அப்சல் குருவின் உயிர் அரசியல் பேரத்திற்கு பயன்படுகிறதா?

ப.சிதம்பரத்தின் அறிவிப்பு அனைவரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. இந்திய நாடாளுமன்றத்தின் மீது நடத்தப்பட்ட
தாக்குதலில் குற்றம் சாட்டப்பட்டு, நீதிமன்றத்தில் மரணதண்டனை கொடுக்கப்பட்ட அப்சல்குரு, தொடர்ந்து தனது மரணதண்டனை இழுபறியாக ஆகிக்கொண்டிருப்பதை எண்ணி வருந்தியிருப்பார். இப்போது அதற்கு முடிவு எதோ ஒரு வடிவில் வந்துவிட்டது என்றாலும் பரவாயில்லை. ஆனால் இப்போதைய உள்துறையின் அறிவுப்பும் ஒரு அரசியல் பேரம் பேச என்று தெரியும்போது அதிர்ச்சி அடைவதை தவிர வேறு என்ன செய்யமுடியும்? ஏற்கனவே இந்தியாவில் இன்னமும் முடிவெடுக்கப்படாமல் இருக்கின்ற மரணதண்டனை வழக்குகள் அதிகமாக இருந்தாலும், ஒவ்வொன்றாக உள்துறை எடுத்து ஆய்வு செய்து, தனது கருத்தை அதாவது கருணை மனுவை ஏற்று சம்பத்தப்பட்டவரை மரணதண்டனையிலிருந்து மன்னிக்கலாமா, கூடாதா என்ற ஆலோசனையை குடியரசு தலைவருக்கு கூறவேண்டிய பொறுப்பு உள்துறைக்கு இருக்கிறது. அந்த அடிப்படையில்தான் இப்போது உள்துறை அப்சல்குருவின் வழக்கில் மன்னிப்பு கொடுப்பதை எதிர்த்த கருத்தை குடியரசு தலைவருக்கு அனுப்பி உள்ளது. இதுபற்றிய சர்ச்சைகளுக்கு செல்வதற்கு முன்பு, சம்பந்தப்பட்ட வழக்கு பற்றிய சில விவரங்களை நாம் கவனமாக பார்க்கவேண்டியுள்ளது. அதேசமயம் இந்த அப்சல்குருவின் வழக்கோடு இணைத்து பார்க்கப்படும் சரப்ஜித்சிங்கின் வழக்கையும் ஆராய்ந்து பார்ப்பது நல்லது. ஏனென்றால் இதில் ஒருவர் இந்திய சிறையிலும், மற்றொருவர் பாகிஸ்தான் சிறையிலும், மரண தண்டனை கைதிகளாக இருக்கின்றனர். இருவருமே அந்தந்த அரசாங்கங்களின் கருணையை எதிர்பார்த்து இருப்பவர்கள். இரண்டுபேருடைய கருணை மனுக்கள் மீதும், இரண்டு நாட்டு அரசாங்கங்களும், அரசியல் கட்சிகளும் அதிக கவனம் செலுத்துவதிலும் அதேசமயம் மாறி, மாறி, வக்காலத்து வாங்குவதாகவும் இருக்கிறார்கள். ஆகவேதான் இந்த வழக்கின் நியாயங்களை ஆழமாக நாம் பார்க்கும் நிர்ப்பந்தத்திற்கு உள்ளாகி உள்ளோம்.
இந்திய நாடாளுமன்றம் மீதான 2001 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர்-13 ஆம் நாள், நடத்தப்பட்ட பயங்கரவாதிகளின் தாக்குதல்,இந்தியாவையே அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியது. அந்த தாக்குதலில் ஒன்பது பாதுகாப்பு படை வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். அந்த தாக்குதல் நடந்ததை நாம் அனைவரும் காட்சி ஊடகங்களில் கண்டு அன்றே அதிர்ந்து போனோம். அப்போது பாதுகாப்பு அமைச்சராக இருந்த ஜார்ஜ் பெர்னாண்டஸ் உடனடியாக நாடாளுமன்ற வளாகத்தை சுற்றி வந்ததையும் காட்சி ஊடகங்களில் கண்டது இன்று போல கண் முன்னே வரும் காட்சிகள். ஆனால் அதில் அப்போது நமக்கு சொல்லப்பட்டதும், நாம் நேரில் கண்டதும் அல்லது காட்டப்பட்டதும், ஐந்து பாகிஸ்தான் பயங்கரவாதிகள் நடத்திய தாக்குதலில் ஒன்பது பாதுகாப்பு படையினர் மரணமடைந்தார்கள் என்பதுதான். அவர்கள் காஷ்மீர் விடுதலைக்காக போராடும் லஷ்கர்-ஈ-தொய்பா, ஜெய்-ஷெ--முகமது ஆகிய அமைப்புகளை சேர்ந்தவர்கள் என்பதாக நமக்கு நமது அரசு கூறியது. அப்போதே நமக்கு சில சந்தேகங்கள் எழுந்தன. அதாவது நாடாளுமன்றம் நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே அந்த கட்டிடத்திற்கு வந்து, ஒரு தாக்குதலை எப்படி பயங்கரவாதிகள் நிகழ்த்த முடியும் என்ற சந்தேகம் நமக்கு எழுந்தது. அதற்கு நமது அரசு விளக்கம் கொடுத்தது. அதாவது பயங்கரவாதிகள் தைகளை இந்திய ராணுவத்தினர் போல வேடம் போட்டுக்கொண்டு உள்ளே வந்துவிட்டனர் என்றனர். அது எப்படி சாத்தியம் எனக்கேட்டதற்கு, பாதுகாப்புக்கு நிறுத்தப்பட்டுள்ள துணை ராணுவப்படையினர் வேடத்தில், அவர்களது அடையாள அட்டைகளை போலாக வைத்துக்கொண்டு, வாகனத்தில் உள்ளே நுழைந்துவிட்டனர் என்று அரசு விளக்கம் அளித்தது.அப்படியானால் அவ்வாறு அவர்களை உள்ளே விட்ட காவலர்களுக்கு, அதை கண்காணிக்க தவறிய அதிகாரிகளுக்கு என்ன தண்டனை? அவர்கள் எல்லாம் பயங்கரவாத தாக்குதல் மீதான குற்றப்பத்திரிகையில் சேர்க்கப்படவில்லையே ஏன்? என்று யாரும் கேட்கவில்லை.
