போர்--தற்கொலை பற்றிய..புதிய சதியில் தமிழர்களை ஏமாற்ற வரும் உளவியலாளர்கள்

.
ஏடுகளில் வந்துள்ள செய்திகள் அதிர்ச்சி தந்தன. போர் காலங்களில் உள்ளதைவிட போர் இல்லாத காலங்களில் இலங்கையில் அதிகமான தற்கொலைகள் நடந்துள்ளன என்ற மதிப்பீட்டை, இலங்கை நாட்டின் உளவியல் நிபுணர் தயா சோமசுந்தரம் கூறியதாக அந்த ஆங்கில ஏடு செய்தி வெளியிட்டிருந்தது இது சாதாரண மக்களை ஆச்சர்யத்திற்கு உள்ளாக்கலாம். ஆனால் உளவியல் நிபுணர்களை அல்ல. எமிலே துர்கீம் என்ற பிரான்ஸ் நாட்டு உளவியல் நிபுணர், போர் காலத்தில் அடையாளம் காணப்பட்ட எதிரியை எதிர்த்து அனைவரும் உளப்பூர்வமாக திரண்டு நிற்பார்கள் . அதனால் அன்றாட வாழக்கையில் மக்களுக்குள் பெரும் பிரச்சனை எழுவதில்லை என்று கூறியுள்ளார்.

அதையே இந்த சோமசுந்தரம் சற்று மாற்றி, தற்கொலை மனோபாவம், ஈழப்போர் நேரத்தில் வேறு ஒரு உணர்வாக மாற்றப்பட்டுவிட்டது என்று கூற முற்படுகிறார். உண்மை என்ன என்றால் உளவியல் ரீதியான பார்வையை பார்க்க முனையும் இது போன்ற உளவியல் நிபுணர்கள், தளத்தில் நடக்கும் போர் பற்றியோ அதை சம்பந்தப்படுத்தி மக்கள் மத்தியில் உருவாகும் உணர்வுகள் பற்றியோ என்ன புரிதலில் இருக்கிறார்கள் என்பதையும் சேர்த்தே இந்த நிபுணர்களின் அபிப்பிராயங்களை காண வேண்டி உள்ளது. ஈழம் என்பது அடைய வேண்டிய ஒரு இலக்கு என்பதை அங்கு வாழும் மக்கள் அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டார்கள் எனபது அவர்களது வேலை திட்டங்களில் இருந்தே அறியமுடியும்.

அதை விளக்க வருகிறேன் என்று சோமசுந்தரம் கூறும்போது, போர் தனக்கு வெளியே உள்ள எதிரியை அடையாளம் காண வைத்து அதன்மூலம் அந்த எதிரிக்கு எதிரான போரில் தன்னை மாய்த்துக்கொள்ள செய்கிறது. என்கிறார். போர் இல்லாத சூழலில் தனக்குள்ளேயே உள்ள முரண்பாடுகளை சந்திக்க வலு இன்றி தற்கொலை செய்து கொவதாக கூறுகிறார். உள்ளபடியே இது போன்ற அறிஞர்கள் தற்கொலைகளை தனி, தனியாக எடுத்து பார்ப்பதனால், அவர்களுக்கு சமூக சூழலை ஒட்டி அவற்றை படிக்க தெரிய வில்லை என்றுதான் கூறவேண்டும். பொது எதிரியை எதிர்த்து போரிட வாய்ப்பு இல்லாமல் போகும்போது, தனக்குள் உள்ள எதிரியை ஒருவர் தேடிக்கொள்வதாக இவர்கள் கூறுகிறார்கள். அதை சமாதான காலங்களில் என்று வர்ணிக்கிறார்கள். அதாவது இப்போது இலங்கை தீவில் குறிப்பாக வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் சமாதான நிலைமை நிலவுவதாக கற்பனை செய்துகொண்டு, இந்த நிபுணர் கூறியுள்ளார். அதாவது அரசாங்கத்தின் அறிவிப்புகளை மட்டுமே குளிர்சாதன அறைக்குள் இருந்து கொண்டு, காணும் இந்த நிபுணர்களுக்கு உண்மை நிலைமை நாட்டில் என்ன இருக்கிறது என்பதோ, மக்கள் மத்தியில் எப்படிப்பட்ட பிரச்சனைகள் இருக்கின்றன என்பதை பற்றியோ தெரியவில்லை என்பதே இதிலிருந்து தெரிகிறது.

ஊசலாட்ட வயதில் உள்ளவர்களுக்கு, தீவிர விரக்தியாலோ, உள்நாட்டு மோதல்களின் விளைவாகவோ, ஒருவிதமான நிலையற்ற மனோ நிலை ஏற்படுகிறது எகிறார் இந்த சோமசுந்தரம். அப்படி நேரங்களில் அத்தகைய இளைஞர்கள் போரில் போராளிகளுடன் சேர்ந்துகொண்டு, மரியாதைக்குரிய மரணங்களை எட்டிவிடுகின்றனர். அதற்காக அவர்களது பெயர்கள், " வீர சாவு" என்று பெயரிடப்பட்டு அவர்களுடைய படங்கள் சுவரொட்டிகளாக ஒட்டப்பட்டு அதன் மூலம் அவர்களது மரணங்கள் மரியாதைக்கு உரியதாக ஆக்கப்படுகின்றன. என்றும் இந்த நிபுணர் கருத்து சொல்லியிருக்கிறார். யாழ்ப்பாணத்தில் ஆனந்தராஜா என்ற ஒரு ஆறுதல் மையம் வைத்திருப்பவர் கூறிய கருத்துக்களை இந்த நிபுணர் தனது வாதத்திற்கு துணையாக எடுத்துக்கொள்கிறார். ஆனந்தராஜா கூற்றில் சில இளைஞர்கள் போர் நேரத்தில் தங்கள் பெற்றோரிடம், ஒன்று தற்கொலை செய்துகொள்வேன் அல்லது போராளிகளுடன் போய் சேர்ந்து விடுவேன் என்று கூறியுள்ளனர் என்ற வாதத்தை தனக்கு சாதகமாக எடுத்து கொள்கிறார்.

1980 இன் காலங்களில் சமாதான நேரத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில்தான் அதிகமான தற்கொலைகள் நடந்துள்ளன என்று ஒரு கணக்கையும் இவர்கள் தங்கள் வாதத்தை நிரூபிக்க பயன்படுத்துகிறார்கள். உள்ளபடியே இவர்கள் எடுத்துள்ள கணக்கு என்ற எண்ணிக்கை உண்மைதான். ஆனால் அவை ஏன் என்ற காரணத்தை அறிவதற்கான அறிவு இவர்களுக்கு, அதாவது இந்த நிபுணர்கள் என்ற பெயரில் நடமாடும் புத்தி ஜீவிகளுக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது. அதேசமயம் போர் நடக்கும் நேரத்தில், தற்கொலை செய்யும் ஆண்களின் எண்ணிக்கை 800 விழுக்காடும், தற்கொலை செய்துகொள்ளும் பெண்களின் எண்ணிக்கை 180 விழுக்காடும் குறைந்துள்ளன என்பது இவர்கள் எடுத்துள்ள கணக்கு. அந்த கணக்கில் நமக்கு பிரச்சனை இல்லை. அது உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால் அதற்க்கான காரணமாக அவர்கள் கூறும் கண்டுபிடிப்பில்தான் பிரச்சனை உள்ளது. பதினைந்து வயதிலிருந்து இருபத்துநான்கு வயது வரை உள்ள ஆண்களின் கணக்கில்தான் தாங்கள் கூறுவதாக இவர்களே அறிவித்துள்ளனர். இந்த வயதில் உள்ள ஆண்கள்தான் போர் இல்லாத காலங்களில் அதிகமான தற்கொலைகளில் மரணமடைந்தவர்கள் என்றும் இவர்களே கூறுகிறார்கள்.

உள்ளபடியே இலங்கை தீவில் ஒரு இன அடக்குமுறை இருப்பதோ, சிறுபான்மை இனத்தை சேர்ந்தவர்களாக தமிழர்கள் இருப்பதோ, அவர்கள் மீது சிங்கள பெரும்பான்மை அடக்குமுறை செலுத்துவதோ, இவர்களது உளவியல் ஆய்வுக்கு உட்படவே இல்லை. இன ஒடுக்கல் என்பது எந்த அளவுக்கு ஒரு தேசிய இனத்தின் இருத்தலுக்கே இடையூறாக அமையும் என்பதும் இவர்களுக்கு கணக்கில் வரவில்லை. வன்னியில் போர் நடக்கும் நேரத்தில், அன்றாடம் ஆயிரக்கணக்கில் தமிழர்கள் செத்துக்கொண்டிருக்கும் செய்திகள் வந்து அடையும் போது, இந்தியாவில் உள்ள தமிழகத்தில் நமக்கெல்லாம் எப்படி இருந்தது என்பதே இது போன்ற அறிவுஜீவிகளுக்கு தெரியாத செய்தியாக இருக்கிறது. இங்கே ஒவ்வொருவரும் கையறு நிலையில் இருந்தோம் என்ற சூழல் இவர்களது அறிவுக்கு எட்டவில்லை போலும். இங்கே இருக்கும் முதல்வர் கூட நாம் கையறு நிலையில் உள்ளோம் என்று கூறியது இவர்களுக்கு தெரியாது போலும். அந்த அளவுக்கு ஒரு தேசிய இன ஒடுக்கல் மக்களது மனங்களில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பது கூட தெரியாதவன் எப்படி உளவியல் நிபுணராக இருக்க முடியும்?

உரிமை என்பது மனிதனுக்கு அடிப்படையானது என்று தெரியாத ஒரு உளவியல் இருக்க முடியுமா? இலங்கை வரலாற்றில் நடக்கும் இன ஒடுக்கல் உளவியல்ரீதியாக எப்படி சிறுபான்மை மக்களை பாதிக்கும் என்பது தெரியாதவன் உளவியல் நிபுணனாக இருக்க முடியுமா? முறையாக போராளிகள் போரை நடத்துவதற்கு முன்பு, அனைத்து அறவழி முறைகளும் தோற்றுவிட்ட நிலையில், இளைஞர்கள் விரக்தியடைந்தால் யார் பொறுப்பு? கைகளில் போராட ஆயுதம் வந்த பிறகு எந்த முட்டாள் தற்கொலை செய்து கொள்வான் என்பதையும் என்பதும் புரியாதவன் உளவியலாளரா?

இப்போது போரில் பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்களை கொலை செய்து விட்டு, போரில் வெல்லவும் முடியாத ஒரு சூழலில், சமாதானம் என்ற பெயரில் சிங்கள பெரும்பான்மை யாழ்ப்பானத்திர்க்குள் குடியமர்த்தப்படுவார்கள், அதை தட்டி கேட்க முடியாத நிலையில் இளைஞர்கள் என்ன செய்வார்கள்? தற்கொலைதானே செய்துகொள்வார்கள்? இதுகூட தெரியாதவன் உளவியலாளரா? இப்படி ஒரு ஆய்வை நடத்தி அதை பிரபல படுத்த மக்கள் மத்தியில் ஏடுகள் மூலம் கொடுப்பவனது நோக்கம் என்ன? இன உணர்வு என்பதோ, உரிமை என்பதோ சாத்தியப்படாத ஒன்றுதான் என்று உறுதிபடுத்துவதுதானே?

