திரிபுரா தேர்தல் முடிவு இயற்கையானதா? செயற்கையானதா?

 மின்னம்பலம் 

  சிறப்புக் கட்டுரை: திரிபுரா தேர்தல் முடிவு இயற்கையானதா? செயற்கையானதா?

டி.எஸ்.எஸ்.மணி

திரிபுரா மாநிலத்தில் 25 ஆண்டுகளாக மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் ஆட்சி நடந்துவந்தது. இப்போது 2018ஆம் ஆண்டு சட்டமன்றத் தேர்தலில், நிலைமை முழுமையாகக் கவிழ்ந்து, பாஜக ஆட்சிக்கு வந்துள்ளது. மொத்தம் இருக்கும் 60 இடங்களில், 59 இடங்களுக்குத் தேர்தல் நடந்தது. ஒரு தொகுதியில், ஒரு வேட்பாளர் மரணத்தை ஒட்டி தேர்தல் தள்ளிவைக்கப்பட்டது. 59 தொகுதிகளிலும், காங்கிரஸ் நின்று எந்தத் தொகுதியையும் வெல்லாமல் தோற்றுள்ளது. பாஜக 50 தொகுதிகளில் நின்று 35 தொகுதிகளை வென்றுள்ளது. பாஜக கூட்டணியாக, ஐபிபிதி 9 தொகுதிகளில் நின்று 8 தொகுதிகளில் வெற்றி பெற்றுள்ளது. சிபிஎம் 56 தொகுதிகளில் நின்று 16 இல் மட்டுமே வெற்றி பெற்றுள்ளது. அதன் கூட்டணிகளான சிபிஐ, ஆர்பிஐ, பார்வாடு பிளாக் ஆகியவை ஆளுக்கு ஒரு தொகுதியில் நின்று தோல்வி அடைந்துள்ளனர். மம்தாவின் திருணமூல் காங்கிரஸ் 24 தொகுதிகளில் நின்று அனைத்திலும் தோல்வியடைந்துள்ளது. இந்தக் கணக்கு எதைக் காட்டுகிறது?

முழுமையான மாற்றத்திற்கான காரணங்களாகப் பல செய்திகளை வட இந்திய ஊடகங்கள் எடுத்துவைக்கின்றன. 35 இடங்களில் வெற்றி பெற்ற பாஜக பெற்ற வாக்கு விழுக்காடு 43 % . வெறும் 16 இடங்களில் வெற்றி பெற்ற சிபிஎம் பெற்ற வாக்கு விழுக்காடு அதே 43 % . ஏற்கனவே 2013 ஆம் ஆண்டு சட்டமன்றத் தேர்தலில், திரிபுராவில் பாஜக பெற்ற வாக்குகள் 1 .54 %. சிபிஎம் பெற்ற வாக்குகள் 48 %. இப்போது அதுவே பாஜகவிற்கு 43 % ஆக மாறியுள்ளது. ஆட்சியை இழந்த சிபிஎம் தனது வாக்குகளில் ஐந்தே விழுக்காட்டை இழந்துள்ளது. அப்படியானால், கீழே இருந்த பாஜக மேலே வர, யாருடைய வாக்குகளை வாங்கியுள்ளது? காங்கிரஸ் கட்சி 2013 ஆம் ஆண்டில் பத்து இடங்களில் வெற்றி பெற்றது. அப்போது காங்கிரஸ் 35 % வாக்குகளைப் பெற்றிருந்தது. இப்போது காங்கிரஸ் ஒரு இடத்திலும் வெற்றி பெறவில்லை. அது மட்டுமின்றி, இப்போது காங்கிரஸ் கட்சி இரண்டு விழுக்காடு வாக்குகளைக்கூட வாங்கவில்லை. அதாவது, ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பாஜக இருந்த இடத்திற்கு இப்போது காங்கிரஸ் சென்றுள்ளது. சிபிஎம் தனது வாக்கு வங்கியில் பெரிய அளவு சரிவை சந்திக்காதபோது, பாஜக ஆட்சியைப் பிடிக்க, காங்கிரசின் முழுமையான வாக்கு வங்கியைக் கையில் எடுத்துள்ளது.

இது தவிர திரிபுராவில் மொத்தம் உள்ள அறுபது தொகுதிகளில், 20 தொகுதிகள், "பழங்குடி மக்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட தனித் தொகுதிகள்". அவற்றில் 2013 ஆம் ஆண்டு, சிபிஎம் பெரும் அளவு வாக்குகளைப் பெற்று வெற்றி பெற்றது. அதாவது சிபிஎம் 18 பழங்குடி தனித் தொகுதிகளிலும், சிபிஐ ஒன்றிலும், காங்கிரஸ் ஒன்றிலும் மொத்தம் 20 தொகுதிகளில் ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன்பு கட்சிகள் வெற்றி பெற்றிருந்தன. இப்போது அந்த 20 தொகுதிகளில் எட்டு தொகுதிகளில் "சுதேசி திரிபுரா மக்கள் முன்னணி" என்ற பழங்குடி மக்களுக்குத் தனி மாநிலம் கோரும் பழங்குடிகளின் கட்சியும், அதைக் கூட்டணியில் சேர்த்துள்ள பாஜக 7 தொகுதிகளிலும், சிபிஎம் மூன்று தொகுதிகளிலும் வெற்றி பெற்றுள்ளன. இந்தத் தேர்தலில், பாஜக பழங்குடிகளின் கட்சியான "சுதேசி திரிபுரா மக்கள் முன்னணி"யுடன் கூட்டணியில் நின்றதால், அந்த வாய்ப்பு உருவாகியுள்ளது. அதற்கான காரணங்களாக, பழங்குடி மக்கள் வாழும் பகுதிகளில், 25 ஆண்டுகளாக ஆண்ட சிபிஎம் ஆட்சியில், "அடிப்படை வசதிகள் இல்லை. இன்னமும் பழங்குடி மக்கள் வறுமையில் வாடுகிறார்கள். பழங்குடி மக்களின் குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்ல வாய்ப்புகள் முழுமையாக வழங்கப்படவில்லை. குடி நீர் தட்டுப்பாடு தீர்க்கப்படவில்லை. அரசாங்கத் திட்டங்களை வட்டார சிபிஎம் ஊழியர்கள் தங்களின் நெருக்கமானவர்களுக்கே வாங்கித் தருகின்றனர்" போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்துள்ளன.

எளிமை மட்டுமே போதுமா?

இது தவிர, சிபிஎம் கட்சி, திரிபுராவில் பெரும்பான்மையாக வசிக்கும், வங்காள இனத்தவரில் உள்ள பின்தங்கிய மக்களது வாக்குகளை முக்கியமாக இதுவரை பெற்றுவந்தது. அவர்களும், பஞ்சாயத்து அளவில் பெருகிவிட்ட ஊழலைச் சுட்டிக்காட்டிக்கொண்டிருந்தனர். மாநில அளவில், முதலமைச்சர் மாணிக் சர்க்கார் எளிய வாழ்க்கை வாழ்வதையே அந்தக் கட்சியும் பரப்புதலில் பெரும்பாலும் பயன்படுத்தியது. மாணிக் சர்க்காருக்கு முன்னால் இருந்த முதலமைச்சர் நிருபன் சக்கரவர்த்தியின் எளிய வாழ்க்கையையும், சிபிஎம் கட்சி பெரிதும் பரப்புதலுக்குப் பயன்படுத்திவந்தது. காந்திய முறையிலான தலைவர்களது எளிமையான வாழக்கை என்பது, மக்களது ஏழ்மையான வாழ்க்கையை விரட்டப் போதுமானதல்ல என்று வாக்காளர்கள் உணர்ந்துவிட்ட காலம் இது. ஆகவே அவர்களது மாற்றத்தை விரும்பும் மனப்போக்கு தேர்தல் முடிவுகளில் வெளிப்பட்டுள்ளது.

காங்கிரஸ் கட்சியின் மீது பொதுவாக இருக்கும் நம்பிக்கையின்மையும், சிபிஎம் காங்கிரசுடன் ரகசிய உடன்பாடு கொண்டுள்ளதாக ஒரு புரிதலும் மக்களை மாற்றம் கொண்டுவருகிறோம் எனக் கூறும் பாஜக பக்கம் ஈர்த்துள்ளது. அது தவிர, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் தனது பங்கைச் செலுத்தியுள்ளது. ஏழு லட்சம் இளைஞர்கள் அங்கே வேலையில்லாமல் தவிக்கின்றனர். இந்தத் தேர்தலில் பல இளைஞர்கள் வேட்பாளர்களாக வெற்றி பெற்றுள்ளார்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. திரிபுராவில், மேற்கு வங்கம் போலவே, "இடதுசாரி ஆதரவு வாக்காளர்கள் என்றும், இடதுசாரி எதிர்ப்பு வாக்காளர்கள் என்றும்" பிரிந்து நிற்கிறார்கள். இதுவரை இடதுசாரி எதிர்ப்பு வாக்காளர்களுக்கு ஒரே வாய்ப்பு காங்கிரஸ் கட்சியாக இருந்தது. இந்த முறை காங்கிரஸ்+ சிபிஎம் என்று அவர்கள் எண்ணியதால், பாஜகவைத் தேர்வு செய்துவிட்டார்கள்.

காங்கிரஸ் கட்சியின் பல முக்கியஸ்தர்கள், குறிப்பாக எம்எல்ஏக்கள் திருணமூல் காங்கிரசுக்குத் தாவி, பிறகு பாஜகவிற்குத் தாவியிருக்கிறார்கள். அப்படித் தாவியவர்கள் எல்லோருமே, பெரும் வெற்றியைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். உதாரணமாக, அகர்தலாவிலிருந்து இப்போது ஐந்தாம் முறையாக வெற்றி பெற்றுள்ள, சுதீப் ராய் பர்மன், 2016ஆம் ஆண்டு காங்கிரஸ் கட்சியிலிருந்து பலரைத் தலைமை தாங்கி பாஜகவிற்கு அழைத்துவந்தார். அவர் இப்போது 7382 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் பாஜகவில் வெற்றி பெற்றுள்ளார். பதற்காட் தொகுதியில் திபிப் சர்க்கார் 2013 தேர்தலில், காங்கிரஸ் சார்பாக நின்று, 643 வாக்கு வித்தியாசத்தில் வென்றவர், இப்போது பாஜகவில் 5448 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வென்றுள்ளார். மோகன்பூர் தொகுதியில், ரத்தன்லால் நாத், 2013 இல் காங்கிரஸ் சார்பாக 775 வாக்கு வித்தியாசத்தில் வென்றவர், இப்போது பாஜக சார்பாக நின்று, 5186 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றுள்ளார். போர்டோவாலி நகரத்தில் அஷிஸ் சாகா 4000 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில், தர்ம நகர் தொகுதியில் பிஸ்வபந்து சென் 2000 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் பாஜகவிற்குத் தாவிய பிறகு வென்றுள்ளனர். ராம் நகர் தொகுதியில் முன்பு காங்கிரசில் நின்று 65 வாக்குகளில் தோற்ற சுராஜ் தத்தா, இப்போது பாஜக சார்பில் 4855 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றுள்ளார். ஹிரங்காவி 6000 வித்தியாசத்திலும், சிங்காராய் 4000 வித்தியாசத்திலும் பாஜகவுக்கு வந்த பிறகு வெற்றி பெற்றுள்ளனர். தோற்ற காங்கிரஸ் தலைவர்கள் மூன்றாவது இடத்திற்குச் சென்றுள்ளனர். காங்கிரஸ் கட்சிக்கு ஆட்சியைப் பிடிப்பதில் பெரிய அக்கறை இல்லை என காங்கிரசுக்காரர்களே கூறுகின்றனர்.