தாக்குதல் நடந்த பிறகு, முதல் குற்றப்பத்திரிகையில், பன்னிரண்டு பேர் சேர்க்கப்பட்டனர். அதில் மூன்று பேர் பாகிஸ்தான்காரர்கள். அவர்கள் மசூதுஅசார்,தாரிக்அகமது, காசிபபா,எனப்படுபவர்கள். அவர்கள்தான் மூளையாக செயல்பட்டவர்கள் என்று அரசு கூறியது.அப்படியானால் அவர்கள் மூவரும் இதுவரை கைதும் செய்யப்படவில்லை; விசாரிக்கப்படவும் இல்லை. அவர்களை பாகிஸ்தான் அரசு எப்போதாவது கைதிகள் பரிமாற்றம் என்ற ஒப்பந்தப்படி இந்தியாவிடம் ஒப்படைத்தால், நிச்சயமாக அவர்களுக்கு மரணதண்டனை கொடுக்ககூடாது என்ற உத்திரவாதத்தின் அடிப்படையில்தான் அது நடக்கும். அதாவது அவர்களுக்கு, பயங்கரவாத தாக்குதலின் மூளையாக செயல்பட்டவர்களுக்கு எந்த காலத்திலும் மரண தண்டனை கிடைக்காது. ஆனால் தாக்குதலில் நேரடியாக சம்பத்தப்படாத, மேலும் உச்சநீதி மன்றத்திலாயே நேரடி சாட்சி இல்லை என்று அறிவிக்கப்பட்ட அப்சல்குருவிற்கு இங்கே மரண தண்டனை வழங்கப்பட்டுள்ளது என்பதே கவனிக்கத்தக்கது. இதுதான் இந்தியாவின், மற்றும் இந்திய நீதிமன்றத்தின் நிலைமையாக இருக்கிறது.கிலானி, அப்சல், சௌகத் ஆகியோர் மூவருக்கும் முதலில் மரண தண்டனை கொடுக்கப்பட்டது. சௌகத்தின் மனைவி அப்சன்குரு குற்றப்பத்திரிகையில் சேர்க்கப்பட்டு அவருக்கு பத்து ஆண்டுகள் தண்டனை வழங்கப்பட்டது. ஆனால் பிறகு கிலானி, அப்சன்குரு ஆகியோருக்கு உயர்நீதி மன்றம் விடுதலை கொடுத்துவிட்டது. அதனால் கிலானி, டில்லி பல்கலைகழகத்தில் பேராசிரியராக இப்போது பணியாற்றுகிறார். உச்சநீதி மன்றத்தில் சௌகத்தின் மரணதண்டனை குறைக்கப்பட்டு அவருக்கு பத்தாண்டு தண்டனை வழங்கப்பட்டது. இவர்களது வழக்கில், நந்திதா ஹக்சர் வழக்கறிங்கராக செயல்பட்டார். அவர் முன்னாள் இந்திய பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேருவின் பத்தாண்டிற்கு மேல் செயலாளராக பணியாற்றிய ஹக்சரின் மகள். அவர் ஒரு மனித உரிமை ஆர்வலர். அதற்காகவே வழக்கறிஞர் படிப்பு படித்தார். அதற்கு முன்பு தொழிற்சங்க பணிகளை செய்து வந்தார். அந்த நந்திதா ஹக்சர் இப்போது அப்சல்குருவின் கருணை மனுக்காக அதிகமாக போராடி வருகிறார். அவர் இந்த சிதம்பரத்தின் பச்சைக்கொடி இந்திய ஜனநாயகத்திர்க்கே ஒரு கருப்பு புள்ளி எனக்குறிப்பிடுகிறார். மூன்று வகைகளில் இந்த தீர்ப்பு தவறானது என்கிறார். முதலில் அப்சல் தாக்குதலில் சம்பந்தப்பட்டதர்க்கு எந்த நேரடி சாட்சியமும் இல்லை என உச்சநீதிமன்றமே கூறியுள்ளது என்பதை சுட்டி காட்டுகிறார். இரண்டாவது, முதலில் அவர்கள் மீது போடப்பட்ட பொடா வழக்கு உச்சநீதிமன்றம் சென்றபோது தோற்றுபோய்விட்டது. பொடாவிலிருந்து அவர் விடுதலை செய்யப்பட்டார். அதாவது எந்த ஒரு பயங்கரவாத அமைப்பையோ, அல்லது குழுவையோ சேர்ந்தவர் அல்ல என்று அவரை உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. மூன்றாவதாக, அப்சல்குருவிற்கு ஒரு நியாயமான விசாரணை நடத்தப்படவில்லை. இவ்வாறு நந்திதா கூறுகிறார்.இதற்கிடையில் அதிக பாதுகாப்பு உள்ள திஹார் சிறையில் அப்சல் வைக்கப்பட்டுள்ளார்.
