக்கின்ற நாடகம் வேறு மாதிரி இருக்கிறது. கிராமத்தில் நடக்கின்ற சேவல் சண்டையில், இரண்டு புறமும் பந்தயம் கட்டுவார்கள். அதில் ஒருவன் ஜெயிக்கற சேவல், என் சேவல் என்பானாம். இதுதான் நமக்கு நினை வுக்கு வருகிறது.

மகளிர் மசோதா, தமிழ் ஊடகங்களில் கிளப்பியுள்ள சர்ச்சை!

மாநிலங்களவையில் நிறைவேற்றப் பட்ட மகளிர் மசோதா, நாடெங்கிலும் பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. வடஇந்திய அரசியல் தலைவர்கள் சிலர், பல்வேறு காரணங்களைக் கூறி, மகளிர் மசோதாவை எதிர்த்துக் குரல் கொடுத்து வருகிறார்கள். முக்கியமாக பிற பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பி னருக்கான உள்ஒதுக்கீடு செய்யப் படவில்லை என்பது அவர்களது வாதம். இந்த வாதம் பெரிய அளவில் எடுபடாமல் போய் விட்டது. அதாவது நீதியரசர் ராஜிந்தர் சச்சார் போன்றவர்கள் இப்போது நாடாளுமன்றத்தில் இருக்கின்ற 200 பிற பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பைச்
சேர்ந்த உறுப்பினர்கள், தங்கள் தகுதியின் அடிப்படையிலோ, திறமையின் அடிப் படையி லோ நாடாளுமன்றத்திற்கு தேர்ந் தெடுக்கப் படவில்லை என்றும், தங்களது சாதிப் பின்னணியை வைத்து மட்டுமே தேர்ந் தெடுக்கப் பட்டுள்ளார்கள் என்றும் உண்மை யைப் போட்டு உடைத்து விட்டார்கள். அதனால்தானோ என்னவோ இப்போது முலாயம் சிங் யாதவும், லாலு பிரசாத் யாதவும், உள்ஒதுக்கீடு பற்றி பேசும் போது, தலித்களுக்கும், முஸ்லிம் களுக்கும் மகளிர் மசோதாவில் ஒதுக்கீடு செய்யப்பட வேண்டும் என்ற குரலை உயர்த்துகின்றனர்.
கடந்த 14 ஆண்டுகளாக மீண்டும், மீண்டும் நாடாளுமன்றத்தில், இந்த மகளிர் மசோதா எதிர்க்கப்படும் போதெல்லாம், நாம் முலாயம் மற்றும் லாலு ஆகியோ ருடைய கட்சிகளைத் தான் கண்டு வந் தோம். என்ன காரணத்தினாலோ இந்த முறை சற்று காலம் தாழ்ந்து, ராம்விலாஸ் பஸ்வானும் அவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டார். அதற்கு பிறகே யாதவ் தலைவர்களுடைய குரலிலும், தலித், முஸ்லிம் சொற்கள் அதிகம் வருகின்றன. ஆனால் இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் அடிப்படையிலேயே தலித்களுக் கான இடஒதுக்கீடு உறுதி செய்யப்பட்டு விட்டதால், மகளிர் இடஒதுக்கீட்டிற்கு உள்ளேயும் அது இணைக்கப்படுவதற்கு எந்த தடையும் இருக்கப் போவதில்லை. அதே சமயம் முஸ்லிம்களுக்கான உள்ஒதுக்கீடு என்பது, சமூக நீதியின் தரப்பில் மிக நியாயமான ஒன்றாக இருந்தாலும், இன்னமும் இந்தியாவில் பொதுவாகவே முஸ்லிம் இடஒதுக்கீடு முழுமையான சட்ட அங்கீகாரத்தைப் பெறவில்லை. அப்படி இருக்கும் போது இப்போது நிறைவேற்ற வேண்டிய மகளிர் மசோதாவில், முஸ்லிம் இடஒதுக்கீடு மட்டுமே தடுக்கப்படுவது போல, இந்த வடஇந்திய தலைவர்கள் படம் காட்டவேண்டியதில்லை. ஏதோ ஒரு காரணத்தைச் சொல்லி, மகளிர் மசோதாவை இந்த நேரத்தில் கொண்டு வரவிடாமல் தடுப்பது, ஆணாதிக்க உணர்வு அல்லாமல் வேறென்ன? என்ற கேள்வி எழுகிறது. ஆனால் லாலு ஊடகங்களுக்குச் சொல்லும் போது, தாங்கள் மகளிர் இடஒதுக்கீட்டிற்கு எதிரி கள் அல்ல என்று கூறியுள்ளார். இந்த கூற்றுக் கூட, மாநிலங்களவையில் மசோதா நிறைவேறியப் பிறகே நடந்துள்ளது.
மசோதா நிறைவேற்றத்திற்கு முன்னால், காங்கிரஸ், பா.ஜ.க. உறுப்பினர்கள் பல ரும் தங்கள் கட்சிகளின் கொறடாக்கள் கொடுத்த உத்தரவின் பெயரில் மட்டுமே, மசோதாவிற்கு ஆதரவாக வாக்களித்தார்கள் என்று தெரிகிறது. அதே சமயம் பல காங்கிரஸ், பா.ஜ.க. எம்.பி.க்கள், லாலு, முலாயம் கட்சியினரைச் சந்தித்து, நீங்களாவது மசோதாவை எதிர்த்துப் போராடுங்கள் என்று கூறியதாகவும் ஊடகங்களில் செய்திகள் வருகின்றன. அவையெல்லாம் உண்மைதான் என் றால், இந்தியாவில் நாடாளுமன்றத்தில் இருக்கின்ற பெருவாரியான ஆண் உறுப்பினர்களுக்கு, பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டைக் கொடுப்பதில் விருப்பம் இல்லை என்ற செய்தி பதி வாகும். அதே சமயம் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில், எம்.பி.க்கள் என்ற தனிநபர்களுக்கு சுதந்திரம் இல்லையா? என்று சிலர் கேள்வி எழுப்புகின்றனர். நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் என்பதே, கட்சிகளுக்கு உறுப்பினர்கள் கட்டுப்பட வேண்டும் என்பதுதான். ஆகவே எல்லா விவகாரங்களிலும் நடைமுறையில் உள்ள கொறடா உத்தரவு, பெண்கள் மசோதாவிலும் அமுலாகியுள்ளது என்பதாகவே காணவேண் டும்.
வட இந்தியாவில் இது போல நேரடியாக மகளிர் மசோதா எதிர்க்கப்படுமானால், தமிழ்நாட்டிலும் அதை எதிர்ப்பதற்கான சக்திகள் இருக்கவே செய்கின்றன. இங்கே ஊடகத்தில் வெவ்வேறு திசைத் திருப்பும் கருத்துக்களை எழுதி, மகளிர் மசோதாவை இல்லாமல் செய்வதற்கான அணுகுமுறை எடுக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக அப்படி தங்களது தலையங்கம் மூலம் எழுதிவரும் ஒரு பிரபல நாளேட்டிற்கு, தமிழக முதல்வரின் கையில் உள்ள நாளேடு பதில் கொடுத்து வருவதன் மூலம், அது வெளிச்சத்திற்கு வந்துள்ளது. உலகப் பெண்கள் தினத்தன்று நாடாளுமன்றத்தில் மகளிர் மசோதாவை எடுத்துக் கொள்ள முடியாத சூழலில் எழுதப்பட்ட தலை யங்கமாக, அந்த பிரபல நாளேட்டில் மறுநாள் காலை மார்ச் 9ம் நாள் சில கருத்துக்கள் வெளிவந்தன. அதில் மகளிர் நலத்தின் மீது அக்கறையால், அரசு மகளிர் இடஒதுக்கீடு மசோதாவை தாக்கல் செய்திருப்பதாக யாராவது நினைத்தால் அது தவறு என்று தொடக்கத்திலேயே கூறப்பட்டது. அமெரிக்காவுடனான அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில், அணு உலைகளை பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்கள் இந்தியாவில் நிறுவ வேண்டு மானால், அணு உலை விபத்துக்கள் ஏற்படும் பட்சத்தில் அவர்களுக்கு நட்ட ஈடாக மக்கள் வரிப்பணத்திலிருந்து ரூ.1805 கோடியை கொடுப்பதற்கான ஒரு சட்டத்தை நிறைவேற்ற ரகசியமாக ஏற்பாடு செய்யும் அரசு, மக்களை திசைத் திருப்ப இந்த மகளிர் மசோதா வைக் கொண்டு வருகிறது என்பதாக எழுதியிருந்தனர். அதாவது தலையைச் சுற்றி மூக்கைத் தொடும் தலையங்கமாக அது இருந்தது. எப்படியோ மகளிர் மசோதாவை முக்கியமற்றது என்று கூறிவிட்டோம் என அந்த எழுத்தாளர் திருப்தியடைந்திருக்கலாம்.
மறுநாளான மார்ச் 10ம் நாளுக்கான தலையங்கத்தை அதே ஏடு தீட்டும் போது, மகளிர் மசோதா மாநிலங்களவையில் நிறைவேறியிருந்தது. அது கண்டு பொறுக்க முடியாத தலையங்கமாக அந்த எழுத்துக்கள் தென்பட்டன. அதற்கு பதில் கூறும் வகையில் தமிழக முதல்வரின் ஏடான, முரசொலியில் மூன்று விமர்சனங்களை, வெவ்வேறு பக்கங்களில் கட்டம் கட்டி நேற்று வெளியிட்டிருந்தார்கள். தினமணியின் விதண்டாவதம் என்ற தலைப்பில், மகளிர் மசோதாவை ஆதரிக்கும் கட்சிகள் தங்கள் வேட்பாளர் பட்டியலில் 33 விழுக்காட்டை மகளிருக்கு ஒதுக்கலாமே என்றும், தங்கள் அமைப்புகளில் மகளிருக்கு சரிபாதி ஒதுக்கலாமே என்றும், கூறப்பட்டதை சுட்டிக்காட்டி பதில் கொடுத்திருந்தார்கள். தேர்தல் கட்சிகள் தங்கள் அமைப்புகளில் 50 விழுக்காடு ஒதுக்கீடு செய்ய வேண்டும் என்றால், தேர்தல் நடைபெறும் தொகுதிகளில் 33 விழுக்காடு ஒதுக்குவது எப்படி தவறாகும் என்று கேள்வி கேட்டிருந்தனர்.