இப்போது இலங்கை தீவை ஆளும் கொள்ளை கூட்டத்திற்கும், அதில் பங்கு போட துடிக்கும் வட்டார, மற்றும் வெளிநாட்டு ஏகாதிபத்திய சக்திகளுக்கும், மீண்டும் ஒரு தேசிய இன உணர்வு துளிர்விடக்கூடாது என்பதுதானே நோக்கம்? அதற்கு ஏற்றார்போல பல திட்டங்களை அமுல்படுத்தும் அவர்கள், இந்த உளவியலாளர் என்ற பெயரில் சில குழப்பங்களை தமிழ் மக்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தி அதன்மூலம் நம்பிக்கை இழப்பை ஏற்படுத்துவது எனபதை தவிர வேறு என்ன சிந்திப்பார்கள்? ஆகவே இவர்கள் மனோதத்துவ நிபுணர்களோ, உளவியல் அறிஞர்களோ அல்ல, மாறாக இவர்கள் உளவு சொல்லும் ஒற்றர்கள் என்பது தெளிவு. உளவியல்போர் ஒன்றை நடத்துவதே இப்போது தமிழின எதிரிகளின் முக்கிய தொழில் எனபதை நாம் உணர வேண்டியுள்ளது.

நக்சல்பாரி தலைவர் சாரு மஜும்தார் கைதாகும்போது கூறிய வார்த்தைகள்....

1972 ஆம் ஆண்டு ஜூலை--12 ஆம் நாள் கொல்கத்தாவில் ஒரு வீட்டில் தங்கி இருக்கும்போது, அதிகாலையில் காவல்துறையினர், சாருவை கைது செய்ய உள்ளே நுழைந்து விட்டனர். அப்போது சாரு மஜும்தார் என்றால், நக்சல்பாரி புரட்சிக்கு வித்திட்டவர் என்று காவல்துறை நடுங்கி கொண்டிருந்த காலம். நக்சல்பாரி புரட்சியின் தந்தை என்று சாரு அழைக்கப்பட்ட காலம். மேற்கு வங்கத்தில் தொடங்கி, ஆந்திரா, பீகார், மத்திய பிரதேசம், ஒரிசா, என சாருவின் நடமாட்டம் பற்றி காவல்துறை அலைந்து திரிந்து கொண்டிருந்த நேரம். சாருவுக்கு வயது அப்போது அறுபத்தி இரண்டு. அவர் அனுப்பி இருந்த " தொடர்பாளர்" [கொரியர்] முந்திய இரவில் திரும்பி வரவில்லை. அதனால் சாருவுக்கு சந்தேகம் ஒரு ஓரத்தில் இருந்திருக்கிறது. ஏற்கனவே தோழர்கள் சரோஜ் தத்தா, போன்ற முக்கிய தலைவர்களை வங்காளத்திலும், வேம்பட்டம்பு சத்யநாராயணா, ஆதிபத்திய கைலாசா, எம்.எல்.நாராயணா, பஞ்சத்ரி கிருஷ்ணமூர்த்தி, நிர்மலா கிருஷ்ணமூர்த்தி ஆகிய தலைமை தோழர்களை, ஆந்திராவில் எதிரிகளின் தோட்டாக்களுக்கு பலி கொடுத்த நேரம். அதனால் எந்த நேரமும் எதரியின் தாக்குதல் வரலாம் என்ற எதிர்பார்ப்பு அந்த தலைவரிடம் இருந்தது.

அதுவும் கொல்கத்தா நகருக்குள், ரகசியமான தாங்கும் இடங்களை தேர்வு செய்வதும் , அவற்றில் தங்கி இருப்பதும், அவ்வப்போது தங்கும் இடங்களை மாற்றிக்கொள்வதும், புரட்சியாளர்களுக்கு கை வந்தகலை. அதேசமயம் சாரு போன்ற தலைவர்களை இட மாற்றம் செய்யும்போது அதிக கவனத்துடன் பயணத்தை திட்டமிட வேண்டும். அன்றைய அதிகாலைக்கு முன்பே, இரவு வெகுநேரம் கழித்து, சாருவால் வெளியே அனுப்பப்பட்ட அந்த கொரியர் தோழர், திரும்பவில்லை என்ற செய்தியை செரிப்பதற்க்குள், காவல்துறையினர் உள்ளே நுழைந்துவிட்டனர். அதனால் ஒவ்வொரு நிமிடமும் அந்த புரட்சியாளறது மனதில் ஓடிய சந்தேகம் அப்போது உறுதியானது.

எந்த நேரமும் எதுவும் நடக்கலாம் என்ற மன நிலை அந்த தலைமை தோழருக்கு இருந்திருக்க வேண்டும். ஆகவே அவர் காவலர்கள் உள்ளே வந்தவுடன், " நான் எதிர்பார்த்தேன் " என்று கூறி இருக்கிறார். அதற்கு பொருளே தனிதான். எந்த நேரத்திலும் நகர்புறத்தில், அதாவது எதிரியின் கோட்டை என்று வர்ணிக்கப்படும் பெரு நகரில், எதிரியின் சுற்றி வளைத்தல் நடக்கலாம் என்பதுதான் புரட்சியாளர்களின் எதிர்பார்ப்பு. குறிப்பிட்ட நேரத்தில் அப்படி நடந்து விடவே அதுவே அவரது எதிரொலியாக இருந்திருக்கிறது.
அன்று கைது செய்த சாருவை, சிறையில் பன்னிரெண்டே நாட்கள் உயிருடன் வைத்திருந்த மார்க்சிஸ்ட் கட்சி ஆட்சி, அவர் ஜூலை-28 அன்று மரணமடைய காரணமாக இருந்தார்கள். கடும் இருதய நோயில் இருந்த அந்த தலைவனுக்கு தேவையான மருந்துகளை அளிக்காமல், அவரது மறைவுக்கு மறைமுகமாக காரணமாக இருந்துவிட்டார்கள். அதனால்தான் இன்று வரை அந்த மறைவு நாளை, "தியாகிகள் தினம்" என்று குறிப்பிடுகிறார்கள்.

இந்திய தலைமை தேர்தல் ஆணையர், பண--ஆள் பலத்தை சமாளிக்கமுடியுமா?

சென்னையில் நடந்த கூட்டத்தில், வர இருக்கும் தேர்தலில் பண பலத்தையும் அடியாள் பலத்தையும் எதிர்த்து போராடி, சுதந்திரமான, நேர்மையான தேர்தலை நடத்துவதற்க்கான, ஒரு ஆலோசனைக்கூட்டம் அது என்று வானளாவ பறந்து, பறந்து அறிவித்து கொண்டது. ஐந்தாவது தூண் என்று அதன் அமைப்பாளர்கள் தங்களை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டனர். இன்றைய தலைமை தேர்தல் அதிகாரியான குரேஷி, முன்னாள் தலைமை தேர்தல் அதிகாரியாக இருந்த தமிழ்நாட்டை சேர்ந்த கோபால்சாமி ஆகியோர் கலந்து கொண்டனர். அது தேர்தல் ஆணையமும், பொதுமக்களும் கலந்து பேசும் கூட்டம் என்று கூறப்பட்டது. தேர்தல் ஆணையர் அரசியல் கட்சிகளின் தலைவர்களைத்தான் வழக்கமாக சந்திப்பார் . அதுவும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட அரசியல் கட்சிகளைத்தான் அத்தகைய கூட்டங்களிலும் அனுமதிப்பார்கள். ஆனால் இந்த முறை, பொதுமக்கள் பங்கு கொண்டனர். கேள்வி கேட்க அனுமதிக்கப்பட்டனர். கேள்விகளுக்கு தலைமை தேர்தல் ஆணையர் குரேஷி பதில் கூறினார். இது ஒரு முன்னேற்றம்தான். எப்படியோ மக்களுக்கு தேர்தல் மீது உள்ள அவநம்பிக்கையை போக்கிவிடுவார்களோ?

அரசியல் சட்டத்தின் 324 வது பிரிவின் ஒன்றாவது விதியின் படி, இந்தியாவின் அனைத்து தேர்தல் பொறுப்புகளும், இந்த தேர்தல் ஆணையத்தின் கைகளில் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. நேர்மையான, சுதந்திரமான தேர்தல்கள் நடத்தப்படவேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் வேறு கூறிவிட்டது. இத்தகைய நம்பிக்கைகளை அடிப்படையாக வைத்து, அந்த மக்கள் சந்திப்பு கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். அதனால் அவர்கள் தலைமை தேர்தல் ஆணையரிடம் கொடுத்த மனுவில், தேர்தலில் பணபலம் அதிகரித்துவருவதை கவலையுடன் சுட்டி காட்டியிருந்தனர். அதாவது வாக்காளர்களுக்கு லஞ்சம் கொடுக்கப்படுகிறது என்பது அவர்களது குற்றச்சாட்டு. அந்த கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட அனைவரும் இந்தியாவில் நிலவும் தேர்தல் முறையில் அடிப்படை நம்பிக்கை உள்ளவர்களாகவும், அத்தகைய நம்பிக்கையை வாக்குகளுக்கு பணம் கொடுக்கும் பழக்கம் கெடுத்துவிடுகிறது என்றும் கருதினார்கள். அது நாடாளுமன்ற தேர்தல் முறையையே பாழ்படுத்திவிடும் என்று அவர்கள் அனைவரும் நம்பினார்கள். அதனால் தமிழ்நாட்டில் நடந்த தேர்தலில், திருமங்கலம் தேர்தல் முறை என்று பிரபலமாக அழைக்கப்படும் அணுகுமுறை பற்றியே எல்லோரும் பேசினார்கள். அல்லது எல்லோரும் அதை நினைத்தே கொந்தளித்தார்கள் என்றே சொல்லலாம்.

கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட ஒருவர் தங்கள் அமைப்பின் மூலம், இதுவரை நூறு கிராமங்களுக்கு சென்று, வாக்குகளுக்கு பணம் வாங்க கூடாது என்று பரப்புரை செய்து வந்துள்ளதாகவும், அதற்கு கிராம மக்கள் மத்தியில் நல்ல ஆதரவு இருப்பதாகவும் எழுந்து நின்று கூறினார். உடனே ஏதோ எல்லாமே மாறிவிட்டது போலவும், அல்லது மாறிவிடும் என்பது போலவும் அனைவரும் கை தட்டி அந்த கருத்துக்களை வரவேற்றனர். திருமங்கலம் மாதிரி என்று அவர்கள் அனைவரும் வருத்தப்படும் முன்மாதிரி என்பது, ஒவ்வொரு வாக்காளருக்கும் ஐந்தாயிரம் ரூபாய் வரை கொடுக்கப்பட்டது என்பதுதான். அதுபற்றி ஒரு ஊடகவியலாளர் வித்தியாசமான செய்தியை நம்மிடம் கூறினார். அதாவது இன்றைய தமிழக சூழலில், கடுமையான வேலையின்மையையும், வறுமையையும், எதிர்கொண்டு வரும் கிராமப்புற மக்களுக்கு, தேர்தல் நேரத்திலாவது, அதாவது தேர்தலை சாக்காக வைத்தாவது, தாங்கள் பட்டுள்ள கடன்களை திருப்புவதற்கு ஒரு சிறிய அளவிலாவது அந்த வாக்குகளுக்கு கொடுக்கப்படும் பணம் உதவுமானால், அதை பெரிய பலனாக அவர்கள் கருதுகிறார்கள். அப்படித்தான் திருமங்கலம் தொகுதி மக்களும் கருதினார்கள். அவர்களுக்கு அந்த ஒரு வாக்குக்கு ஐந்தாயிரம் ரூபாய் என்பது, ஒவ்வொரு வீட்டிலும் இருக்கும் குறைந்த பட்சம் ஐந்து வாக்குகளுக்கு இருபத்து ஐந்தாயிரம் ரூபாயை சம்பாதித்து கொடுத்து விட்டது. அது தங்கள் குடும்ப கடனை அடைக்க பயன்பட்டதே என்று அவர்கள் நினைத்ததாக அந்த ஊடக இயலாளர் கூறினார்.


