தந்தை செல்வாவின் சிலையின் "தலையறுத்த" சிங்களம் போருக்கு அழைக்கிறதா?

எங்கள் தம்பிகள் "துவக்குகளை" மௌனித்து விட்டார்கள். அது தற்காலிகமானதுதான். இன்று உலக அரசியல் அரங்கில் தம்பிமார்கள் "தலை" நிமிர்ந்து நிற்கிறார்கள். சிங்களமே, உனக்கு தமிழீழத்தின் அரசியல் போராட்டம்தான் அதிக "அச்சுர்த்தலை" ஏற்படுத்துகிறது எனபது எங்களுக்கு தெரியும். சிங்களமே, நீ எங்கள் ரத்தங்களின் "வடக்கையு, கிழக்கையும்" ஆக்கிரமித்து கொண்டுள்ளாய் என்பதை நாங்கள் மறக்கவில்லை. நீ தமிழர்களின் வரலாற்றை நினைவு படுத்தும் "கலைப்போருல்களை" களவாண்டு விற்பது எங்களுக்கு தெரியும். நீ தமிழர் "காணிகளில்" ஆக்கிரமித்து கொண்டு இருப்பதும் எங்களுக்கு தெரியும்.

இந்திய பேரரசு தனது பசிக்கு தமிழர உயிரை புசித்து தின்றது என்பதை உலக அரங்கில் நாங்கள் சொல்லி வருகிறோம். அதனால் திணறிப் போன இந்திய அரசு ௫௦௦௦௦ வீடுகளை கட்டி தருவதாக வாக்கு கொடுத்தது. அதை நிறைவேற்ற விடாமல் "மகிந்தா" அரசாங்கம் சித்து விளையாட்டு விளையாடியதையும் நான்கள் அறிவோம். வீடு கட்டினால் அதை தமிழரிடம் கொடுத்தால் மீண்டும் தமிழ்ர் நிலம் "தாய் நிலம்" ஆகிவிடுமோ என்று சிங்களம் பயந்ததா என்பது எங்களுக்கு தெரியாது. அதனால் வீடு அகட்டி கொடுப்பதற்கு பதில் அதையே "பணமாக" கொடுத்து விடுங்கள் என்று சிங்களம் கேட்டதாம். இந்திய அரசும் ஒப்புக் கொண்டதாம். எண்ண வேடிக்கை. இந்தியாவே வாக்கு கொட்த்தபடி வீடுகளை கட்டி கொடு என்ற குரல் எழும்பட்டும். பணத்தை ஏழ்மையில் இருக்கும் தமிழர்கள் "வடக்குக்கும், கிழக்குக்கும்" வந்தேறிய "சிங்கள வணிகர்களிடம்" கொடுத்து விட்டு வெறும் கைகளுடன் நிரப்பர்கள் எனபது சிங்களத்தின் சதியா? அல்லது இந்திய அரசு சொல்லிக் கொடுத்த சதியா?

இப்போது கிழக்கு மாகாணமான திருகோணமலையில் திருஞானசம்பந்தர் வீதியில், சிவன்கோயில் அருகே, "தந்தை செல்வா" சிலையின் தலையை "ஆக்கிரமிப்பு சிங்கள ராணுவம்" வெட்டி எடுத்து கீழே போட்டுள்ளது. இது தைமிழர் அடையாளங்களை அடியோடு நீக்க சிங்களம் செய்யும் சதியே தவிர வேறெதுவும் அல்ல. இதை உலக தமிழர்கள் கண்டிக்க வேண்டும். உலகெங்கும் அரசியல் போராட்டங்களில் வென்று வரும் தமிழர் கூட்டம், "பொதுநல வாயை மாநாட்டிலும்" கலந்து கொண்டு தன் கருத்தை கூறியதை சிங்களம் பொறுத்து கொள்ளுமா? நாடு அக்டந்த தமிழீழ அரசாங்க பிரதிநிதிகள் அந்த "காமன்வெல்த்" நாடுகளின் மாநாட்டில் வெளிவிவாகார அமைச்ச்சராகா கலந்து கொண்டது சிங்களத்திற்கு தாங்க முடியாத சவுக்கடி. அதை ஜூனியர் விகடன் வெளியிட்டிருப்பது அதை விட பெரிய அடி.தமிழர்களின் அரசியல் போராட்டம் சிங்களத்தின் தலைமுடியை பிடித்து இழுக்கிறது. அதனால்தான் தமிழர்களின் அரசியல் போராட்டங்களுக்கு முதல் அடையாளமாக திகழ்ந்த "தந்தை செல்வா" வின் தலையை அவர்கள் வெட்டி எரிந்து தங்கள் எதிர்ப்பை பதிவு செய்ஹ்டிருக்கிரார்கள். சிங்களமே, நீ ஒரு சிலையின் தலையை ஒரு நாள் வெட்டலாம். தமிழர்கள் தங்களுக்கென்று நிலம் பிடித்து, அதில் தமழர் தலிவர்களின் சிலைகளையும், தலைகளையும் நிறுவும் நாள் தூரத்தில் இல்லை.