பாஜகவின் வெற்றிக்கு, சுதேசி திரிபுரா மக்கள் முன்னணியுடன் கூட்டணி சேர்ந்தது முக்கியக் காரணம் என்கிறார்கள். வட கிழக்கு மாநிலங்களின் பாஜக முக்கியஸ்தர்களான அஸ்ஸாம் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த ஹிமந்த பிஸ்வ சர்மாவும், ராம் மாதவும், பாஜக தலைவர் அமித் ஷாவிடம், சுதேசி திரிபுரா மக்கள் முன்னணியைச் சேர்ப்பது சிக்கலானதுதான் என்றாலும், அவர்களைச் சேர்த்தால் மட்டும்தான் சிபிஎம் கட்சியை வெல்ல முடியும் என்று கூறினார்கள். அதை அமித் ஷாவும் ஏற்றுக்கொண்டதன் விளைவாகவே வெற்றி சாத்தியமானது என்கிறார்கள். ஏனென்றால், அது வங்காளிகள் வாக்குகளில் எதிர்த்து அடிக்கலாம் என எண்ணினார்கள். ஏனென்றால் வங்காள தேசத்திலிருந்து வந்தவர்களை வெளியேற்றுவது என்ற பழங்குடி கட்சி மற்றும் பாஜகவின் கொள்கைகளை வங்காளிகள் கிராமப்புறங்களில் ஏற்பதில்லை. தவிர, சுதேசி திரிபுரா மக்கள் முன்னணி தலைவர் ஏன்.சி.தேவர்மா இப்போதும், தனி பழங்குடி மாநிலம் கோரிக்கையை விடவில்லை. பாஜகவோ தேர்தல் பரப்புரையில் ஒரே திரிபுரா என முழங்கியது.

வடகிழக்கு மநில மக்களின் உணர்வுகள்

திரிபுரா மாநிலத்தின் 2011ஆம் ஆண்டு கணக்குப்படி, மொத்த மக்கள் தொகை, 3673017 அதில் பழங்குடி மக்களின் எண்ணிக்கை 853920 அதாவது மொத்த மக்கள் தொகையில் 30 -95 % அதாவது முப்பத்தொரு விழுக்காடு மக்கள்தொகையில் பழங்குடி மக்கள் இருக்கிறார்கள். திரிபுராவின் பழங்குடிகள் மத்தியில் ஆழமாக ஊறிப்போயிருக்கும் வங்காள இனத்தின் ஆக்கிரமிப்பு எதிர்ப்பு என்ற உணர்வை எப்போதுமே சிபிஎம் கட்சி கண்டுகொள்வதில்லை. அதாவது, வட கிழக்கு மாநிலங்களை இந்திய தேசிய கீதத்தில் இணைக்கவில்லை என்ற உண்மை விவாதிக்கப்படுவதில்லை. வங்காளக் கவி ரவீந்திரநாத் தாகூர் நமக்கெல்லாம் எப்படி மரியாதைக்குரியவரோ, அது போல வட கிழக்கு பழங்குடி மக்களுக்கு இருக்க முடியுமா? இந்தியாவிலிருந்து, வட கிழக்கு மாநிலங்களுக்குச் செல்பவர்களை, அவர்கள், " நீங்கள் இந்தியாவிலிருந்து வருகிறீர்களா?" எனக் கேட்கிறார்களே, ஏன்? அந்த அளவுக்கு தூரம் தள்ளி" நிற்கும் வட கிழக்கு பழங்குடி மக்களிடம், வங்காள தேசிய இனம் உள்ளே இணைந்து சென்று வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதை அவர்கள், ஆக்கிரமிப்பாக பார்க்கிறார்களா என்று தெரிய வேண்டாமா?

1980ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பே அஸ்ஸாம் மாநிலத்தில், மாணவர்களின் அமைப்பான, அனைத்து அஸ்ஸாம் மாணவர் அமைப்பு எழுச்சியை உருவாக்கவில்லையா? தங்களது கல்வியையும், வேலைவாய்ப்பையும் வங்காளிகள் பறித்துக்கொண்டதாக அஸ்ஸாமியர்கள் கருதவில்லையா? அதனாலேயே, வங்காளிகளை அதிகமாகக் கொண்ட சிபிஎம் கட்சி, அந்த எழுச்சியை எதிர்க்க நிலைப்பாடு எடுக்கவில்லையா? அதனாலேயே, அஸ்ஸாமியர்கள் சிபிஎம் கட்சி அலுவலகங்களைக் கூடத் தாக்கி, அவர்களை மாநிலத்தை விட்டு வெளியேற்றவில்லையா? அதேபோல நக்சல்பாரி கட்சியின் ஒரு பிரிவான, சத்யநாராயண சிங் தலைமையிலான பிரிவு, அஸ்ஸாம் மாணவர்களின் எழுச்சிக்கு எதிரான நிலைப்பாடு எடுத்தபோது, அவர்களையும், ஆசு மாணவர் அமைப்பு விரட்டியடித்ததை நினைவில் கொள்ள வேண்டாமா? அதே நேரத்தில், வினோத் மிஸ்ரா தலைமையிலான நக்சல்பாரி கட்சி, சிபிஐ (எம்எல்) அஸ்ஸாம் மாணவர்கள் தலைமையிலான மக்கள் எழுச்சி ஒரு தேசிய இனத்தின் எழுச்சி. ஆகவே அதை எதிர்க்காமல், அன்று தேசிய இன உரிமைப் போர்தான் பிரதானமானது என்று நிலைப்பாடு எடுத்த காரணத்தால், அந்த மாநிலத்திலேயே தொடர்ந்து பணியாற்ற முடிந்தது என்ற உண்மைகளை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டாமா? அதன் பிறகு, அந்த மாணவர் அமைப்பே, அஸ்ஸாம் கண பரிஷத் என்ற கட்சியாக மாறிய பிறகு, வெகுமக்களது கோரிக்கையைவிட, முதலாளிகளின் நலன்களை உயர்த்திப் பிடித்ததால், வீழ்ந்தது என்பது வேறு கதை.

அதேபோல, குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில், சென்ற முறை, பிரணாப் முகர்ஜி நின்றபோது, பழங்குடி சமூகத்தின் சங்மா வை எதிர்த்து, வங்காளப் பற்றுடன் பிரணாப் முகர்ஜியை சிபிஎம் கட்சித் தலைமை ஆதரித்ததால், டெல்லியிலுள்ள சிபிஎம் கட்சிக் கிளையில், பெரும் சச்சரவு எழுந்ததும், டெல்லியிலுள்ள, ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழக சிபிஎம் கிளை கலைக்கப்பட்டதும், நினைவில் கொள்ள வேண்டும் அல்லவா? அதேபோல, திரிபுரா ஆதிவாசிகள் எந்த அளவுக்கு "அந்நியர்களின் அக்கிரமிப்பாக வங்காள இனத்தவரைக் கருதி, தங்கள் மாநிலத்தின் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு உரிமைகள் பறிபோவதாகக் கருதுகிறார்கள்" என்பது, ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு விவாதப் பொருளாக ஆக வேண்டாமா? அதுதானே, பழங்குடிகளுக்குத் தனி மாநிலம் என்ற கோரிக்கையை, சுதேசி திரிபுரா மக்கள் முன்னணி முன்வைக்கக் காரணமாக இருக்கிறது? ஏற்கனவே, பிகார், மத்தியப் பிரதேசம் மாநிலங்களின் பழங்குடி வாழ் பகுதிகள்தானே, ஜார்க்கண்டாகவும் சத்தீஸ்கராகவும் உருவாகியிருக்கிறது?

இதுபோலப் பல அருமையான, அனுபவங்களை" திரிபுரா தோல்வியிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தயாரா என்ற கேள்வியே நமக்கு எழுகிறது.

(கட்டுரையாளர் பற்றிய குறிப்பு: டி.எஸ்.எஸ்.மணி தமிழின் முக்கியமான பத்திரிகையாளர்களில் ஒருவர். இந்திய அளவில் கவனிக்கத்தக்க பல முக்கியமான கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார். தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் தொடர்ச்சியாகக் கலந்துகொண்டு அரசியல் நிகழ்வுகளை விவாதித்து வருபவர். தொடர்புக்கு: manitss.mani@gmail.com)

கருத்துக்கணிப்பு கண்ணை மறைக்கவா?

 மின்னம்பலம்

காலை 7, வியாழன், 18 ஜன 2018

சிறப்புக் கட்டுரை: கருத்துக்கணிப்பு கண்ணை மறைக்கவா?

டி.எஸ்.எஸ்.மணி

திடீரென டெல்லியிலிருந்து இயங்கும் ஓர் ஆங்கிலக் காட்சி ஊடகத்தில், தமிழ்நாட்டுக்கு யார் முதல்வராக வருவதற்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது என்ற கருத்துக்கணிப்பை, 16-01-2018 அன்று வெளியிட்டார்கள். எதற்காக இந்த திடீர் சர்வே?

2021ஆம் ஆண்டு வரப்போகிற சட்டமன்றத் தேர்தலுக்காக, இப்போது அந்தப் பிரபல ஊடகம் ஏன் இப்படி ஒரு கருத்துக்கணிப்பை வெளிபிட வேண்டும்? ஏதோ அரசியல் காரணம் இல்லாமல் இப்படி ஒரு வெளியீடு வராது என எல்லாருமே புரிந்துகொள்ள முடியும். குறிப்பிட்ட அந்தத் தொலைக்காட்சி, சமீபகாலங்களில் பாஜக சார்பாக குறிப்பாக, நரேந்திர மோடி சார்பாக இயங்கிவருவதை எல்லோருமே அறிவார்கள்.

செவ்வாய்க்கிழமை இரவு 8 முதல் 11.30 மணி வரை அந்தக் கருத்துக்கணிப்பு நடைபெற்றது. இதுவரை அந்தக் குறிப்பிட்ட தொலைக்காட்சி, எந்த ஒரு தனிநபருக்காகவும் கருத்துக்கணிப்பு நடத்தியதே இல்லை. ஆகவே, இது வேறு அரசியல் காரணங்களுக்காகச் செய்யப்படுகிற முயற்சி என்பது தெளிவாகிறது. குறிப்பிட்ட தொலைக்காட்சியும், கார்வி என்ற ஒரு நிறுவனமும் சேர்ந்து இந்த கருத்துக்கணிப்பைச் செய்துள்ளன. அதில் மு.க.ஸ்டாலின் முதல்வராக வருவதற்கு, 36% வாய்ப்பு இருப்பதாக அறிவிக்கப்பட்டது. அடுத்து, ரஜினிகாந்த் முதல்வராக வருவதற்கு 16% வாக்காளர்கள் ஆதரித்துள்ளதாகக் காட்டப்படுகிறது.

இவர்கள் இருவர் மட்டுமே முதன்மைப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அதிமுக கட்சி உடைந்து போவதாகவும் கூறி விட்டார்கள். திமுகவுக்கு 130 தொகுதி என்றும், ரஜினிக்கு (கட்சியையே இன்னமும் தொடங்காதவருக்கு) 33 தொகுதியும் இவர்கள் போட்டுள்ளார்கள். அதனாலேயே, ரஜினிக்கு மேலும் வாக்கு எண்ணிக்கை கூடப் போகிறது என்றும் ஆரூடம் சொல்லிவிட்டார்கள்.

இன்னமும் மூன்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு நடக்க இருக்கின்ற தேர்தலில், ரஜினிக்கு அதிகமாகச் செல்வாக்கு கூடப்போகிறது என்றும், திமுக செல்வாக்கு இப்போது அறிவித்த நிலையிலிருந்து குறையப் போகிறது என்றும், அதனால் அவரது தொண்டர்கள் உற்சாகமாக இருக்கலாம் எனவும், அரசியல் கட்சிகள் அவரைக் கூட்டணிக்குச் சேர்ப்பதில் தயாராகிக் கொள்ளுங்கள் எனவும் கூறுதற்கான கருத்துக்கணிப்பு என்பதுபோல அது தோன்றுகிறது.

கருத்துக்கணிப்பா, விருப்பத்திணிப்பா?