அப்படியானால் தூய்மையான தேர்தலை விரும்பும் இந்த அறிவு ஜீவிகளுக்கும், வறிய நிலையில் உள்ள கிராமப்புற மக்களுக்கும் இந்த தேர்தலை சுத்தப்படுத்தி நடத்துவது என்பதில் அடிபப்டையிலேயே வேறுபாடு இருக்கிறதா? வறிய மக்களுக்கு தங்கள் அடுத்த வேளை சோறு என்பதுதான் முக்கிய பிரச்சனை. அதை புரிந்து கொண்ட, ஊழல் அரசியல்வாதிகள், அவர்களை காசு கொடுத்து வாக்கு வாங்கும் கருவிகளாக பார்க்கிறார்கள். ஆக்கிவிடுகிறார்கள். அதுதான் பச்சையாக திருமங்கலத்தில் நடந்தது. ஆள்வோர்களின் தந்திரமாக இந்த தேர்தல்கள் நடப்பதுபோல தெரிகின்றன. அதாவது எளிய மக்களை ஏமாற்றி வறுமையில் தள்ளிவிட்டு அவர்களை தங்கள் வறுமையை தவிர வேறு எதையும் சிந்திக்க முடியாத நிலைமையில் தள்ளிவிட்டு, பிறகு தேர்தல் என்று சொன்னால் அதில் அரசு கொடுக்கும் இலவசங்களும், தேர்தல் நேரத்தில் கொடுக்கும் லஞ்சங்களும் மட்டுமே தீர்மானிக்கும் பங்கை ஆற்றும் என்பதே இந்த அரசியல்வாதிகளின் திட்டமா? என்பதே கேள்வி. இந்த இடத்தில்தான் தேர்தலை ஒரு அரசியல் பிரதிநித்துவத்திற்க்கான அணுகுமுறையாக காணும் அரசியல் பார்வையுள்ள அறிவுஜீவிகளுக்கும், அரசியலற்ற நிலையில் உள்ள எளிய மக்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடாக நிற்கிறது.

அன்று நடந்த கூட்டத்தில், அறிவுஜீவிகள் எனப்படுவோரும் ஏறுக்கு, மாறாக பேசினார்கள். ஒரு முன்னாள் ஒய்வு பெற்ற ஐ.ஏ.எஸ். தான் முக்கியமான ஆலோசனைகளை தேர்தல் ஆணையத்திடம் வைப்பதாக கூறி, ஒரு நகைச்சுவையான ஆலோசனையை முன்வைத்தார். கோடிக்கணக்கில் பணம் செலவு செய்யும் வேட்பாளர்களை தடுக்க முடிவதில்லை என்பதால், ஆணையம் கடைசி நேரத்தில் தேர்தலை ரத்து செய்து விட்டு தள்ளி வைத்து விடவேண்டும் என்றும், சம்பந்தப்பட்ட கோடீஸ்வர வேட்பாளர் செலவு செய்தது எல்லாம் வீணாகி போகும் என்றும், பிறகு அடுத்த முறையும் அப்படியே திடீரென தேர்தல் நாளுக்கு முந்திய நாள் தேர்தலை தள்ளி வைத்து விடவேண்டும் என்றும், அதன்பிறகு அப்படிப்பட்ட கோடீஸ்வர வேட்பாளர்கள் கண்டபடி செலவு செய்ய அஞ்சுவார்கள் என்றும் ஒரு சிரிக்க தக்க ஆலோசனையை கூறினார். அதை யாரும் கவனமாக எடுத்துகொள்ளாததால் வாய் விட்டு சிரிக்கவில்லை. இப்படி பிரபல அறிவுஜீவிகளே விரக்தியின் விளிம்புக்கு சென்று, நகைச்சுவை ஆலோசனைகளை வழங்கினால் பாவப்பட்ட மக்கள் என்னதான் செய்வார்கள்?

இப்போது இந்திய தேர்தல் ஆணையம், தன்னுடன் உதவிகள் செய்வதற்காக, புதிய பிரிவுகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. தேர்தல் செலவுகளை கண்காணிக்கும் துறையின் அதிகாரிகளையும், வாக்காளர்களுக்கு கல்வி கொடுக்கும் மற்றும் வாக்காளர்களை தேர்தலில் பங்கேற்க வைக்கும் பிரிவையும் ஏற்ப்படுத்தியுள்ளோம் என்று ஒரு புதிய அறிவிப்பை அங்கே தலைமை தேர்தல் அதிகாரி குரேஷி வெளியிட்டார். அதேபோல, " காசு கொடுத்து தங்களுக்கு ஆதரவான செய்திகளை தயார் செய்து வெளியிடும்" செயலை கண்டுபிடித்த்டிருப்பதாகவும் அதற்கு எதிரான நடவடிக்கைகளும் எடுக்கப்படும் என்றும் அறிவித்தார். இத்தகைய அறிவிப்பு தேர்தல் ஆணையத்தை ஏமாற்றி ஊடகங்கள் செய்த துரோகத்திற்கு எதிரொலியாக வந்துள்ளன. அதாவது தேர்தல் ஆணையம் வேட்ப்பாளர்கள் இந்த அளவுதான் விளம்பரத்திற்கு செலவு செய்ய வேண்டும் என்று ஒரு விதியை விதித்துள்ளது. அதை மீறி ஊடகங்கள் வேட்பாளர்களிடம் காசு வாங்கிக்கொண்டு விளம்பரம் என்ற பெயரில் இல்லாமல், செய்தி போல அந்த குறிப்பிட்ட வேட்பாளருக்கு ஆதரவாக செய்திகளை வெளியிடுவது என்ற தந்திரத்தை கையாண்டனர். அதில் சில பிரபல ஏடுகள் சிக்கிவிட்டன. அதை எதிர்த்து தங்கள் நடவடிக்கையை குரேஷி கூறினார்.

அடுத்து பயன்படுத்தப்படும் மின்னணு இயந்திரத்தின் மீது எழுந்துள்ள சந்தேகங்களை போக்க, வாக்காளர்களுக்கு வாக்கு அளித்ததற்கான ரசீது அளிக்கும் முறையை அரசியல் சக்திகள் கோரி இருந்தன. அதை ஏற்றுக்கொண்டு மின்னணு இயந்திரத்தில் இருந்து அப்படிப்பட்ட ரசீது எடுத்து கொடுக்க தேர்தல் ஆணையம் ஆயத்தமாக இருப்பதாக தெரிவித்தார். 49 [ஒ] என்ற பிரிவை மின்னணு இயந்திரத்திலே பொறிக்க வேண்டுகோள் வைக்கப்பட்டது. அந்த பிரிவு, நிற்கும் வேட்பாளர் யாரையும் பிடிக்கவில்லை என்ற ஒரு கருத்தை ஒரு வாக்காளர் பதிவு செய்ய உதவும். அதுவே தனது வாக்கை இன்னொருவர் கள்ளத்தனமாக போட்டு விடாமல் இருக்க உதவும். அதை தேர்தல் ஆணையம் ஏற்றுக்கொள்வதாகவும், அரசுக்கு ஆலோசனையை நல்கி இருப்பதாகவும் கூறினார். அங்கே எழுப்பப்பட்ட பல கேள்விகளும், கொடுக்கப்பட்ட ஆலோசனைகளும், மனுக்களும், ஒரு புதிய தன்மையையே ஏற்படுத்தியிருப்பதாகவும் அதற்கு " சென்னை மனு" என்று பெயரிட்டு அழைக்கலாம் என்றும் அப்போது குரேஷி கூறினார்.

ஊழல் பிடித்த அரசு ஊழியர்கள் ஆளும் கட்சிக்கு ஆதரவாக செயல்படுவார்கள் என்றும், ஆகவே அவர்கள் தேர்தல் பணிகளில் ஈடுபடுத்தப்படகூடாது என்றும் பொதுவான குரல் அங்கே ஒலித்தது. அதற்கு குரேஷி ஊழல் பிடித்த அதிகாரிகள்கூட, தேர்தல் ஆணையத்தின் நேர்மையான தலைமையின் கீழ் செயல்பட வரும்போது நேர்மையாக சிறப்பாக செயல்படுகிறார்கள் என்றார். அதனால் கட்டளை தலைமை யார் என்பதுதான் முக்கியம் என்று கூறி சமாதானம் செய்தார். தேர்தல் பணிகளில் ஈடுபடும் அரசு ஊழியர்கள், தேர்தல் பணியில் ஈடுபடாத அரசு ஊழியர்கள் என்று பிரிவினை பார்த்து ஆட்சி நடத்தும் அரசியல்வாதிகளின் பாங்கு, பாவம் குரேஷிக்கு தெரிய நியாயமில்லை. சம்பள உயர்வு, அகவிலைபடி உயர்வு, மத்திய அரசு ஊழியர்களுக்கு நிகரான ஊதியம் இப்படி பல விசயங்களிலும் இரண்டு பிரிவினருக்கும் வேறுபாடு கண்டுபிடித்து, தேர்தல் பணியில் ஈடுபடும் அரசு ஊழியர்களுக்கு மட்டுமே சலுகை வழங்க அரசியல்வாதிகளால் முடியுமென்பதும் குரேஷிக்கு தெரிய நியாயமில்லை.

பதட்டமான பகுதிகள் என்ற பழைய முறையை மாற்றி, பத்து புதிய நிபந்தனைகளுடன் வாக்கு சாவடிகளை கண்காணிப்பது செய்யப்படும் என்றார் குரேஷி. அதில் வாக்காளர் படங்கள் ஒட்டப்பட்ட அடையாள அட்டைகள் கொடுக்கப்படாத பகுதிகள், ஒவ்வொரு முறையும் அளவுக்கு அதிகமாக வாக்களிப்பு நடந்த சாவடிகள், மிகவும் குறைவாக வாக்கெடுப்பு நடந்த சாவடிகள், ஒரே வேட்பாளர் ஒவ்வொரு முறையும் அதிக வாக்குகள் வாங்கும் சாவடிகள், சாதி அல்லது மத ரீதியாக பதட்டம் உள்ள பகுதிகள், பணம் கொடுப்பதில் பெயர் பெற்ற வாக்கு சாவடிகள் இப்படியாக பத்து நிபந்தனைகள் அடிப்படையில் பிரித்து கண்காணிப்பு செய்யப்படும் என்றார்.
வருகிற ஜனவரி-25 அன்று இந்திய தேர்தல் ஆணைய பிறந்த நாள் வருவதால், அன்றைய நாளில், நாடு தழுவிய அளவில் பல லட்சம் இளம் வாக்காளர்களுக்கு, அதாவது 2011 ஆம் ஆண்டு ஜனவரியில் பதினெட்டு வயது முடியும் இளைஞர்களுக்கு அடையாள அட்டை வழங்கப்படும் என்று அறிவித்தார். எப்படியோ தலைமை தேர்தல் ஆணையரின் சென்னை வருகை என்பது, ஒரு திருப்புமுனையாக இருக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் கலந்துகொண்ட மக்களும் கலைந்து சென்றனர். அதுபோல அவர்களது கனவுகளும் கலைந்து செல்லாமல் இருந்தால் சரிதான்.