அடுத்த கட்டம் கட்டிய பதிலாக அதே ஏட்டில் வெளியான செய்தியில் 36 வருட முயற்சியான மகளிர்
மசோதா, தலையங்கத்தில் மட்டும் எப்படி அவசர கோலத்தில் அள்ளித் தெளித்தாக ஆகமுடியும் என்று பதில் கேள்வியை எழுப்பியிருந்தனர். அதனால் தினமணி தலையங்கம்தான் அவசர கோலத்தில் அள்ளித் தெளித்த அலங்கோலம் என்றும் முரசொலி அம்பலப்படுத்தியிருந்தது.
3வதாக வெளியிட்டிருந்த கட்டம் கட்டிய செய்தியில், மகளிர் இடஒதுக்கீடு மசோதாவும், தினமணியின் கண்ணீரும் என முரசொலி தலைப்பிட்டிருந்தது. ஒரே தொகுதியில் 7 முறை, 8 முறை வெற்றி பெற்றோ வேறு தொகுதியில் வெற்றி பெற முடியாதா எனக் கேள்வி கேட்டு, கலைஞர், பேராசிரியர், எம்.ஜி.ஆர். என உதாரணங்களை முரசொலி எழுதியது. இது தமிழக ஊடகங்களில் வெளிப்பட்ட மகளிர் மசோதா பற்றிய சர்ச்சை என்றாலும், இதற்கு பின்னால் ஒரு அரசியலும், கருத்தியலும் இருக்கிறது. நேற்று (11032010) அதே ஏட்டில் வெளியான தலையங்கத்தில், 3ல் ஒன்றல்ல, சரிபாதி என்று தலைப்பிட்டு மீண்டும் மகளிர்
மசோதாவை பீய்த்தெறிய முயன்றுள் ளனர். முதலில் காங்கிரசிற்கு இதன் முழுப் பலனும் போய்விடக்கூடாது என்பதில் உள்ள அக்கறையைக் காட்டியுள்ளனர். அடுத்து ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் தொகுதி மாறும் என்று சுழற்சி முறைபற்றிய விளக்கத்தைக் கூறி, அதன் மீது வீடு கட்டுகிறார் எழுத்தாளர். மக்களாட்சிப் பற்றி அதிகமாக கவலைப்பட்டிருக்கிறார். பொதுமக்களின் சரிபாதியாக இருக்கும் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீடு பற்றி விவாதம் வரும் போது மட்டும், இவர்கள் மக்களாட்சி பற்றி கவலைப்படுகிறார்கள். நடந்து வரும் ஆட்சிமுறையில், எத்தனை ஆண் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தொகுதி மக்களை கவனிக்கிறார்கள் என்றோ, தொகுதிக்காக ஒதுக்கப்படும் நிதியைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்றோ, அந்த ஆசிரியருக்கு நன்றாகத் தெரியும். நிதியைப் பயன்படுத்தினாலும், அது மக்களுக்கு சென்று சேருகிறதா என்பதும் அவருக்கு தெரியும். ஆனாலும் ஆண்கள் நிறைந்திருக்கும் இறுக்கைகளில், பெண்கள் வந்து அமர்வதைத் தாங்கிக் கொள்ளமுடியாத மனப்போக்கு இந்த இடத்தில் வெளிப் படுகிறது. கடைசியாக பூனை பையை விட்டு வெளியே வந்து விட்டது என்பதை தவிர வேறு என்ன கூறுவது?

சீனாவின் ராணுவ பட்ஜெட் பயமுறுத்துகிறதா?

சென்ற வாரம் இந்த ஆண்டுக்கான தனது ராணுவ பட்ஜெட்டை சீன நாட்டு அரசாங்கம் அறிவித்துள்ளது. அதில் சென்ற ஆண்டை விட 7.5 விழுக்காடு அதிகமாக நிதி ஒதுக்கியதை காணமுடிகிறது. இது 10 ஆண்டுகளுக்கு என்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. சீன மக்கள் குடியரசு, சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையின் கீழ் நடத்தப்படுகிறது. கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் வழக்கமாக தங்களது கட்சியின் பேராயத்தின் மூலம் தலைமையைத் தேர்வு செய்வார்கள். கட்சியின் அடிமட்டத்திலிருந்து, மேல்மட்டம் வரை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளின் கூட்டமாக அப்படிப்பட்ட பேராயங்கள் நடத்தப்படும். ஒரு பேராயத்திற்கும் இன்னொரு பேராயத்திற்கும் மத்தியில், முக்கியமான கொள்கை முடிவுகளை எடுப்பதற்காக பிளீனங்கள் என்ற பெயரில் சிறிய மாநாடுகள், பிரதிநிதிகளைக் கொண்டு நடத்தப்படும். ஆட்சி அதிகாரத் தில் இருக்கின்ற கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள், அரசாங்கத்தில் வகுக்கப்பட வேண்டிய கொள்கைகளை, இத்தகைய பேராயங்களிலும், பிளீனங்களிலும் முடிவு செய்கிறார்கள். அதுபோல இப்போது நடந்து வரும் சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் 11வது மத்தியக் குழுவின் 3வது பிளீனத்தில், பல்வேறு பாதுகாப்பு மிரட்டல்களை சமாளிக்க தாங்கள் தங்களது ராணுவத்தை வலுப்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்கள். தங்கள் ராணுவ வீரர்களின் வாழ்க்கையை உயர்த்த அதிகமான நிதியை ஒதுக்கியிருப்பதா கவும் கூறுகிறார்கள். 1999ம் ஆண்டு முதன் முறையாக சீனா தனது ராணுவ பட் ஜெட்டை பெரிய அளவுக்கு உயர்த்தியது. அவர்களது ராணுவத்தின் பெயர் மக்கள் விடுதலைப் படை. அப்படிப்பட்ட தியாகத்திற்கும், எளிமைக்கும் பெயர் பெற்றது. 1978ம் ஆண்டு, உலகத்தில் உள்ள சந்தைப் பொருளாதாரத்துடன் சீனா ஊடாடல் செய்த பிற்பாடு, உலக நாட்டு சரக்குகளை தங்கள் சந்தைக்குள் அனுமதிப்பது என்ற நிலைப்பாட்டை, சீர்திருத்தம் என்ற பெயரில் எடுத்தது. அதற்குப் பிறகு அவர்களுடைய மக்கள் விடுதலைப்படையும், வெளி நாட்டு ராணுவ வர்த்தகத்துடன் தொடர்பு கொண்டது. அத்தோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல் விவசாயம்,
சொத்துக்கள், உள்நாட்டு உற்பத்திகள், உணவு விடுதிகள், தங்கும் விடுதிகள் மற்றும் பல பொழுது போக்கு நிறுவ னங்களையும் உள்ளடக்கி அதன் வர்த்தக உறவு வளர்ந்தது. அவர்கள் ராணுவமும் கூட, பணக்கார ராணுவமாக மாறியது. மேல் மட்டத்திற்கும், கீழ் மட்டத்திற்கும் இடைவெளி கூடியது. ஊழல் ராணுவத்திற்குள்ளும் அதிகமாகத் தொடங்கியது. போர் அல்லாத நடவடிக் கைகளிலும் அது ஈடுபடத் தொடங்கியது. அதுவே அவர்களது ராணுவத்தை போராடும் மனஉறுதியிலிருந்து கீழே இறக்கியது. இத்தகைய வணிகமய மாக்கல் தன்மையிலிருந்து, அதை மாற்ற முயற்சிகள் எடுக்கப்பட்டன.
கடந்த ஆண்டு மக்கள் சீன குடியரசின் 60வது ஆண்டு விழாவில், அவர்களது ராணுவத்தின் அணி வகுப்பில் பெண் போர்ப்படை வீரர்களும் சென்றார்கள். அப்படிச் சென்றவர்கள் அழகுப் பதுமை களாக தங்களை அலங்கரித்துக் கொண்டு சென்றது, சீன ராணுவத்தின் வரலாற்றில் புதிய மாற்றமாக தென்பட்டது. வழமை யாக சீன ராணுவத்திற்கும், இந்திய ராணுவத் திற்கும் ஒப்பீடு செய்பவர்கள், சீன ராணுவத்தின் எளிமையான தன்மையைப் போற்றுவார்கள். இப்போது நிலைமை மாறியிருக்கிறது.
அதே போல சீனாவினுடைய ஒவ்வொரு அணுகுமுறையும் மாறியிருப் பதை நாம் காணமுடிகிறது. 1962ம் ஆண்டு இந்தியாவிற்கும், சீனாவிற்கும் எல்லைப் பிரச்சினையை யொட்டி ஒரு போர் நடந்தது. அடுத்து இந்தியாவுடன் போர் நடக்குமானால் அது தரைப்படைப் போராக மட்டுமல்லாமல், வானிலும், கடலிலும் 3 முனைகளிலும் நடக்கும் போராக இருக்கும் என்பதாக சீனத்தளபதி கள் கருதுகிறார்கள். அதற்கான ஏவுக ணைகளைக் கூட, அவர்கள் தயார் செய்தி ருக்கிறார்கள். சீனாவின் அணு ஆயுத கொள்கையில் கூட, முதலில் அணு ஆயுதத்தைப் பயன்படுத்தமாட்டோம் என்ற கொள்கையிலிருந்து மாறி, ஒரு அணு ஆயுத சக்தி கொண்ட நாடு கொண்டுள்ள நோக்கத்திற்கோ, தாக்குதலுக்கான தயாரிப் பிற்கோ எதிராகப் பயன்படுத்தலாம் என்று கூறத் தொடங்கியுள்ளனர். இந்தியா இப்போது ஒரு அணு ஆயுத நாடு. 3500 கி.மீ. தூரம் வரை அக்னி 3 ஏவுகணைகளை ஏவக்கூடிய தகுதியுள்ள நாடாக இந்தியா உருவாகியுள்ளது. அதே போல சீனாவின் கடல்படை, இந்தியப் பெருங்கடலில் வலுவடைந்து வருகிறது. சோமாலியா நாட்டிலிருந்து இயங்கும் கடற் கொள்ளையர்களை எதிர்கொள்வ தில் கூட, இந்திய கப்பல் படையும், சீனக் கப்பல் படையும் ஈடுபட்டுள்ளன. பாகிஸ்தானில் இருக்கும் குவாடார் என்ற ஆழ்கடல் துறைமுகத்தை சீனா கட்டிக் கொடுத்திருப்பதால், எந்த நேரமும் அதை அவர்கள் பயன்படுத்த முடியும். சீனாவின் ராணுவ பட்ஜெட்டில், கப்பல் படை பெருமளவு தொகையைப் பெற்றுள் ளது.