வழக்கறிஞர் பன்சோலி இதுபற்றி கூறும்போது, விசாரணை காலத்தில் எந்த ஒரு வழக்கறிஞரின் உதவியும் அப்சல்குருவிற்கு கொடுக்கப்படவில்லை எனக்கூறுகிறார். அவர் கேட்ட வழக்கறிஞர்களை கொடுக்காமல், நீதிமன்றமே கொடுத்த வழக்கறிஞர்களும் சிலர் பின்வாங்கிக்கொண்டனர் என்கிறார். பிராகி கடைசிவரை இருந்த வழக்கறிஞரும் எதுவும் தெரியாதவர் என்றார். சாட்சிகளை அப்சல்குருவே விசாரிக்கட்டும் என நீதிமன்றம் கூறிவிட்டது; இதுவே அனுபவமற்ற அப்சளால் செய்யமுடியாத பணி என்கிறார் அவர். தவிர உச்சநீதிமன்றமும், மற்ற நீதிமன்றங்களும் அப்சலின் கைது பற்றி காவல்துறை கொடுத்த நாளும், நேரமும் தவறானவை என்பதை கூறிவிட்டன என்றார். ஆனாலும் அவருக்கு மரணதண்டனை கொடுத்த காரணமும் வேடிக்கையாகவே உள்ளது. நாடாளுமன்றம் தாக்கப்பட்டது ஒரு பயங்கரமான நாட்டை முழுவதும் உலுக்கக்கூடிய சம்பவம் என்பதாலும், இந்திய மக்களின் கூட்டு மனச்சாட்சி திருப்தி அடைய வேண்டுமானால் அந்த சம்பவத்திற்காக அவருக்கு மரண தண்டனை வழங்கப்படவேண்டும் என்றும் நீதிபதி கூறியிருப்பதுதான் இதில் முக்கிய செய்தி. மேலும் வழக்கறிஞர் பன்சோலி, அமெரிக்காவை உதாரணம் காட்டுகிறார். அங்கே நடந்த பெரிய பயங்கரவாத தாக்குதலான 9 /11 வழக்கில், நேரடியாக ஈடுபடாத சகாரியா மௌவிக்கு ஆயுள் தண்டனை தான் வழங்கப்பட்டுள்ளது. அதுபோல மகாத்மா காந்தியை கொன்ற வழக்கில், நாதுராம் கோட்சேக்கு மரண தண்டனை வழங்கப்பட்டபோது, அந்த தாக்குதலில் நேரடியாக ஈடுபடாத அவரது சஹோதரருக்கு ஆயுள் தண்டனை தான் வழங்கப்பட்டது என்கிறார். இந்த வழக்கில் மட்டும் ஏன் மரண தண்டனை? என்று கேள்வி எழுப்புகிறார். இந்த வழக்கு பாகிஸ்தான் அரசிடம் மரண தண்டனைக்கான கருணை மனுவுடன் போராடும் சரப்ஜித் சிங் வழக்குடன் இணைத்து பேசப்படுகிறது. இங்கே அப்சலுக்கு தூக்கு என்றால், அங்கே சரப்ஜித்திற்கு தூக்கு என்பதாக பேசப்படுகிறது.