காஷ்மீர் முதல்வர் உண்மையை சொன்னால், வட கிழக்கிலும் சொல்லவேண்டுமா?

காஷ்மீர் பிரச்சனை என்று ஒன்று இருப்பதாக இந்தியா முழுவதும் ஊடகங்கள் மக்களுக்கு சொல்லிவருகின்றன. ஆனாலும் காஷ்மீர் பிரச்சனை என்ன என்று சொல்லியிருக்கிறார்களா? இப்படி கேள்வி கேட்டோம் என்றால், அதற்கு பதில் சொல்ல சரியான ஆள் இப்போது கிடைத்துவிட்டார். காஷ்மீர் பிரச்சனை பற்றி வெள்யே சொல்வதற்கு அங்குள்ள ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல்வரைத்தவிர, வேறு யார் சிறந்தவர் என்பது நமக்கு தெரியவில்லை. ஏன் என்றால் இதுவரை ஊடகங்கள் நமக்கு சொல்லிவந்த செய்திகள் எல்லாம், காஷ்மீரில் பிரிவினைவாதிகள் இருக்கிறார்கள் என்றனர். நாமும் ஓஹோ அப்படியா? என்றோம். பிறகு காஷ்மீர் பிரிவினைவாதிகள்தான், ஹுரியத் மாநாடு என்று ஊடகங்கள் கூறின. நாமும் அப்படியா? என்றோம். பிறகு அந்த பிரிவினைவாதிகளில் தீவிரமானவர் கிலானி என்று ஊடகங்கள் கூறின. நாமும் அப்படியா? என்றோம்.

நாம் தமிழ்நாட்டில் இந்தியாவின் கடை கோடியில் இருக்கிறோம்., காஷ்மீர் இந்தியாவின் தலை என்று சொல்லக்கூடிய மறு கோடியில் உள்ளது. ஆகவே ஊடகங்கள் சொல்வதுதானே நமக்கு தெரியும்? இப்போது அந்த பிரிவினைவாதி என்று வர்ணிக்கப்பட்ட, பிரிவினைவாதிகளுக்குள் தீவிரவாதி என்று விளக்கப்பட்ட கிலானி, தாங்கள் கூறியதை வழிமொழிந்துள்ளார் முதல்வர் ஓமர் அப்துல்லா என்று கூறுகிறார். அப்படியானால் கிலானி என்ற தீவிரவாத பிரிவினைவாதி கூறியதை, ஆமோதிக்கும் காஷ்மீரின் முதல்வர் ஓமர் அப்துல்லாவும் ஒரு பிரிவினைவாதி என்று இந்த பிரபல ஊடகங்கள் முத்திரை குத்த தயாரா? அரசியல் கட்சிகளில் வலதுசாரி கட்சி என்ற பெயரை தக்கவைத்துக்கொள்ள விரும்பும் பா.ஜ.க. போன்ற கட்சிகள் வேண்டுமானால் ஓமர் அப்துல்லாவை, பிரிவினைவாத கருத்துகளுக்கு துணை போகிறவர் என்று கூறலாம்.

ஆனால் இந்தியாவின் பிரபல காட்சி ஊடகங்களும், அச்சு ஊடகங்களும் அவ்வாறு ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல்வரை சொல்ல துணிவார்களா? அப்படி செய்து விட்டார்கள் என்றால் அவர்கள் கூறிவரும், இந்தியாவின் நாடாளுமன்ற பாதை உலகிலேயே பெரிய ஜனநாயக தன்மை வாய்ந்தது என்பது பொய்யாகி போகுமே என்பதனால் அவ்வாறு சொல்லமாட்டார்கள். அதுமட்டுமின்றி இந்த ஊடகங்களுக்கு உண்மை எது என்பதைவிட, காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக இருக்கவேண்டும் என்ற பேராசைதான் அதிகம்.

உதாரணமாக அறிவுஜீவிகள் படிக்கும் ஏடு என்று பெயர் பெற்ற அந்த சென்னையிலிருந்து வெளிவரும் தமிழ் ஏடு, தனது தலையங்கத்தில் நேற்று, " தீவிரவாதத்தின் ஊற்றுக்கண்" என்று தலைப்பிட்டு சில கருத்துக்களை, அல்லது நச்சு விதைகளை தூவியுள்ளார். " இந்தியாவும் பயங்கரவாதிகளை உருவாக்கி, பாகிஸ்தானுக்கு எதிராக அனுப்பி விடுவது என்பது இயலாத காரியமல்ல" என்று அதன் ஆசிரியர் கூறுகிறார். இந்த நேரத்தில் இப்படி ஒரு முன்னுதாரணத்தை , லாகூரில் இலங்கை விளையாட்டு வீரர்கள் மீதான தாக்குதலையும், பலூசிஸ்தான் பகுதியில் நடக்கும் கலவரத்தையும், காட்டி எவரும் பேசுவார்களே என்ற கவலை அவருக்கு இல்லைபோலும். அடுத்து அவர் சொல்லவருவது பெரும் வேடிக்கையாக ஒரு வரலாற்று திரிபாக ஆகிவிட்டது. " உலக சரித்திரத்தின் பக்கங்களை புரட்டிப்பார்த்தால், இதுவரை எந்த ஒரு அந்நிய நாட்டின்மீதும் படையெடுத்து தனது எல்லைகளை விரிவுபடுத்தி கொள்ளாத நாடாக இந்தியா மட்டுமே காட்சி அளிக்கிறது" என்பதாக ஏழாவது பாராவில் எழுதியுள்ளார். தமிழ் ஏட்டின் ஆசிரியர் அவர்களே, நீங்கள் சொல்லும் இந்த செய்தி உணமைதானா? அப்படியானால் சிக்கிம் என்று ஒரு சிறிய நாடு நமது நாட்டுக்கு அருகே இருந்ததே? அந்த நாட்டிற்கு என்று ஒரு தனி தேசிய கொடியும், தேசிய கீதமும் இருந்ததே? அந்த நாட்டை இந்திய ஆரசு அதன் படைகளுடன் சென்று, 1996 ஆம் ஆண்டுவாக்கில், இந்தியாவுடன் சேர்த்து கொண்டார்களே? அது எந்த சரித்திரத்தில் வரும்?


சிக்கிம் நாட்டை இந்தியாவுடன் சேர்த்து கொண்டது பற்றி அப்போது தலைமை அமைச்சராக புதிதாக பொறுப்பேற்ற மொரார்ஜி தேசாய், தனது லண்டன் பயணத்தின் போது, ஊடவியலாளர்கள் கேட்ட கேள்விக்கு என்ன பதில் சொன்னார் என்பது நினைவு இருக்கிறதா? தனிப்பட்ட முறையில் சிக்கிம் இணைப்புக்கு தான் ஆதரவாளன் அல்ல என்றும், ஆனால் தன்னால் எதுவும் செய்யமுடியாது எனவும் கூறினார். அந்த அளவுக்கு இந்தியாவில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதமருக்கே, ஒன்றும் செய்ய முடியாத படி, இந்திய அரசு இயந்திரம் என்பது விரிவாக்க கொள்கைகளை தனது தன்மையாக, பண்பாக, வரலாறாக, வைத்திருக்கிறது என்றுதானே பொருள்? இப்படி ஒரு முழு பூசணிக்காயை சோற்றில் போட்டு மறைக்க, அந்த தமிழ் ஏட்டின் ஆசிரியருக்கு முடிகிறது என்றால் அவர்தானே பெரிய அரசியல்வாதி? அது இந்துத்துவா அரசியலாக இருந்தால் என்ன, வேறொரு அரசியலாக இருந்தால் என்ன; ஊடகங்களின் பொறுப்பாளர்கள் தங்களது அரசியலை உண்மையற்ற முறையிலும் எழுதி அதற்கேற்ற படி, கருத்துக்களை உருவாக்குவார்கள் என்பது இதிலிருந்து புரிகிறது அல்லவா?

அத்தோடு விடாமல் அந்த ஆசிரியர் மீண்டும் எழுதுகிறார். 1947 இல் படை பலத்தால் காஷ்மீர் இந்தியாவின் பிரிக்க முடியாத பகுதி என்பதை நிலை நிறுத்தாத தவறுக்குதான், இப்போது விலை கொடுத்து கொண்டு இருக்கிறோம் என்கிறார். அந்த அளவுக்கு வன்முறை கலந்த வார்த்தைகள் அவருக்கு கை கொடுக்கிறது. மேலும் கூறும் அவர், பாகிஸ்தானிலிருந்து விரட்டப்பட்ட பஞ்சாபிகளையும், சிந்திகளையும், காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் குடியேற்றி இருக்கமுடியும் என்று வேறு கூறுகிறார். இதே கருத்தை அவர் ஏற்கனவே இலங்கையில் ராஜபக்சே எப்படி சிங்களர்களை கொண்டுவந்து, வடக்கு-கிழக்கு தமிழர் பகுதிகளில் குடி ஏற்றினாரோ அதேபோல காஷ்மீருக்குள், இந்தியாவில் உள்ள அனைவரையும் குடியேற்ற வேண்டும் என்று சில வாரங்களுக்கு முன்பு எழுதியவர். இவ்வாறு அவரது தேசிய இன எதிர்ப்பு உணர்வுகள் வெவ்வேறு விதங்களில் வெளிப்பட்டு வருகிறது.

இவ்வாறு அடிப்படையில் வட்டார மக்களின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு விரோதமாக ஊடவியலாளர்களின் சிந்தனைகள் இருக்கின்றன என்பதற்கு இவரே ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் என்பதுபோல.
இப்போது ஹுரியத் மாநாடு தலைவரில் ஒருவரான கிலானி, சட்டவிரோத ராணுவ நிறுத்தல்தான் முதல்வர் ஓமரை இப்படி உண்மை பேச வைத்துள்ளது என்கிறார். காஷ்மீர் துரோகங்களையும், வாக்குறுதி மீறல்களையும் சந்தித்துள்ளது என்று ஓமர் கூறியிருப்பது, உண்மை என்றால், அந்த வாக்குறுதி மீறல்களை எதிர்த்துதான் தாங்கள் போராடி வருகிறோம் என்றார். காஷ்மீர் சட்டமன்றத்தில் . தொடங்கி, ஐ.நா. வரை காஷ்மீர் பிரச்சனைக்கான வரலாற்று உண்மைகள் வலுவாக இருக்கின்றன என்று முதல்வரின் சட்டபேரவை உரையை கிலானி வர்ணித்துள்ளார். காஷ்மீர் ஒரு பிரதமராலோ அல்லது முதல்வராலோ, ஆளப்பட்டாலும், ராணுவம் இருந்தால் அந்த பதவியும் ஒரு பொம்மை பதவிதான் என்றார். அந்த அளவுக்கு காஷ்மீர் முதல்வர் ஓமர் அப்துல்லாவின் சட்டமன்ற உரை எதிரொலிகளை ஏற்படுத்தி உள்ளது.