இத்தகைய சூழலில்தான் இலங்கை அரசின் ஒத்துழைப்புடன், அம்பாத் தோட்டை துறைமுகப் பணிகளை கையில் எடுத்து செயல்படும் சீன அரசாங் கம், தெற்காசிய பிராந்தியத்தில் மோதல் வருமானால் அந்த இடத்திலிருந்து தாக்குதலை நடத்த, சீனக்கப்பல் படைக்கு பயன்படுத்திக் கொள்வதில் தயங்கப் போவதில்லை. ஏற்கனவே சைனீஸ் குளோபல் டைம்ஸ் என்ற இணையதள இதழில் கூறியிருந்தது போல, இந்துமகா சமுத்திரத்தில் ஒரு மேலாண்மை நிலையினை பெறுவதற்கு சீனா முனைகிறது என்ற அச்சம் இந்திய அரசிடம் ஏற்பட்டுள்ளது என்ற செய்தி இங்கே கவனிக்கத்தக்காதாக இருக்கிறது. அம்பாத்தோட்டை துறைமுகத்தின் வளர்ச்சிப் பணிகளுக்கு ஆகும் செலவில் 85 விழுக்காட்டை சீன நாட்டின் எக்ஸ்சிம் வங்கி வழங்கியிருக்கிறது என்ற செய்தியும் கவனிக்கத்தக்கது. அதில் 5000 கோடி ரூபாயை சீனா போட்டுள்ளது. வங்காள தேசத்தில் உள்ள சிட்டகாங் துறைமுகத்தை ஆழப்படுத்துவதிலும் சீனா முக்கியப் பங்கு வகுக்கிறது. இந்தியாவைச் சுற்றி சீனா முன் எடுக்கும் ஒவ்வொரு திட்டத்தையும், "ஒரு முத்து' என்று சீனா அழைக்கிறதாம். நீண்ட கால முத்துமாலை உத்திகள் என்று சீனா செயல்படுத்தி வருவதை, ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள்.
இந்த நேரத்தில் சீனாவிற்கும் இந்தி யாவிற்கும் இடையிலான எல்லைத் தகராறை தவறான புரிதல்கள் அல்லது மாறுப்பட்ட புரிதல்கள் என்று மத்திய உள்துறை இணை அமைச் சர் முள்ளப்பள்ளி ராமச்சந்திரன் கூறியிருக்கிறார். அதுபோல ஒரு தற்காப்பு அணுகுமுறையை இந்திய அரசு எடுத்து வருவது சரிதானா என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது. ஏனென்றால் இலங்கைத் தீவில், திரிகோணமலை துறைமுகத்திலும், மன்னார் எண்ணை வளங்களிலும், சீன அரசுடன் இந்திய அரசுக்கு இருக்கின்ற போட்டி, இரு அரசுகளும் ஒரு கோட் பாடற்ற ஒற்றுமையுடன், சிங்கள பேரினவாத அரசுக்கு ஒத்துழைப்பு கொடுக்கின்றன என்ற செய்தி வருந்தத் தக்கதாக இருக்கிறது.
ஈழத்தமிழின அழிப்பு போரில் தொடர்ந்து கொழும்பில் உள்ள அதிகாரத் திற்கு, சீன அரசு ஆதரவு கொடுப்பது நமக்கு ஆச்சரியமல்ல. ஆனால் அதே இன அழிப்புப் போருக்கு, இந்திய அரசு கொடுக்கின்ற ஆதரவு எந்த வகையிலும், இந்தியாவிற்கு ஆதரவான விசயமல்ல. மாறாக தற்போதைக்கு சீன அரசுடன் இந்திய அரசுக்கு இருக்கின்ற போட்டியில், சில வெற்றிகள் கிடைக்கலாம். ஆனால் ஈழத்தமிழர்களின் ஆதரவு மட்டுமே இந்தியாவிற்கு பயனுள்ள ஒன்று என்பதை இத்தகைய சூழ்நிலையிலாவது, இந்திய அரசும், அரசியல்வாதிகளும் புரிந்து கொள்வார்களா என்ற கேள்வி நமக்கு எழுகிறது.
உலக அரங்கில் சந்தைப் போட்டி யிலும், தெற்காசிய அளவில் செல்வாக்கு போட்டியிலும், இந்தியாவிற்கு சீனாதான் எதிர்நிலையில் உள்ளது. இலங்கை அரசு சீன அரசுடன் நெருங்கி இருக்கும் வேளையில், ஈழத்தமிழர்களின் ஆதரவு நிலையைப் பெறுவது மட்டுமே இந்திய அரசுக்கு உண்மையான பாதுகாப்பு என்பதை நாம் வலியுறுத்த கடமைப் பட்டுள்ளோம்.

பொய் சொல்கிறதா ஆண் ஆதிக்கம்?

பெண்களுக்கான 33 விழுக்காடு இட ஒதுக்கீடு மசோதா, பல சர்ச்சைகளுக்குப் பிறகு, பல மோதல்களுக்குப் பிறகு நேற்று இந்தியாவின் மாநிலங்களவையில் விவாதத்திற்கு விடப்பட்டது. விவாத நிறைவில், வாக்களிப்பு நடத்தப்பட்டது. அந்த வாக்கெடுப்பில் தற்போதுள்ள நிலையில் அந்த மசோதாவை நிறைவேற்றக் கூடாது என்று எதிர்ப்பு தெரிவித்து 28 வாக்குகள் பதிவாகின. வாக்கெடுப்பில் மசோதாவை ஆதரிக்கவும் செய்யாமல், எதிர்க்கவும் செய்யாமல் இருந்த எண்ணிக்கைகள் 6 என்றால், அதில் 2 உறுப்பினர்கள் அவைக்கு வராமலும், 4 உறுப்பினர்கள் ஆதரிப்பதா அல்லது எதிர்ப்பதா என்று முடிவு செய்யாத நிலையிலும் இருப்பதாக முதலில் கூறப்பட்டது. இந்தியாவின் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் இருக்கின்ற லட்சணத்தை அது காட்டுகிறது. இதைத்தான் இந்திய ஜனநாயகத்தின் இதயம் சரியான இடத்தில், வலுவாக இருக்கிறது என்று நேற்று தலைமை அமைச்சர் மன் மோகன் சிங் கூறியிருக்கிறார் போலும்.
முக்கியமாக மாநிலங்களவையில் இரண்டு நாட்களாக சண்டையும், சச்சரவும் நடக்கிறது. சண்டைக்கும், சச்சரவுக்கும் காரணமாக மசோதாவின் தற்போதைய நிலையை எதிர்க்கின்ற சமாஜ்வாதி கட்சியும், ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளமும், பகுஜன் சமாஜ் கட்சியும், ஐக்கிய ஜனதா தளத்தின் ஒரு பிரிவினரும், கோருவது பிற பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கான மற்றும் சிறுபான்மையினருக்கான உள்ஒதுக் கீட்டை மசோதாவிற்குள் உறுதி செய்ய வேண்டும் என்பதே. அதற்காக அவர்கள் வைக்கின்ற வாதம், இந்தியாவின் ஒடுக்கப்பட்ட, நசுக்கப்பட்ட, அடக்கப்பட்ட சமூகங்களின் பெண் பிர திநிதிகள் நாடாளுமன்றத்திற்கும், சட்ட மன்றத்திற்கும் வரவேண்டும் என்பதே தங்களது நோக்கம் என்று தெரிவித்தனர். தற்போதைய நிலையில் மசோதா நிறை வேற்றப்பட்டால், நகர்புறங்களைச்
சேர்ந்த மேட்டுக்குடி ஆதிக்க சாதிகளின் பெண் பிரதிநிதிகள் மட்டுமே இடஒதுக் கீட்டில் வரமுடியும் என்பதாக வாதம் செய்தனர். அதற்காகத்தான் தாங்கள் சண் டையிடுகிறோம் என்பதாகவும், அவர்கள் கூறிவந்தார்கள்.
14 ஆண்டுகளாக இந்தியாவின் நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்படாமல் இந்த பெண்கள் இடஒதுக்கீடு
மசோதா இழுபறியாக இருந்து வந்தது. அதன் வரலாறு கணக்கிட்டுப் பார்க்கும் பொழுது, வேதனையைத் தருகிறது. 1996ம் ஆண்டு செப்டம்பர் 12ம் நாள் தேவகவுடா தலைமை அமைச் சராக இருந்த நேரம் அப்போது முதன் முதலாக பெண்களுக்கான இடஒதுக் கீடு
மசோதா மக்களவையில் அறிமுகப்படுத் தப்பட்டது. மறுநாள் வாக்கு விடுவதற்கு அன்றைய பேரவைத்தலைவர் சங்மா உடன்படவில்லை. அதனால் அப்படியே நின்று போனது. ஆனால் மறுநாள் பல மக்களவை உறுப்பினர்கள் இந்த மசோதாவை எதிர்த்து குரல் எழுப்பியவுடன், பல உறுப்பினர்களது கோரிக்கையை ஏற்று, அது கூட்டு நாடாளுமன்ற குழுவுக்கு ஆய்வுக்காக கொடுக்கப்பட்டது. அதே ஆண்டில் டிசம்பர் 6ம் நாள் இதன் மீதான ஆய்வு அறிக்கையை கூட்டு நாடாளு மன்றக் குழு மக்களவைக்கு முன்னால் வைத்தது.