இத்தகைய ஒரு வேடிக்கையான கருத்துக்கணிப்பை, ரஜினி தனது அரசியல் பிரவேசத்தை அறிவித்துப் பதினைந்து நாள்களிலேயே வெளியே கொண்டுவருகிறார்களே, இது மக்களுக்குப் புரியாதா எனக் கேட்கத் தோன்றுகிறது. தமிழ்நாட்டில் எந்த இடத்திலும், வாக்காளர்கள் மத்தியில் சலனமே இல்லாமல் இருக்கிறது. இது போன்ற கருத்துக்கணிப்புகள், 2011 சட்டமன்றத் தேர்தலில் திமுகவின் வெற்றியையும், 2014 மக்களவைத் தேர்தலில் ஜெயலலிதா குறைவான அளவே தொகுதிகளை வெல்வார் எனவும், 2016 சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் திமுக வெற்றி பெறும் என்றும் தவறாகக் கணித்த கருத்துக்கணிப்புகளை நாம் நிறைய பார்த்துவிட்டோம். அமெரிக்காவில்கூட அதிபர் தேர்தலில் எல்லா ஊடகங்களும் ஹிலரி கிளின்டன் வெற்றி பெறுவார் என வெளியிட்ட கருத்துக்கணிப்பு பொய்யானதைக் கண்டோம்.

ஆகவே, இதுபோன்ற கருத்துக்கணிப்புகள் மீது பொதுவாக மக்களுக்கு நம்பிக்கை வருவதில்லை. ஆனாலும் அதை நடத்துபவர்கள், இதைவிட்டால் வேறு என்ன வழி என்று தங்களது விருப்பங்களைப் பரப்ப இவ்வாறு கணிப்புகளை வெளியிடுகின்றனர்.

கணிப்பை நடத்தியவர்களின் பின்னணி

இந்தக் குறிப்பிட்ட ஊடகத்தின் ஆசிரியர் அனூப் பூரி யார் தெரியுமா? மக்களவைத் தேர்தலில் நரேந்திர மோடி வெற்றி பெற்ற உடனேயே, பிரதமர் பொறுப்பை ஏற்பதற்கு முன்னால், மோடியும் அனூப் பூரியும் சேர்ந்தே ஒரு தனியார் விமானத்தில் நாகபுரியிலுள்ள ஆர்.எஸ்.எஸ். தலைமையகத்துக்குச் சென்று, ஆர்.எஸ்.எஸ். தலைவர் மோகன் பாகவத்தைச் சந்தித்தார்கள். அந்த அளவுக்கு இந்த இதழ் ஆசிரியருடன் மோடி நெருக்கமானவர் என்பது கேரவன் ஏட்டில் வந்த செய்தி.

குறிப்பிட்ட கருத்துக்கணிப்பை செய்த நிறுவனமான கார்வி குரூப் பற்றி நாம் உற்றுப்பார்க்க வேண்டுயிருக்கிறது. மோடி அரசாங்கத்தால், தேசிய ஓய்வூதியம் சேவை என்ற என்.எஸ்.ஏ. பதிவுகளை வைத்திருக்கும் ஒப்பந்தம், இந்த கார்வி புள்ளிவிவர மேலாண்மை லிமிடெட் என்ற நிறுவனத்துக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது, கார்வி நிதி சேவை என்ற நிறுவனம், இந்தியாவின் பெரும் கார்ப்பரேட்டுகளில் ஒரு குடும்பத்தில் சகோதரர்களின் ரிலையன்ஸ் நிறுவனங்களுக்குப் பணி செய்கிறது. 2006ஆம் ஆண்டு காங்கிரஸ் ஆட்சியில் மத்தியப் புலனாய்வு நிறுவனமான சிபிஐ மூலம், ஐபிஓ ஊழல் என்று ஹைதராபாத்தில், குறிப்பிட்ட நிறுவனத்தில் சோதனை நடத்தப்பட்டது. கார்வி நிறுவனம் இந்தியாவில் பங்குச் சந்தையில் பிரபலமான நிதி சம்பந்தப்பட்ட யூகங்களைச் செய்வதில் புகழ்பெற்றவர்கள். ஐபிஓ என்பது ஆரம்ப பொது நிதி வழங்கல் எனப்படும். அதாவது, அதுதான், பங்குச் சந்தையில் உறுப்பினர்களை இணைக்கும் நிறுவனம். ஒரே இரவில் பங்குகளின் விலைகள் எகிறிச் செல்வதைக் கண்டே, சிபிஐ சோதனை வந்தது. அவ்வாறு இருந்தும், கோடிக்கணக்கான தொழிலாளர்களின் ஓய்வூதியம் அவர்களிடம் கணக்கு வைக்க மோடி அரசால் கொடுக்கப்பட்டது.

இதே நிறுவனம் ஆதார் எண் விவகாரத்தில், 2015ஆம் ஆண்டு செப்டம்பரில் யுஐடிஐஏ மூலம் தனிநபர் அந்தரங்க அடையாளங்கள் எடுக்கப்படுகையில், தவறு நடந்ததற்காக சிபிஐ சோதனைக்கு உள்ளாகியது. மகாராஷ்டிரா அரசு, விவசாயக் கடன் தள்ளுபடியில், ஆதார் எண்ணில் போலியாகச் சேர்க்கப்பட்ட பலரைக் கண்டறிந்து, தனது கடன் தள்ளுபடியையே தள்ளிப்போட்டது. மாணவர் அல்லாதவருக்கு உதவித் தொகை, இல்லாத பள்ளிகளுக்கு மானியம் எனப் போலி ஆதார் புள்ளிவிவரங்களைக் கண்டு டிரிப்யூன் ஆங்கில ஏடு அம்பலப்படுத்தியது. அப்போது புதிய எண்களைக் கொடுக்க இதே நிறுவனமான கார்வி புள்ளிவிவர மேலாண்மை நிறுவனத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அது அமெரிக்காவில் உள்ள பொது அட்லான்டிக் என்ற நிறுவனத்தின் பெரும்பங்குகளைக் கொண்டது வெளியே வந்தது.

இவ்வாறு நாட்டின் முக்கிய விஷயங்களில், ஏற்கெனவே கேள்விக்கு உள்ளான நிறுவனத்தின் கைகளில், அரசின் முக்கிய விவரங்களைக் கொடுப்பதிலிருந்து யார், யாருக்குச் சேவை செய்ய எத்தகைய தொடர்புகள் பயன்படுகின்றன என்பது வெள்ளிடை மலையாகத் தெரிகிறது. அத்தகைய கார்ப்பரேட்டுகளின் கருத்துக்கணிப்பு எப்படித் தயார் செய்யப்படும் எனபதும், எதற்குத் தயார் செய்யப்படும் என்பதும் எல்லோருக்கும் தெரிகின்ற காலம் இது. அதேபோல மியூச்சுவல் ஃபண்ட் நிறுவனங்களில் முதலீடு செய்பவர்கள், அவர்களது கணக்குகள், விவகாரம். அத்தகைய நிறுவனங்களில் 33% நிறுவனங்களும் இந்த கார்ப்பரேட்டிடம் இருக்கிறது. ரொக்க நோட்டு மதிப்பழிப்பு நேரத்தில், ரூ.60,000 கோடி இவர்கள் மூலம் திருப்பிவிடப்பட்டது என்கிறார்கள். பல பெரும் கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு, ஜிஎஸ்டி ஆலோசகராகவும் இந்த நிறுவனம் பணியாற்றுகிறது.

சிபிஐ சோதனை நடந்த ஒரு நிறுவனத்துக்கு, 2015இல் செபி ஆறு மாதங்கள் தடை விதித்தது. இதன் நிறுவனர்களில் ஒருவரும் குற்றம் சாட்டப்பட்டார். சிக்கிம் நீர்வழி மின்சார உற்பத்தியில், ஊழல் என்று இதே நிறுவனத்தின் மீது குற்றச்சாட்டு எழுந்தது.

பல குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்து இந்த நிறுவனம் நீதிமன்றம் மூலம் வெளிவந்துவிட்டது என்றாலும், அப்படிப்பட்ட பெரிய நிறுவனத்துக்கு, நமது தமிழ்நாட்டு அரசியலில் இப்படிக் கணிப்பை வெளியிடும் தேவை என்ன என்பதே கேள்வி. அந்தக் குறிப்பிட்ட நிறுவனப் பொறுப்பில் உள்ளவர் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்தவர் என்பதும், வைணவ சமூகம் என்பதும் இன்று ஆண்டாள் விவகாரம் அரசியலாக்கப்படும் நேரத்தில் நாம் கண்டுகொள்ளவில்லை என வைத்துக்கொள்வோம்.

இதேநேரத்தில், தமிழ்நாட்டு ஏடு ஒன்றிலும், கருத்துக்கணிப்பில், ஸ்டாலினுக்கு 37.72% எனவும், ரஜினிக்கு 17.3 % எனவும் கணிப்பு வெளியாகி இருப்பதிலிருந்து என்ன புரிகிறது? இவை ஒரே நேரத்தில் தற்செயலாக நிகழ்ந்தவை எனக் கொள்ளலாமா அல்லது ஏதோ புரிந்துவிட்டது என சிரித்துக்கொள்ளலாமா?

கட்டுரையாளர்: டி.எஸ்.எஸ்.மணி

தமிழின் முக்கியமான பத்திரிகையாளர்களில் ஒருவர். இந்திய அளவில் கவனிக்கத்தக்க பல முக்கியமான கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார். தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் தொடர்ச்சியாகக் கலந்துகொண்டு அரசியல் நிகழ்வுகளை விவாதித்து வருபவர்.

தேர்தலைத் தீர்மானிப்பது எது? பணமா, சின்னமா, அரசியலா?

 மின்னம்பலம்

மாலை 7, திங்கள், 25 டிச 2017

சிறப்புக் கட்டுரை: தேர்தலைத் தீர்மானிப்பது எது? பணமா, சின்னமா, அரசியலா?

டி.எஸ்.எஸ். மணி

தினகரனின் வெற்றி பல்வேறு செய்திகளைக் சொல்லிக்கொண்டு வருகிறது. ஆர்.கே.நகர் தேர்தல் முடிவுகள், டி.டி.வி.தினகரன்தான் இனி உண்மையான அதிமுக என்று நிரூபணமாக்கி இருக்கிறது. அதாவது வி.கே.சசிகலா அணிதான் உண்மையான அதிமுக என்ற கருத்தை, ஆர்.கே.நகர் வாக்காளர்கள், தமிழ்நாட்டு மக்கள் சார்பாகத் தேர்தல் ஆணையத்துக்குப் புரியும் மொழியில் கூறியுள்ளார்கள். அது மட்டுமல்ல, அங்கீகரிக்கப்பட்ட தேசியக் கட்சியான பாஜகவும், அங்கீகரிக்கப்பட்ட மாநிலக் கட்சியான திமுகவும் கட்டுத்தொகையை இழந்துள்ளன. தேர்தல் ஆணையத்தால் வெறும் சுயேச்சை வேட்பாளர் என்ற மரியாதையை மட்டுமே பெற்ற தினகரன் சாதாரணமாக 40,000 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றுள்ளார்.

இது எப்படி ‘பணம்’ மட்டுமே தேர்தலைத் தீர்மானிக்கும் என்ற கருத்தைக் கொடுக்கும்? இதில் என்ன அரசியல் செய்தியைப் படிக்கப் போகிறோம்?

தமிழ்நாட்டை ஆளும் ஒரு கட்சியை இடைத்தேர்தலில் தோற்கடிக்க முடியும் என்பதில் அரசியல் இல்லையா? அகில இந்திய அளவில் ஆளும் ஒரு கட்சி, ‘நோட்டோ’வை விடக் குறைவாக வாக்குகள் வாங்கி, கட்டுத் தொகையை இழந்துள்ளது அரசியல் இல்லையா? தமிழ்நாட்டில் மக்கள் மன்றத்திலும், சட்ட மன்றத்திலும் எதிர்க்கட்சியாக இருக்கும் திமுக தோற்பது மட்டுமின்றி, கட்டுத் தொகையையும் இழந்துள்ளது. இதுவும், அரசியலாகத் தெரியவில்லையா?