வசமா மாட்டனுமில்ல சிதம்பரம்?

அய்யா. ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழலில் சிக்கியவர்களை எல்லோரையும் வரிசையாக பிடித்து திஹார் சிறையில் அடிப்பததானே சரியானது அந்த வரிசையில் சீ.பி.அய். சமீபத்தில் யாரை வீடு புகுந்து சோதனைக்கு உள்ளாக்கியது? அப்போல்லோ மருத்துவமனையின் முதலாளியான பிரதாப் ரெட்டியின் மகளான சங்கீதா ரெட்டியை..அந்த சங்கீத ரெட்டி எதற்க்காக சோதனை செய்யப்பட்டார்? அவர் பெயரில் மலேசியாவின் பிரச்சனைக்கு உள்ளாகியிருக்கும் நிறுவனமான அஸ்ட்ரோ ஆனந்தகிரிஷ்ணனின் "மாக்சி" நிறுவனத்தில் 26 விழுக்காடு பங்கு இந்த சங்கீதா ரெட்டி பெயரில் இருக்கிறது. அதாவது இரண்டு ஜி ச்பெக்டறம் ஊழலில், கையும் களவுமாக பிடிபட்டுள்ள, ஏர்டெல் நிறுவனத்தை நிர்ப்பந்தித்து அமைச்சர் மூலம் வாங்கிய மலேசியகாரன் தனது நிறுவனமான மாக்சியில் எதற்காக சங்கீதா ரெட்டிக்கு பெரும் பங்கு கொடுக்க வேண்டும்?

சங்கீதா ரெட்டி, மருத்துவமனைதானே நடத்துகிறார்? தொலை தொடர்பு துறையில் அவருக்கு எண்ண ஈடுபாடு? எப்படி அது வந்தது? யாருக்காக அவர் அந்த இடத்தில், பண்டமாற்று வேலை செய்துள்ளார்? அப்படி எதுவும் நடந்துள்ளதா? சங்கீதா ரெட்டியும், அவரது தந்தை பிரதாப் ரெட்டியும் நடத்தும் "அப்பல்லோ" மருத்துவமனை நிறுவனத்தில் புதிதாக ப.சிதம்பரத்தின் மருமகளான அதாவது கார்த்திக் சிதம்பரத்தின் மனைவியான "டாக்டர் ஸ்ரீநிதி" ஒரு "போர்டு உறுப்பினராக" சேர்க்கப்பட்டுள்ளார். இதுதான் அந்த " ஹவாலா" பாணியான பண்டமாற்று முறை. இதை அன்றைக்கு அதாவது இந்த ஊழல் நடக்கும்போது, அதாவது இந்த ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல் திட்டமிடப்ப்படும்போது, சிதமபரத்தின் பங்கிற்காக செய்யப்பட்டுள்ளது. அதாவது அன்று நிதி அமைச்சராக இருந்த சிதம்பரத்தின் "ஒப்புதல்" இல்லாமல் ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழலும் நடக்கவில்லை, ஏர்டெல் நிறுவனத்தை முடக்கி, அதை மலேசியாவின் மாக்சி வாங்கும் நிலையும் நடக்கவில்லை. அந்த "உதவிக்கு" பிரதிபலனாக அவர் பெற்ற பங்குதான் "ஸ்ரீநிதிக்கு" அப்போல்லோவிலும், சங்கீதாவிற்கு மாக்சியிலும் கிடைத்துள்ளது. இதிலாவது சிதம்பரத்தை பிடிக்க வேண்டும் அல்லவா?

இயற்கை மரணத்தை விரும்பாத குடும்பமா அது?

இன்று அன்னை இந்திரா படுகொலை ஆன நாள். ஆனால் அதே நாளில் உடனடியான பதில் தாக்குதலை டில்லியில் உள்ள "சீக்கியர்கள்" மூவாயிரம் பேர் மீது, காங்கிரஸ் கட்சியின் சேவாதளம் தொண்டர்கள், ஆர்.எஸ்.எஸ். படைகளுடன் சேர்ந்துகொண்டு, வீடு,வீடாக அரங்கேற்றிய நாள். எது பெரிது? ஒரு உயிரா? மூவாயிரம் உயிரா? யார் வீரர்கள்? ஒரு உயிரை எடுத்தவர்களா? மூவாயிரம் உயிர்களை எடுத்தவர்களா? யார் வீரர்களோ,யார் போரில் வெற்றி பெறுகிறார்களோ, அவர்கள்தானே ஆள முடியும்? அதனால்தான் இன்றுவரை அந்த குடும்பமே ஆண்டு கொண்டு இருக்கிறது.