1990 ஆம் ஆண்டு பாகிஸ்தானில் உள்ள லாகூரிலும்,முல்டனிலும் தொடர் குண்டுவெடிப்பு நடந்தது. அதில் பதினாலு பேர் மாண்டனர்.அந்த ஆண்டிலேயே ஆகஸ்டு மாதம், பாகிஸ்தான்---இந்திய எல்லையில் கடக்கும்போது சரப்ஜித் கையும், களவுமாக பிடிபட்டார் என்கிறது பாகிஸ்தான் அரசு.அவர் இந்திய வெளிவிவகார துறையின் உளவுப்பிரிவான ரா அமைப்பை சேர்ந்தவர் என்கிறது அவர் அந்த குண்டு வெடிப்பில் தொடர்பு உள்ளவர் என்கிறது பாக் அரசு.பாகிஸ்தான். 1991 ஆம் ஆண்டு சரப்ஜித்திற்கு பாக் நீதிமன்றம் மரணதண்டனை கொடுத்துள்ளதுஅவரோ பஞ்சாப் மாநிலத்தில் உள்ள ஒரு கிராமமான பிகிவிண்டை சேர்ந்தவர் என்று அவரது குடும்பத்தினர் கூறுகிறார்கள். அவரது மனைவி சுக்ப்ரிட்கவுர், மற்றும் அவரது மகள்களான ஸ்வபன் தீப், பூனம் கவுர் ஆகியோர் அவருக்காக இப்போது அலைந்து திரிகிறார்கள். அவர் 19 ஆண்டுகள் பாகிஸ்தானில் தனிமை சிறையில் வைக்கப்பட்டுள்ளார். அவருக்காக சரியான வழக்கறிஞர்களை அங்கேயும் கொடுக்க வில்லை. இப்போது சரப்ஜ்த்திர்க்காக ஒரு மனித உரிமை வழக்கறிஞரான ஷேக் இறங்கியுள்ளார். முதலில் சர்ப்ஜித்திர்க்காக கொடுக்கப்பட்ட கருணை மனுவை, அதிபர் முஷாரப் நிராகரித்துவிட்டார். இப்போது வழக்கறிஞர் ஷேக் புதிய கருணை மனுவை, அதிபர் அன்சாரியிடம் கொடுத்துள்ளார். இதற்கிடையில் சரப்ஜித் பாக்கில் உள்ள கோட்லாக்பட் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளார்.இப்படி சூழலில்தான் இங்கே உள்ள அப்சலும், அங்கே உள்ள சரப்ஜித்தும் இருவருமே இந்திய குடிமக்கள் என்றும், அகவே இருவரும் விடுவிக்கப்படவேண்டும் எனவும் காஷ்மீரின் மக்கள் ஜனநாயக கட்சியை சேர்ந்த மகபூப் எம்.பீ. கூறுகிறார். அதேபோல காஷ்மீரின் முன்னாள் முதல்வரான குலாம் நபி அசாத்தும், அப்சல் மரண தண்டனையிலிருந்து குறைக்கப்பட வேண்டும் என்கிறார்.அருந்ததிராய், பிரபுல் பிட்வாய் போன்ற எழுத்தாளர்களும் மரண தண்டனை கூடாது என்கிறார்கள். இதற்கிடையே சிதம்பரம் கூறியுள்ள முடிவு யோசிக்க வைக்கிறது.
நேற்று இந்திய வெளிவிவகார துறையின் செயலாளர் நிருபமா ராவ் பாகிஸ்தான் சென்று தனக்கு ஒப்ப உள்ள அதிகாரிகளை சந்தித்துள்ளார். உள்துறை அமைச்சர் சிதம்பரம் பாகிஸ்தான் செல்ல இருக்கிறார். ஏற்கனவே சரப்ஜித்சிங்கை மரணதண்டனையிலிருந்து காப்பாற்ற 2005 ஆம் ஆண்டே இந்தியா வெளிவிவகாரத்துறை அமைச்சராக இருந்த நட்வர்சிங்கு பாக் சென்று பேசினார். இப்போதும் இதுபோன்ற சில அரசியல் பேரம் பேச இந்த மரண தண்டனைகளை இரு அரசுகளுமே பயன்படுத்துவதாக தெரிகிறது. அப்படியானால் இது மிகவும் வெட்கம் கேட்ட செயல் என்பதை எப்படி சொல்லாமல் இருக்க முடியும்?

நடைப்பயிற்ச்சியில்......

அன்றாடம் நடப்பதுதானே.
இது நடைப்பது தானே
ஒரு நாள் வந்தாள்.
ஆர்வம் என்ன?
தெரியாத நேரம்.
நடந்து முடித்து....?
கேள்வியே நின்றது.
இங்கேதான் நிதானிப்பா?
இடம் எது என கேட்கவா?
அர்த்தம் அன்றைய நிலையில்
விளங்கவில்லை.
இப்போதுமட்டும்?

உயரமானது எல்லாம் அதிகாரமா?

உயரமில்லை என்கிறாயா?
உயரம் குறைந்தால் குறையா?
கூடைப்பந்து விளையாட
உயரமானவர் பயன்படலாம்.
கால்பந்து விளையாட
குள்ளம் அதிக லாபம்.
அது தரையை நெருங்கி
பார்க்க..............
விரைவையும், ஓட்டத்தையும்
வரிசைப்படுத்த ..........
அதன்மூலம் வெற்றியை தேட,
கால்பந்துக்கு குள்ளம் தேவை.
இது கால்பந்து விளையாட்டு காலம்.
அதனால் நீ தான் சிறந்து நிற்கிறாய்.
அவ்வப்போது உதை வாங்கியதாலோ,
என்னவோ
உன்னை கால்பந்து வீராங்கனையாக
வரிந்துகொண்டு பார்த்தேன்.....
அதில் நீ மட்டுமே நின்றாய்.
நானல்ல. நிச்சயமாக நானல்ல.

பேசத்தயங்காதே.

நீ பேசத்தயங்குகிறாய்.
நானும் கூட......
நீ புன்முறுவல் செய்ய
தயங்குகிறாய் ...
நானும் கூட........
நீ முகம் பார்க்க
கூசுகிறாய்.