பணம் என்பது ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கட்சிகள் பக்கத்திலிருந்து விளையாடியது என்பது உண்மைதான். ஆனால், அது எப்போதும் தீர்மானிக்கும் பங்கை வகிக்குமா? உதாரணமாக திமுகவின் ஒரு வாக்காளர், பணம் பெற்றதற்காக மாற்றிப் போடுவாரா? அதிமுகவின் ஒரு உறுப்பினர் பணம் பெற்றதற்காக மாற்றிப் போடுவாரா? அப்படி வாய்ப்பே இல்லை.

பணம் தருவது புதுப் பழக்கமா?

ஒவ்வொரு கட்சியும் தங்களது கட்சியின் உறுதியான வாக்காளர்களுக்குப் பணம் கொடுக்கும் பழக்கத்தை வைத்திருக்கிறார்கள். அதற்கு அவர்களும் சரி, வாக்காளர்களும் சரி, ஒரு நேர்மையற்ற ‘விளக்கத்தை’

வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருநாள் வேலைக்குச் செல்லாமல் வாக்களிக்கச் செல்வதால், தங்களது பணிக்கூலியை இழப்பதாகவும் அதை நிரப்பவே பணம் வாங்கிக்கொள்வதாகவும் ஒரு வித்தியாசமான விளக்கத்தைக் கூறி வருகிறார்கள். இது ஜனநாயகத் தேர்தல் முறையைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. ஆகவே, நாம் ஏற்க முடியாதுதான். ஆனால், எல்லோரும் அதை ஒரு பழக்கமாக ஆக்கிவிட்டார்கள்.

இந்தப் பழக்கம், நான் சிறு வயதில் 1960 காலத்தில் நேரில் பார்த்த நிகழ்ச்சியை நினைவுக்குக் கொண்டு வருகிறது. ‘காங்கிரஸ் கட்சிக்காரர்களால் எங்கள் தெருவில் உள்ள வாக்குச் சாவடியில், உள்ளாட்சித் தேர்தலில்கூட, அதாவது நகராட்சிக்கு நடந்த தேர்தலில், ஒரு வீட்டில் சாப்பாடு போட்டு, வாக்காளர்களை அனுப்புவதை, திருநெல்வேலியில் சந்திப்பு பகுதியில் ஸ்ரீபுரம் தெருவில் பார்த்தவன் நான். அது மட்டுமல்ல... காங்கிரஸ் கட்சி மாட்டு சின்னத்தில் ஓட்டுப் போடச் சொல்லி ஒரு ரூபாயும், இரண்டு ரூபாயும் கொடுத்ததைத்தான் கம்யூனிஸ்டுகள் பாடலாகப் பாடினார்கள். ‘ஒரு ரூபாய் நோட்டும் தாரேன், உப்புமா, காப்பி தாரேன். மாட்டுச் சின்னம் பார்த்து நீ ஓட்டைப் போடு’ என்ற பாடல் அது.

இத்தகைய செயலை அறுபது ஆண்டுகளாகப் பழக்கமாக்கி விட்டார்கள் என்பதால் நாம் நியாயப்படுத்த முடியாது. ஆனால், அத்தகைய பணம் மட்டுமே தேர்தலைத் தீர்மானிப்பதில்லை என்ற உண்மையைச் சொல்லியே ஆக வேண்டும்.

ஆர்.கே.நகர் இடைத்தேர்தலில் ஆளுகின்ற ஆட்சியாளர்கள் கையில் உள்ள கட்சி, அதாவது தேர்தல் ஆணையத்தால் அதிமுக என்ற அங்கீகாரத்தைப் பெற்ற ஒரு கட்சி, ஒவ்வொரு வாக்காளர்களுக்கும் ஆறாயிரம் ரூபாய் பணம் கொடுத்ததாக, அனைவரும் அடித்துச் சொல்கிறார்கள். அப்படியானால் அந்தப் பணம் வெற்றியை தீர்மானிக்கவில்லையே? அந்தப் பணம் எல்லா வாக்காளர்களுக்கும் போய்ச் சேரவில்லை என்பதால் பலருக்கும் ‘கோபம்’ என்ற செய்தி ஒன்று நமக்கு கிடைத்துள்ளது. அது வேறு விஷயம்.

தேர்தல் நாளுக்கு முந்தைய நாள் தினகரன் அணி, ஒரு இருபது ரூபாய் நோட்டைக் கொடுத்தோ அல்லது அந்த வீட்டில் இருக்கும் ஒரு இருபது ரூபாய் நோட்டின் சீரியல் எண்ணைக் குறித்துக் கொண்டு, தேர்தலுக்குப் பிறகு அந்த எண்ணைக் காட்டிப் பணம் வாங்கிக்கொள்ளுங்கள் என்று வாக்குறுதி கொடுத்தோ வேலை செய்ததால்தான் வாக்குகள் சேர்ந்தன என்று சொல்வார் உண்டு. அதற்கும் தினகரன் பதில் கூறினார். “நான் கடன் சொல்லி ஓட்டு வாங்கினேன் என்கிறீர்களா?” என்கிறார். அப்படியே இருந்தாலும் “கடன் சொல்லி வாக்கு வாங்கினேன் என்றால், என் மீது அந்த மக்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது என்று நீங்களே சொல்வதாகத்தானே அர்த்தம்” என்று ஊடகவியலாளர்களைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

அத்தகைய விவாதம் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். நாம் மக்களது வாக்குகளில் உள்ள அரசியல் உணர்வுகளைக் காண வேண்டும்.

சின்னம் தீர்மானிக்குமா?

தேர்தலைப் பொறுத்தவரையில் சின்னம்தான் தீர்மானிக்கும் என்ற நிலை பழைய காலத்தில் இருந்தது உண்மையே. ஆனால், உயர் தொழில்நுட்பம் வளர்ந்த இக்காலத்தில், ஒரு சின்னம் என்பது புதிதாக அறிமுகம் ஆனாலும், அது மக்களை விரைவில் போய்ச் சேர்ந்துவிடும். அதுவே தினகரன் விஷயத்திலும் நடந்துள்ளது. தொப்பி சின்னம் எப்படி உடனடியாகப் பிரபலம் ஆனதோ... அது போலவே, குக்கர் சின்னம் இருபத்து நாலு மணி நேரத்தில் மக்கள் மத்தியில் பிரபலமாக அறிமுகம் ஆகிவிட்டது. ஆகவே, வேட்பாளர் மூலம் சின்னம் அறிமுகமாகிவிடும். சின்னம் மூலம் வேட்பாளர் அறிமுகமாக வேண்டியது இல்லை. இதுவே புதிய வரலாறு. இதையும் இந்தத் தேர்தல் நிரூபித்துள்ளது.

எப்படி இந்த ஆண்டின் தொடக்கமே, ஜல்லிக்கட்டு எழுச்சி மூலம் பல புதிய வரலாறுகளை, படிப்பினைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளதோ... பழைய மதிப்பீடுகள் பலவற்றைக் காலாவதியாக்கியுள்ளதோ... அதுபோல இந்தத் தேர்தலும் பல மதிப்பீடுகளைப் புதிதாக நிரூபித்துள்ளது. மக்களுடைய ஒட்டுமொத்த அரசியல் உணர்வுகளை, உதாரணமாக தமிழ்நாட்டு நலன்களுக்கு எதிராக இருக்கும் நடுவன் அரசின் செயல்களை எதிர்க்கும் மனோபாவம் என்ற அரசியல் உணர்வை, இந்தத் தேர்தல் பதிவு செய்துள்ளது. மத்திய அரசின் செயல்பாடுகள், தினகரனையும் அவரது குடும்பத்தாரையும் குறிவைத்துத் தாக்கியதைத் தமிழக மக்கள் கவனித்துக்கொண்டிருப்பது மட்டுமின்றி, கடுமையாக எதிர்க்கவும் செய்கிறார்கள் என்பதே அந்த அரசியல் உணர்வு. அதுவே தினகரனுக்கும், வி.கே.எஸ். அணிக்கும் ஆதரவாக எழுந்துள்ளது. அதற்கு, ‘ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம்’ என்பதே ஆர்.கே.நகர் தேர்தல் முடிவு.

ஊடகங்களின் தப்புக் கணக்கு

ஊடகங்கள் வழக்கம் போலவே, தவறாக வெற்றி பற்றி கணித்தார்கள். சிலர் கணக்குப் போட்டு தாங்கள் ஆய்வு செய்ததாகக் கூறி, வழக்கம் போலவே, தங்களது சொந்த விருப்பத்துக்கு ஒரு கணிப்பு வடிவம் கொடுத்தனர். அதுவும் இப்போது பொய்யானது. சிலர் திமுக வாக்குகளை தினகரனுக்குப் போடச் சொல்லி ஒரு தந்திரத்தை திமுக தலைமை செய்துள்ளதா எனக் கேள்விகளையும் எழுப்பினர். அது திமுக தலைமையை இழிவுபடுத்தும் கூற்று.

திமுக தலைமை, வேட்பாளர் தேர்வில் சிறிது கவனமாக இருந்திருக்கலாம் என அவர்கள் கூறியிருந்தால் அதில் நியாயம் இருக்கிறது. ஏன் என்றால், சென்ற முறை ஜெயலலிதா நிற்கும்போது, திமுக வேட்பாளராக இருந்த சிம்லா முத்துச் சோழன் 39,000 வாக்குகள் வித்தியாசத்திலேயே தோற்றார். அவரே நிறுத்தப்பட்ட்டிருந்தால், திமுக நிலைமை இப்போது போல ஆகியிருக்க முடியாது. அது அவர்கள் கட்சிக்குள் விவாதிக்க வேண்டிய விஷயம்.

குறிப்பிட்ட வேட்பாளரின் ஆதரவாக இருக்கும் அவர்களது சமூக வாக்குகள் இப்போது கணிசமாக தினகரனுக்கு விழுந்துள்ளது என்ற பேச்சு எழுந்திருக்காது. அதேபோல, நடிகர் விஷால் நிற்க முனையும்போது, மொழியைக் காரணமாக்கி மதுசூதனின் வாக்குகளை அவர் பறிப்பார் என்று ஆளும்கட்சி பயந்ததாகச் சொல்லப்பட்டது. அதுவும் இப்போது பொய்யானது. நமது தமிழ்நாட்டு மக்கள் வேட்பாளரைப் பார்ப்பார்களே தவிர, மொழிப் பின்னணியைப் பார்த்து வாக்குகளைப் போடுவது இல்லை. அதுவும் இங்கே நிரூபணமாகியுள்ளது.

இவ்வாறாக அரசியல், சமூகம், வேட்பாளர், நம்பிக்கை எனப் பல வகைக் காரணங்கள் இந்த வெற்றிக்குப் பின்னே இருக்கின்றன என்பதைப் பார்த்துத்தான் ஆக வேண்டும். நமது முன் முடிவுகளைப் புறம் தள்ளிவிட்டுத் திறந்த மனத்தோடு சிந்தித்தால், ஒவ்வொரு தேர்தல் முடிவிலிருந்தும் நாம் பாடம் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

கட்டுரையாளர் குறிப்பு

டி.எஸ்.எஸ்.மணி

தமிழின் முக்கியமான பத்திரிகையாளர்களில் ஒருவர். இந்திய அளவில் கவனிக்கத்தக்க பல முக்கியமான கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார். தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் தொடர்ச்சியாகக் கலந்துகொண்டு அரசியல் நிகழ்வுகளை விவாதித்து வருபவர்.

தொடர்புக்கு: manitss.mani@gmail.com

E.P.S and O.P.S. -Are they fighting?