தன் உயிரைப் பற்றிக் கூட கவலைப் படாமல், பஞ்சாபில் சீக்கியர்கள் டில்லியின் "விவசாய கொள்கையால்" பாதிக்கப்பட்ட போது, பிரிந்தன்வாலா வுடன் சேர்ந்து கொண்டு, அரசையே எதிர்த்தார்களே? அதை இந்திரா தலைமையிலான ஆட்சி பார்த்துக் கொண்டு சும்மா இருக்குமா? அந்நிய நாட்டு நிதி மூலதனத்தை விவசாயத்தில் இறக்கினால், அதை வரவேற்று அரசை பாராட்ட வேண்டும். வங்கி கடன்மூலம் விவசாயிகள் திவாலா ஆனால் அதை எதிர்த்து "பாரதீய விவசாயிகள் சங்கம்" என்று போர்க்கொடி தூக்கலாமா? அதைத்தான் இந்திராகாந்தி எதிர்த்தார். அதனால்தான் அரச அடக்குமுறையை பஞ்சாப் விவசாயிகள் மேல் கட்டவிழ்துவிட்டார் அதனால் அவர்கள் பிரிந்தன்வாலா வுடன் சேரலாமா? சீக்கிய மத போர்வையுடன் "அரசை" எதிர்க்கலாமா? அதனால்தான் ராணுவத்தை அனுப்பி இந்திரா காந்தி "ஆபரேசன் நீல நட்சத்திரம்" என்ற பெயரில். "தங்க கோபுரம்" உள்ளே புகுந்து குருத்துவாராவில் இருந்த பிரிந்தன்வாலா உட்பட பாவி சீக்கியர்கள் நாலாயிரம் பேரை கொன்று குவித்தார். அதற்கு பதில் கொடுக்க அவரது "பாதுகாவலர்களாக' இருந்த சீக்கியர்களே அவரை சுட்டு கொள்ளலாமா? அதுவும் இன்றுதான் அந்த கொலை நடந்துள்ளது.

அதனால்தான் காங்கிரஸ்காரர்கள். பதிலடி கொடுக்க மூவாயிரம் சீக்கியர்களை வீடு புகுந்து கொன்றார்கள். அதுவும் ஒவ்வொரு வீட்டிற்குள்ளும் இருந்த இளம் சிறார்களான சீக்கியர்களை கொலை செய்தார்கள். அதை அறிந்த சீக்கிய தாயார்கள், தங்கள் ஆண் குழந்தைகளை பெண் வேடம் போட்டு வரும் கொலைகாரர்களிடம் இருந்து காப்பாற்றினார்கள். அத்தகைய வீரதீர செயல் செய்த காங்கிரஸ்காரர்களை " பெரும் மரம் சாயும்போது, அதன் அடியில் பல உயிர்கள் சாகத்தான் செய்யும்" என்று வீர வசனம், தத்துவ விளக்கம் தந்தவர்தான் முன்னால் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி.ஆனால் சீக்கியர்களோ, இந்திராவை கொலை செய்து "இனப் பழி தீர்த்த" வீரர்களான சட்வந்தர்சிங், பியாந்த் சிங், ஆகியோரையும், அவர்களது குடும்பத்தினரையும் கொண்டாடினார்கள். இது வரலாறு.

இவ்வாறு தங்கள் கொலகையான அந்நிய நிறுவங்களுக்கு நாட்டின் விவசாயத்தை விலை பேசியது தவறு என்று எதிர்த்த வீரமிகு விவசாயிகளை படுகொலை செய்து, அதற்காக தனது "இயற்கை சாவை" இழந்தவர் இந்திரா காந்தி. அதேபோல அவரது மகன் தாய்க்கு மகன் தப்பாமல் பிறந்தவன் என்று நீருபிக்க எண்ணி, "ஈழத்தமிழர்களை" இனப்படுகொலை செய்ய "இந்திய அமைதி படையை" அனுப்பியவர்.ஆயிரத்து ஐநூறு தமிழர்களின் படுகொலைக்கு காரணமாக இருந்தவர். அதன்விளைவால் அந்த ராஜீவ் காந்தி மரணம் எய்தியதாக அந்த வ்ழக்கை விசாரித்த உச்சநீதிமன்றம் கூறுகிறது. அப்படியானால் அவரும் அதாவது ராஜீவ் காந்தியும், தாயின் வழியில் தனது மக்கள் விரோத கொள்கைக்காக இன அழிப்பு செய்வதும், அதற்காக தனது உயிரையே கொடுக்க துணிவதும் கவனிக்க தக்கது.அதனால் நாம் அறிவது இருவருமே தங்கள் உயிரை துச்சமென மதித்து இயற்கை சாவை விரும்பாமல், தங்களது இன எதிரிகளை வேரோடு அழிக்க புறப்பட்டவர்கள்.