நானும் கூட....
நீ தொடங்கினால்,
முடிக்க துடிக்கிறாய்.
நானும் கூட.....
நீ நச் என பேசுகிறாய்.
நானும் கூட.....
உன்னைப்போல என்னை
நினைக்க நான் யார்?
நானும் தயங்கும்போது

இனியவை நாற்பது புறப்பட்டது,

இனியவை நாற்பது புறப்பட்டது,
இன்னா நாற்பது மறைந்திடுமா?
உலகத்தமிழர் எதிர்பார்ப்பான,
ஈழத்தமிழர் விடுதலைப்படை
இன்னல்களை சந்தித்தது.
இடரில் சிக்கியது.
இரத்தம் சிந்தியது.
இரக்கம் இல்லா உலகம்
வேடிக்கை பார்த்தது
இந்த புண்ணை மறைக்க,
இறந்துபட்ட உறவுகளை
மறக்க, தந்திரங்கள்
பலவும் பலிக்காத சூழலில்,
உலகத்தமிழ் செம்மொழி
மாநாடு. புண்ணுக்கு களிம்பு.
அரிப்புக்கு சொரிதல்.
கேதத்தில் கேளிக்கை.
சாவில் சரசம்
அடுத்தவர் ரத்தத்தில்
குடும்ப விழா.
இன அழிப்பில் ஒரு உற்சாகம்.
முதல்நாளே, ஊர்வலம்
இனியவை நாற்பது அதன்பெயர்.
இது எந்த இன்னா நாற்பதை
மறைக்க?
இன்னா நாற்பது என்றால் என்னா?
கண்ணகி கோவிலை,
முள்ளிவாய்க்காலில் மூடசெய்த
முள்கள் இங்கே கண்ணகி சிலையை
ஊர்வலமாக, ஓவியமாக, விளம்பரம்
செய்வது இன்னா நாற்பதில் வருமா?
யாழ் நூல்நிலையம் எரிக்கப்பட்டதை
மறக்க இங்கே திருக்குறள் தந்தவர் சிலையை
இலட்சினையாக, ஊர்வலத்தில், எடுப்பதுதான்
இன்னா நாற்பதில் வருமா?
ஒன்பது கிலோமீட்டர் தூர ஊர்வலம்
புறநானூறு காட்சிகள் அலங்காரமாக,
வன்னி போரின் காட்சிகளை மறைக்கவா?
அதுதான் இன்னா நாற்பதா?
40 அலங்கார வண்டிகள்
ஒவ்வொன்றும் பண்டை
தமிழர் வரலாறு சித்தரிப்பு.
எங்கே போனது ஈழத்தமிழர்
போர் வரலாறு?
தமழர் பண்பாட்டை விளக்கும்
காட்சிகளில், புலிகளின் போரால்
பெண்கள் சமத்துவம் சாதிக்கப்பட்டது,
இடம்பெறாதா? நிகழ்கால வரலாற்றை
மறைத்து, புறநானூறு பேசுவதுதான்
செம்மொழியின் சிறப்பா?,
கோவையில் மாநாடு; சென்னையில்
தமிழ் வழக்கறிஞர்கள் தமிழ் வழக்காடு
மொழியாக்க கருப்புக்கொடி போராட்டம்.
எது தமிழுக்கு பெருமை?
தமிழில் வாதாட, சாதா தமிழன்
புரிந்துகொள்ள ஒரு கையெழுத்து
போடாத குடியரசு தலைவர் கொடியசைத்து
தமிழுக்கு கோவையில் விழா எடுப்பார்.
இதுதான் தமிழுக்கு பெருமையா?
பேரணி அலங்கார வண்டியில்
போர்முழக்கம் செய்யும் தமிழர்
எங்களுக்கு ஈழப்போரை நினைவுபடுத்த,
உங்களுக்கு எந்த போரை எடுத்துசொன்னது?
குறிஞ்சி,முல்லை,பாலை,நெய்தல்,மருதம் காட்சிகள்
எங்களுக்கு ஐவகை திணைகளை மட்டக்களப்பிலும்,
முல்லைத்தீவிலும், கிளிநொச்சியிலும், யாழ்பாணத்திலும்,
மன்னாரிலும், திரிகோணமலையிலும் தேடதோன்றியது
மயிலுக்கு போர்வை வழங்கிய பேகன் வருகிறான்.
எங்களுக்கு ஈழப்போருக்கு எம்.ஜி.ஆர்.
கொடுத்த கொடைதான் நினைவுக்கு வந்தது.
பேரணியை பார்த்து மனம் மகிழும்
பேராளர்கள் என்று கலைஞர் டி.வீ.யில்
வருவதில் பெருமைப்படும் பெயர் ஆளர்கள்.
குடியரசு தின ஊர்வலம் போல,
வாங்கிய காசுக்கு ஆடிவரும்
அற்புத தமிழர்கள். பீளமேட்டை
கடப்பதில் பெருமைப்படும்
தமிழர்களே, கிளிநொச்சியை கடந்ததில்
பெருமைப்பட்ட சிங்களப்படை போல
ஆகினீரோ? கரகாட்டம், ஒயிலாட்டம்
தமிழனுக்கு இன்று தேவையா?