1998ம் ஆண்டு தேசிய ஜனநாயக கூட்டணியினுடைய ஆட்சி நடக்கும் போது, ஜுன் 26ம் நாள் இந்த
மசோதா மீண்டும் முன்வைக்கப்பட்டது. அப்போதும் கடுமையான எதிர்ப்பு அத னுடைய பொதுத் தன்மைக்கு எதிராக எழுந்தது. அந்த நேரமும் முலயாம் சிங் யாதவும், லாலு பிரசாத் யாதவும் எதிர்ப் பில் முதன்மைப் பங்கைச் செலுத்தினர். 1999ம் ஆண்டு தேசிய ஜனநாயக கூட்டணியுனுடைய ஆட்சி நடக்கும் போதே, அட்டல் பீகாரி வாஜ்பாய் தலைமை அமைச்சராக இருக்கும் போதே, இந்த பெண்கள் மசோதா மீண்டும் மக்கள வையில் முன்வைக்கப்பட்டது. ஆனால் பலத்த எதிர்ப்புகள் மக்களவையினுடைய அமர்வுகளையே தள்ளிப்போட வைக்கும் அளவுக்கு எழுந்ததால் மீண்டும் நிறைவேற்ற முடியாமல் போனது. அதே போல அவர்கள் ஆட்சியிலேயே, 2002ம் ஆண்டு ஒருமுறையும், 2003ம் ஆண்டு ஒருமுறையும் இதே மசோதா கொண்டு வரப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட முடியாமல் போனது. அதன் பிறகு தற்போது 2010ம் ஆண்டு, நூறாவது ஆண்டு உலக பெண்கள் தினத்தை முன்னிட்டு, 2 நாட்கள் தொடர் போராட்டத்திற்கு பிறகு, முதலில் மாநிலங்களவையில் இந்த பெண்கள் இடஒதுக்கீடு மசோதா நிறைவேறி இருக்கிறது.
உள்ஒதுக்கீடு செய்யப்படாத நிலை யில், இப்போது முன்வைக்கப்பட்ட மசோதா மீதான எதிர்ப்புகளை சமூக நீதியின் பெயரிலும், அரசாங்க ஆதரவைத் திரும்பப் பெறுவோம் என்ற மிரட்டலின் பெயரிலும் எதிர்க்கும் கட்சிகள் குரல் எழுப்பினர். அப்படி சமாஜ்வாதி கட்சியும், ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளமும் தாங்கள் அரசாங்கத்திற்கு கொடுத்து வந்த ஆதரவைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்வோம் என மிரட்டியவுடன், ஊடகங்கள் கணக்குப் போட்டன. 321 உறுப்பினர்களின் உள், வெளி ஆதரவுடன் மன்மோகன் அரசாங் கம் இப்போது பீடுநடை போடுகிறது என்றனர். ஆனால் சமாஜ்வாதி கட்சியின் 22 உறுப்பினர்களும், ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளத்தின் 4 உறுப்பினர்களும் தங்கள் ஆதரவைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டால், மன்மோகன் அரசாங்கத்திற்கு உள், வெளி ஆதரவு 295 என்பதாகக் குறைந்து விடும் என்று ஒரு கணக்கை வெளியிட்டனர். 21 பகுஜன் சமாஜ் கட்சி உறுப்பினர்கள், இப்போதுள்ள ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவு கொடுப்பதிலிருந்து, ஆதரவைத் திரும்பிப் பெற்றுக் கொள்ளும் நிலை உருவாகலாம். ஏனென்றால் அவர்களும் உள்ஒதுக்கீட்டை ஆதரிப்பவர்கள். அப்போது அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவு என்பது 274 உறுப்பினர்கள் என்பதாக குறைந்து விடும். அப்படி ஒரு சூழல் ஏற்பட்டால் எந்த நேரத்திலும் அது இப்போதுள்ள அரசாங்கத்திற்கு சிக்கலை உருவாக்கலாம். மேற்படி மிரட்டல்கள் நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் விடப்பட்டன. பெண்கள் இடஒதுக்கீடு அமுல்படுத்தப்படுமானால், 543 உறுப்பினர்கள் கொண்ட மக்களவையில், 181 பெண் உறுப்பினர்கள் வருவார்கள் என்றும், தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் பழங்குடி யினருக்கு 122 தொகுதிகள் ஒதுக்கப்படும் போது, மீதி பொதுத் தொகுதியாக ஆண்களுக்கு கிடைக்கும் வாய்ப்பு 282 தொகுதிகள்தான் என்பதும் இன்னொரு கணக்காகக் காட்டப்படுகிறது.
இப்போது மாநிலங்களவையில் நிறைவேறியிருக்கும் மசோதாவிற்கு, மாநிலங்களவை உறுப்பினர்களான 233ல் 185 உறுப்பினர்களின் வாக்குகள் கிடைத்துள்ளன. ஒரு உறுப்பினர் மட்டுமே இந்த மசோதாவை எதிர்த்து வாக்களித்துள்ளார். இந்த நேரத்தில் உள் ஒதுக்கீடு என்ற பெயரில் இந்த மசோ தாவை எதிர்த்தவர்கள் உண்மையில் பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கான உள்ஒதுக் கீட்டிற்காக குரல் எழுப்பினார்களா? அல்லது பெண்கள் இடஒதுக்கீடு மசோ தா வை அடிப்படையிலேயே ஆணாதிக்க மனோபாவத்துடன் எதிர்த்தார்களா? இது ஒரு முக்கியமான கேள்வி.
மசோதாவை ஆதரித்து பேசியவர் களில், அதிலும் பெண் உறுப்பினர்களில் குறிப்பாக மாநிலங்களவையின் உறுப் பினரான கனிமொழி பேசும் போது, இத்தனை ஆண்டுகளும் பொதுத் தொகுதிகளில், பிற பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகங்களுக்கு இடஒதுக்கீடு கேட்காத சக்திகள், இப்போது மட்டும் பெண்கள் மசோதா வரும் போது, அத்தகைய உள்ஒதுக்கீட்டை கேட்பதற்கான உள் நோக்கம் என்ன என்று புரியும்படி ஒரு கேள்வியை எழுப்பியுள்ளார். தமிழ் நாட்டில் தாழ்த்தப்பட்டோருக்கான இடஒதுக்கீட்டில் 3விழுக்காடு உள்ஒதுக்கீடாக அருந்ததியர் களுக்கு ஒதுக்கியது போல, இந்த மசோதா நிறைவேறிய பிற்பாடு திருத்தத்தை உள்ஒதுக் கீட்டிற்காக கொண்டுவர முடியும் என்றும் அவர் அப்போது கூறினார். பட்டங்கள் ஆள்வதும், சட்டங்கள் செய் வதும்,பாரினில் பெண்கள் நடத்த வந்தோம் என்ற மகாகவி பாரதியின் கனவுகள் இன்று நனவாகியுள்ளன என்று மாநிலங்களவையில் கனிமொழி செய்த பதிவு ஒரு மைல்கல்லாக நிற்கிறது.
அதே சமயம் தலித் மக்களுக்கான உள்ஒதுக்கீட்டை பெண்கள் மசோதாவில் சேர்க்க வேண்டும் என்று தான் கூறுவதாக லாலு சொல்வது உண்மையா என்ற பார்க்க வேண்டும். இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் தலித் மக்களுக்கான உள்ஒதுக்கீடு, எல்லா இடஒதுக்கீட்டிற்குள்ளும் தானாகவே சேர்க்கப்பட வேண்டிய நிலை உள்ளது. உதாரணமாக தமிழ்நாட்டின் உள்ளாட்சி மன்ற பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டில், தானாகவே தலித் உள்ஒதுக்கீடு சேர்க்கப் பட்டதை நினைவு கூற வேண்டும். அதே போல வடஇந்திய மாநிலங்களில், குறிப்பாக உ.பி., பீகார், ராஜஸ்தான், மத்திய பிரதேசம் போன்ற மாநிலங்களில் உள் ஒதுக்கீடு
கிடைக்காவிட்டால், பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகப் பெண்கள் வெற்றிப் பெற்று வர வாய்ப்பில்லை என்ற செய்தியை அவர்கள் கூறி வருவது உண்மைதானா என்று ஆராய வேண்டும். மண்டல் கமிஷன் அறிக்கை வெளியான பிற்பாடு, வட இந்தியாவில் பிற்படுத்தப்பட்டோர் மத்தியில் ஏற்பட்ட விழிப்புணர்வின் காரணமாக, பிற்படுத்தப்பட்ட சமுதாயத்தின் குறிப்பிட்ட சாதிகள் செல்வாக்காக இருக்கும் தொகுதி களில், அந்த சாதிகளைச் சேர்ந்த ஆண் அல்லது பெண் உறுப்பினர்கள் மட்டுமே வெற்றி பெற முடியும் என்ற நிலைமை ஏற்பட்டுள்ளது. பெண்கள் இடஒதுக்கீடு அமுலாகும் பட் சத்தில், தானாகவே ஏகப்பெரும்பான்மை பெண் தொகுதிகளில், பிற்படுத்தப்பட்ட சமுதாயப் பெண்கள் மட்டுமே அனைத்துக் கட்சிகளாலும் வேட்பாளர்களாக நிறுத்தப் படுவார்கள். அவர்களே வெல்வதற்கு வாய்ப்பு உள்ளவர்கள். உண்மை இப் படி இருக்கும் போது, உள்ஒதுக்கீட்டை காரணம் காட்டி பெண்கள் மசோதவை எதிர்க்கும் எண்ணம் ஆணாதிக்க மனோ பாவம் தானே என்ற கருத்து தானாகவே வருகிறது. அப்படியானால் இங்கே ஆணாதிக்க சக்திகள் பொய் சொல் கின்றனவா என்ற விவாதம் எழுப்பப் படவேண்டும்.