இந்த இருவரையும் போல அல்லாமல், தனது தாயாரிடமே அதிகார பசியால், "தகராறு" செய்ததால் சஞ்சய் காந்தி செயற்கையாக தனது உயிரை விமான விபத்து என்ற பெயரில் கொலை செய்யப்பட்டார். மேனகா காந்திக்கும், வருண் காந்திக்குமே வெளிச்சம். சஞ்சய் காந்தியை கொலை செய்ய சொன்னது இந்திரா காந்தி என்ற கருத்தும் இருக்கிறது. எபப்டியோ குடும்பத்தில் அது ஒரு இயற்கை மரணம் அல்லாத செயற்கை மரணம். ஒரு மானார் குடும்பத்தில் இது போன்ற உள்கொளைகளும், வெளிக்கொளைகளும் சாதாரண நிகழ்வுகளே. அது இங்குள்ள காங்கிரச்காரர்களுக்கு புரிய வாய்ப்பில்லை. எப்படியானாலும், அந்த குடும்பத்தவர்கள் "இயற்கை மரணத்தை விரும்பவில்லை" என்று இதிலிருந்து தெரிகிறது. அதிகார வெறி என்பது உயிரை விட உயர்ந்தது எனபது அந்த அதிகாரத்தை சுவைத்து பார்க்கும் மனிதர்களுக்கே உரிய குணம். சாதாரண மக்களுக்கு விளங்காது. விடுதலை போரில் உள்ள வீரர்களுக்கும் அது விளங்கும்.

குப்பை அள்ளாதவருக்கு "குட்பை" சொன்ன சென்னை.

சென்னை மாநகராட்சிக்கு மாயோர் தேர்தலில், குப்பை அள்ளுவது ஒரு முக்கிய பிடச்சனையாக ஆனது. முந்தைய நிர்வாகங்கள் பல மண்டலங்களை [ ஒரு மண்டலம் பத்து வட்டங்களை கொண்டது] தனியார் குப்பை அள்ளும நிறுவனங்களுக்கு தாரை வார்த்திருந்தது. அதனால் ஓனிக்ஸ் வந்தது. சரியாக வேலை செய்யவில்லைஎன்று சண்டை வந்தது. நீல் மெடல் பனால்கா வந்தது. குறைந்த டெண்டரில் கேட்டார்கள் என்பதால் கொடுத்தோம் என்றார் மாநகர மேயர் மா.சு. ஆனால் அவர்களும் படு மோசமாய் நடந்துகொண்டனர். வேலை செய்த வட்டங்களில் குப்பை கூடுதலாக குவிந்து கிடந்தது. மாசு வால் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை. தேர்தலில் குப்பை ஒரு அரசியல் கோரிக்கையாக மாறியது.

மாநகராட்சியில் ஏற்கனவே "துப்புரவு தொழிலாளர்கள்" இருக்கிறார்கள். மாநகராட்சிக்கு மொத்தமாக "இருபதாயிரம்" பேர் துப்புரவு வேலைகளுக்கு தேவை. இருப்பதோ "நாலாயிரம் பேர்தான்". அதிலும் "அறுபத்தைந்து" விழுக்காடு பெண் துப்புரவு தொழிலாளர்கள். அவர்களுக்கும் ஏற்கனவே இருந்த அதிமுக நிராவகம் "இரண்டு ஷிப்டு மட்டுமே வேலை" என்று ஆணை அறிவித்திருந்தது. அதை மீறி, திமுக நிர்வாகம் மதியம் ஒரு மணிக்கு பிறகும் வேலை வாங்கி கொடுமை படுத்தினர். பெண்கள் துன்பப்பட்டனர். நாலு ஷிப்டு கூஓட வேலை வாங்கப்பட்டனர். இதை குடியரசு கட்சியின் துப்புரவு தொழிலாளர் சங்கம் எதிர்த்து.போராடியது.

காட்சி ஊடகம் ஒன்றில் மேயர் மாசு, ஒரு போய் கூறினார். துப்புரவு தொழிலாளருக்கு "90 ஒய்வு அறைகள்" கட்டி கொடுத்திருப்பதாக கூறினார். தொழிற்சங்கம் இல்லை என்று 'சவால்" விடுத்து. அறைகளை காணவில்லை என்று காவல்துறையிடம் புகார் கொடுத்து. சுவரொட்டி ஒட்டியது. மாயோர் மாசு, உடனடியாக மாநகராட்சி மனடலங்களில் இருக்கும் "பொறியாளர் அறைகளில்" துப்புரவு தொழிலாளர்கள் இருப்பது போல படம் எடுத்து வெளியிட அதிகாரிகளை பணித்தார். இப்போது எல்லாமே வெட்ட வெளிச்சம் ஆகிவிட்டது. சைதை துரைசாமி, ஐந்து லட்சம் வாக்கு வித்திடாசத்தில் வெற்றி பெற்றி விட்டார். இனி எண்ண செய்ய போகிறார்? மாநகராட்சி தனியாருக்கு துப்புரவு தொழிலை தாரை வார்க்காமல் தானே எடுத்து, 20000 ௦௦௦ தொழிலாளர்களை வேலைக்கு எடுத்து செயல்பட்டால் சென்னை சுத்தமாகும். இல்லாவிட்டால் இப்வரும் குப்பை அள்ளவில்லை என்ற பெயரை அள்ளலாம்.