 மின்னம்பலம்

பகல் 1, செவ்வாய், 14 நவ 2017

சிறப்புக் கட்டுரை: ஈ.பி.எஸ்ஸைக் கவிழ்க்கப் பார்க்கிறாரா ஓ.பி.எஸ்?

தினகரனை எதிர்த்துதான் எடப்பாடி பழனிசாமியும் (ஈ.பி.எஸ்) ஓ.பன்னீர்செல்வமும் (ஓ.பி.எஸ்) சேர்ந்தார்கள் என்று நினைத்தால், இரண்டு அணிகளும் சேர்ந்த பின்னாலும், இவர்கள் தனித்தனியாக இயங்கிவருவதைப் பார்க்கிறோம். ஓ.பி.எஸ்ஸுக்கு உரிய பதவி கிடைக்கவில்லை என்ற பொருள்பட அவரது அணியைச் சேந்த அமைச்சர் மாஃபா. பாண்டியராஜன் கூறினார். இப்போது இரண்டு பேரும் சேர்ந்தே உள்ளோம் என்று காட்ட, ஈ.பி.எஸ். தலைமையிலான அரசு எவ்வளவோ முயன்றாலும், ஓ.பி.எஸ். அணியினர் வேறு யாருக்கோ விசுவாசம் செலுத்த இடையூறு செய்கிறார்கள் என்று தெரிகிறது.

எம்.ஜி.ஆர். நூற்றாண்டையொட்டி சமீபத்தில் நடந்த இரண்டு விழாக்களிலும் அது பளிச்சென்று தெரிந்தது. தேனியில் நடந்த விழாவில் ஓ.பி.எஸ். பேசி முடித்ததும் ஈ.பி.எஸ். பேச எழுந்திருக்கும்போது, வந்திருந்த கூட்டத்தில் பலர் எழுந்து சென்றுவிட்டனர். தேனி மாவட்டம், ஓ.பி.எஸ்ஸின் சொந்த மாவட்டமாக இருப்பதால், அவரது அரசியல் வாழ்க்கை அங்கு மையம் கொண்டிருப்பதால், அத்தகைய செயலை அவரால் நிகழ்த்திக்காட்ட முடியும்.

ஓ.பி.எஸ். பதிலடி

இது திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டது என்பது ஈ.பி.எஸ். அணியினருக்குத் தெரிந்துவிட்டது. ஓ.பி.எஸ்ஸை நிதியமைச்சராக ஆக்கிய பின்னும் பழைய நிதியமைச்சர் ஜெயக்குமாரே ஜி.எஸ்.டி. ஆலோசனைக்காக டெல்லி போவதும், எந்த எந்தப் பொருளுக்கு வரி குறைப்பு வாங்கியுள்ளேன் எனப் பட்டியலைப் படிப்பதும் நடந்துவருகிறது. அவர் ஈ.பி.எஸ். அணிக்காரர். அப்படியானால், பதிலுக்கு ஓ.பி.எஸ்ஸும் செய்வாரில்லையா?

அடுத்து 12-11-2017 அன்று, திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் பாளையங்கோட்டையில், அதே விழா நடத்தப்பட்டது. அங்கு குறிப்பாக, ஓ.பி.எஸ்ஸுக்கு வேண்டியவரும், ஓ.பி.எஸ்ஸின் பங்கு இருப்பதாகப் பலராலும் நம்பப்படுபவரும், தாது மணல் புகழ் என அறியப்பட்டவருமான ஒருவர், பல வாகனங்களையும் ஆட்களையும் அனுப்பினார் என்கிறது ஒரு செய்தி. அப்படி வரவழைக்கப்பட்டவர்கள், “வருங்கால முதல்வர் ஓ.பி.எஸ். வாழ்க” என்று இன்றைய முதல்வர் ஈ.பி.எஸ். முன்னிலையிலேயே முழக்கமிட்டதாகக் கூறுகிறார்கள். அது தவிர தேனியில் செய்யப்பட்டது போலவே, பாளையிலும், ஓ.பி.எஸ். பேசி அமர்ந்ததும், வந்திருந்த அந்த கூட்டம், முதல்வர் ஈ.பி.எஸ். பேச எழும்போது, கூட்டத்தை விட்டு வெளியேறி விட்டார்களாம். இதுவும் திட்டமிட்ட செயல் என்கிறது ஈ.பி.எஸ் குரூப்.

எம்.ஜி.ஆர். திமுகவில் இருக்கும்போது, மதுரையில் முத்துப்பிள்ளையை (மதுரை முத்து) வைத்து கலைஞர் திமுக மாநாட்டை ஏற்பாடு செய்திருந்தார். மதுரை முத்து, கலைஞரின் மகனான மு.க.முத்துவை, மாநாட்டைத் தொடங்குவதற்கு முன்பு நடத்தப்பட்ட கழகப் பேரணியைத் தொடங்கிவைக்க ஏற்பாடு செய்தார். முத்து ஒரு வெள்ளைக் குதிரையில், கழகக் கொடி ஏந்தி பேரணிக்கு முன்னே வந்தார். அந்தக் காலகட்டத்தில் முத்து தன் படங்களில், எம்.ஜி.ஆர். போலவே நடித்திருப்பார். சொந்தக் குரலில் பாடுவார். அவரை எம்.ஜி.ஆருக்குப் போட்டியாகக் கருணாநிதி முன்னிறுத்துவதாகக் கருதப்பட்டது.

பேரணியில் எம்.ஜி.ஆர். பேசி முடித்ததும், மேடையை விட்டுக் கீழே இறங்கினார். உடனே கூட்டத்தில் பெரும்பான்மையினரும் பந்தலை விட்டு வெளியேறிவிட்டார்கள். அப்போது இயக்குநர் ஸ்ரீதரால் நடத்தப்பட்டுவந்த ‘சித்ராலயா’ என்ற வார ஏடு, இது பற்றி கட்டம் போட்ட செய்தி ஒன்றை வெளியிட்டிருந்தது. அந்தச் செய்தியில், ‘மக்கள் யார் பக்கம்?’ என்று தலைப்பிட்டு, ‘மதுரை திமுக மாநாட்டில், எம்.ஜி.ஆர். பேசி முடித்து மேடையை விட்டுக் கீழே இறங்கி வெளியே சென்றதும் பெரும் கூட்டமும் வெளியேறியது’ எனப் போட்டிருந்தார்கள். அதை அப்படியே ஓ.பி.எஸ். பின்பற்றுகிறாரோ?

தாது மணல் விவகாரமும் அரசியலும்

தாது மணல் அள்ளும் விஷயத்தில், திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி மாவட்டங்களின் கடற்கரைகளில், ஜெயலலிதா ஆட்சியில் அதிகாரிகள் மூலம் நேரடியாக ஆய்வுகளையும், சோதனைகளையும் மேற்கொண்டார். தாது மணல் கொள்ளை என்பதாகச் சிக்கிக்கொண்ட தனியார் பிரமுகரைப் பகைத்துக்கொண்டார். ஜெயலலிதா இருந்தவரை ககன்சிங் பேடியை வைத்து ஆய்வுசெய்து, ‘அணுசக்தி மணல் எடுக்கத் தடை’ விதித்தார்.

ஆனால், இன்று தாது மணலில் கார்னட் கனிம வளம் தோண்ட அரசு கொடுத்த அனுமதி, தவறாக எங்கோ கொண்டு போய் நிறுத்திவிட்டது என்கிறார்கள்.

அதிகமாக அள்ளியதாக முதலில் குற்றம் கூறப்பட்டது. பிறகு அதிலேயே இலுமனய்ட் கனிம வளம் கிடைத்தது தெரிந்தது. இப்போது சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் அந்த வழக்கின் விசாரணை நடக்கிறது. இப்போது அதில் அடர்த்தியாக மோனோசைட் கனிமம் கிடைக்கிறது என்றும் அது உலக ஆயுத வணிகர்களுக்கு மிகவும் தேவை என்பதும் வெளிவந்துள்ளன. அப்படிப் பலப் பல கோடிகளுக்கு எடுக்கப்பட்டது என்பதாகவும் கூறுகிறார்கள். அமெரிக்காவில் உள்ள பெரிய பன்னாட்டு மூலதனக்காரர்கள் அனுபவிக்கிறார்கள் என்றும் பேச்சு. இது எங்கே கொண்டுவிடும்?

சமீபத்தில், இந்த வழக்கில் அணுசக்தித் துறை, அணுசக்தி ஒழுங்குபடுத்தல் வாரியம் போன்ற அதிக அதிகாரம் படைத்த, இந்தியாவின் ‘பாதுகாப்பையும் இறையாண்மையையும்’ காப்பாற்றிவரும் துறைகளும் பங்குகொள்ளத் தொடங்கிவிட்டனர் என்கிறது செய்தி. கேள்வி கேட்கும் நிலையில் இந்திய அணுசக்தித் துறையும், மாட்டிக்கொண்ட நிலையில் அரசியல்வாதிகளும், அந்நிய சக்திகளும் நிற்கின்ற ஓர் இக்கட்டான நிலை எழுந்துள்ளது. அதில் தமிழ்நாட்டின் ஆளும்கட்சி விவகாரமும் சிக்கிக்கொண்டிருப்பது தெரிகிறது.

இந்த ஆண்டு தொடக்கத்தில் நடந்த ஜல்லிக்கட்டு எழுச்சியில், அன்றைய முதல்வர் கரத்தைப் பலப்படுத்த, மெரினா எழுச்சிக்கு ஆறு நாளும் உணவுப் பொட்டலங்கள் அளித்த கரங்கள் எவை? தூத்துக்குடியில் அதே நேரம் நடந்த எழுச்சிக்கு ஆரம்ப நிதி எங்கிருந்து வந்தது? இப்போது பாளை கூட்டத்துக்கு வாகனம் அனுப்பிய ‘தர்மக்கரம்’தான் இதையெல்லாம் செய்தது என்பது வெளிச்சத்துக்கு வந்துவிட்டது.

ஒருமாதிரி இந்த உலக அரசியல் புரிகிறதா..?E.P.S.

குஜராத் வளம்பெற, தமிழ்நாடு நட்டமடையலாமா?

டி.எஸ்.எஸ். மணி

தமிழக முதல்வர் எடப்பாடி பழனிசாமி செப்டம்பர் 27ஆம் நாள் தமிழ்நாட்டுக்குச் சூரிய ஒளி மின்சாரம் வாங்குவதற்காக, 1500 மெகா வாட் மின்சாரத்தைக் குறைந்த விலைக்கு அதாவது யூனிட் ரூ.3.47 முதல் ரூ.3.97 விலைக்கு வாங்குவதற்கான புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தில் குஜராத்தில் உள்ள நான்கு ஆலைகளுடன் ஒப்பந்தம் செய்துள்ளார். அந்த நான்கு ஆலைகளில், குறைவான டெண்டர் அளித்த ராசி கிரீன் ஒரு யூனிட்டுக்கு, ரூ.3.47 எனக் கொடுத்திருந்ததையே எல்லா ஆலைகளுக்கும் அடிப்படை விலையாக நிர்ணயித்து இந்த ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டது.

தமிழ்நாடு தலைமைச் செயலகத்தில் முதல்வர் பழனிசாமி, தலைமைச் செயலாளர் கிரிஜா வைத்தியநாதன், தமிழ்நாடு மின் வாரியத் தலைவர் சாய் குமார் மற்றும் அதிகாரிகள் ஆகியோர் முன்னிலையில், இந்தப் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகியுள்ளது. குஜராத்தில் சூரிய ஒளி உற்பத்தியில் ஈடுபட்டுள்ள 16 ஆலைகள் இந்த ஏலத்தில் பங்குகொண்டன.