போர்க்களம் பெண்களை அதிகாரமேம்படுத்துகிறது

உலகப் பெண்கள் தினத்தின் நூற்றாண்டு இது. இந்த உலகம் ஆணாதிக்க உலகம் என்பதாக அறியப்படுகிறது. வளர்ந்த நாடுகள், வளரும் நாடுகள், ஏழை நாடுகள், தீவு நாடுகள் என்பதாக எத்தனைப் பிரிவுகளாக உலக நாடுகள் பிரிந்து கிடந்தாலும், அத்தனை நாடுகளிலும் ஆணாதிக்கம் மட்டுமே கோலோச்சுகிறது. மேற்கு உலகம், கிழக்கு உலகம் என்ற வேறுபாடு இல்லாமல் ஆண்களின் ஆதிக்கம் உலகெங்கிலும் பரவிக் கிடப்பதால்தான், பெண்கள் மீதான அடக்குமுறை, பெண்கள் மீதான வன்முறை, பெண்கள் மீதான வன்புணர்ச்சி ஆகியவை உலகின் ஒவ் வொரு நாட்டிலும் நிகழ்ந்து வரும் நடை முறையாக இருக்கின்றது. அதனால் தான் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், உலகம் முழுவதிலும் உள்ள பெண்களின் உரிமைக்காக, விடுதலைக்காக மார்ச் 8ம் நாளை உலகப் பெண்கள் தினம் என்று அறிவித்திருக்கிறார்கள். இன்னமும் நமது நாட்டில் மட்டுமில்லாமல், உலகம் எங்கி லும் பெண்கள் மீதான வன்முறைக்கு எதி ரான பெண்கள் இயக்கம் என்பதாக தொடர் போராட்டங்கள் நடந்து வருகின்றன.
நமது நாட்டிலோ 50 விழுக்காடு மக்கள் தொகையினரான பெண்களுக்கு, 33 விழுக்காடு இடஒதுக்கீட்டை, நாடாளு மன்றத்திலும், சட்டமன்றத்திலும் சட்டமாக்கு வதற்கு நாம் போராடி வருகின்ற நிலையைப் பார்க்கிறோம். புராதன பொதுவுடைமைச் சமுதாய அமைப்பில், பெண்களும், ஆண்களும் மானூட உயிர்களாக உலாவி வந்தனர். வேட்டையாடுதலைத் தொழிலாக அவர்கள் கொண்டிருந்த காலத்தில், பாலினப் பாகுபாடுகள் மானூடத்திற்குள் எழவில்லை. தங்கள் குழு வேட்டையாடுதலுக்கு செல்வ தற்காக வலுப்படவேண்டும் என்ற அடிப் படையில், அதிகமான குழந்தைகளை பெற்றுக் கொள்வது அன்றைய தேவையாக இருந்தது. நிலவுடைமை உறவுகளை உருவாக்கி, அதற்கான சமுதாய அமைப்பாக நிலவுடைமை சமுதாய அமைப்பை கட்டி எழுப்பிய போது, பாலினப் பாகுபாடுகள் வேர்விடத் தொடங்கின.
தனிச் சொத்துரிமை என்ற சிந்தனைப் போக்கும், செயல்பாடும் காலூன்றிய காலத்தில், தங்கள் சொத்துரிமைக்கு வாரிசு வேண்டும் என்ற தேடலில் மனிதன் தள்ளப்பட்டபோது, தான் அள்ளிச் சேர்த்த சொத்து தனது மரபு வழி வாரிசுக்கு செல்ல வேண்டும் என்று கருதத்தொடங்கினான். அதற்காகவே பாலின உறவுகளைப் பேணத் தொடங்கினான். அதுதான் பெண்களை பாலினப் பாகுபாட்டோடு சிறுமைப்படுத்திப் பார்ப்பதற்கான அளவுகோலை அவனுக்கு கொடுத் தது. குடும்பம் என்ற அலகை அவன் ஏற்படுத் திக் கொண்டபோது, அதற்குள் தலைமை எடுப்பவராக ஆண்மகனே அமர்ந்து கொண்டான். குடும்பம் என்ற அந்த கட்டமைப்பிற்குள் பெண்கள் பண்பாட்டு ரீதியில் ஒடுக்கப்பட்டவராக, ஓரங்கட்டப் பட்டவராக ஆக்கப்பட்டனர். தனது மரபு வழி வாரிசுக்கு தான் அள்ளிச் சேர்த்த சொத்துக்கள் சேர வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்தோடு ஆணாதிக்கப் பண்பாடு ஏற்படுத்தப்பட்டு, அதுவே ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் பண்பாடு என்பதாக சித்தரிக்கப் பட்டு, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக அமலாக்கப்பட்டு வருகிறது.
இப்படிப்பட்ட ஒரு சமுதாய அமைப் பைத் தான் நாம் இன்று எதிர் கொண்டு வருகிறோம். ஒரு முறை ஐ.நா.சபையின் மனித உரிமை குழுவில் இருந்து, ஆசிய பசிபிக் மனித உரிமை மாநாட்டிற்கு புனே நகருக்கு வந்திருந்த பெண் பிரதிநிதி, ஐ.நா.வின் அமைப்புகளில் கூட அறிக்கைகள் வெளி யிடும் போது ஆண் என்ற குறிப்புதான் வருகிறது என்றும், அதில் ஆண் அல்லது பெண் என்ற சொல்லை சேர்ப்பதில் தாங்கள் வெற்றி யடையவில்லை என்றும் கூறியது நினைவுக்கு வருகிறது. மேற்கத்திய நாடு களில் செல்வாக்கு செலுத்துகின்ற மத நிறுவனங்களில் கூட இன்றும் மதப் போதனை செய்ய பெண்களுக்கு உரிய இடம் கொடுக்கப்படுவதில்லை என்ற நிலைமைதான் நீடிக்கிறது. வளர்ந்து விட்ட முதலாளித்துவப் பண்பாடு கூட, மேற்கத்திய நாடுகளின் மதங்களில் கூட இத்தகைய பெண் அடிமை சிந்தனை மற்றும் செயல்பாடு புரையோடி இருப் பதைக் காணமுடிகிறது.
கீழ்த் திசை நாடுகளில் நிலைமை கேட்கவே வேண்டாம். எத்தனை
சட்டங்களை விழிப்புணர்வின் காரண மாக உருவாக் கினாலும், அதை அமல் படுத்தும் இடத்தில் ஆணாதிக்கம் கொண்ட ஆண்களும், பெண்களும் அமர்ந்திருக்கிறார்கள் என்பதை நாம் காணமுடிகிறது. ஆனாலும் கூட பெண்கள் அமைப்புகள், பெண்களை அதிகாரமேம்படுத்துவதற்கான தொடர் இயக்கங்களை நடத்திக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். ஒரு காலத்தில் திருமணம் பற்றியும், குடும்பம் என்ற அமைப்பு பற்றியும் குறை சொல்வதற்கோ, விமர்சிப் பதற்கோ அச்சப்படும் சூழல் இருந்தது. ஆனால் இப்போது திருமணம் செய்யாமல் தனித்து வாழும் பெண்கள் பற்றி கூட அக்கறையோடு, உச்சநீதிமன்றம் வரை உரையாடப்படுகிறது. அதுபோலவே குடும்பம் என்ற அமைப்பிற்குள் நடந்து வரும் வன்முறைகளை ஒப்புக்கொண்டு, குடும்ப வன்முறை தடுப்புச் சட்டம் என்பதாக அரசு ஒரு சட்டத்தை அரங்கேற்றி யுள்ளது. திருமணம் முடிந்து குடும்பம் நடத்துபவர்கள் செயல்படுத்தும் வன்முறை கள் மட்டுமின்றி, திருமணம் செய்யாமல் இணைந்து வாழும் ஆண், பெண் மத்தியில் உள்ள வன்முறைகளையும், குடும்ப வன்முறை தடுப்புச் சட்ட வரையறைக்குள் அடக்கலாம் என்ற புரிதலும் கிடைத்துள்ளது. இந்த அளவு மனித உரிமைகளின் விழிப்பு ணர்வு வளர்ந்துள்ளது.
உலகம் எங்கிலும் உழைக்கும் மக்களை அழுத்திக் கொண்டிருக்கும் பொருளாதார சுரண்டல் கூட, குடும்பத்திற்குள் நுழை கின்ற ஏழ்மையை பெண்கள் மட் டுமே அதிகமாக சுமக்கின்ற போக்கு அம் பலப்பட்டுள்ளது. அதாவது கிடைக்கின்ற உணவை, முதலில் ஆணுக்கும், பிறகு குழந்தைகளுக்கும், பிறகுதான் தனக்கும் என்று ஒவ்வொரு தாயாரும் பகிர்ந்து கொள்ளும் நிலைமைதான் நமது நாட்டின் பண்பாடாக இருக்கிறது.
விடுதலை இயக்கங்கள் உழைக்கும் வர்க்கத்தாலும், தேசிய இனங்களாலும், ஒடுக்கப்படும் சமூகங்களாலும் நடத் தப்படும் போது, புதியதொரு சமுதாய அமைப்பை உருவாக்குகின்ற அத்த கைய இயக்கங்களில் பெண்களின் பங் களிப்பு, அதிகார மேம்படுத் தலுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. அதிலும் ஆயுதம் ஏந்திய போராட் டங்களை நடத்துகின்ற இயக்கங்களில், பெண்களின் மேம்படுத்தல் தெளிவாக அறுதியிடப்படுகிறது. ஈழத் தமிழர்கள் மத்தியில் சைவ மதம் மேலோங்கிய செல்வாக்கு கொண்ட மதம். அதன் பெண்ணடிமைத்தனம் ஆண்டாண்டு காலமாக படிந்திருக்கக் கூடிய ஒன்று. அத்தகைய மண்ணில் விடுதலை கீதம் பாடப்பட்ட போது, அதிகமாக அந்தப் போர்க்களத்தில் முன்நின்றவர்கள் பெண் புலிகள் தான். அதுவே அவர்களது அதிகார மேம்படுத்தலுக்கு அச்சாரமானது. ஆப்ரிக்கா விலும் விடுதலைப் போராட்ட இயக்கங் களில், துப்பாக்கி தூக்கிய பெண்கள் வரலாறு படைத்துள்ளார்கள்.