விவசாயிகள் தற்கொலை பதினாறு ஆண்டுகளில் மூன்று லட்சம்

இந்திய திருநாட்டில் அதாவது ஒரு பெரிய விவசாய நாட்டில், கடந்த பதினாறு ஆண்டுகளில் மட்டும், இரண்டரை லட்சத்தை தாண்டி, விவசாயிகளின் "தற்கொலைகள்" நடந்துள்ளன என்றால், இதற்கு யார் "பொறுப்பு?". இந்தியாவின் ஆட்சியாளர்கள் பொறுப்பு இல்லையா? குறிப்பாக மகாராஷ்டிரா, கர்நாடகா, ஆந்திர பிரதேசம், மத்திய பிரதேசம், சட்டிஸ்கர் ஆகிய மாநிலங்களில் இந்த தற்கொலைகள் நடந்துள்ளன. அதாவது சிறு நில விவசாயிகளும், நடுத்தர விவசாயிகளும், சில பணக்கார விவசாயிகளும் இந்த கணக்கில் அடங்குவர். என் அவர்கள் தற்கொலை செய்து கொள்ள வேண்டும்?

அரசாங்கம் இத்தகைய விவசாயிகளுக்கு வங்கி கடன் கொடுக்கிறது. அதே அரசாங்கம் இந்த விவசாயிகளுக்கு "மான்சாண்டோ" என்ற அமெரிக்கா கம்பனியின் "மரபணு மாற்று பருத்தி விதிகளையும்" அளிக்க ஏற்பாடு செயகிறது. அந்த பருத்தி விதைகளை பயிரிட்டால் அதிகமாக பருத்தி விளையும் என்று அந்த தனியார் நிறுவனம் பரப்புரை செய்கிறது. அப்பாவி விவசாயி அதிகமாக லாபம் பேரா எண்ணி இதற்கான கடனையும் வாங்குகிறான். அத்தைகைய பருத்தியையும் வாங்குகிறான். பருத்தி விளைந்த பின் போதுமான மகசூல் இல்லையே என்று வருந்துகிறான். ஆனால் அவன் கடன் வாங்கிய வங்கிக்காரன் விடுவாதாக இல்லை. வீடு தேடி வந்துவிட்ட வங்கிகாரனை "ஈட்டிக்காரன்" போல விவசாயி எண்ணுகிறான். அவனது வருகையால் இவனது "மானம்" அந்த கிராமத்தில் கப்பல் ஏறுகிறது. விவசாயி தனது குடும்பத்திற்கே பதில் சொல்ல முடியாமல் திணறுகிறான்.

அதன் விளைவு "தற்கொலைதான்" என முடிவு கட்டுகிறான். சிலர் குடும்பத்துடன் தற்கொலை செய்து கொள்ளுகின்றனர். கொத்து, கொத்தாக மஹாராஷ்ட்ராவிலும், ஆந்திராவிலும் இத்தகைய தற்கொலைகளை நாம் தொடர்ந்து கேள்விபட்டோம். இப்படி கடன் மூலம் விவசாயியை "திவாலா" ஆகிய குற்றத்தை அரசு செய்யும்போது, பஞ்சாப்பின் சீக்கிய விவசாயி இந்திரா காந்தி களத்தில் கொந்தளித்து எழுந்தான். அவனை அமைப்பாகக அப்போது அங்கே "பாரதீய கிசான் சபா" இருந்தது. ஆனாலும் அரசு அந்த விவசாயிகளின் எழுச்சியை அடக்கியது. காவல்துறை மூலம் அடக்கினால், அதை எதிர்த்து போராடுவோம் என சீக்கிய இளம் விவசாயிகள் முடிவு செய்தனர். உடனே அரசு "ராணுவம்" கொண்டு ஒடுக்கியது. இனி பொறுப்பதில்லை என சீக்கிய விவசாயிகளும்,"ஆயுதம் தாங்கி பிரிண்டவாலே" பின்னால் அணி திரண்டனர்.

அது இந்திரா காந்தி காலம். இப்போதுள்ள மகாராஷ்டிரா, ஆந்திரா, கர்நாடகா விவசாயிகள் அததகைய ஆயுதம் தாங்கும் நிலையை எடுக்காமல், "தற்கொலை" வழியை எடுத்துள்ளனர். இந்த செய்தியை கேள்விப்படும் இளம் விவசாயிகள் இனியும் ஏன் பொறுமையாக இருக்க வேண்டும் என எண்ண மாட்டார்களா? பதினாறு ஆண்டுகளில், கிட்டத்தட்ட மூன்று லட்சம் விவசாயிகளை ஒரு அரசு தற்கொலைகள் மூலம் கொல்ல வைத்தால் அந்த அரசுக்கு என்ன பெயர்? "உலகிலேயே பெரிய ஜனநாயக அரசு" என்று பெயர்.