ஆடிய கரங்களும், கால்களும்,
முள்வேலி பின்னாலே நின்று
பார்க்குதடா
பாரதி உருவம் பூண்ட தமிழரை
காட்டும் பேரணியே, பாரதி உங்களை
மன்னிப்பானா? தப்பாட்டம் காட்டும் தமிழா,
நீ ஆடுவது தப்பான ஆட்டம் என
உனக்கு தெரியவில்லையா?
தமிழனுக்கு இழுக்கில்லையா?
தமிழகத்துக்கு இழிவில்லையா?
பாஞ்சாலி சபதம் பேசும் காட்சிகள்
பாஞ்சாலியாய் எம் தமிழ் பெண்கள்
வடக்கிலும், கிழக்கிலும்,இலங்கையில்
அவதிப்படுவதுதான் இன்னா நாற்பதா?
சிலம்பாட்டம், மற்போர் என ஊர்வல
காட்சிகள் காட்டுகிறீரே, அதையும் தாண்டி
கரும்புலி, கடல்புலி, வான்புலி, காட்டிய
தமிழரை மறந்தததுதான் இன்னா நாற்பதோ?
சீவகசிந்தாமணி, சிலப்பதிகாரம் எல்லாம்
பேரணியில் காட்சிகள் ஆகினவே?
உண்மையில் அந்த காட்சிகளை தந்திட்ட
தலைவன் கேட்டிருக்கவேண்டும் இந்த
கொடுமையை.....துவக்குதான் பேசியிருக்கும்.

வவுனியாவில் எம் தமிழ் பெண்களுக்கு, குழந்தைகளுக்கு ????

முன்னாள் போராளிகளுக்கு என்ன செய்கிறது இலங்கை அரசு? கருணா அம்மான் நிறைய நிலங்களையும், தோட்டங்களையும் வாங்கி போட்டிருக்கிறான். அவற்றில் முன்னாள் போராளிகளை ஆயிரக்கணக்கில் கொத்தடிமைகளாக வைத்து வேலை வாங்குகிறான். தமிழன் இந்தியாவிலிருந்து இலங்கைக்கு ஆங்கிலேயரால் கடத்திச்செல்லப்பட்ட காலத்தில், அங்கே போய் ரத்தத்தை பிழிந்து காடுகளை பதப்படுத்தி தோட்டமாக்கி அன்றைய ஆங்கிலேயர்களுக்கு உற்பத்தி பின்னிலமாக ஆக்கி வைத்தான். அன்றே சுதந்திரமாக இருந்த ஈழத்தமிழர்கள் இன்று போரில் தோற்றபின், அடிமைகளாக, கொத்தடிமைகளாக, ஆக்கப்பட்டு, உண்ண உணவு கூட கொடுக்கப்படாத நிலையில், கடுமையாக வேலை வாங்கப்படுகிறார்கள். இப்போது இதைச்செயபவன் ஆங்கிலேயன் அல்ல. சிங்களன் அல்ல. ஆனால் முன்னாள் போர்ப்படை தளபதியாக இருந்து இந்நாள் அமைச்சராக இருக்கும் கருணா அம்மன் இதை செய்கிறான். இன்று பட்டினியில் வேலை செய்யும் அந்த முன்னாள் போராளிகள், எலும்பும்,தோலுமாக காட்சி அளிக்கிறார்கள். அவர்களை சென்று பார்த்த அவர்களது மனைவிமார்கள் இந்த கோரக்காட்சிகளை கூறக்கேட்கும்போது நெஞ்செல்லாம் வெடிப்பது போல் உள்ளது.
அடுத்து வவுனியாவில் உள்ள ஈழத்தமிழ் பெண்கள் நிலைமை மிக மோசமாக ஆகி வருகிறது. அங்கே இருக்கும் சிங்கள ராணுவ காடையர்கள் எங்கள் தமிழ் பெண்களை சூறையாடுவதை வழமையாக கொண்டு இருக்கிறார்கள். அதன் விளைவு வவுனியாவில் உள்ள தமிழ் பெண்களில் பலரை பாலியல் வன்புணர்ச்சிக்கு உள்ளாகி உள்ளனர். வவுனியா தமிழ் பெண்களின் நிலைமை யாராவது தலையிட்டு தடுக்கவேண்டும் என்ற நிலைமைக்கு சென்றுள்ளது. வெளி நாட்டிலிருந்து அங்கு செல்லும் பணக்கார தமிழர்கள் ஏதாவது உதவி செய்ய செல்கிறோம் எனக்கோரி செல்பவர்கள் சிலர்கூட, இதே போல தமிழ் பெண்களை சூறை யாடுவதை தங்களது ஆண் ஆதிக்க வெறியாக காட்டி வருகிறார்கள் என்ற செய்தி வெட்கத்தக்க செய்தியாக இருக்கிறது. தமிழ் ஆண்களே, புலம்பெயர்ந்த ஆண்களே, நீங்கள்தான் அன்றே ஓடிப்போய் உங்களது தமிழ் பற்றை காட்டி விட்டீர்களே. இப்போது என் அங்கே சென்று எங்கள் பெண்களின் இயலாமையை சுரண்ட எண்ணுகிறீர்கள்? உங்களுக்கு உங்கள் அக்காள், தங்கச்சி, தாய் ஆகியோர் இல்லையா? இப்படியும் கூட கேட்கத்தோன்றுகிறது.