80ன் பத்தாண்டுகளின் கடைசியில் யாழ்ப்பாணத்தில் பெண் புலிகளின் போர்க் களப் பங்களிப்புகள் குறிப்பிடத்தக்கவை. இலங்கை ராணுவத்தின் மீதான தாக்குதல் களை பலமுறை வெற்றிகரமாக நடத்தியவர் கள் இந்த பெண் புலிகள். அதில் யாழ்ப்பாண டெலிகாம் ராணுவ முகாம், மயிலிய தாணி தாக்குதல், புலிப்படை தளபதி லெப்.கர்னல் ராதா தலைமையிலான காங்கேசந்துறை முகாம்கள் மீதான தாக்குதல் குரும்பச்சிட்டி, நெல்லியாடி முகாம்கள் மீதான தாக்குதல் ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்கவை. பெண் புலிகள் பல்வேறு பதுங்கு குழிகளையும், சோதனைச் சாவடிகளையும் பாதுகாத்து வந்தனர். பெண் புலிப்படையின் கொரில்லாப் போராளிகள், தமிழினத்தின் விடுதலைக்காக தங்கள் உயிரை தியாகம் செய்த செயல்பாடுகள், பல்வேறு பெண்களைப் பேராளிகளாக மாற்றியது. 20 ஆண்டு பெண் புலிக் கொரில்லாக்களின் வரலாறு என்பதாக அது தொகுக்கப்பட்டது. 1985ன் தொடக்கத் திலிருந்து பெண் புலிப் படை தனது அரசியல் கட்டமைப்பை யாழ். குடாநாடு மட்டுமின்றி, வடக்கு மாகாணங்கள், மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள் அனைத்திலும் செயல்பட்டு வந்தது. பிரபல பெண்கள் அமைப்புகளுடனும், தொழிற்சங்கங்க ளுடனும், தொழில் பயிற்சி மையங்க ளுடனும், சுகாதாரம் மற்றும் நல்வாழ்வு சங்கங்களுடனும், கல்வி நிறுவனங்க ளுடனும், அவர்களது ஒருங்கிணைந்த செயல்பாடு பல சாதனைகளைக் காட்டியது. கரும்புலிப் படைகளாக, பெண் புலிகள் ஈடுபட்ட போர்க்கள நிகழ்வுகள் வரலாற்றுப் பதிவுகளாகின. உண்மையான பெண்களின் அதிகார மேம்படுத்தல் என்பது ஆயுதம் தாங்கிய பெண்கள், விடுதலைப் போரில் தங்களை அறுதியிட்டுக் கொள்ளும் போது, நிரூபிக்கப்படுகிறது. உலக மகளிர் தினத்தை முன்னிட்டு அயர்லாந்து தலைநகரான டப்ளினில், பீட்டி ஆர்னஸ்ட் தயாரித்த தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் பெண் புலிப் போராளிகள் வாழ்க்கை மற்றும் கொள்கை என்ற ஆவணப்படம் நேற்று திரையிடப் பட்டது. ஆதிக்கத்தை எதிர்த்த அனைத்து சமூகங்களின் விடுதலையும் அதன் உயர்ந்த கட்டப் போராட்டங்களில் மட்டுமே பதிவு செய்யப்படுகிறது. அதே முறையில் பெண் கள் தின நூற்றாண்டில் போராளிப் பெண்கள் வாழ்க்கை மற்றும் அனுபவம், உலகம் முழுவதும் உள்ள பெண்களுக்கு அதிகார மேம்படுத்தலுக்கான வழிகாட்டலாக அமை யும் என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை.

இந்தியாவிற்குள் இன்னொரு சுதந்திர நாடு?

சென்ற வாரம் இந்தியாவின் தலைநகரில் மிக முக்கியமான பேச்சு வார்த்தையை, மத்திய அரசாங்கத்தின் தலைமை அதிகாரத்தில் உள்ளவர்கள் நடத்தினார்கள். அதுவே இந்தியாவிற்குள் இன்னொரு சுதந்திர நாட்டை அங்கீகரிக்கப் போகிறார்களா என்ற கேள்வியை எழுப்பியது. அந்தப் பேச்சு வார்த்தையில் இந்தியாவின் தலைமை அமைச்சர் மன்மோகன் சிங்கும், உள்துறை அமைச் சர் ப.சிதம்பரமும் மத்திய அரசு சார்பாக பிரதிநிதிகளாக கலந்து கொண்டார்கள். எதிர்தரப்பில் நாகாலாந்து தேசிய சோச லிஸ்ட் கவுன்சில் தலைவர் ஐசக் சிசி ஸ்வு மற்றும் பொதுச் செயலாளர் துயிங்கலெங் முய்வா, அவர்களது அமைப்பின் நடத்தும் குழு அமைப்பாளர் வி.எஸ்.ஆடெம் ஆகியோர் கலந்து கொண்டனர். அதாவது இந்திய அரசாங்கம் தனது பிரதிநிதிகளுடன் மேசைக்கு ஒரு புறம் அமர்ந்திருக்க, மறுபுறம் நாகாலாந்து போராளிகள் அமைப்பின் தலைவர்கள் அமர்ந்து பேசினார்கள். அந்த பேச்சு வார்த்தையின் மூலமே, இந்திய அரசு நாகாலாந்து புரட்சியாளர்களை ஒரு தனித்த அடையாளமாக ஏற்றுக் கொண்டு பேசியது என்பது புலனாகும்.
1997ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதத்தில் இந்திய அரசாங்கத்துடன், நாகாலாந்து தேசிய சோசலிஸ்ட் கவுன்சில் அமைப்பு, ஒரு போர் நிறுத்த ஒப்பந்தத்தை செய்து கொண்டது. இதுவரை இந்திய அரசுடன் இந்த நாகர் போராளிகள் 67 முறை பேச்சு வார்த்தை நடத்தி விட்டார்கள். முன்னாள் மத்திய உள்துறை செயலாளர் கே.பத்மநாபய்யா, இந்திய அரசுக்கும், நாகா போராளிகளுக்கும் இடையே தூதுவராக இருந்து பேச்சுவார்த்தைக்கு ஏற்பாடுகள் செய்து வந்தார். அது ஒரு பத்தாண்டுகளுக்கு நீடித்தது. 1999ம் ஆண்டு ஜூலை மாதத்தில் இந்த பத்ம நாபய்யா, நாகா பேச்சு வார்த்தைக்கான இடைத்தூதுவராக ஓராண்டுக்ககு நியமிக் கப்பட்டார். அதன் பிறகு நமது நாட்டின் விசாரணை ஆணையங்களை வழக்கமாக நமது அரசாங்கம் கால நீட்டிப்புக் கொடுத்து, இழுத்துக் கொண்டே
செல்வது போல, இந்தப் பேச்சுவார்த்தை யையும் இழுத்துக் கொண்டே செல் வதற்காக, கால நீட்டிப்பு கொடுத்து வந்தது. அதுவே பத்தாண்டுகளை கடத்த வைத்து விட்டது. கடந்த ஆண்டுதான் பத்மநாபய்யாவினுடைய பதவிக்கு ஒரு முடிவு கொண்டு வர மத்திய அரசு முடிவு செய்தது. அதையொட்டி போராளி களுடன் நேரடியான பேச்சு வார்த்தையை அரசே நடத்தலாம் என்றும், அதன் மூலம் இந்த முடியாத பிரச்சினைக்கு ஒரு தீர்வு காணலாம் என்றும் மத்திய அரசு கூறிக்கொண்டது. ஆனாலும் கூட, நின்று போன பேச்சு வார்த்தைக்கு ஒரு உந்துதல் கொடுப்பதற்காக, இந்த ஆண்டு பிப்.12ம் தேதி புதிய இடைத்தூதராக பாண்டேயை மத்திய அரசு நியமித்தது. இவர் மத்திய அரசின் முன்னாள் பெட் ரோலியம் துறையின் செயலாளராக பணி யாற்றியவர். இந்த பாண்டே நாகாலாந்தின் முன்னாள் முதலமைச்சர் எஸ்.சி.ஜமீருக்கு நெருக்கமானவர் என்பதால், முய்வாவிற்கு அவர் மீது அவநம்பிக்கை உண்டு.
1980ம் ஆண்டில், நாகா தேசிய கவுன்சில் இந்தியஅரசாங்கத்துடன் செய்து கொண்ட சீல்லாங் ஒப்பந்தம் என்ற உடன்படிக்கை ஒரு சரணடைவு நடவடிக்கை என்று முத்திரை குத்திவிட்டு, அதை விட்டு வெளியே வந்து ஜனவரி 31ம் நாள் நாகாலாந்து தேசிய சோசலிஸ்ட் கவுன்சிலை ஐசக்கும், முய்வாவும், எஸ்.எஸ்.கப்லாங்கும் உருவாக்கினார்கள். மீண்டும் இந்திய அரசாங்கத்துடன் நடத்தப்பட்ட பேச்சு வார்த்தைகளில் வேறுபாடுகள் ஏற்பட்டதால், 1988ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 30ம் தேதி நாகாலாந்து தேசிய சோசலிஸ்ட் கவுன்சில் இரண்டாக உடைந்தது. ஒன்று ஐசக் மற்றும் முய்வா தலைமையிலும், மற்றொன்று எஸ்.எஸ்.கப்லாங் தலைமையிலும் பிரிந்து செயல்படத் தொடங்கின.