ஒரு மெகா வாட்டுக்கு ஆறு கோடி என்ற அளவில் 9,000 கோடிக்கு இந்தப் பதினாறு ஆலைகளும் இந்த ஆண்டில் குஜராத்தில் சூரிய ஒளி மின்சார உற்பத்திக்காக முதலீடு செய்கின்றன. ராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில், ராசி கிரீன் ஆலையின் தலைமையில் இந்த 16 அலைகளும், 100 மெகா வாட் உற்பத்தி செய்ய இருக்கின்றன. நெய்வேலி லிக்னைட் ஆலை 709 மெகா வாட் தரும். ஆறு நிறுவனங்கள் ஆளுக்கு 100 மெகா வாட் தர உள்ளன. மற்ற நிறுவனங்கள் 54 மெகா வாட் வரை தர உள்ளன. ராசி கிரீன் ஆலை அதிபர் கிருஷ்ணகிரி தொகுதி முன்னாள் எம்.பி. நரசிம்மன், தங்களது சூரிய ஒளி மின் உற்பத்தி ஆலை நிறுவ 400 ஏக்கர் தேவைப்படுவதால், அவர் ராமநாதபுரம் மாவட்டம், பரமக்குடியில் தங்கள் நிலத்தில் ஆலை வரும் என்கிறார்.

இன்று நிலக்கரி மூலம் அனல்மின் நிலையங்களின் உருவாக்கல் செலவைவிட, மிகக் குறைந்த செலவில் சூரிய ஒளி மின்சாரம் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது என்பது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை. இந்தியா உலக அளவில் சூரிய ஒளி மின் உற்பத்தியில் மூன்றாவது இடத்தைப் பிடித்துள்ளது எனபதும் உண்மை. அதிலும், சூரிய ஒளி மின்சாரம் என்ற மின் உற்பத்தி, அனல்மின் நிலையங்கள் போலவோ, அணு உலைகள் போலவோ சுற்றுச்சூழல் ஆபத்தை ஏற்படுத்தப் போவது இல்லை என்பதும் உண்மை. ஆனால், இந்தத் திட்டங்கள் தமிழகத்துக்கு லாபகரமானவையா என்பதுதான் இப்போது கேள்வி.

அங்கே என்ன விலை?

தமிழ்நாட்டில் கையெழுத்திடப்பட்ட அதேநேரத்தில், அதே நாளில், குஜராத்தில் நடந்த ஓர் ஏலத்தில் இதே 16 ஆலைகள் குஜராத் அரசாங்கத்துக்கு ரூ.2.65 விலைக்கு ஒரு யூனிட் எனக் கொடுத்துள்ளார்கள். அதுதான் அங்குள்ள சந்தை விலை. அப்படியானால், தமிழ்நாட்டுக்கு ஒரு யூனிட்டுக்கு ரூ.3.47 என்றாலும் ஒப்பிடும்போது ரூ.150 கோடி நட்டமாகாதா?

அனல்மின் நிலையங்களின் சரிவும், சூரிய ஒளி மின் உற்பத்திக்கு வந்துள்ள போட்டியும் சேர்ந்து அடுத்த சில ஆண்டுகளில் இன்னமும் இந்த விலையை யூனிட்டுக்கு ரூ.1.50 அளவுக்குக் குறையும் என்றும் தொழிற்சாலை வட்டாரங்களில் தெரிவிக்கிறார்கள். ஒரு மெகா வாட் என்பது பத்து லட்சம் யூனிட் மின்சாரம். அப்படியானால் மேற்கண்ட ஒப்பந்தத்தில் உள்ள வேறுபாடு சுமாராக ஒரு யூனிட்டுக்கு, 1 ரூபாய் கூடுதலாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளதாகக் கணக்கு பார்த்தோமானால், தமிழ்நாடு ஏன் மொத்தம் ரூ.150 கோடி பணம் அதிகமாகக் கொடுக்க வேண்டும்? யாருக்கு அந்தப் பணம் போய்ச் சேர்கிறது? ஆலைகளுக்கே போயிருந்தாலும் தமிழ்நாட்டுக்கு நட்டம்தானே? இவ்வாறு கேள்விகள் எழுகின்றன.

குஜராத்துக்கான மீட்சித் திட்டமா?

புதுப்பிக்கப்படக்கூடிய எரிசக்தி உற்பத்தி செய்வதற்கு உகந்த சூழல் குஜராத்தில் இருக்கிறது என்று கூறி தலைமை அமைச்சரும், முன்னாள் குஜராத் முதலமைச்சருமான நரேந்திர மோடி குஜராத்தில் சூரிய ஒளி உற்பத்திக்கான மூலதனத்தை அதிகமாகக் கொட்டிவருகிறார். அதற்காக, குஜராத் அரசு பல்வேறு சலுகைகளையும் கொடுத்து வருகிறது. சமீபத்தில் மத்திய அரசும் சூரிய ஒளி மின்சாரம் தயார் செய்வதற்காக 7 விழுக்காடு வரை மானியம் தருவதாகக் கூறியுள்ளது. அதனால், இந்தியாவிலேயே, குஜராத்தான் சூரிய ஒளி மின் உற்பத்தியில் முதல் மாநிலமாக நிற்கிறது. ஏ.பி.பி. போன்ற பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனங்களை மோடியின் முயற்சியால் குஜராத்துக்குள் நுழைய சிவப்புக் கம்பள வரவேற்பு கொடுத்து அழைத்துள்ளார்கள்.

ஆனாலும், அதிகமான மூலதனம் போட வேண்டியிருப்பதாலும் விலை நிர்ணயத்திலும் உடனடியாக விற்க இன்னமும் சந்தை விரிவாகாதனாலேயும் அவை நெருக்கடியைச் சந்திக்கின்றன. அதை ஈடுகட்ட சமீபத்தில் பிரதமர் நரேந்திர மோடி ‘எல்லோருக்கும் மின்சாரம்’ என்று அறிவித்தார். அதற்காக, 28,000 மெகா வாட் அந்த குஜராத் ஆலைகளிலிருந்து வாங்குவதற்கும் உத்தரவிட்டுள்ளார். இது குஜராத்தில் நெருக்கடியைச் சந்திக்கும் ஆலைகளுக்குப் புனர்வாழ்வு கொடுக்க என்பது தெரிகிறது.

அதுபோலவே, இன்றைய தமிழ்நாடு அரசும் அதே காரணங்களுக்காக இந்த அவசர ஒப்பந்தத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளதா என்பதே கேள்வி. ஏனென்றால், 2016ஆம் ஆண்டு கடைசியில் டிசம்பர் மாதம், இந்தியாவில் சூரிய ஒளி மின்சாரம் நடுவண் அரசின் என்.டி.பி.சி. மூலம் மிகக் குறைந்த விலை என்பதாக யூனிட்டுக்கு ரூ.3 என்றும், 2017ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரியில், மத்தியப்பிரதேச மாநிலத்தில் ரேவா சூரிய ஒளி மின்சாரத் திட்டம் மூலம், ரூ.2.97க்கும், 2017ஆம் ஆண்டு மே மாதம் ராஜஸ்தானில் தார் பாலைவனத்தின் எல்லையில் உள்ள 10,000 ஏக்கர் நிலத்தில் உருவாக்கப்பட்டுள்ள பத்லா சூரிய ஒளி மின்சாரப் பூங்கா மூலம் சோலார் எலெக்ட்ரிக் கார்ப்பரேஷன் ஆஃப் இந்தியா 2016ஆம் ஆண்டு, மே 16இல் ரூ. 2.62க்கும், மே 18இல் ரூ.2.44க்கும் ஒரு யூனிட் மின்சாரத்தைக் கொடுத்தது என்பது நமது அமைச்சரவைக்குத் தெரியுமா, தெரியாதா என்பது நமக்குத் தெரியாது. அப்படியிருக்கையில், ஏன் குஜராத்தின் ஆலைகளையே இந்த அரசு சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்பதும் அதுவும் அதிக விலை கொடுத்து வாங்க வேண்டும் என்பதும் நாம் சிந்திக்க வேண்டியது.

தமிழகத்துக்கு வேறு வழி இல்லையா?

இப்படிக் கேட்டோமென்றால், தமிழ்நாடு அரசு வேறொரு காரணத்தைச் சாக்காகக் கூறலாம். அது என்னவென்றால், தமிழ்நாடு மின்சார ஒழுங்குமுறை ஆணையம் சூரிய ஒளி மின்சாரம் வாங்குவதற்கான விலையாக யூனிட்டுக்கு நாலு ரூபாய்க்கு மேல்தான் ஆலோசனை கூறியது என்றும், நாங்கள் அதற்கும் குறைவாகத்தான் வாங்கியிருக்கிறோம் என்றும் கூறலாம். ஆனால், மேலே கொடுத்திருக்கும் புள்ளிவிவரங்களிலிருந்து சில விஷயங்கள் தெளிவாகின்றன. குஜராத் அரசாங்கத்துக்குக் குறைந்த விலையில் அதே நாளில் கொடுத்ததையும் மத்தியப்பிரதேச மாநிலத்திலும், ராஜஸ்தான் மாநிலத்திலும் மேலும் குறைந்த விலைக்கு சூரிய ஒளி மின்சாரம் கிடைப்பதையும் ஒப்பிட்டோமானால், எதற்காக குஜாரத்தையே சார்ந்து தமிழ்நாட்டின் தேவைகள் நிரப்பப்பட வேண்டும் என்று கேட்கலாம்.

நாம் மேற்கோள்காட்டும் மத்தியப்பிரதேச மாநிலமும், ராஜஸ்தான் மாநிலமும்கூட பாரதிய ஜனதா கட்சியின் ஆட்சியின் கீழ்த்தான் உள்ளன. ஆகவே, இது மத்தியில் ஆளும்கட்சியின் நன்மைக்கு என்றுகூட நாம் கூறவில்லை. இது குஜராத் வீழ்ந்துவிடாமல் காப்பதற்காகவா என்றே சந்தேகப்பட வேண்டியிருக்கிறது. மோடி கட்சிக்குள் தனது போட்டியாளர்களுக்கு எதிராகத் தனது சாதனையைக் காட்டும் நோக்கமாகவும் இருக்கலாம்.

ஏற்கெனவே பக்கத்து மாநிலமான கேரளாவில் முன்னாள் முதல்வர் உம்மன் சாண்டி இதுபோலவே சூரிய ஒளி மின்சாரம் வாங்கிய ஊழலில் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பது இப்போது நினைவுக்கு வருகிறது.

குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங் ‘மனிதக் கடவுள்’ ஆனது எப்படி?

சிறப்புக் கட்டுரை: குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங் ‘மனிதக் கடவுள்’ ஆனது எப்படி? - டி.எஸ்.எஸ்.மணி

ஒரு மதத் தலைவருக்குப் பின்னால் எப்படி இவ்வளவு மக்கள் கூட்டம் திரண்டது? ஏன் பஞ்சாப் மாநிலமும், அரியானா மாநிலமும், சண்டிகர் யூனியன் பகுதியும் அலறுகின்றன? மத்திய ஆட்சி ஏன் மிரள்கிறது?

பஞ்சகுல்லாவில் உள்ள சி.பி.ஐ. சிறப்பு நீதிமன்றத்தில் இந்த குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங் மீது 2002ஆம் ஆண்டு போடப்பட்ட பாலியல் குற்ற வழக்கை அநாமதேயக் கடிதங்களுக்குப் பிறகு நீதிமன்றம் தானாகவே முன்னெடுத்து சி.பி.ஐ. வசம் ஒப்படைத்து விசாரிக்கப்பட்டு இரண்டு பெண் சிஷ்யர்களைப் பாலியல் வன்புணர்ச்சிக்கு உள்ளாகிய வழக்காகப் பதிவு செய்யப்பட்டது. அந்த இரண்டு பெண் சிஷ்யர்களில் ஒருவர் வயதுக்கு வராத சிறுமி. இன்று அறிவிக்கப்பட்ட தீர்ப்பில், குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங் ‘குற்றவாளி’ எனக் கூறப்பட்டு, எத்தகைய தண்டனை என்பது வருகிற 28 அன்று அறிவிக்கப்படும் என நீதிமன்றம் கூறியுள்ள நேரத்தில், குறைந்தபட்சம் ஏழு ஆண்டுகள் எனக் கூறுகிறார்கள். சிறுமி பாதிக்கப்பட்டதால், தண்டனை கூடும் என்ற கருத்தும் உள்ளது.