பிரபலங்களின் இரங்கல் நிகழ்வுகளில் படிப்பினைகள்.

.
மூன்று நாட்கள் முன்னால், ஏ.அய்.டி.யு.சீ. என்ற அகில இந்திய தொழிற்சங்க மைய கவுன்சிலின் அதாவது சீ.பி.அய். கட்சியின் மைய தொழிற்சங்கத்தின் தமிழ்நாடு செயலாளர் தோழர் டி.ஆர்.எஸ்.மணி திடீரென காலமானார்.அவரது இறுதி ஊர்வலம் அவர் தங்கியிருந்த தொழிற்சங்க அலுவலகம் இருக்கும் சிந்தாதரிப்பேட்டை கோவூர் வைத்தியநாதன் தெருவிலிருந்து புறப்பட்டு, மைலாபூர் மின் இடுகாட்டில் எரித்தளுக்காக கொண்டு செல்லப்பட்டது. அங்கே இந்திய கம்யுனிஸ்ட் கட்சியின் அகில இந்திய செயலாளர் தோழர் டி.ராஜா, மாநில செயலாளர் தோழர் தா.பாண்டியன், கட்சியின் கட்டுப்பாட்டு குழு தலைவர் தோழர் ஆர்.நல்லகண்ணு, ,அதேபோல சீ.பி.எம். கட்சியின் மைய தொழிற்சங்கமான சீ.அய்.டி.யு. வின் மாநில பொதுசெயலாளர் தோழர் ஏ.சவுந்தரராஜன், சீ.பி.அய்.[எம்.எல்.} கட்சியின் தொழிர்ச்சனகமான ஏ.அய்.சீ.சீ.டி.சீ. தொழிற்சங்கத்தின் ஏ.எஸ்.குமார், திமுக வின் மைய தொழிற்சங்கமான தோ.மு.ச.வின் கோபால், ஆகியோர் பேசினர்.

எல்லோரும் மறைந்த டி.ஆர்.எஸ்.மணி அவர்களின் "குணா நலன்களை" பாராட்டி பேசினர். அதில் டி.ஆர்.எஸ்.மணி எப்படி தனது வாழ்க்கையையே கம்யுனிஸ்ட் கட்சிக்காக உழைத்தார் என்று கூறினார்கள். அவர் எப்படி "திருமணம் செய்துகொள்ளாமலேயே" கட்சிக்காக முழு வாழக்கையையும் அர்ப்பணித்தார் என்றும் கூறினார்கள். அவர் தனதுஉறவுக்காரர்களுடன் பெரும் ஊடாடல் வைத்துக்கொண்டவர் அல்ல என்றும், கட்சியின் முழு நேர பணியாளராக கட்சியையே சார்ந்து வாழ்ந்தார் என்றும் பாராட்டினார்கள். ஆனால் அவரது உடலை அவரது உறவுக்காரர்களிடம் விட்டுவிட்டு கட்சி தலைவர்கள் வெளியேறினர். அந்த உடலை வைத்து கொண்டு, மறைந்தவரின் உறவினர்கள் பூசைகள், சடங்குகள் செய்ய தொடங்கிவிட்டனர். இவையெல்லாம் டி.ஆர்.எஸ் மணி உயிரோடு இருக்கும் போது ஏற்றுக் கொண்ட "சம்பிராதயங்களா?"

ஒரு மனிதர் தன் வாழ்கையை எப்படி வாழவேண்டும் என்று தீர்மாநித்து, அதன்படி வாழ்ந்து மடிகிறார். அவரது மரணத்திற்கு பிறகு, அவரது விருப்பங்களை நிரப்புவதுதான் அவருக்கு மடர்வர்கள் செய்யும் மரியாதை. அதனால் மறைந்த மனிதரின் "கொள்கைகளை" கடைப்பிடித்து அவரது இறுதி அஞ்சலி செய்யப்படவேண்டும். இதுதானே "மானுடம்?". அதை விடுத்து மறைந்த மனிதரின் "விருப்பங்களுக்கு " எதிராக அவரது உடலை அவரது சொந்தங்களிடம் ஒப்படைப்பதும், அந்த குடும்பத்தினர் தங்களுக்கு தெரிந்த ஒரே அறிவான "சடங்குகளையும், சம்பிரதாயங்களையும்" கடைப்பிடிப்பதையும் எப்படி ஒரு இயக்கம் அங்கீகரிக்க முடியும்?