பொதுவாக நாகாலாந்து புரட்சிகர இயக்கங்கள் ஒரு விரிந்த நாகாலாந்தை உருவாக்குவது என்ற கருத்தில் உறுதியாக இருப்பவர்கள். நாகலிம் என்பதாக அவர்கள் அத்தகைய அர சாங்கத்தை அழைக்கிறார்கள். சீனத் தலைவர் மாசேதுங்கின் தத்துவ வழிகாட்டல் படி, நாகாலாந்து மக்கள் குடியரசு என்ற புரட்சிகர அரசாங்கத்தை நிறுவுவதுதான் அவர்களது அடிப்படைக் கொள்கை. அவர்களது அரசியல் அறிக்கை நாகாலாந்தின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு சோசலிச கொள்கைகளை அடிப்படையாகக் கொள்ள வேண்டும் என்பதாக எழுதப்பட்டுள்ளது. அவர்களுடைய ஆன்மீகப் பார்வை, நாகாலாந்து ஏசுபிரானுக்கு என்பதாக உள்ளது. ஐசக்முய்வா தலைமையிலான நாகாலாந்து தேசிய சோசலிஸ்ட் கவுன்சில், முக்கியமாக தங்குல் நாகர்கள் என்ற இனத்தைக் கொண்டதாக இருக்கிறது. அந்தப் பிரிவினர் நாகாலாந்தின் பெருவாரி யான பகுதிகளில் வாழ்கிறார்கள். அதையும் தாண்டி மணிப்பூர் மாநிலத் தின் மலைப்பகுதிகளில் அவர்கள் வாழ் கிறார்கள். அவர்கள் அனைவருமே பழங்குடி இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். மணிப்பூர் மாநிலத்தில் உள்ள சேனாபதி, உக்ரூல், சண்டெல், தாமெங்லாங் என்ற நான்கு மாவட்டங்களில் இந்தப் பிரிவினரது செல்வாக்கு இருக்கிறது. நாகாலாந்து மாவட்டத்தில் வோகா, பெக், சுனேபோடோ, கொஹிமா, ஆகிய பகுதிகளிலும், மோகாக்சங், துயன்சங் மாவட்டங்களிலும், ஐசக்முய்வாவின் அமைப்பு ஆழமான ஆதரவைப் பெற் றுள்ளது. அஸ்ஸாம் மாநிலத்தில் உள்ள வடக்கு கச்சார் மலைப்பகுதியிலும், கரிபி ஆங்லாங் மாவட்டங்களிலும், நாகர்கள் வாழும் இடங்களில் எல்லாம் இந்த அமைப்பினர் செல்வாக்கோடு இருக்கிறார்கள். அருணாச்சல பிரதேச மாநிலத்தின் சில பகுதிகளிலும் இந்த நாகா புரட்சியாளர்கள் அதிகமான ஆதரவைப் பெற்றிருக்கிறார்கள்.
கடைசியாக இந்திய அரசாங்கத்திற்கும், இந்த நாகர் புரட்சிகர அமைப்பிற்கும், சுவிட்சர்லாந்தில் உள்ள சூரிச் நகரில் 2009ம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் பேச்சு வார்த்தை நடந்தது. அப்போது ஒரு தீர்வு கிடைக்காமல் தேக்கத்தில் நின்று விட்டது. அதன்பிறகு இப்போதுதான் இந்த மாதத்தொடக்கத்தில் அடுத்த பேச்சு வார்த்தை நடத்தப் பட்டுள்ளது. நாகாலாந்து புரட்சியாளர்கள் அமைப்பின் தலைவர்களான ஐசக்கும், முய்வாவும் நெதர்லாந்து நாட்டில் தாங்களாகவே அறிவித்துக் கொண்ட, புரட்சிகர அர சாங்கத்தின் தலைவர்களாக வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அவர்களை இந்திய அரசு பேச்சு வார்த்தைக்காக டெல்லிக்கு அழைத்தது. அவர்கள் விரிந்த நாகாலாந்து என்ற ஒரு மலைகள் சார்ந்த நாகாலாந்தை சுதந்திரமான நாடாக அறிவிக்கக் கோரியும், அத்தகைய நாகா நாடு இந்திய அரசுடன் கூட்டமைப்பு உறவுகளை வைத்துக் கொண்டிருக்கும் என்றும் கூறிக்கொண்டே பேச்சு வார்த்தைக்கு வந்தார்கள். இறையாண்மை என்பது தங்களது உரிமை என்றும் அந்த உரிமை தங்களிடமிருந்து பிரிக்கப்பட முடியாது என்றும், நாகர்களின் வரலாறும், பூகோளமும், பண்பாடும் அதைத்தான் வலியுறுத்துகிறது என்றும் அவர்கள் கூறினார்கள். தங்களுடைய விடுதலைக்கான கோரிக்கையை விட்டுக் கொடுக்க முடியாது என்று அவர்கள் உறுதிபட அறிவிக்கிறார்கள். இதை டெல்லியில் படித்து வரும் நாகாலாந்து மாணவர்களை கூட்டி, அவர்களிடமே இந்த புரட்சிகர தலைவர்கள் அறிவித் தார்கள்.
இந்திய அரசாங்கம் சில மாற்று முன்வைப்புகள் வைத்திருக்கிறது என்று முதலில் தெரிந்தது. அவை எந்த அளவுக்கு தங்களுக்கு ஒத்துவரும் என்று தெரியாது என இந்தத் தலைவர்கள் கூறினார்கள். இந்திய அரசு தேக்கத்தை உடைத்து, சமாதான பேச்சுவார்த்தையை வெற்றி பெற வைக்க முயல்வதாக அரசு அதிகாரிகள் தெரிவித்தார்கள். நாகர்களுக்கு ஒரு பொருளாதார சுயாட் சியை அரசு அறிவிக்கலாம் என்றும் அதிகாரிகள் கூறினார்கள். ஆனால் நாகர் புரட்சியாளர்களோ எந்த ஒரு பொருளாதார சுயாட்சிக்கும் தாங்கள் போராடவில்லை என்றும், தங்களது நிலைப்பாடு உலகம் தெரிந்த ஒன்றுதான் என்றும் கூறியிருக்கிறார்கள். பேச்சு வார்த்தைகள் முறிந்தால் அதற்குக் காரணம் இந்திய அரசுதான் என்பது அவர்களது வாதம். ஐசக்முய்வாவின் அமைப்பு ஒவ்வொரு ஆண்டும் ரூ.20 கோடி முதல் ரூ.25 கோடி வரை நிதி நிலையைக் கையாள்கிறது. வடகிழக்கு மாநிலங்களில் உள்ள அனைத்து போராளி அமைப்புகளுக்கும் ஆயுதப் பயிற்சி கொடுக்கிறது. உலகம் முழுவதும், ஊடகங்களுடனும், தங்களது நாகாலாந்து மக்கள் குடியரசு என்ற புரட்சிகர அர சாங்கத்தின் மூலம் தொடர்பு கொண்டு செயல்பட்டு வருகிறது.
இந்திய அரசு முன்வைக்கும் அதிகபட்ச சுயாட்சி என்பதும், நாகர் புரட்சியாளர்கள் முன்வைக்கும் இறை யாண்மை கொண்ட விரிந்த நாகலின் என்பதும் இங்கே கருத்து மோதல்களாக வெடித்துள்ளன. ஒற்றை யாட்சித் தன்மையைக் கொண்ட இந்திய அரசு, நாகாலாந்தின் சுதந்திரத்தை எந்த விதத்தில் அங்கீகரிக்கப் போகிறது என்ற கேள்வி, காஷ்மீருக்கும், மத்திய இந்தியாவின் ஆதிவாசிகளுக்கும் தொடருமா என்ற கேள்வியும் இதையொட்டி எழுகிறது.

பெண்கள் இடஒதுக்கீடு மசோதாஇந்த முறை நிறைவேறுமா?

வருகின்ற உலக பெண்கள் தினத்தன்று, தொடர்ந்து ஒவ்வொரு ஆண்டும் தள்ளிப் போடப்படுகின்ற பெண்கள் இடஒதுக்கீடு மசோதா, இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்படுமா? என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது. இந்த முறை நிறைவேற்றப் படும் என்று காங்கிரஸ் தலைவி சோனியா காந்தி கூறியுள்ளார். எதிர்கட்சிகளான பா.ஜ.க.வும், இடதுசாரிகளும் இந்த மசோதாவை நிறைவேற்றுவதற்காக முழு முயற்சியில் இருப்பதாக செய்திகள் வருகின்றன. வழக்கம்போல் லாலுவும், முலாயமும் எதிர்க்கிறார்கள் என்ற செய்தியும் வந்து கொண்டிருக்கிறது. இதுவரை லாலுவோ, முலாயமோ பெண்களுக்கு நாடாளுமன்றத்திலும், சட்டமன்றத்திலும் 33% இடஒதுக்கீடு கொடுக்கக்கூடாது என்று நேரடியாகக் கூறவில்லை. அதே சமயம் மற்ற பிற் படுத்தப்பட்ட சமுதாயங்களுக்கான இடஒதுக்கீடு உறுதி செய்யப்படாமல் பெண்கள் மசோதா நிறைவேறக்கூடாது என்றுதான் கூறுகிறார்கள். அதே சமயம் பெண்கள் இடஒதுக்கீடு வந்துவிட்டால், தாங்கள் நாடாளுமன்றத்தை விட்டு வெளியேறி விடுவோம் என்று அவர்கள் கூறியுள்ளார்கள். அத்தகைய கூற்றே அவர்களது உள்ளார்ந்த உணர்வில் இருக்கின்ற ஆணாதிக்க வெறியை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.
முன்னாள் நீதியரசரும், மனித உரிமை ஆர்வலருமான ராஜிந்தர்சச்சார், பெண்களுக் கான இடஒதுக்கீடு மசோதா என்பது ஒரு சமூகத் தேவை என்றும், தேசத்தின் கடமை என்றும் கூறியுள்ளார். ஒவ்வொரு ஆண்டும் நாடாளுமன்றத்தில் இந்த மசோதாவை சட்டமாக்குவது பற்றி தீவிரமாகப் பேசப்படும். அப்படிப் பேசுவதில் எந்த ஒரு அரசியல் கட்சியும், இன்னொரு கட்சிக்கு சளைத்தவரல்ல என்பதாகக் காட்டிக் கொள்வார்கள். அனைத்துக் கட்சிகளையும் சேர்ந்த பெண் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் கட்சி எல்லைகளைத் தாண்டி, பெண்களின் இடஒதுக்கீட்டுக்காக குரல் எழுப்புவார்கள். நாடாளுமன்ற வளாகத்திலேயே அனைத்துக் கட்சி பெண் உறுப்பினர்களும், கையை உயர்த்தி ஆர்ப்பாட்டம் செய்வார்கள். அத்தகைய ஆர்ப்பாட்டத்தில் வலது சாரி கட்சியான பா.ஜ.க.வும், இடது சாரி கட்சிகளான கம்யூனிஸ்ட்களும், இணைந்தே குரல் எழுப்புவார்கள். ஆனால் தங்கள் கட்சிகளுக்குள் அவர்களால் எந்த அளவுக்கு, கட்சித் தலைமையை நிர்ப்பந்தம் செய்து இந்த மசோதாவை நிறைவேற்றுவதற்காக முடிவு செய்ய முடிகிறது என்றால் அது ஒரு பெரும் கேள்விக்குறியாகவே நிற்கிறது. எல்லாக் கட்சிகளின் உள்ளேயும் மிகச் சாதாரணமாக ஆணாதிக்க உணர்வுகள் கரைபுரண்டு ஓடிக்கொண்டிருப்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. மென்மையான ஆணாதிக்கம், கடுமையான ஆணாதிக்கம் என்பதாக வேண்டுமானால் கட்சித் தலைமைகளைப் பிரித்துப் பார்க்கலாமே தவிர, ஆணாதிக்க உணர்வுகளை நீக்கிவிட்ட கட்சித்தலைமை என்று யாரையுமே இந்த நாடாளுமன்ற ஜனநாயக பாதைக்குள் நம்மால் அடை யாளம் காணமுடியவில்லை.