அப்படி சட்டமன்ற உரையில் அவர் என்ன சொல்லிவிட்டார்? இந்தியாவின் பிற மாநிலங்களை போல காஷ்மீரை மத்திய அரசு நடத்தக்கூடாது என்றார். அடிப்படையில் காஷ்மீர் இந்தியாவுடன் சேர்ந்து இருக்கிறதே ஒழிய இணையவில்லை என்றார். ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில்தான் அந்த இணைப்பு உருவானது என்றார். அந்த ஒப்பந்தத்தை மற்றவர்கள் உடைத்தால், காஷ்மீர் மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்கள்; அவர்கள் கோபம் கொள்வார்கள் என்றும் கூறினார். பாலம் கட்டுவதும் , ரேஷன் கடைகளில் உரிய பொருள்களை வழங்குவதோ, வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கி கொடுப்பதோ, அந்த பிரச்சனயை தீர்க்காது என்றார். பாகிஸ்தானை பேச்சுவார்த்தையில் சேர்க்காமல் பிரச்னையை தீர்க்க முடியாது என்றார். அதனால்தான் வாஜ்பாயி பிரதமராக இருக்கும் போது, லாகூர் சென்று காஷ்மீர் பிரச்சனயை பேசினார் என்று சுட்டி காட்டினார்.

ஆக்ராவிலும், டில்லியிலும், ஏன் இரு நாட்டு அரசுகளும் காஷ்மீர் பற்றி பேசினார்கள் என்று வினவினார். இவ்வாறு வலுவாக ஒரு முதல்வர் பேசியதால்தான் அது பெரிய பிரச்சனையாக பற்றி எரிகிறது.
" இந்தியாவே வெளியேறு " என்று காஷ்மீர் மக்கள் முழக்கம் எழுப்புகிறார்கள் என்று அந்த முதல்வரே கூறியுள்ளார். அதேபோல வட-கிழக்கு மாநிலங்களிலும் மக்கள் நம்மை பார்த்து, " நீங்கள் இந்தியாவிலிருந்து வந்திருக்கிறீர்கள்" என்று கூறுவது வழமையாக இருக்கிறது. அப்படிஎன்றால் இந்தியா என்று நமக்கு காட்டப்படும் வரைபடத்தில், காஷ்மீர், அஸ்ஸாம், மணிப்பூர், நாகாலாந்து, அருணாச்சல் பிரதேசம் போன்ற பகுதிகளில் வாழும் மக்களை அறுபத்தி மூன்று ஆண்டுகளாக இந்திய மத்திய அரசு, தனது ராணுவத்தின் மூலம்தான் தக்க வைத்து கொண்டு இருக்கிறதா? நமக்கு தலை சுற்றுகிறது?

பெண்களுக்கு எதிராக பெண்களை நிறுத்துவது, ஆண்களுக்குதானே லாபம்?

இன்று ஊடகங்களில், பர,பரப்பு செய்திகளில் முக்கியமாக பெண்கள் யாராவது வேறொரு பெண்ணுக்கு எதிராக கருத்து சொன்னாலோ, வழக்கு தொடுத்தாலோ, அதை பெரிய கட்டம் போட்ட செய்தியாக போடுவதும் அதையே நாளேடு, அல்லது வார ஏட்டின் சுவரொட்டி செய்தியாக போடுவதும், அதன்மூலம் தங்களது வணிக நோக்கங்களை அதிகப்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்று ஊடகங்கள் எண்ணுவதும் வழமையாக ஆகிக்கொண்டு இருக்கிறது. அவ்வாறு வருகின்ற செய்திகளில் குறிப்பாக சம்பந்தப்பட்ட பெண் ஒரு சினிமா நடிகையாக இருந்துவிட்டால், அதைவிட சுவாரசியமான செய்தி உலகத்திலேயே கிடையாது என்று ஊடக நண்பர்கள் கருதுவதும் , அப்படியே சில வாசகர்களும் கருதுவதும் அன்றாட நடப்பாக இருக்கிறது. இந்த விசயம்தான் இன்று ஊடகங்களை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு இருக்கும், பிரபுதேவா-நயன்தாரா--லதா ஆகியோரின் விவகாரத்திலேயும் நடந்து வருகிறது.

பிரபுதேவா என்ற சினிமா நடிகரின் மனைவி லதா, குடும்ப நீதிமன்றத்திற்கு சென்று மனு செய்கிறார். தனது கணவன், இன்னொரு நடிகையான நயன்தாராவுடன் திருமணம் செய்துகொள்ளப்போகிறார் என்றும், அதை தடுக்க வேண்டும் என்றும் அவர் கோருகிறார். நீதிமன்றமும் அவரது மனுவை ஏற்று வழக்கை இரண்டு வாரத்திற்கு தள்ளி போடுகிறது. இது சாதரணமாக நடக்கின்ற குடும்ப நீதிமன்றத்தின் முன் வந்துள்ள பல வழக்குகள் போன்ற ஒரு வழக்குதான். ஆனால் இந்த வழக்கில் ஒரு பிரபல நடிகையும், பிரபல நடிகரும் இருப்பதால் இதுவே வணிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வழக்காக மாறி விட்டது. அதனால்தான் அதற்கு அவ்வளவு விளம்பரம். இதில் பிரபுதேவா மனைவி, நயன்தாரா என்ற இன்னொரு பெண்ணை பற்றி கடுமையாக பேசுவதாக ஊடகங்கள் எழுதுவதில் ஊடகங்களுக்கு ஒரு திரில் இருக்கிறது. அதை படிப்பதில் வாசகர்களுக்கும் ஒரு திரில் ஏற்படுகிறது. இங்கேதான் பாலின உயரிமை என்ற ஒரு விஷயம் கவனிக்கப்பட வேண்டியிருக்கிறது. ஆண்களும், ஆண்களின் மேலாதிக்கத்தை ஒப்புக்கொள்ளும் பெண்களும் ஊடகங்களில் இருந்தாலும், வாசகர்களில் இருந்தாலும் அவர்கள் இதை ஒரு திரில் எனவும், மற்றும் மாற்றார் கணவனிடம் ஏன் இந்த நயன்தாரா செல்கிறார் என்றும் கேட்கிறார்கள். அவர்களது கேள்வி பிரபுதேவா என்ற சம்பந்தப்பட்ட ஆண் மீது பாய மறுப்பது ஏன்? மனைவி இருக்கும்போது ஏன் இந்த பிரபுதேவா இப்படி அலறுகிறார் என்று கேட்பதில்லை.

இப்போது இந்த பிரச்னைக்கு இசை சேர்ப்பது போல ஒரு செய்தி தெலுங்கு திரைப்பட உலகிலிருந்து வந்துள்ளது. "ஸ்ரீ ராமஜெயம்" என்ற தெலுங்கு சினிமா படத்தில் என்.டி.ராமாராவின் மகன் பாலகிருஷ்ணன் உடன் நயன்தாரா சீதை பாத்திரத்தில் நடிப்பதாக ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டு இருந்தது. ஆனால் இப்போது நடிகை நயன்தாராவிற்கு, பிரபுதேவாவுடன் திருமணம் என்ற பேச்சு வந்துள்ளதால், சீதை வேடத்தில் நயன்தாரா நடிக்க கூடாது என்று சில அமைப்புகள் பிரச்னையை கிளப்புவதாக ஒரு செய்தி வந்துள்ளது இது எந்த வகையில் நியாயம்? இதற்க்கு முன்பு சீதை வேடத்தில் நடித்த நடிகைகள் பற்றியெல்லாம் இது போல பல்வேறு பிரச்சனைகள் வராமல் இருந்தனவா? அல்லது இதற்க்கு முன்பும், இப்போதும் ராமர் வேடத்தில் நடிக்கும் எந்த ஆண் நடிகராவது ஒரு தாரம் என்ற கோட்பாட்டில் பிறழாமல் இருப்பவர்களா?

சீதை--ராமர் என்ற கதையே, புராணக்கதைதானே? அந்த கதையை தானே சினிமாவாக எடுக்கிறீர்கள்? சினிமா என்பது படம்தானே? அது உண்மையாக ஆகிவிடுமா? முதலில் சினிமாவாக புனித மத நூல்களை, அவற்றின் கதைகளை, எடுக்கலாமா? அப்படி எடுப்பதால் எந்த ஒரு புனிதமும் கெட்டுவிடாது என்று கருதுவீர்களானால், அதற்கு ஏற்ற கலைஞர்களைத்தானே போடுவீர்கள்? இப்படித்தானே பெரியார் படம் எடுப்பதற்கும் குஷ்புவை, மணியம்மை பாத்திரத்தில் நடிக்க வைக்கலாமா? என்ற கேள்வி எழுந்தது? அப்போது எல்லா பெரியார்வாதிகளும், யார் மணியம்மையை ஒத்த உருவம் இருக்கிறார்களோ, அவர்கள் நடிப்பதில் தவறு இல்லை என்று கூறவில்லையா? அதை ஒட்டி குஷ்பு அந்த பாத்திரத்தில் நடிப்பதில் தவறில்லை என்று கூறப்படவில்லையா? அதேபோல குஷ்புவும் நடித்தாரே? படமும் வெளிவந்ததே? அதை பார்த்த எந்த பெரியார்வாதிகளும், அய்யகோ என்று கொந்தளிக்கவில்லையே? அப்போதும்கூட, யாரும் சத்தியராஜ் எப்படி பெரியாராக நடிக்கலாம் என்று கேட்கவில்லையே? ஏன் பெரியாருக்கு உள்ள எல்லா பண்புகளும் கொண்டவர் என்று அந்த நடிகரை மக்கள் மதிப்பீடு செய்தார்களா? ஆண்கள் விசயத்தில் மட்டும் இந்த கேள்விகளை யாரும் கேட்பதில்லை.

இங்கேயும் அந்த கதைதான் நடந்துள்ளது. பெண்ணான நயன்தாராவை, பெண்ணான லதா கேள்வி கேட்கிறார்; வழக்கு போடுகிறார்; சரி. ஆனால் ஆணான பிரபுதேவா எதற்குமே சம்பந்தமில்லாதவர் போலவும், வாயில் விரலை விட்டால் கடிக்க தெரியாதவர் என்பது போலவும் வர்ணிப்பதோ, அதை ஊடகங்கள் உற்ச்சாகப்படுத்துவதோ, எப்படி சரி? இதற்க்கு முன்னால் தமிழ்பட வரலாற்றில் இது போன்ற நிகழ்ச்சிகள் நடக்காமல் இருந்ததா? ராதிகா-பிரதாப் போதன் விவகாரம், ரேவதி, கணவருடன் உள்ள விவகாரம், ஊர்வசி கணவரிடம் பட்ட வன்முறை பற்றிய விவகாரம், சரத்குமார்-மனைவியுடன் இருந்த விவகாரம், கமலஹாசன்-வாணி கணபதி விவகாரம், இப்படி பல விவகாரங்களை பட்டியல் போட முடியாத அளவில் தமிழ் சினிமா சந்தித்தது இல்லையா? இவை ஒவ்வொன்றிலும் பெண்ணை சித்தரிக்கும் போது தனியாகவும், ஆணை அணுகும் போது வேறுவிதமாகவும் இந்த சமுதாயம் அனுகுகிறதே? அது எப்படி நியாயம்?