வெள்ளிக்கிழமை தீர்ப்பு அறிவிக்கப்படுவதற்கு முன்பே, விசாரணை, விவாதங்கள் ஆகியவை அரசு தரப்பிலும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தரப்பிலும் முடிந்துவிட்டன. வெள்ளிக்கிழமை தீர்ப்பை எதிர்பார்த்து லட்சக்கணக்கான அவரது ஆதரவாளர்கள் இரண்டு மாநிலங்களிலும் ஒரு யூனியன் பகுதியிலும் திரண்டிருந்தனர். பல தொண்டர்கள் கைகளில் ஐந்தடி நீளக் கம்புகளை வைத்திருந்தனர். இவர் தனது ஆசிரமமான ‘சிரசி’யிலிருந்து பஞ்சகுலா நீதிமன்றத்துக்குப் புறப்பட்டு வரும்போதும் 200 கார்களுடன் பவனி வந்தார். இதை எதிர்பார்த்து 150 பட்டாலியன் துணை ராணுவமும் ராணுவமும்கூட வரவழைக்கப்பட்டிருந்தனர். அதற்கு முன்பே கைபேசிகளையும் இணையத் தொடர்புகளையும், அரசு தற்காலிகமாக ரத்து செய்து வைத்திருந்தது. செய்தி பரவக் கூடாது என்ற அரசின் கவனம் அது. 230 தொடர் வண்டிகளும் பேருந்துகளும் ஆகஸ்ட் 24 முதல் 27 வரை முழுமையாக ரத்து செய்யப்பட்டிருந்தன.

மதியம் 2.30-க்கு என்று கூறி, 2.50-க்கு அவர் ‘குற்றவாளி’ என்று நீதிமன்றத்தால் அறிவிக்கப்பட்டது. எந்த ஒரு தொடர்பு சாதனங்களும் இல்லாததால், ஆதரவாளர்கள் பல்லாயிரக்கணக்கில் நீதினமன்றம் முன்பு கூடியிருந்தவர்கள், விடுதலை என்ற தவறான செய்தியைக் கேள்விப்பட்டு ஆரவாரத்தில் கொண்டாடினர். இதேபோல, ஒரு தலைவர் ‘பிணையில் விடுதலை’ என்ற தவறான செய்தியால், தமிழகத்தில் குறிப்பாக காளையர்கோவிலில் வெடி போட்டு, கோபுரத்தில் போட்ட சரம் தீப்பற்றி எரிந்தது தமிழகத்தில்கூட நடந்துள்ளது. பிறகு உண்மைத் தீர்ப்பு கேள்விப்பட்டு வன்முறைகளில் குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங்கின் ஆதரவாளர்கள் ஈடுபட்டனர்.

இரண்டு மாநிலத்திலும் ரயில்வே நிலையங்களும் நீதிமன்றம் அருகே பெட்ரோல் பங்குகளும் தீக்கிரையாகின. பிரபல தொலைக்காட்சி ஊடக வாகனம் தீக்கிரையானது. 17 பேர் பலியானதாகவும் 200 பேர் காயம்பட்டதாகவும் முதலில் தெரிந்தது. வன்முறையும் தொடர்கிறது. ராணுவமும் துணை ராணுவமும் இறங்கி அடிக்கின்றனர்; சுடுகின்றனர். பலிகள் கூடிக்கொண்டே போகும்.

இதை பற்றிய செய்தியை நமது மாநிலத்தில், ‘கற்பழிப்பு சாமியார்’ எனப் போடுகிறார்கள். இவர் வெறும் கற்பழிப்புக் குற்றவாளியாக மட்டுமே பார்க்கப்பட்டாரா? அப்படியானால் எப்படி இந்த அளவுக்கு மக்கள் லட்சக்கணக்கில் ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் உட்பட இவருக்குப் பின்னால் மட்டுமல்ல, இவருக்கு ஆதரவாகத் தெருவுக்கு வந்து போராட முடியும்? தமிழ்நாட்டிலும் ஒரு சாமியார் வன்புணர்ச்சிக்காக இரண்டு ஆயுள் தண்டனை வாங்கிய வரலாறு உண்டு. எத்தனை பேர் அவருக்காகப் போராட வந்தார்கள்?

இந்த குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங் உதவியை நாடி 2012ஆம் ஆண்டு அதாவது இந்த வழக்கு நிலுவையில் இருக்கும்போதே, காங்கிரஸ் கட்சி தேர்தலில் ஆதரவு கேட்டு வந்தது. இவரும் அப்போது காங்கிரஸை ஆதரித்தார். அடுத்து 2014ஆம் ஆண்டு, பாரதிய ஜனதா இவரது ஆதரவைக் கேட்டார்கள். இவரும், பாஜக-வுக்கு ஆதரவு கொடுத்தார். ஏன் இப்படிப் பெரிய கட்சிகள் எல்லோரும் இவருக்கு பின்னால் சென்றார்கள்? அப்படியானால் அந்தப் பெரிய கட்சிகளை விட இவர் அந்த வட்டாரத்தில் பெரியவர் என்றுதானே பொருள்? ஏன் இவருக்கு இந்த அளவுக்கு ஆதரவு?

சீக்கிய மதத்தில் சாதிகள் கிடையாது என்பதுதானே பொதுவான புரிதலாக இங்கே இருக்கிறது? உண்மை நிலை அப்படி இல்லை. சீக்கிய மதத்திலிருந்து வெளியே வந்த ஒடுக்கப்பட்ட மக்களது தலைவரான இவர், இந்து மதத்தின் சாதிக் கட்டமைப்பையும் ஏற்றுக்கொள்ளாமல், தனித்த அடையாளத்தைக் காட்டி உருவாக்கியதுதான் ‘தேரா சச்சா சவுதா’. இவரது ஆதரவாளர்களில், பெண்கள் அதிகம். குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங் தலைமை தாங்கும் ‘தேரா சச்சா சவுதா’ என்ற மதப் பிரிவு, ‘சாதிகள் கூடாது’ என்ற சமூக நீதியைப் பரப்புரை செய்து நடைமுறைப்படுத்துகிறது. அதற்கே உரித்தான ஆதரவு இருக்கத்தானே செய்யும்? சாதிகளை எதிர்த்த தலைவர்களைப் புரிந்துகொண்டுள்ள தமிழ் மண், அவர்கள் பின்னால் திரண்ட மக்கள் கூட்டத்தையும் உணர்ந்துள்ள தமிழ் மண் இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அடுத்து 104 நல்வாழ்வுத் திட்டங்களை இவர் அமல்படுத்திவருகிறார். அதில், குறைந்த விலைக்கு உணவுப் பொருள்கள் வழங்குகிறார். இங்கே அதுபோல செய்பவர்களை, ஏழை மக்கள் அணிதிரண்டு அரசியல் தலைமையில் ஏற்றுக்கொள்கிறார்களே அதுபோல. அடுத்து, இலவசமாக மருந்துகளை வழங்குகிறார். இங்கும்கூட, அரசியல் தலைமைகள், இலவச மருத்துவமனைகளையும் குறைந்த விலைக்கு மருந்துகளையும் வழங்கி எளிய மக்களைக் கவர்வதில்லையா? அதுபோல. நல்வாழ்வுத் திட்டங்களை வழங்கும் பணியை அரசு செய்யாதபோது, அதைச் செய்கின்ற மதத் தலைவரை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்களா?

ஆகவே, பின்தங்கியுள்ள மக்களை, கோடிக்கணக்கில் பின்தங்கியவர்களாகவே தக்கவைத்துக்கொள்ளும் ஒரு மோசமான சமூக, பொருளாதார, அரசியல் சூழ்நிலையை ஆளவந்தோர் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் வரை சாதி, மத, வேறுபாடுகளைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டுள்ள ஒரு சமூகத்தை நாம் வைத்துக்கொண்டிருந்தால், அங்கே சமத்துவம் பேசுபவர்கள், நல்வாழ்வுத் திட்டம் தருபவர்கள் பின்னால்தான் கோடிக்கணக்கில் மக்கள் அணி திரள்வார்கள். அந்த உண்மையைத்தான் நாம் பஞ்சாப், அரியானா மாநிலங்களில் சந்திக்கிறோம்.

அதற்காகப் பாலியல் வன்முறையைச் செய்தவரை எப்படி ஆதரிக்க முடியும் என்பது நியாயமான கேள்வி. ஆனால், இவ்வாறு அணி திரண்டுள்ள மக்கள், இன்றைய ஆள்வோர்மீது நம்பிக்கை இல்லாத சூழ்நிலையில், சாதாரணப் பொதுமக்கள் இது போன்ற சாமியார்களை நம்புவதும் அரசு வேண்டுமென்றே பொய் வழக்குகளைப் போட்டுள்ளதாகக் கருதுவதும் நடக்கத்தான் செய்யும். அதையும் தாண்டி, இந்த குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங் ஒரு திரைப்பட நடிகராகவும் ஆகிவிட்டார். கேட்கவா வேண்டும்? சில படங்களில் இவர் பெரிய கதாநாயகனாக நடித்துள்ளார். ஆளும் பொலிவுடன் உயரமாக, தாடி வைத்து ஆக்ரோஷத்துடன் தோற்றமளிப்பார். இவையெல்லாம் இருப்பதால்தான் இவருக்குப் பின்னால் மக்கள் கூட்டமும் அரசியல் கட்சிகளும் செல்கின்றன என்பதே இன்றைய நிலை.

எளிய மக்கள் மத்தியில்தான் பிரபலம் என்று நினைத்தால் அது தவறு. படித்த, பணக்கார, மேல்நிலை வாழ்க்கையில் உள்ளோரும் இவரை அதிகமாக நேசிக்கிறார்கள், அணி திரள்கிறார்கள் என்கின்றன ஊடகங்கள். அது மட்டுமின்றி, நீதிமன்றம் முன்னால் திரண்ட 300 ஊடகங்களில், வெளியூர் ஊடகத்தார் இவரை பாலியல் குற்றவாளி எனப் புரிந்துகொண்டு செய்தி எடுக்கும்போது, உள்ளூர் ஊடகவியலாளர் ஒருவரிடம், ஆங்கிலக் காட்சி ஊடகம் கேட்கிறது: “ஏன் இவருக்குப் பின்னால் இவ்வளவு கூட்டம்?” அதற்கு அவர் பதில் கூறுகிறார்: “ஒரு பேரிடர் வருமானால், இவரது ஆதரவாளர்கள்தான் அங்கே களத்தில் இறங்கி உதவிகள் அனைத்தும் செய்வார்கள். பாலியல் தொழிலுக்குச் செல்லும் பெண்கள் பல நூறு பேரை இவரது ஆதரவாளர்கள் மீட்டு, திருமணம் செய்து வைத்துள்ளனர்.”

அதாவது சமூக அர்ப்பணிப்புள்ள, சமூக நீதியைப் பரப்புகின்ற, நல்வாழ்வுத் திட்டங்களைச் செயல்படுத்துகிற ஒரு கூட்டத்தையும், அதன் தலைவரான குர்மீத் ராம் ரஹீம் சிங்கையும், மக்கள் மனிதக் கடவுளாகப் பார்க்கிறார்கள் என்று புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அப்படியானால், இந்த நற்பணிகளைச் செய்ய வேண்டிய அரசு என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறது என்ற கேள்வி தானே எழுகிறது.