இவையெல்லாவற்றையும் விட கொடூரமான வேலையை அரசு சார நிறுவனம் என்ற பெயரில் சில தமிழர்கள் செய்து வருவது அதிர்ச்சி அளிக்கிறது. சில அரசு சார நிறுவங்கள் குழந்தைகள் பாதுகாப்பு அகங்களை நடத்துகிறோம் என்கின்றனர். மகிழ்ச்சி என்று சொன்னால், அதிலும் தங்கள் நிதி திரட்டும் வேலையை காட்டுகிறார்கள். வடக்கே இருக்கும் குடும்பக்களுக்கு அவரவர் குழந்தைகளை அனுப்ப, இந்த நிறுவனகள் மறுக்கின்றன. அதற்கு அவர்கள் கூறும் காரணம், நீங்கள் முதலில் மீள் குடியேற்றத்தில் சரியாக அமருங்கள். உங்களை நிலைப்படுத்திகொல்லுங்கள். அதுவரை உங்கள் குழந்தைகள் எங்கள் இல்லத்தில் இருக்கட்டும் எனகூறிவிடுகின்றனர். அதன் மூலம் பெற்றோரையும், குழந்தைகளையும் பிரித்தே வைத்து விடுகின்றனர். தாய்மாரை தங்கள் குழந்தைகளிடமிருந்து பிரித்து வைத்து விடுகின்றனர். சிங்களனின் கொடுமை போதாது என்று இது வேறா என்பதாக எம்மக்கள் அடித்துக்கொள்கிராரகள். ஏற்கனவே சிங்களவன் வந்து குடியமர்த்தப்படுகிறான். தமிழன் தனது நிலத்தை இழக்கிறான். குடியிருப்பை இழக்கிறான். சிங்கள ராணுவம் வடக்கை ஆக்கிரமித்து கொண்டு உள்ளான். அதில் புத்த சிலையை நிறுவுகிறான். அரச மரத்தை நடுகிறான். தமிழ் கடவுள் முருகன் கோவிலை அத்துமீறி பயன்படுத்துகிறான். தமிழர் பகுதிகளில் சிங்கள ராணுவத்திற்காக குடியிருப்பு கட்டுகிறான். இத்தனையும் காணாது என முன்னாள் போராளிகளை கருணா நடத்தும் விதமும், வவுனியாவில் தமிழ் பெண்கள் நடத்தப்படும் விதமும், சேவை நிறுவனகள் தமிழ் குழந்தைகளை பிடித்து வைத்து கொண்டு, அவர்கள் பெயரை சொல்லி வெளிநாட்டு நிதி திரட்டும் விதமும், கேள்விப்படும்போது நெஞ்சை உருக்குகிறது. இந்த கொடுமைகளை தமிழர்களே செய்யாதீர்கள். செய்தீர்கள் என்றால் உங்கள் பெயரும் துரோக பட்டியலில் சேர்க்கப்படுவீர்கள். இதுமட்டும் நிச்சயம். என் என்றால் அனைத்தையும் உலகத்தமிழர்கள் பார்த்துக்கொண்டும், கேட்டுக்கொண்டும் இருக்கிறார்கள். நினைவில் வையுங்கள்.

இன்னொருவர் அம்பலமாகிறார்

அக்னி சுப்பிரமணியம் என்பவர் பற்றி இப்பொது ஒரு செய்தி இணையதளத்தில் அம்பலப்படுத்தியுள்ளது. அது ஆச்சர்யமாக இல்லை. ஏற்கனவே தமிழ்நாட்டில் அவர் மீது பொதுவாக நம்பிக்கை இல்லை.அக்னி சுப்பிரமணியம் பற்றி ஏற்கனவே எச்சரித்தோம். இதுபோல நல்லவர்கள் சிலர் இருக்கிறார்கள். ஆனால் நமது தமிழர்கள், குறிப்பாக எங்களுடன் களப்பணிகளுக்கு வரும் தமிழ் நாட்டு தமிழர்கள் பலரும் இது போன்ற செயல்பாட்டாளர்களை அடையாளம் கண்டு கொள்வதில்லை. அல்லது அதற்காக அதிகம் கவனம் செலுத்துவது இல்லை. இந்த அக்னி ஏற்கனவே ஈரோட்டில் என்னை மக்கள் சிவில் உரிமை கழக மாநாட்டில் முதலில் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சந்தித்தார். அல்லது அறிமுகப்படுத்தி வைக்கப்பட்டார். அப்போதே நான் அதாவது அவரை சந்திப்பதற்கு முன்பே நான் அவர் இப்படிப்பட்டவர் என்று கேள்விப்பட்டேன். அதனால் அவரிடமே வினவினேன். உங்களை பற்றி நான் நல்ல முறையில் கேள்விப்படவில்லையே?இதுவரை நாம் சந்தித்த்டது இல்லை.இப்போது பார்த்து விடீர்கள். இனி நம்பலாம் இல்லையா?-என அவர் கேட்டார். பார்த்ததனால் எப்படி நம்ப முடியும்?-நான் கேட்டேன்.நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்? அவர் சொன்னார். நான் என்.ஜி.ஒ. எனக்கு அது பற்றி நல்ல அபிப்ராயம் இல்லையே? உடனே அவர் சொன்னார்:- நான் ஹென்றி வளர்ப்பு. நான் சொன்னேன், அவர் வளர்ப்பு என்றால் நான் தவறாகத்தான் நினைப்பேன். நான் அகதிகளுக்கு உதவி செய்கிறேன். நான் நெடுமாறன் ஆகியோருடன் வேலை செய்கிறேன். நான் கேட்டேன் ஆனால், யாருக்கும் உங்களை பற்றி நல்ல அபிப்ராயம் இல்லையோ? அவர் திணறினார். பிறகு அவர் சொன்னார். நான் நண்பர்களிடம் பணம் சேர்த்தது அகதிகளுக்கு துணிமணி வாங்கி கொடுக்கிறேன். அப்படி யாரும் செய்வது கடினமாயிற்றே? இப்படி இருந்தது முதல் சந்திப்பு.