தமிழ் திரை உலகில் எடுத்துக்கொண்டாலும் அதிகமாக பெண் நடிகைகள்தானே தற்கொலைகள் செய்துகொண்டுள்ளார்கள்? அதற்கு யார் காரணம்? வேறொரு பெண்ணை சொல்ல முடியுமா? ஒவ்வொரு தற்கொலைக்கும் ஒரு ஆண் காரணமாக இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதை யாராவது மறுக்க முடியுமா? இதற்கெல்லாம் பதில் சொல்வதற்கு சில ஆண் மேலாதிக்கவாதிகளிடமும், சில ஊடக இயலாலர்களிடமும் தயாராக ஒரு பதில், இருக்கிறது. அதுதான் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு பெண்ணையே, பெண்ணுக்கு எதிராக நிறுத்தி விடுவார்கள். அதில் அவர்கள் தப்பிவிட்டதாக ஒரு மாயை. ஒரு மயக்கம். ஒரு திருப்தி. எந்த காட்சி ஊடகத்திலும் வருகின்ற தொடர் நாடகங்களில், ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு பெண்ணுக்கு எதிராக ஒரு பெண்ணை வில்லி போல காண்பித்து ஒவ்வொரு வீட்டிற்குள்ளும் வில்லிகளை உருவாக்க உதவுவதை என்னவென்று சொல்வது? இது ஆண் ஆதிக்க மனோபாவம் கொண்ட பெண்கள் எடுக்கும் நாடகங்கள் என்று அடையாளம் காணலாமா? இதற்க்கு பெயர் ஆண் ஆதிக்க பண்பாட்டு ஆக்கிரமிப்பு என்று அழைக்கலாமா? எந்த சாதி ஆனாலும், எந்த மதம் ஆனாலும் இதுதான் நடக்கிறது. பெரியாரை ஏற்றுக்கொண்டதாக கூறும் பூமி என்பதால் இதை இன்னமும் அழுத்தமாக பேச நாம் விரும்புகிறோம். பெண்ணுக்கு எதிராக பெண்ணை நிறுத்துவது ஆண்களின் தந்திரம் என்று சொல்வதை தவிர வேறு என்ன கூறமுடியும்?

பொம்பளை சிரிச்சா போச்சு, புகையில விரிச்சா போச்சு என்று பாடும் பூமியாயிற்றே இது? ஆம்பள எங்கயும் காலை நனைக்கலாம் என்று அனுமதி கொடுத்துள்ள பூமியாயிற்றே இது? இங்கே பெண்கள் மட்டுமே கற்பு என்ற விலங்கால் பூட்டப்படவேண்டும். ஆண்களுக்கு அந்த கற்பு தேவை இல்லை என்று எழுதப்படாத சட்டத்தை தாங்கி நிற்கும் பூமியாயிற்றே? அதனால்தான் இங்கேயும் பெண் செய்தால் பிழையை பெரிதாக விவாதிப்போம். ஆண் செய்தால் கண்டு கொள்ளமாட்டோம் என்ற கருத்து யாரும் அறிவிக்காமலேயே நடைமுறையில் அமுலில் இருந்து வருகிறது. இது இந்த சமூகத்தில் எந்த விதமான முன்னேற்றத்திற்கும் உதவப்போவதில்லை.

அகவே இனி ஒரு விதி செய்வோம். அதை எந்த நேரமும் காப்போம். கற்பு என்று வந்தால் அதை இரு பாலர்க்கும் பொதுவென்று வைப்போம் என்ற் பாரதியின் வரிகளில் பொதிந்துள்ள உண்மை என்ன சொல்கிறது என்று பார்ப்போம். கற்பு என்பது பெண்களுக்கு விலங்கு என்று பெரியார் சொன்ன வார்த்தைகளின் பொருளை தேடுவோம்.

புலிகளின் தாகம், " அகண்ட தமிழகமா?"

இப்போது இந்திய அரசு கிளப்பியிருக்கும் புதிய பூதம் இதுதான். இது தமிழின உணர்வாளர்கள் மத்தியில் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அதாவது நமக்கெல்லாம் தெரிந்த, பிரபாகரன் தலைமையிலான, "தமிழீழ விடுதலை புலிகள்" அமைப்பு இப்படி ஒரு முழக்கத்தையோ, கொள்கையையோ, இலட்சியத்தையோ, அதற்க்கான வரை படத்தையோ, வைத்ததாக நமக்கு இதுவரை தெரியவில்லை என்பதால், இது ஒரு பெரும் அதிர்ச்சிக்கு உரிய செய்தி என்பதை சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும். இந்த செய்தியை மத்திய அரசின் உள்துறை நியமித்துள்ள, " சட்டவிரோத கூட்ட தடுப்பு சட்டத்தின்" கீழ் நடத்தப்படும் விடுதலை புலிகள் மீதான தடை பற்றிய தீர்ப்பாய விசாரணையில், அரசு தரப்பு முன்வைத்த " ஆதாரங்கள்" என்ற ஆவணத்தால் விவாதமாக கிளப்பப்பட்டுள்ளது. அதுதான் விடுதலை புலிகள் அமைப்பு, " அகண்ட தமிழகம்" என்ற கொள்கையை அடிப்படையாக கொண்டிருந்தது என்றும், அதில் இந்தியாவில் உள்ள தமிழ்நாடு வரும் என்றும், அதற்க்கான அவர்களது வரைபடம் இதுதான் என்றும் ஒரு வரைபடத்தை, அரசு தரப்பு முன்வைத்ததை ஒட்டியே, இந்த விவாதம் அதிக முக்கியத்துவம் பெற்று விட்டது.

இந்த வாதத்தை மத்திய அரசு, டில்லியில் நடந்த தீர்ப்பாயத்தின் விசாரணையில் வைத்தது என்றால், அதுவே சென்னையில் நடந்த விசாரணையிலும் நடந்தது. வேடிக்கை என்னவென்றால், மத்திய அரசின் இந்த முன்முயற்சி, தமிழ்நாட்டில் உள்ள அரசு இயந்திரத்தையும் பயன்படுத்தி, அவர்களையும் ஈடுபடுத்தி, அவர்கள் மூலமாகவும் இத்தகைய ஆவணத்தை முன்வைக்க சொல்லிவிட்டார்கள் என்பதுதான் விஷயத்தை மேலும் சிக்கலாக்கி விட்டது. தமிழ்நாடு அரசின் நிலைப்பாடு என்ன என்று கேட்டறிந்து வைத்தார்களா என்ற கேள்வி அப்படியே நிற்கிறது. இதுதான் அரசு இயந்திரத்திற்கும், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் அரசாங்கத்திற்கும் உள்ள பிரச்சனை.

மத்திய அரசு. பல்வேறு அமைச்சரவைகளை கொண்டுள்ளது. அவற்றில் வெளிவிவகார துறை இருக்கிறது. அதேபோல உள்துறை இருக்கிறது. இவை இரண்டுமே சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சனையாக, புலிகளின் தடை என்ற பிரச்சனை வருகிறது. ஏன் என்றால் விடுதலை புலிகள் அமைப்பு என்பது, யார் விரும்பினாலும், விரும்பாவிட்டாலும், அந்நிய நாட்டை சேர்ந்த அமைப்பு. அது அருகாமை நாடான இலங்கையாக இருக்கலாம். அந்த நாட்டிற்கு இந்திய அரசு ஒரு கச்சதீவை கொடுத்திருக்கலாம். அந்த நாட்டுடன் ராஜீவ் காலத்திலேயே ஒப்பந்தம் ஒன்றை டில்லி போட்டிருக்கலாம். இப்போதும் அந்த நாட்டில் உள்ள தமிழர்களின் போரை ஒடுக்க இந்திய அரசு உதவி செய்திருக்கலாம். இப்போதும் அந்த நாட்டுடன் அரசுமட்டத்தில் நல்லுறவை டில்லி பேணிக்கொண்டு இருக்கலாம். அதற்காக அந்த நாட்டு விவகாரம் வேறு, இந்திய நாட்டு விவகாரம் வேறுதான்.

ஆகவேஅந்த நாட்டிலுள்ள ஒரு அமைப்பான விடுதலை புலிகள் அமைப்பு இந்திய நாட்டிற்கு வெளியே உள்ள அமைப்புதான். அதனால் அந்த அமைப்பு பற்றி எடுக்கும் முடிவுகளுக்கு வெளிவிவகார துறை என்பது முக்கிய பொறுப்பு ஆகும். அதாவது அந்த விசயத்தில், வெளிவிவகார துறையின் உளவு பிரிவான" ரா" அமைப்பு தனது முழுமையான பங்களிப்பை செலுத்தித்தான் அது பற்றிய முடிவு எடுக்கப்படும். அதேபோல ஒரு அமைப்பிற்கு இந்திய அரசு தடை விதிக்கிறது என்றால், அது இந்திய நாட்டிற்குள் உள்ள சட்ட-ஒழுங்கு பிரச்சனை என்று அர்த்தம். அதை தீர்மானிப்பது உள்துறை அமைச்சகமாக இருக்கும். அகவே உள்துறையின் பங்களிப்பு இன்றி புலிகள் மீதான தடையை தீர்மானிக்க முடியாது. அகவே இந்த புலிகளின் மீதான தடை என்ற விசயத்தில் மட்டும், சிமி போல இல்லாமல், உல்பா போல இல்லாமல், இரண்டு அமைச்சகங்களும் சேர்ந்துதான் முடி செய்திருக்க முடியும்.

அதாவது அந்த அமைச்சகங்களில் உள்ள அமைச்சர்கள் ஒப்புதல் கொடுத்திருக்கலாம். ஆனால் தீர்மானகரமான பாத்திரத்தை அந்த அமைச்சகங்களில் உள்ள ஐ.எப்.எஸ். என்று சொல்லக்கூடிய அதிகாரிகள் எடுப்பார்கள். அதாவது இந்திய வெளிவிவகார சேவை என்ற படிப்பை படித்து தேர்ந்த மூத்த அதிகாரிகள், எடுத்திருப்பார்கள். அதாவது மத்திய அரசில் இவ்வாறு அரசு இயந்திர்த்தை இயக்கும் அதிகாரிகளும், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைச்சர்களும் இணைந்து செயல்பட வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஆனால் மாநில அரசாங்கத்திற்கு அந்த பங்கு இருக்கிறதா?

புலிகள் விசயத்தில் தடையை தீர்மானிக்கும் மத்திய அரசு மாநில அரசிடம், அது மத்தியில் கூட்டணி ஆட்சியாக இருந்தாலும் கூட, கலந்து முடிவு செய்தலையோ, ஒப்புதல் பெறுவதையோ செய்வார்களா? அப்படி செய்யும் பழக்கம் இந்தியாவில் இல்லை. ஏன் என்றால் இங்கே இருக்கும் அரசு இயந்திரம் மாநில சுயாட்சிகளை வழங்கவில்லை. இங்கே இருக்கும் அரசு கட்டமைப்பு, கூட்டமைப்பு தன்மை கொண்டதாக இல்லை. இங்கே இருக்கும் அரசு கட்டமைப்பு ஒற்றையாட்சி தன்மை கொண்டதாகத்தான் இருக்கிறது. அதனால் அபப்டி ஒரு வாய்ப்பு இங்கே இல்லை.

அதனால்தான் வன்னி போர் நடக்கும் காலத்திலேயே புலிகளின் அரசியல் பிரிவின் தலைவர் சுப.தமிழ்செல்வன் ராணுவ நடவடிக்கையால் கொல்லப்படுகிறார். உடனேயே தமிழக முதல்வர் அதற்கு அனுதாபம் தெரிவித்து ஒரு தமிழ் கவிதை எழுதுகிறார்.. இது தமிழர்களின் பாரம்பர்யத்தில் வருகின்ற அஞ்சலி செலுத்தும் முறை. ஆனால் அந்த கவிதையை கூட, இந்திய மத்திய அரசின் வெளிவிவகார துறையினர் அதன் உளவுத்துறையினர் ரசிக்கவில்லை என்று கேள்விப்படுகிறோம். அந்த அளவு தமிழர் பிரச்சனையில் வேறுபாடு என்பது தொடர்ந்து இருந்து வரும் ஒன்றுதான். ஆனால் இந்த விடுதலை புலிகள் மீதான தடை பற்றிய பிரச்சனையில் மட்டும் ஒற்றுமை இருந்ததா? அலல்து முறையாக தமிழ்நாடு அரசாங்கத்தை மத்திய ஆள்வோர் கலந்து கொண்டார்களா?