குறிப்பிட்ட விசயத்தில், சம்பந்தப்பட்டவர் கம்யுனிஸ்ட் கட்சியின் "கட்டுப்பாட்டு குழுவின்" உறுப்பினர் வேறு. அபப்டி இருக்கையில், கம்யுனிஸ்ட் கட்சியின் ஒரு முழு நேர ஊழியரை அவரது மரணத்திற்கு பிறகு "செங்கொடி போர்த்தி " இறுதி அஞ்சலி செய்யும் கட்சி நடைமுறையை மட்டுமே கட்சி தலைமை செய்திருக்க வேண்டும். அதை விடுத்து வீட்டில் உள்ள உறவினர்கள் கேட்டார்கள் என்று காரணம் காட்டி, அவரது உடலை அவர்கள் கைகளில் ஒப்படைப்பது எப்படி சரி? அவர்களும் மறைந்தவறது உணர்வுகளை மதிக்காமல் தங்களது உணர்வுகளை முதன்மை படுத்தி, "சடங்குகள்" மூலம் அவரது உடலை அடக்கம் அல்லது எரியூட்டல் செய்வத்க்ஹு முறையாகுமா? இந்த கேள்வியை நான் தோழர் நல்லகண்ணு வசம் அந்த இடுகாட்டிலேயே கேட்டேன். இயக்கங்கள் தோழர்களது மறைவிற்கு பிறகு, குடும்பத்திற்கும் இயக்கத்திற்கும், கொள்கை அளவில் முரண்பாடு வந்தாள் எப்படி அதை கையாள்வது என்பது பற்றிய தெளிவை பெற்றிருக்க வேண்டும். என்ற் "படிப்பினையி" இதன் மூலம் நாம் பெறவேண்டும்.


அதேபோல இன்று வேறு ஒரு தோழரின் இருதுய் நிகழ்வில் படிப்பினை கிடைத்தது. அது கடைசியாக திமுகவில் இறக்கும்போது மறைந்த க.சுப்புவின் இறுதி நிகழ்வு. இந்த எரியூட்டல் நிகழ்வும், சுப்புவின் " லாயிட்ஸ் சாலை வீட்டிலிருந்து" புறப்பட்டு, மைலாபூர் மின் இடுகாட்டில் எரியூட்டலுக்கு கொண்டு வரப்பட்டது. அங்கே திருச்சி சிவா, சீ.பி.அய். கட்சியின் எஸ்.எஸ்.தியாகராஜன்,, நக்கீரன் காமராஜ், தையல் தொழிலாளர் சங்கத்தினர், மீ.து.ராஜ்குமார், ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். அமைப்பை சேர்ந்த சுகு, ஆகியோருடன் நானும் கலந்து கொண்டு பேசினேன். கூட்டம் குறைவாக இருந்தது. ராஜபாளையம் சட்டமன்ற உற்ப்பினராக, சீ.பி.அய். யில் இருந்ததையும், திமுக சென்றதையும் அங்கே பிரபல பேச்சாளராக இருந்ததையும், பிரபல தொழிர்ச்சங்க தலைவராக செயல்பட்டு பல தொழிலளர்களுக்கு சுப்பு உதவிகள் செய்ததையும் அவரவர் நினைவு கூறினர்.

அன்னாரது மறைவிற்கு குறைந்த்தது தங்களது "இறுதி மரியாதையை "கூட செலுத்துவதற்கு தமிழர்கள் மத்தியில் " மனித தன்மை குறைவாக" இருக்கிறதே என்று திருச்சி சிவா அவ்ருத்தப்பட்டார். இதுதான் நாம் அங்கே கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய "படிப்பினையாக" இருந்தது.

க.சுப்பு காலமானார்.

இன்று திமுக காரர் என்று அறிவிக்கப்படும் க.சுப்பு இன்று காலை காலமானார். அவர் முதலில் தனது பொதுவாழ்க்கையை "கம்யுனிஸ்ட் கட்சியில்" தொடங்கியவர். ராஜபாளையம் நகரில் தொழிற்சங்க அரசியலில் கம்யுனிஸ்டுகள் கோலோச்சிய நேரம். இந்திய கம்யுனிஸ்ட் கட்சியின் சட்டமன்ற உருப்பினார்கவும் அந்த நகரிலிருந்து டேஹ்ர்ந்தேடுக்கப்பட்டவர் சுப்பு. அதன்பின் அங்குள்ள ஆலை அதிபர்களின் ஒடுக்குமுறைக்கு குடும்ப ரீதியிலேயே அவர் பாதிக்கப்பட்டார். அதில் கட்சியின் பாதுகாப்பும் அவருக்கு போதுமான உத்தரவாதத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. அதனால் கட்சியிலிருந்து விலகி, திமுகவில் சேர்ந்தார். எந்த கட்சிக்கு சென்றாலும் சுப்புவிர்கான சுதந்திரம் பாதிக்கப்படும் நிலையே இருந்தது. கம்யுனிஸ்ட் கட்சியில் இருக்கும்போதே , நக்சல்பாரி இயக்கத்தின் ஆதரவாளராக இருந்தார். அந்த புரட்சிகர இயக்கத்துடன் தொடர்பும் வைத்திருந்தார். அதனாலேயே பல காவல்துறையின் உளவுத்துறையின் "தொல்லைகளை" சந்தித்தார்.