அதற்கு பிறகு அவர் சென்னை வந்தார். நான் சென்னை வந்துவிட்டேன் என்றார். சரி. அவரது வரத்து தலைமை உத்தரவு போலும் என எண்ணினேன். பிறகு ஈழத்தமிழர் பேரணிகளில் முனனால் தலைவர்களுடன் வந்தார். அதற்கு முன்பே சேது திட்டத்தை எதிர்த்தது போராடும் எங்கள் தோழர்களை தெற்கே சென்று பார்த்து பேசி இருக்கிறார். அவருக்கு அவ்வளவு அதிகமாக விவரம் தெரியாது. பின் எப்படி எல்லாவற்றிலும் இணைகிறார் என்ற ஐயம் இருந்தது பிறகு பெங்களூரில் நடந்த முஸ்லிம் ஒருங்கிணைப்பு கூட்டத்தில் தமிழ்நாட்டு பிரதிநிதியாக தேர்வு செய்யப்பட்டார் என கேள்விபட்டேன். என் போன்ற தோழர்கள் இப்படி எல்லா இடங்களிலும் போய் கலந்து கொள்வது வேறு விஷயம். இவர் அப்படி ஆளும் இல்லை. அவ்வளவு விவரமும் இல்லை. வன்னி போர் நேரத்தில் டெலோ தலைவர்களுடன் பத்திரிகையாளர் கூட்டத்தை இவரே கூட்டினார். எனக்கு சந்தேகம் கூடியது. சிவாஜிலிங்கம் அதில் சிக்கிகொண்டவர் என்பது பிறகு தெரிந்தது. முதலில் எல்லா புலி அல்லாத எம்.பி.களையும் ரா பயன்படுத்த விரும்புகிறது என்பதாகத்தான் நான் சந்தேகப்பட்டேன். அதை நான் பேசும் தொலைகாட்சி நிகழ்ச்சியிலும் சொல்லிவிட்டேன். இந்த ஆள்
இந்திய உள்நாட்டு உளவுத்துறை ஆள் என்று தான் நான் எண்ணினேன். பிறகு ஒரு ஹூண்டாய் காருடன் வந்தார். நண்பர்கள் அதில் ஏறி சென்றனர். நானும் எச்சரித்தேன். பிறகு வணங்காமன் கப்பல் வந்தது. தடுக்கப்பட்டது. அதற்குள் வெப்சைட் நடத்தினார். அதன்மூலம் புலம் பெயர்ந்த தமிழர்கள் மத்தியில் பழகினார். அவர்களும் நம்பி கப்பல் பற்றிய செய்திகளை இவருக்கு தந்தனர். அதைவைத்து சென்னையிலுள்ள ஊடகங்களை செல்வாக்கு செலுத்தினார். இந்த அளவுக்கு விவரமான ஆளாகவும் தெரிய வில்லை. அவருக்கு யாரோ அத்தனை ஆலோசனையையும் கொடுப்பதாக தெரிந்தது. இப்போது கலைஞருக்கு பார்வதி எழுஅம்மாவால் தப்பட்டதாக சொன்ன கடிதம் மூலம் உண்மை வெளிவந்துள்ளது. தமிழ் நாட்டில் ஒரு தவறான பழக்கம் உள்ளது. ஒருவரை அவரது பேச்சு, மற்றும் எழுத்தை மட்டும் வைத்து முற்ப்போக்கு எனவும், புரட்சியாளர் என்றும் முடிவு செய்கிறார்கள். அவரது செயல் என்பதை கணிப்பதே இல்லை. இதே தவறு புலம் பெயர்ந்த தமிழரில் சாதாரண மக்களிடம் உள்ளது. இயக்கத்துக்காரார்கள் மட்டுமே ஒவ்வொருவரையும் பரிசீலித்து கணிக்க முயற்சிக்கிறார்கள். இதுதான் தமிழனின் கோளாறு. ஒவ்வொருவரையும் பேச்சை வைத்து பார்க்காதீர்கள்.