இங்கே புலிகள் அமைப்பின் மீது புதிய ஒரு குற்றச்சாட்டு வைக்கப்பட்டு இருக்கிறது. இதுவரை வைக்கப்படாத ஒரு குற்றச்சாட்டு இது. புலிகள் அமைப்பு இந்தியாவில் உள்ள தமிழ் நாட்டை சேர்த்து தங்களது வரை படத்தில் போட்டு அதன்மூலம், அகண்ட தமிழகம் படைக்க ஏற்பாடு செய்தார்கள் என்பதே அந்த குற்றச்சாட்டு. இது அப்பாண்டம் இல்லையா என்று நீங்கள் கேட்கலாம். ஆனால் இந்திய மத்திய அரசுக்கு இந்த நேரத்தில், இதை விட வேறு வழி தெரிய வில்லை. அதாவது புலிகள் அமைப்பு அழிக்கப்பட்டு விட்டது என்று இந்திய அரசும் ,இலங்கை அரசும் ஒன்று சேர்ந்து கூவும் நேரத்தில் எதை சொல்லி அந்த அமைப்பை தடை செய்வார்கள்? அதற்காக அவர்கள் உருவாக்கிய ஒரு முயற்ச்சிதான் இது. மே மாதம் புலிகள் அமைப்பின் மீது தடையை நீட்டிக்க எண்ணிதானே மத்திய அரசின் உளவுத்துறைகள் துணையோடு, இங்கே ரயில்வே தண்டவாளங்கள் உடைக்கப்பட்டன என்ற் செய்திகள் அப்போதே வரவில்லையா? அப்போதிலிருந்து இந்த முயற்ச்சிகள் தொடங்கி விட்டன என்று தெரிய வருகிறது. இப்போது வைக்கப்பட்டுள்ள குற்றச்சாட்டுக்கு நாம் விடை காண வேண்டும்.

" புலிகளின் தாகம், தமிழீழ தாயகம்" என்பதுதான் அன்றும், இன்றும் புலிகளின் முழக்கம் என்பது யாவரும் அறிந்த ஒன்று.அப்படி இருக்கையில் எப்படி இபப்டி ஒரு கதையை இவர்கள் கட்டவிழ்த்து விட முடிகிறது? அதுவும் சம்பந்தப்பட்டதீர்ப்பாணையில் தமிழக அரசின் " கியூ" பிரிவின் தலைமை அதிகாயையே வைத்து அப்படி ஒரு ரகசிய ஆவணம் புலிகள் கையில் உள்ளதாக இவர்கள் ஒரு அதிர்ச்சி செய்தியை கட்டவிழ்த்து விட்டுள்ளனர். அந்த முடிவுதான் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தமிழ்நாட்டு அமைச்சரவையின் ஒப்புதலுடனா? இல்லாமலா? என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது. அப்படியானால் எப்படி தமிழ்நாட்டு உளவுத்துறையின் அதிகாரிகள் இப்படிப்பட்ட ஒரு குற்றச்சாட்டை புலிகள் அமைப்பு மீது வைக்கலாம்? அப்படியானால் புலிகள் அமைப்பின் அரசியல் பிரிவு தலைவர் மறைவுக்கு இங்கிருந்து தெரிவிக்கப்பட்ட அஞ்சலி கவிதையை எப்படி பார்கிறார்கள்? இத்தனை கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்லவேண்டிய இடத்தில் மத்திய அரசின் வழக்கறிஞர் குழாம் இருப்பதால்தான் அவர்கள் தீர்ப்பாயத்தில் குறுக்கு கேள்வி கேட்க அனுமதிக்கவில்லை போலும்.

1978 ஆம் ஆண்டு பிரபாகரனும், உமா மகேஸ்வரனும் ஒரே அமைப்பில் இருக்கும் போது அன்றைய நக்சல்பாரி தலைமறைவு அமைப்பான வினோத் மிஸ்ரா தலைமையிலான ரகசிய அமைப்புடன் தொடர்பு கிடைத்துள்ளது என்று உமா, பிரபாகரனிடம் கூறினார். அதன்மூலம் பதினாலு மாநிலங்களில் உள்ள ஆயுதம் தாங்கிய படை அமைப்பு தங்களுக்கு உதவும் என்றார். ஆனால் பிரபாகரன் அதை அப்போதே நிராகரித்தார். இந்திய அரசுக்கு எதிரான எந்த அமைப்புடனும் தாங்கள் தொடர்பு வைத்துக்கொள்ள கூடாது என்று பிரபாகரன் மறுத்து விட்டார். இதுதான் வரலாறு. இப்போது தெரிகிறதா இந்திய அரசின் புதிய விளையாட்டு?

புலிகள் என்றுமே இந்திய அரசை தங்களது நட்பு அரசாக பார்த்து வந்தார்கள் என்ற உண்மையையும், என்றுமே இந்தியாவிற்குள் ஒரு பிளவை ஊக்குவிக்க பிரபாகரன் தயாராய் இருந்தது இல்லை என்பதையும் நாம் உரக்க சொன்னாலும் உலகம் முழுக்க தமிழர்கள் அனைவரும் சொல்ல வேண்டிய கட்டம் வந்துள்ளது.

விடுதலை புலிகளின் மீதான தடையை நீக்க விசாரணை என்றால் நம்பலாமா?

நேற்று சென்னையில் ஒரு எதிர்பார்ப்புடன் கூடிய அகலக்கண் விழிக்கும் நிகழ்வு நடந்தது. மத்திய அரசின் முயற்ச்சியில், யு.ஏ.பி.ஏ.. என்ற "சட்டவிரோத கூட்ட தடுப்பு சட்டம்" அடிப்படையில், தமிழீழ விடுதலை புலிகள் அமைப்பை தடை செய்த மத்திய ஆரசின் செயலை, பற்றிய பொது விசாரணை ஒன்று நடந்தது. இந்த பொது விசாரணை பொதுமக்களிடம் கருத்து கேட்க என்று நாம் தப்பாக நினத்துவிடக் கூடாது. இது ஒருவிதமான தனி ஆனால் பொது விசாரணை. அதாவது சென்னையில் நடக்கும் இந்த விசாரணையில் சென்னை வாழ் மக்கள் யாரும், பேச அனுமதிக்கப்பட மாட்டார்கள். அதாவது தமிழ்நாட்டு மக்கள் யாரும் தங்களை தமிழர்கள் என்று எண்ணிக்கொண்டு, விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் தமிழர் விடுதளைக்குத்தானே என்பதால் தாங்களும் கருத்து சொல்லலாம் என்று தவறாக எண்ணிவிடக்கூடாது. அதாவது இந்திய குடிமகன் யாரும், இந்தியாவில் விடுதலை புலிகள் என்ற அமைப்பின் மீது தடை விதித்து இருக்கிறார்களே, அதனால் அது பற்றி ஒரு குடிமகன் என்ற ளவில் தங்களுக்கு உரிமை உண்டே என்று தவறாக நினைத்து விடக்கூடாது.

இது மத்திய அரசிலிருந்து வரும் ஒரு தீர்ப்பாயம். அதாவது வானத்திலிருந்து, வானத்தில் இருப்பவர்கள் பற்றி கருத்து கேட்க, வானத்திலிருக்கும் நட்ச்சத்திரங்கள் போன்ற விதிகளின் அடிப்படையில் நடத்தப்படும் ஒரு விசாரணை. அப்படியானால் இதை பார்க்கத்தான் இங்குள்ள தமிழனால் முடியுமே தவிர பங்கு கொள்ள முடியாது என்ற விதியை அவர்கள் சொன்னார்கள்.

இந்த தடை யு.ஏ..பி.ஏ.யின் ஒன்பதாவது பிரிவின் கீழ், குடி உரிமையின் 151 வது பிரிவின்படி, 1967 இன் சட்டத்தின் கீழ், 10 இன் இரண்டாவது விதிப்படி, அதற்க்கான விசாரணையை நடத்துகிறது. டில்லி உயர்நீதிமன்றத்தின் மூத்த நீதியரசர் விக்கிரம சித் சென் இந்த தனி நபர் நீதிமன்றத்தின் பொறுப்பில், இந்த விசாரணையை நடத்தினார். அவருக்கு ஒத்துழைக்க, மத்திய அரசின் உதவி சாளிசிடர் ஜெனரல் சந்தியாக் என்ற மூத்த சீக்கிய வழக்கறிஞர் வந்திருந்தார். அவருடன் ஒரு படை போல வழக்கறிஞர்கள் வடக்கே இருந்து வந்திருந்தார்கள். வடக்கே இருந்து வரும் அரசு வழக்கறிஞர்களுக்கு சம்பளம் உண்டாம். ஆனால் டில்லி போல அல்லாமல், மும்பை போல அல்லாமல், தென்னிந்திய அரசு வழக்கறிஞர்களுக்கு அவ்வாறு சம்பளம் கிடையாதாம். ஒரு மூத்தவருடன் அங்கெல்லாம் எத்தனை பேர் வேண்டுமானாலும் செல்வார்களாம். சம்பளம் உண்டாம். இங்கிருந்து செல்பவருக்கு ஒரு அரசு வழக்கறிஞருக்கு மட்டும்தான் சம்பளமாம். இதுவேற ஏற்றத்தாழ்வா? இது மாநில சுயாட்சி கோரிக்கையில் வராதா?

இப்படித்தான் செப்டம்பர்-24 அன்று டில்லியில் இந்த மன்றத்தின் விசாரணை நடந்தது. அதில் வைகோ பேச முற்ப்பட்ட போது, என்ன பதில் கிடைத்ததோ அதுவே இப்போது சென்னையிலும் அனைவருக்கும் கிடைத்தது. அதாவது காலையில் தொடங்கிய விசாரணையில், நீதியரசர் முதலில் இந்த மன்றம் பற்றிய நிபந்தனைகளை முன்வைக்கச்சொன்னார். அதில் சம்பந்தப்பட்ட தடை செய்யப்ப்பட்ட அமைப்பை சேர்ந்த யாராவது இங்கே விசாரணையில், பேசலாம், வாதிடலாம், கருத்துக்களை முன்வைக்கலாம், என்பதாக தெரியப்படுத்தப்பட்டது. இதன் விளக்கங்களை குறிப்பாக விடுதலை புலிகளின் தடை சம்பந்தப்பட்ட அளவில் எப்படி பொருத்தி பார்ப்பது என்பது விளங்காமல் அனைவரும் திணறினார்கள்.