இதற்கிடையே புதிய புதிய ஆலோ சனை யை ஒவ்வொருவரும் வைக்கத் தொடங் கினார்கள். அதில் 1951ம் ஆண்டின் மக்கள் பிரதிநிதித்துவ சட் டத்தில் ஒரு திருத்தம் கொண்டு வந்து அனைத்துக் கட்சிகளும், குறைந்த பட்சம் தங்கள் கட்சியால் முன்நிறுத்தப்படும் வேட்பாளர் பட்டியலில் மூன்றில் ஒரு பங்கு வேட்பாளர்களை கட்டாயமாக பெண்களாக நிறுத்தவேண்டும் என்று கொண்டு வரலாம் என்ற ஆலோசனையும் வந்தது. அப்படியானால் தங்கள் கட்சியின் அங்கீகாரம் கலைந்து விடுமோ என்ற அச்சத்தில் அப்படிப்பட்ட ஒரு அணுகுமுறையை செய்ய ஒப்புக்கொள்வார்கள் என்பதாக விளக்கம் கூறப்பட்டது. ஆனால் அதுவும் அரசியல் ரீதியில் சரியல்ல என்றும், சட்ட அளவில் அனுமதி பெற முடியாது எனவும் விளக்கங்கள் வெளியாகி வந்தன. அது இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் 19(1)(சி) பிரிவில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள அமைப்பை உருவாக்கும் அடிப்படை உரிமையையே மீறுகிறது என்பதாக விளக்கப்படுகிறது. நாட்டின் இறையாண்மை, ஒருமைப்பாடு, பொதுநலன் ஆகியவற்றிற்காக மட்டும்தான் அப்படிப்பட்ட திருத்தங்களைக் கொண்டு வரமுடியும் என்றும் கூறப்பட்டது. அப்படிப்பட்ட திருத்தம் அனுமதிக்கப் பட்டாலும் கூட, கட்சிகள் மூன்றில் ஒரு பங்கு நிறுத்துகின்ற பெண் வேட்பாளர்கள், கணிசமாக வெற்றிப் பெற்று நாடாளு மன்றத்திற்குள் மூன்றில் ஒரு பங்கு உறுப்பினர்களாக வருவார்கள் என்ற உத்தரவாதம் கிடையாது. பொதுவாக ஆண் வேட்பாளர்கள் சிறப்பாக பெண்களை விட அரசியலில் செயல்படுவார்கள் என்ற பார்வை ஆணாதிக்க உலகில் நிலவுவதால், இந்த ஏற்பாடு செயல்பட்டாலும் தோல்வியையே சந்திக்கும் என்ற உண்மை இடதுசாரிகள் உட்பட சிலரால் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது. கட்சிகளும் கூட தங்களுக்கு வெற்றி வாய்ப்பு இல்லாத தொகுதிகளில் மட்டும், அத்தகைய பெண் வேட்பாளர்களை நிறுத்தி விடுவார்கள். மேற்கண்ட விளக்கத்தை எல்லாம் கூறுகின்ற நீதியரசர் சச்சார், நாடாளுமன்றம் முன் வைக்கப்பட்டுள்ள இன்றைய மசோ தாவுக்கு தனது ஆதரவு உண்டு என்ற கூறுகிறார்.
நாடாளுமன்றத்தில் மேற்படி
மசோதாவை ஆதரிப்பதற்காக மூன்றில் ஒரு பங்கு ஆண் உறுப்பினர்கள் கூட, உடன்படமாட்டார்கள் என்றும், அவர்கள் காந்தியவாதிகள் அல்ல என்றும் சச்சார் கூறுகிறார். உலகில் 50 விழுக்காடு மக்கள் தொகையில் பெண்கள் இருந்தாலும் கூட, மூன்றில் ஒரு பங்கு குறைந்த பட்சம் அதிகார மட்டங்களில், குறிப்பாக முடிவுகள் செய்கின்ற இடங்களில் பங்கு கொள்ள முடிந்தால் அதுவே முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை பெண்கள் பெற்றார்கள் என்பதாக பதிவாகும். ஒவ்வொரு பொதுத்தேர்தலிலும் பெண் களுக்கு ஒதுக்கப்படும் தொகுதிகள், சுழற்சி முறையில் மாற்றப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை கூட, பெண் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களை தங்கள் தொகுதி மக்களுடன் தொடர்ந்து தொடர்பில்லாமல் செய்வதற்கான அணுகுமுறையோ என்று எண்ண வேண்டியிருக்கிறது.
தொகுதி மறுசீரமைப்பு கமிட்டி 2001ன் மக்கள் தொகை புள்ளி விவரப்படி, தொகுதிகளை மறுசீரமைக்க கோரப்பட்ட போது, அரசியல் சட்டத்தின் 81வது பிரிவுப்படி மக்களவைக்கு 530 உறுப்பினர் களுக்கு மேல் இருக்கக் கூடாது என்று கூறியுள்ளது. 1971ம் ஆண்டு மக்கள் தொகை புள்ளிவிவரப்படி மக்களவை உறுப்பினர் எண்ணிக்கையை நீட்டிக் கொள்ளமுடியும் என்றும் கூறப்பட்டது. ஒவ்வொரு புள்ளிவிவரம் முடியும் போதும், தொகுதி எண்ணிக்கை மாற்றத்தை செய்து கொள்ளலாம் என சட்டப்பிரிவு 82 கூறுகிறது. 71ம் ஆண்டு புள்ளி விவரப்படி மொத்த மக்கள் தொகை 54 கோடி. 2001 புள்ளி விவரப்படி 102 கோடி. அதனால் அதையொட்டி 750 வரை தொகுதிகளை உயர்த்தலாம். அதுவே தங்கள் இருக்கை போய்விடுமோ என்று அஞ்சும் ஆண் உறுப்பினர்களுக்கு நம்பிக்கை ஏற்படுத்த எடுத்துச் சொல்லப்படலாம். கூடுதலாக இணைக்கப்படும் தொகுதிகளில், இரட்டை உறுப்பினர் தொகுதிகளாக உருவாக்கலாம். அதில் ஒரு உறுப்பினர் பெண்களுக்கு என ஒதுக்கலாம். இன்னொரு உறுப்பினர் விசயத்திலும், பொதுத் தொகுதியில் ஆணை விட பெண் அதிக வாக்குகள் பெற்று வென்று விடுவாரோ என்ற அச்சம் இருக்கிறது. அதுதான் 1957ம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தலில் முன்னாள் குடியரசு தலைவர் வி.வி. கிரியின் விசயத்தில் நடந்தது. ஒன்றில் தாழ்த்தப்பட்டோரின் தனித் தொகுதியாக வும், இன்னொரு உறுப்பினரை பொதுத் தொகுதியாகவும் கொண்டு, கிரி போட்டி யிட்டார். அவரை விட அதிகமான வாக்கு களை மற்றொரு தலித் வேட்பாளர் பொதுத் தொகுதியில் பெற்று விட்டார்.
நகர்ப்புற ஆதிக்க சாதி பெண்கள் இடஒதுக்கீட்டை கபளீகரம் செய்வார்கள் என்ற கருத்தும் வருகிறது. இப்போது மக்களவையில் இருக்கின்ற 200 பிற பிற்படுத்தப்பட்ட உறுப்பினர்கள், தங்கள் பொதுச் சேவையின் மூலம் அல்லாமல், சாதி பின்னணியால் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள் என்பதே சச்சாரின் வாதம். முஸ்லிம் பெண்களுக்கு இடஒதுக்கீடு என்பது மதச்சார்பற்ற தன்மையை உடைக்கும் என்று கூறுவார்கள். மதத்தின் பெயரால் யாருமே நிராகரிக்கப்படக்கூடாது என்று சட்டப்பிரிவு 325 கூறுகிறது.
மனுஷி அமைப்பு வேறு சில மாற்று திட்டங்களை முன்வைக்கிறது. நாடாளு மன்றத்திற்கான நேரடித் தேர்வில் 44 பெண்கள் வந்தால், மூன்றில் ஒரு பங்காக வரவேண்டிய 181ல் 137 குறையும். அப்போது 595 ஆக மொத்த உறுப்பினர் தொகையை உயர்த்த வேண்டும். நேரடித் தேர்வில் 150 பெண்கள் வரமுடிந்தால், தங்கள் பங்கை எட்ட 31 உறுப்பினர்கள் குறையும். அப்போது 576 ஆக மொத்த உறுப்பினர் எண்ணிக்கையை உயர்த்த வேண்டும். மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் நேரடித் தேர்வில் 200 பெண் உறுப்பினர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டால், இலக்கை எட்ட குறைவே இல்லாமல் இருக்கும். அப்போது 545 ஆக எண்ணிக்கையை வைத்திருக்கலாம். இப்படிப்பட்ட ஆலோசனைகளும் பெண்கள் அமைப்புகளில் இருந்து முன்வைக்கப் பட்டுள்ளது.
முதலில் பெண்கள் இடஒதுக்கீடு மசோதவை நிறைவேற்றவிடுங்கள்; பிறகு மற்ற பிற்பட்டோருக்கான இடஒதுக்கீட்டை இணைத்துக் கொள்ளலாம் என்று சட்ட அமைச்சர் கூறியுள்ள கூற்றையே, நாமும் இங்கே வழிமொழிய வேண்டியிருக்கிறது.