திமுக வில் பிரபல பேச்சாளராக ஆனார். "இடி, மின்னால்,மழை" என்று அழைக்கப்பட்ட மூன்று பிரபல பேச்சாளர்களில், " துரைமுருகன், சுப்பு, ரகுமான்கான்," ஆகியோர் வரிசைப்படுத்தப்பட்டனர்.இப்படி சென்ற இடமெல்லாம் சிறப்பு சேர்த்தார். ஆனாலும் தனது புரட்சிகர தொடர்புகளை விடவில்லை. புரட்சியாளர்களுக்கு ஆதரவாக ஒரு மனித உரிமை அமைப்பை உருவாக்க அவர்கள் சுப்புவை நாடினர். குறிப்பாக அன்றைய புரட்சிகர இயக்கத்தின் தலைவர்களில் ஒருவரான ஏ.எம்.கே. என்று அழைக்கப்படும் கோதண்டராமன் வழக்கறிஞராக இருந்த காலம் தொட்டு சுப்புவுடன் தொடர்பு என்பதால், அவரை நாடி அத்தகைய ஒரு இயக்கம் தேவை என்றும், அதற்கு சுப்பு தலைமை தாங்க வேண்டும் என்றும் கேட்டுக் கொண்டார்.


சுப்புவும் சம்மதித்தார். அதையொட்டி "தமிழ்நாடு சிவில் உரிமை கழகம்" என்ற அமைப்பு சுப்பு தலைமையில் தோற்றுவிக்க பட்டது. இந்த உண்மை தெரிந்திருந்தும் கூட, கருணாநிதி சுப்புவை சிறந்த பேச்சாளர் என்பதாலும், நல்ல ஊழியர் என்பதாலும் திமுக வில் சேர்த்து கொண்டார். எம்.ஜி.ஆர். கொடுத்த தொந்திரவால், கலைஞர் எதிர்க்கட்சி தலைவராக செயல்பட கடினப் பட்ட நேரம். களிஞருடன் வாகனத்தில் கட்சியின் போது குழுவிற்கு சுப்புவை கூட்டி செல்லும்போது, தென் மாவட்டங்களில் திமுக விற்கு வேர்கள் அறுந்து கிடக்கின்றன என்ற உண்மையை சுப்பு கூற பொறுமையாக கேட்டுக் கொண்டிருந்த கலைஞர் "திருச்செந்தூர் கோவில் நகை திருட்டில் ஆ.ர.எம். வீரப்பனை" எதிர்த்து "மதுரையில் புறப்பட்டு திருச்செந்தூர்" செல்லும் "நடைப்பயணத்தை" கிராமங்கள் வ்ழியாக சென்று கட்சியின் பலத்தை மீண்டும் கூட்ட கலைஞர் திட்டமிட்ட வரலாறு கூட உண்டு.

பிறகு சுப்பு "நக்கீரன்" இதழை தொடங்கினார். அதன் சில இதழ்கள் வந்திருந்த நிலையில் விடுதலை புலிகளின் ஆலோசகர் "ஆண்டன் பாலசிங்கத்தின்" நேர்காணலை வெளியிட்டார் சுப்பு. அதற்காக சுப்புவை காண "யோகியும், பாலசிங்கமும்" அவரது வீட்டிற்கே வந்தனர். தராசு இதழிலிருந்து வெளியே வந்திருந்த ராஜகோபால், சுப்புவிடம் நக்கீரன் இதழை வாங்கினார். அதன் பிறகு அந்த இதழ் பிரபலம் அடைந்ததும் அனைவருக்கும் தெரியும். 1991 ஆம் அனடின் ஜெயலலிதா ஆட்சியை விமர்சித்து எழுதி வந்த நக்கீரன் இதழில் சுப்பு, "இங்கே ஒரு ஹிட்லர்" என்ற தொடரை எழுதியது மிகவும் பிரபலாமான ஒரு செய்தி.

சுப்பு அதன்பிறகு காங்கிரஸ் கட்சியில் சேர்ந்தார். அங்குள்ள சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு சட்டமன்றத்தில் எப்படி, நடந்துகொள்ளவேண்டும் என்பது பற்றி வகுப்பு எடுக்க வைத்தார்கள். சுப்பு ஒரு பிரபல "நாடாளுமன்றவாதி". ஆகவே அவரை காங்கிரஸ் கட்சி அப்படி பயன்படுத்தியது. சிரிப்பு, சிரிப்பாக பேசுவதில் சுப்பு கெட்டிக்காரர். அதன்பிறகு மீண்டும் சுப்பு திமுக வந்து சேர்ந்தார். அதற்குள் அவருக்கு உடல் நிலை சரியிலாமல் அதிகமாக வெளியே செல்வது இல்லை என்ற நிலை வந்தது. இன்று காலை இசபெல்லா மருத்துவமனையில் மயிலாப்பூரில் அவர் காலமானார். அவரது உடல் அவரது "லாயிட்ஸ் காலனி : இல்லத்தில் வைக்கப்பட்டது. நாளை காலை இறுதி அஞ்சலி செலுத்தப்படும்.