ஏன் என்றால் ஒரு இந்திய நாட்டை சேர்ந்த அமைப்பு தடை செய்யப்பட்டது என்றால், அந்த அமைப்பின் தடை கூடுமா அல்லது கூடாதா என்று விவாதிக்க, அதை விசாரிக்கும் ஆணையத்தில் அந்த குறிப்பிட்ட அமைப்பை சேர்ந்தவர்கள் நேரில் வந்து விவாதிப்பது, அல்லது விசாரணையில் பங்கு கொள்வது, அல்லது அதை எதிர்த்து கருத்து சொல்வது பொருத்தமானதாக இருக்கும். உதாரணமாக இப்போது தடை செய்யப்பட்டுள்ள சிமி அமைப்பு பற்றி அந்த அமைப்பில் இருப்பவர்கள் வந்து பேசலாம். அதேபோல ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பை சேர்ந்த பொறுப்பாளர்கள் வந்து நேரில் பேசித்தான் இருபது ஆண்டுகள் முன்பு, அவர்கள் அமைப்பின் மீதான தடையை நீக்கினார்கள் என்பது அங்கே கூறப்பட்டது இப்போது தடை செய்யப்பட்டுள்ள உல்பா என்ற " ஒன்றுபட்ட அஸ்ஸாம் விடுதலை முன்னணி" என்ற ஆயுதம் தாங்கி புரட்சி நடத்தும் அமைப்புடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த மத்திய அரசு விரும்பியவுடன், அதன் மீதான தடையை நீக்க, சிறையில் உள்ள அந்த அமைப்பின் தலைவர்களுக்கு, பிணை கொடுக்க திட்டமிட்டுள்ளது.

இது இந்தியாவிற்குள் உள்ள அமைப்புகளின் நிலைமை. ஆனால் இதே அளவுகோல், தமிழீழ விடுதலை புலிகளுக்கு எப்படி பொருந்தும்? இதுதான் நமது கேள்வி. விடுதலை புலிகள் அமைப்பு இலங்கை நாட்டை சேர்ந்தது. அந்த நாட்டில் ஆயுதம் தாங்கி புரட்சி செய்தவர்கள். அவர்களை அழித்து முடித்து விட்டதாக, இலங்கை அரசும், இந்திய அரசும் கூறிவருகின்றன. அதன் தலைவர்களும் கொல்லப்பட்டதாக இந்த இரு அரசுகளும் ஏற்கனவே அறிவித்து விட்டன. அதன் பிறகும் அந்த குறிப்பிட்ட அமைப்பை இந்திய நாட்டில் தடை செய்யவேண்டிய அவசியம் என்ன என்பதுதான் நமக்கு புரியவில்லை. பதினெட்டு ஆண்டுகளாக அந்த அமைப்பை இந்தியாவில் தடை செய்து வருகிறார்கள். முதலில் அவர்கள் கூறிய காரணம், ராஜீவ் காந்தி மரணமும், இந்தியாவிற்குள் அவர்கள் வன்முறை செய்வார்கள் என்ற யூகமுமாக இருந்தது. இப்போது அங்கே இலங்கையில் போர் முடிந்த நிலையில் எதற்க்காக இப்படி ஒரு வலிந்த முயற்ச்சியை இந்திய அரசு செய்யவேண்டும்?

இலங்கையில் உள்ள அரசு நிறைய கதைகள் சொல்லலாம். நிறைய சந்தேகப்படலாம். முன்னெச்சரிக்கை செய்யலாம். அது அவர்கள் கணக்கு. அந்த கணக்குகள் எப்படி இந்திய அரசுக்கு பொருந்தும்? இலங்கை அரசு தனது புதிய அமைப்பு ஒன்றின் மூலம் புதிய எச்சரிக்கையை அறிவித்துள்ளது. எல்.எல்.ஆர்.சி. என்ற "கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் மறுவாழ்வு ஆணையம்" சார்பாக சித்தரஞ்சன் டி சில்வா, 2002 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி முதல், 2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் வரை நடந்தவற்றை தொகுக்கிறார். அனைத்து நாட்டு பயங்கரவாத எதிர்ப்பு நிபுணர் ரோகன குனரத்னா, புலிகளின் அனைத்து நாட்டு வலைப்பின்னலை உடைக்க அதிகமான முயற்ச்சிகள் வேண்டும் என்று கூறியிருக்கிறார். வட கொரியா, புலிகளுக்கு 1997 இல் ஆயதங்களை விற்பனை செய்துள்ளது என்று குற்றச்சாட்டையும் இலங்கை கூறியுள்ளது. புலிகளின் கணக்கு மேற்பார்வையாளர் பொன்னையா தாய்லாந்துக்கு வெள்யே வந்து அந்த ஆயுத கொள்முதல் செய்தார் என்பதாக இப்போது குற்றம் சாட்டுகிறது. அப்படியானால், 1987 க்கு முன்னால், புலிகளுக்கு ஆயுதம் கொடுத்தவர்கள் என்று இந்திய மத்திய அரசையும் குற்றம் சொல்ல மாட்டார்களா?

இலங்கை தனது நாட்டு விடுதலை அமைப்பை பற்றி கூறியவை நமது நாட்டில் அந்த நாட்டு அமைப்பை தடை செய்ய போதுமான ஆதாரமாக எப்படி இருக்க முடியும்? அப்படியானால் பாகிஸ்தான் இப்போது ஒரு குற்றச்சாட்டை கூறியுள்ளது. அதாவது இந்திய அரசுதான் தெற்காசியாவிலேயே தற்கொலை செய்யும் மனித வெடிகுண்டுகளை தயார்செய்யும் புலிகளுக்கு ஆயுதம் கொடுத்து குழப்பம் செய்த அரசு என்று பாகிஸ்தான் இப்போது குற்றம் சுமத்தியுள்ளது. பாகிஸ்தானின் லஷ்கர் அமைப்பு, கொழும்பில் இருந்து கொண்டு, தென்னிந்தியாவில் வன்முறை செய்ய திட்டமிடுகிறது என்று இந்திய ஏடுகள் கூறியதற்கு இப்படி ஒரு பதில் தாக்குதலை பாகிஸ்தான் செய்துள்ளது.

ஆனால் இந்த தீர்ப்பாயத்தில், சம்பந்தப்பட்ட புலிகள் அமைப்பின் பொறுப்பாளர்கள் அல்லது அந்த அமைப்பின் உறுப்பினர்கள் யாராவதுதான் மனு செய்து தடையை எதிர்த்து வாதிடலாம் என்ற நிபந்தனை எப்படி சாத்தியம் எனபதே கேள்வியாக இருக்கிறது. அத்தகைய தடையினால் தங்கள் அமைப்போ, தாங்களோ பாதிக்கப்பட்டுள்ளோம் என்ற நிலையில் ஒருவர் இந்த விசாரணையில் கலந்துகொள்ளலாம் என்பதை வைத்துதான், வைகோவும், நெடுமாறனும், தமிழக மக்கள் உரிமை கழகமும் இந்த தீர்ப்பாயத்தில் முறையிட்டன. ஆனால் அவர்கள் புலிகள் அமைப்பின் உறுப்பினர்கள் அல்ல என்றும், அதனால் எப்படி பங்கு கொள்ள முடியும் என்றும் நீதியரசரும். அரசு வழக்கறிஞர்களும் வினவுகிறார்கள்.

தங்கள் அமைப்பினர் மீது புலிகள் அமைப்பிற்கு ஆதரவு கொடுத்ததற்காக, ஆதரித்து பேசியதற்காக, வழக்குகள் போடப்பட்டுள்ளன என்பதை டில்லியிலேயே வைகோ வாதாட, அதையும் கூட நீதியரசர் ஏற்காமல் தள்ளுபடி செய்திருந்தார். இப்போது நெடுமாறனும், அவரது வழக்கறிஞரான சந்திரசேகரும், இதே வாதத்தை முன்வைத்தனர். அதாவது தங்களது அமைப்பான தமிழ் தேசிய இயக்கத்தை. தடை செய்ப்பட்ட புலிகளை ஆதரிப்பதாக சொல்லித்தான் தடை செய்துள்ளார்கள் என்பதால் தாங்களும் இந்த தடையால் பாதிக்கப்பட்டோர்தான் என்ற அவர்களது வாதமும் கேட்கப்பட்டது . அதேபோல வழக்கறிஞர் புகழேந்தியும், தங்களது தமிழக மனித உரிமை கழகம், புலிகளை ஆதரிக்கும் அமைப்பு என்றும், இந்தியாவில் அடுத்த நாட்டின் புலிகள் அமைப்பு இருக்க முடியாது என்றும், அதனால் புலிகளின் ஏஜெண்டுகளோ, அனுதாபிகளோதான் இருக்க முடியும் என்றும் அதனால் அனுதாபிகளான தாங்கள் விசாரிக்கப்பட வேண்டும் எனவும் வாதம் செய்தார்.

முதலில் சென்னையில் பேசிய கியூ பிரிவின் மாநில கண்காணிப்பாளர், அசோக் குமார், பல ஆவணங்களை முன்வைத்து புலிகள் தடை செயப்பட வேண்டும் என்று கூறும்போது, ஒரு அதிர்ச்சி தகவலை கூறினார். அதாவது புலிகள் தமிழ்நாட்டையும் சேர்த்து, தமிழீழம் உட்பட அகண்ட தமிழகம் காண திட்டமிட்டதாக ஒரு குண்டை போட்டார். அதற்கு புலிகளின் ஆவணங்களை கொடுக்கமுடியுமா என்று கேட்டதற்கு, அது ரகசிய தகவல் என்று கூறி ஒரு வரைபடத்தை[ காவலர்களே தயாரித்த வரைபடத்தை] காட்டி பேசினார். அப்படியானால் அது எந்த ஆண்டு புலிகளின் வெளியீடு? 1987 வரை புலிகளுக்கு ஆயுதமும், பயிற்ச்சியும் கொடுத்தது இந்திய அரசுதானே என்ற கேள்வியை நாம் கேட்க தூண்டுகிறது. ஒரு குடையின் கீழ் அகண்ட தமிழகம் படைப்பதை புலிகள் நோக்கமாக கொண்டதாக கூறுவது பொய் என்று பலரும் கூறினார்கள். புகழேந்தி ஒரு முன்னாள் புலி உறுப்பினரின் ஒப்புதலை பெற்றுவந்த மனுவை கொடுத்தார். அதை மன்றம் கவனித்தது.

இவ்வாறு ஒரு பொருந்தாத விசாரணையை நடத்த முயலும்போது, இங்கே தமிழ்நாட்டில் ஈழ அகதிகள் வன்னி போர் முடிவுக்கு பின், வந்திறங்கி படுகின்ற கடினகளையும், ஈழ அகதிகள் இந்த தடையால் பயந்து வாழும் நிலைமையையும், அதனாலேயே அவர்கள் தங்களது மனித உரிமைகள் பாதிக்கபட்டு உளவியல் ரீதியான சித்தரவதைகளுக்கு உள்ளாவதையும் இந்த தீர்ப்பாயம் எண்ணிப்பார்க்குமா என்பதே நமது கேள்வி. இல்லாத அதுவும் இந்த நாட்டில், இந்தியாவில் இல்லாத அமைப்பிற்கு தடை விதிப்பதும் , அதை இந்தியாவில் இல்லாத உறுப்பினர்கள் வந்து பேச வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதிப்பதும், வேடிக்கையாக இருக்கிறது. பி.யு.சி.எல். அமைப்பின் தேசிய குழு உறுப்பினர் கேட்டதற்கும் இதே பதிலை அரசு தரப்பு கூறி, உங்களை புலிகள் அமைப்பின் உறுப்பினராக அறிவித்துக்கொண்டு வாதாடுங்கள் என்று கேட்டுக்கொண்டது அதைவிட வேடிக்கையாக இருந்தது. அதற்கு இந்திய மக்கள் தான் தீர்ப்பு கூறவேண்டும்.