கட்டுரையாளர்: டி.எஸ்.எஸ்.மணி

தமிழின் முக்கியமான பத்திரிகையாளர்களில் ஒருவர். இந்திய அளவில் கவனிக்கத்தக்க பல முக்கியமான கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார். தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் தொடர்ச்சியாக கலந்துகொண்டு அரசியல் நிகழ்வுகளை விவாதித்து வருபவர்.

கட்டுரையாளர் தொடர்புக்கு: manitss.mani@gmail.com

வெடிமருந்து பற்றாக்குறையும் பாஜக அரசின் தோல்வியும் -

சிறப்புக் கட்டுரை: வெடிமருந்து பற்றாக்குறையும் பாஜக அரசின் தோல்வியும் - Azhageswaran, Trade union leader, Ordinance Factory, Tiruchi.

கடந்த 21.07.2017 அன்று தலைமை தணிக்கை (சி.ஏ.ஜி) அதிகாரியின் அறிக்கை நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டது. அந்த அறிக்கையில் ராணுவத்தின் போர் ஆயத்தநிலை குறித்து பல்வேறு கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டன. குறிப்பாகப் போர் ஏற்பட்டால் 10 நாள்களுக்குத் தாக்குப்பிடிக்கும் அளவில் மட்டுமே இந்திய ராணுவத்திடம் ஆயுத வெடிபொருள்கள் இருப்பதாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

எதிர்க்கட்சிகள் சி.ஏ.ஜி. அறிக்கை குறித்து நாடாளுமன்றத்தில் கேள்விகளை எழுப்பினர். உறுப்பினர்களின் கேள்விகளுக்கு பதிலளித்துப் பேசிய பாதுகாப்பு அமைச்சர் அருண் ஜெட்லி, “சி.ஏ.ஜி. அறிக்கையில் ஆயுத வெடிபொருள்களுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்திலிருந்த பற்றாக்குறை பற்றியே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. எனினும் அதில் குறிப்பிட்டிருந்த காலகட்டத்துக்குப் பிறகு ஏராளமான முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. ஆயுதங்கள், வெடிபொருள்கள் கொள்முதல் செய்வதற்கான நடைமுறைகள் எளிமைப்படுத்பட்டுள்ளன. ஆயுதங்கள், வெடிபொருள்களை வாங்குவதற்கான அதிகாரம் துரிதப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. எனவே நாட்டைப் பாதுகாக்க போதுமான அளவு ஆயுதங்களும், வெடிபொருள்களும் இந்தியப் படைகளிடம் உள்ளது” என்று விளக்கம் அளித்தார்.

இவ்வாண்டு மட்டுமல்ல, கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக சி.ஏ.ஜி. ஆயுத வெடிபொருள்களில் நிலவிவரும் பற்றாக்குறை குறித்து தனது அறிக்கையில் தொடர்ந்து குறிப்பிட்டு வருகிறது. ஆனால், டோக்லாம் பிரச்னையின் காரணமாக இந்தியாவுக்கும், சீனாவுக்குமிடையில் ஒரு போர்ச்சூழல் உருவாகியுள்ள நிலையில் இம்முறை சி.ஏ.ஜி. அறிக்கை குறித்து நாடாளுமன்றத்தில் கடும் விவாதங்கள் எழுந்தன.

சி.ஏ.ஜி. அறிக்கையில் வெடிபொருள் பற்றாக்குறை குறித்து சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ள விவரங்களை மறுத்து ‘நாட்டைப் பாதுகாக்க போதுமான அளவு ஆயுதங்களும், வெடிபொருள்களும் இந்தியப் படைகளிடம் உள்ளது’ என்று பாதுகாப்பு அமைச்சர் தெரிவித்த கருத்துகள் உண்மைதானா? இதை தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள பாஜக அரசு பதவியேற்ற பின்னர், வெடிபொருள்கள் பற்றாக்குறை பிரச்னைக்குத் தீர்வு காணுவதற்காக மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகள் என்ன என்பது குறித்து ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும்.

முதலாவதாக, கடந்த செப்டம்பர் 18இல் பாகிஸ்தான் தீவிரவாதிகள் உரி ராணுவ முகாம்மீது தாக்குதல் நடத்தினர். இதுகுறித்து ஆலோசிப்பதற்காகப் பாதுகாப்புக்கான அமைச்சரவைக்குழு கூட்டம் பிரதமர் தலைமையில் நடைபெற்றது. அக்கூட்டத்தில் பாகிஸ்தான் மீது போர் தொடுப்பதற்கான வாய்ப்புகள் குறித்தும் விவாதிக்கப்பட்டது. அக்கூட்டத்தில் கலந்துகொண்ட முப்படைத் தளபதிகள், ஆயுதப்படைகளிடம் போதுமான வெடிபொருள்கள் இல்லை என்பதை சுட்டிக்காட்டினார்கள். அதன் பின்னரே அரசு இப்பிரச்னைமீது கவனம் செலுத்தத் தொடங்கியது.

அக்கூட்டத்தில் வெடிபொருள்கள் பற்றாக்குறைக்குத் தீர்வு காணுவதற்கான முடிவும் எடுக்கப்பட்டது. அதாவது அவசரத்தேவை கருதி தரைப்படை மற்றும் விமானப்படையின் துணைத்தளபதிகள், பற்றாக்குறை நிலவும் வெடிபொருள்களைத் துரித வழியில் கொள்முதல் செய்து கொள்வதற்கான அதிகாரங்களை வழங்குவதென முடிவு செய்யப்பட்டது. இதற்காக உயரதிகாரிகள், ஆயுதப்படைகளின் பிரதிநிதிகள் மற்றும் பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் நிதிப்பிரிவு பிரதிநிதிகளை உள்ளடக்கிய குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டன. இக்குழுக்கள் செப்டம்பர் மாத இறுதியில் ரஷ்யா மற்றும் இஸ்ரேல் நாட்டுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டு வெடிபொருள்கள் தயாரிக்கும் நிறுவனங்களிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியது.

இக்குழுக்களுக்கு டிசம்பர் மாதம் வரையிலான மூன்று மாதங்களுக்கு மட்டுமே கூடுதல் அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது. பின்னர் அது மேலும் மூன்று மாதங்களுக்கு அதாவது மார்ச் 2017 வரை நீட்டிக்கப்பட்டது. இக்காலகட்டத்தில் ரூ.12,000 கோடி மதிப்பீட்டில் 11 வகையான வெடிபொருள்களைக் கொள்முதல் செய்வதற்கான ஒப்பந்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அதன்பின்னர் அக்குழுக்களுக்கு அதிகாரங்கள் விரிவுபடுத்தப்படவில்லை. ஒப்பந்தங்கள் அதே நிலையில் இருந்தது.

இரண்டாவதாக, கடந்த 2016 நவம்பர் மாதம் இந்தியத் தனியார் நிறுவனங்களிடமிருந்து வெடிபொருள்களைக் கொள்முதல் செய்வதற்கான நடவடிக்கைகளை ராணுவம் மேற்கொண்டது. இதையொட்டி எட்டு வகையான வெடிபொருள்களின் தேவைக் குறித்த அறிவிப்பை ராணுவம் வெளியிட்டது. இந்த வெடிபொருள்களை ராணுவத்துக்கு விநியோகிக்கத் தயாராக உள்ள நிறுவனங்களின் விருப்பங்கள் கோரப்பட்டது. ஆனால், இந்த நடைமுறைகளில் பாதுகாப்பு பொதுத்துறை நிறுவனங்களும், படைக்கலத் தொழிற்சாலைகளும் பங்கேற்கக் கூடாது என்று கட்டுப்பாடுகளை விதித்தது.

அத்துடன் ரூ.100 கோடி சொத்து மதிப்பும், கடந்த மூன்றாண்டுகளாக ரூ.200 கோடிகளுக்கு மேல் வர்த்தகம் செய்துள்ள நிறுவனங்கள் மட்டுமே இந்த நடைமுறைகளில் பங்கேற்க வேண்டும் என்று அவ்வறிவிப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், மேற்கண்ட நிதி வரம்புக்குள் வரமுடியாத சிறிய மற்றும் நடுத்தர நிறுவனங்கள் ராணுவத்தின் இந்த அறிவிப்புக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து நிதி வரம்புகளைத் தளர்த்தும்படி கோரிக்கை விடுத்தன.

இதேவேளையில், 2017 மார்ச் மாதத்தில் படைக்கல சர்வீஸ் துறை தனியார் நிறுவனங்களிடமிருந்து வெடிபொருள்களைக் கொள்முதல் செய்வதற்கான நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொண்டது. ராணுவம் அறிவித்ததுபோல், எட்டு வகை வெடிபொருள் தேவை குறித்த அறிவிப்பை வெளியிட்டது. இந்த நடைமுறைகளிலும் பாதுகாப்பு, பொதுத்துறை நிறுவனங்களும், படைக்கலத் தொழிற்சாலைகளும் பங்கேற்க முதலில் அனுமதிக்கப்படவில்லை. ஆனால், திடீரென கடந்த ஜூன் மாதம் பொதுத்துறை நிறுவனங்களும், படைக்கலத் தொழிற்சாலைகளும் இந்த நடைமுறைகளில் பங்கேற்கலாம் என அறிவிக்கப்பட்டது.

இந்த அறிவிப்பு தனியார் நிறுவனங்களிடம் கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. ஏற்கெனவே வெடிபொருள்கள் உற்பத்தி செய்வதற்கான கட்டமைப்பையும், வெளிநாடுகளிடமிருந்து வெடிபொருள்களைத் தயாரிப்பதற்கான தொழில்நுட்ப பரிமாற்ற உரிமங்களையும் பெற்றிருக்கும் படைக்கலத் தொழிற்சாலைகளை இந்த நடைமுறைகளில் பங்கேற்க அனுமதித்தால் அந்நிறுவனங்கள் குறைந்த விலைக்கு வெடிபொருள்களை விநியோகம் செய்ய முன்வரும். இது தங்களைப் பாதிக்கும் என்று தனியார் நிறுவனங்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்து வருகின்றன. தற்போது இதுகுறித்து இறுதி முடிவு எடுப்பதற்காகப் பிரதமர் அலுவலகத்துக்குப் பிரச்னை கொண்டு செல்லப்பட்டுள்ளது.

இந்தச் சூழலில்தான் தற்போது சி.ஏ.ஜி. அறிக்கை வெளியாகியுள்ளது. இந்த அறிக்கை வெளியாகவிருந்த நேரத்தில்தான், கடந்த மார்ச்சுடன் நிறைவுற்ற துணைத்தளபதிகள் வெடிபொருள்களைக் கொள்முதல் செய்வதற்கான கூடுதல் அதிகாரம் தற்போது மீண்டும் வழங்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் வெடிபொருள்கள், உதிரிப்பாகங்களை இறக்குமதி செய்துகொள்வதற்காக தனிநிதி ரூ.20,000 கோடியை அரசு ஒதுக்கியுள்ளது.

வெடிமருந்து கொள்முதல் நடைமுறைகள் இவ்வாறாக இருக்க. நாடாளுமன்றத்தில் பாதுகாப்பு அமைச்சர் பேசும்போது, “படைக்கலத் தொழிற்சாலைகள் வெடிபொருள்கள் தயாரிப்பில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்” என்று கூறினார். ஆனால், வெடிபொருள்கள் தயாரிப்பதற்காக தொடங்கப்பட்ட நாளந்தா படைக்கலத் தொழிற்சாலையைச் செயல்பட வைப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை இவ்வரசு மேற்கொள்ளவில்லை.

இந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தும், வெடிபொருள்கள் பற்றாக்குறை குறித்து சி.ஏ.ஜி-யின் அறிக்கையில் சொல்லப்பட்ட கருத்துகள் சரியானவையே என்பதை உறுதி செய்கிறது. மேலும் கடந்த மூன்றாண்டுகளாக பாஜக ஆட்சியில் இப்பிரச்னையைத் தீர்ப்பதற்குச் சரியான, முழுமையான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளவில்லை என்பதைத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது.